(door Dick van der Plas)
)
Vueling
Donderdag 26 april
Sinds ik in Het Parool een uitgebreide reportage heb gelezen over de stewardessenopleiding, weet ik dat dat leuke blonde Spaanse meisje van Vueling niet alleen in de cabinedeur staat om iedereen goedemorgen te wensen. Nee, zij staat er ook om onder de passagiers leiderstypes te selecteren, mannen (vrouwen mag ook, maar laten we wel even met beide benen op de grond blijven) waar je in geval van nood een beroep op kunt doen. Met die wetenschap recht ik even mijn schouders en verhef ik me met mijn volledige 1.94 meter, als ik dat leuke blonde meisje ook een oprecht Bon Dia wens. Achter me komt mijn zwager, ook 1.94 meter en in alles een inspecteur van politie. Het cabinepersoneel kan het natuurlijk tegenover de andere passagiers niet maken, om ons met een uitbundig 'Welkom leiders!' te begroeten. Dat begrijpen wij ook wel. Nee, dat gaat subtieler. We hebben onze riemen nog niet eens vastgemaakt, of een collega van dat leuke blonde meisje vraagt aan ons of we op de rij met de stoelen naast de nooduitgang willen komen zitten. Lekker veel beenruimte. Maar dat niet alleen, uiteraard. Wij krijgen meteen instructies hoe in geval van nood de luiken te openen. Hand in de bovenste greep, bevestiging wegrukken, daarna met beide handen het luik verwijderen. En daarna is het vrouwen en kinderen eerst, dat hoeft ze ons niet te vertellen. Zo'n verantwoordelijkheid drukt zwaar, maar kan toch niet verhinderen dat ik - voor het eerst beentje languit in een vliegtuig - een half uurtje wegsukkelde, ergens tussen Valencia en Amsterdam. Al zal het leuke blonde meisje van Vueling geen moment geloofd hebben dat ik ook maar een minuutje minder waakzaam was. Eenmaal geland stond ze alweer in deuropening. Om ons een aangeleerd 'Tot ziens' mee te geven. En om bij de volgende vlucht weer op zoek te gaan naar nieuwe leiders. Dat kon op deze dag alleen maar minder worden, zag je haar denken, terwijl mijn zwager en ik met vastberaden tred en rechte schouders de slurf instapten.