(door Dick van der Plas)
Vakantiestress
Het tijdstip waarop de vakantiestress toeslaat, is dit jaar vrij exact te bepalen. De klokt wijst 15.04 uur als mijn echtgenote vraagt waar ik de bos met alle belangrijke sleutels van ons huis heb gelaten. De hele dag door heb ik spullen van de slaapkamers, van zolder en uit de schuur naar de caravan die bij ons voor de deur staat gesleept, en ik geef het enige antwoord dat ik op dat moment paraat heb: ,,Ik heb geen idee.’’ Dan weet mijn echtgenote het wél: die heb ik natuurlijk in de voordeur laten zitten, een toevallig passerende inbreker heeft ze eruit gehaald en kort na ons vertrek naar de Franse Alpen wordt ons hele huis leeggehaald. Ze weet het zeker.
Bij het kwijtraken van waardepapieren en andere belangrijke bezittingen vlak voor ons vertrek naar één of ander buitenland, heb ik een zekere ervaring. Twee jaar geleden meende mijn echtgenote zeker te weten dat ik de tickets voor de boot naar Engeland en onze paspoorten samen met een stapel oud papier in de daartoe bestemde (oud papier-) container bij ons voor de deur had gegooid. Na een – al bij voorbaat zinloos geachte maar toch ondernomen en steeds radelozer vormen aannemende – zoektocht op de gekste plekken in en rond onze woning, kwam het stapeltje uit de rugzak van mijn eega tevoorschijn. En bij onze laatste Spanjereis werd de internetbevestiging van onze vlucht door dezelfde persoon (na een veilige landing op Alicante) weggegooid, waardoor onze terugvlucht in de periode dat alle vuilniszakken in en rond ons vakantieadres werden omgekeerd en doorzocht, op losse schroeven stond.
Is het dan een wonder dat ik alle verantwoordelijkheid voor het verloren gaan van onze sleutelbos verre van mij werp? Onze zoektocht splitst zich in tweeën: ik kijk op alle plekken waar mijn echtgenote de sleutels kan hebben gestopt; zij belt – na mijn achteloze mededeling dat ik ze nog in m’n zak had toen ik naar het dorp ging - naar alle winkels die ik vandaag heb bezocht (de Gamma, de dierenwinkel, de fietsenmaker, de Lidl en de leverancier van campinggas). Overal krijgt ze – het verbaast me niks – nul op het rekest.
Tijdens onze zoektocht probeer ik het verlies te bagatelliseren: ,,Stel (let op: ik zeg ’Stel’) dat ik de sleutels in de voordeur zou hebben laten zitten, wat is dan de kans dat er uitgerekend op dat moment iemand met criminele bedoelingen langskomt? En stel (opnieuw ’Stel’) dat ik die bos (zonder enige bijzondere kenmerken) op een andere plek zou hebben verloren, wat is dan de kans dat iemand weet dat ze van de pakweg 10.000 huizen in ons dorp uitgerekend op onze voordeur passen?’’ Als ik daarmee geen schijn van de opkomende paniek wegneem, zoek ik mijn toevlucht tot andere argumenten. ,,En stel dat iemand die sleutels heeft gepikt, wat moet hij dan hier nog uit het huis meenemen? Alles van enige waarde heb ik vandaag naar de caravan gesleept!’’
Een minuut later zoek ik op internet naar slotenmakers die in de paar uur die tot ons vertrek resten, ons huis nog van andere sloten kunnen voorzien, als mijn zwager opbelt om ons een prettige vakantie te wensen. Hij laat twee nieuwe puien in zijn huis zetten en blijkt nog een nieuw setje identieke cylindersloten te hebben liggen. Voor 42 euro (ex BTW) zijn ze van mij en het vervangen van de sloten blijkt zelfs voor iemand met twee linkerhanden als ik een fluitje van een cent (wat mij een negatief beeld oplevert van de slotenmakersbranche en de woekerprijzen die zij via internet aan wanhopige lieden als wij berekenen). De helft van de zes nieuwe sleutels die bij de sloten zitten, worden afgeleverd bij de buurvrouw (die de plantjes doet), mijn neef (die de vissen van mijn dochter naloopt) en mijn moeder (die het prettig vindt om elk jaar ons hele huis schoon te maken, vlak voordat we terugkomen).
De dag daarop vertrekken we naar Bourg d’Oisans aan de voet van de Alpe d’Huez, waar mijn vrouw een uur na aankomst op camping Belledonne onze verloren gewaande sleutelbos uit de disselbak van de caravan opvist.
De vakantiestress van de komende dagen wordt veroorzaakt door het voorlopig nog lang niet opgehelderde mysterie: wie heeft ze daarin gelegd?
terug naar pagina Columns Dick