sjabloon

Voor met name mijn eega is het per dag een sport om uit te vissen wie het weblog van onze rentenierende vrienden in Spanje heeft geschreven: de man, of de vrouw des huizes. Mij houden ze nog wel voor de gek, maar zij heeft het in honderd procent van de gevallen goed. In dit geval echter moet je, volgens onze dochter, wel een malloot zijn om niet te zien dat mijn eega het volgende logje heeft geschreven. 'Niemand gelooft dat papa over een stokroos schrijft.'

Dinsdag breng ik haar naar Schiphol. Dan gaat mijn dochter voor het eerst alleen naar Spanje vliegen, waar ze een dag of vijf bij onze beste vrienden gaat logeren. Precies op het moment dat in de tuin de eerste bloemen van de stokroos trots hun schoonheid aan de wereld laten zien. Sommige dingen in het leven horen bij elkaar zoals het strand bij de zee. Zo past in mijn beleving de stokroos op een aparte manier bij mijn dochter. Ze was een paar maanden oud toen wij met haar op vakantie gingen in het Loiredal: een mooi huis en een prachtige tuin, vol bloemen en fruitbomen. Daar zat ze dagelijks in haar buggy, een klein parmantig staartje boven op haar hoofd, en keek nieuwsgierig de wereld in terwijl ik de zaden verzamelde van de uitgebloeide stokrozen. Ze is nu 15 jaar, mijn dochter, en al die jaren bloeien de nakomelingen van die stokrozen uit Frankrijk in onze achtertuin. Het lijkt of het vanzelf gaat, maar niets is minder waar. Elke keer worden de zaadjes weer verzameld en uitgestort in de aarde. Ik maak mezelf wijs dat het ook zo met ons kleintje gaat. Ze wordt steeds zelfstandiger, steeds meer een eigen persoon, maar zonder een liefdevolle hand zou ze nooit zo mooi kunnen bloeien.

Dinsdag 17 juli

Als een vlucht vertrekt om 08.55 uur, weet mijn echtgenote wanneer we op Schiphol moeten zijn: uiterlijk om 06.55 uur. En hoe vaak ik er bij haar ook op aandring om minimaal een half uurtje later te gaan ('ik heb al ingecheckt, we hoeven alleen de bagage af te geven, het is niet druk op de snelweg in vakantietijd'), ze laat zich niet vermurwen. Dus waren we vanmorgen in alle vroegte al op pad om onze dochter op Schiphol af te zetten, voor haar logeerpartij bij onze rentenierende vrienden in Spanje. Want er kon maar eens een ongeluk gebeuren, waardoor de snelweg geblokkeerd staat. Of we zouden een lekke band kunnen krijgen. Of de weg kwijtraken. Mijn 'niks aan de hand, dat overkomt ons niet' is een stuk minder geloofwaardig geworden sinds we een keer, in het zicht van een tankstation gelukkig, zonder benzine kwamen te staan. En mijn echtgenote de auto een paar honderd meter moest duwen. De genadeslag voor mijn 'Rustig aan, dan breekt het lijntje niet' was de keer dat vrienden van ons - nu twee jaar geleden - op de snelweg bij het vliegveld van Brussel hun eigen vlucht naar Ierland zagen vertrekken omdat ze al een paar uur muurvast in de file stonden. Sindsdien hoort alleen God mij brommen, wanneer we ons weer twee uur voor de vlucht op een vliegveld melden.

Vrijdag 20 juli

Ook als het gezin incompleet is, gaan de ingesleten gewoonten gewoon door. Het kwaliteitsprogramma 'Lachen met de Tros' waarnaar mijn zoon en ik gisteravond ademloos zaten te kijken, werd wreed onderbroken voor een schakeling naar House, op SBS6. De verslaving begon bij mijn dochter, maar het virus heeft zich inmiddels genesteld in mijn eega, die zo is gepreconditioneerd dat zij - ook als onze oudste nazaat in Spanje zit - om half tien plaatsneemt voor de excentrieke, cynische, half manke, maar o zo bekwame Hugh Laurie als dr. House. Mijn zoon ging stampend van woede de trap op en ik zocht mijn eenzame plekje achter de computer op, zoals dat gaat op donderdagavonden. Na enige tijd kwam er geluid uit mijn eega. Waarom is er geen House? Onze wandelende tv-gids was er niet om die vraag te beantwoorden. Die zit in Spanje. Maar vrijwel tegelijkertijd kwam er van de Costa Blanca het volgende mailtje:

Er breekt hier paniek uit want er blijkt opeens géén House te zijn om half tien.... Het is al om half negen geweest!! We hebben per ongeluk de laatste vijf minuten opgenomen omdat we het opnemen extra vroeg lieten beginnen om het intro niet te missen.

Ik kan me de donderdagavonden zonder House niet meer heugen, maar bij die commerciëlen deinzen ze er niet voor terug om opeens het zenderschema om te gooien. Mijn echtgenote bleef hardnekkig voor de tv zitten, in de hoop dat als door een godswonder de band van de House-aflevering alsnog - of opnieuw - zou worden gestart. 'Volgens de gids begint het om half tien!', hoorde ik haar geregeld mompelen terwijl ze naar een belegen aflevering van The Gostwhisperer keek. Ze deed me denken aan mijn moeder, die op vakanties urenlang in haar zomerjurkje door de stromende regen kon fietsen en om de vijf minuten verongelijkt bleef uitroepen: 'Maar ze hebben mooi weer voorspeld!!!'

Weekeinde 21 en 22 juli

Zelf had ik hem afgelopen woensdag al in huis, toen een amigo malo, een foute vriend, een zip-bestand naar mij stuurde met de kernachtige benaming: HP7. Iemand, waarschijnlijk in Amerika, had beslag weten te leggen op het laatste deel van de Harry Potter-reeks en had de moeite genomen om alle bladzijden (met zijn mobieltje?) te fotograferen, ze alle 759 in een PDF-bestand te plakken en dat de wereld rond te sturen. Normaal haal je het niet in je hoofd om op deze manier een boek tot je te nemen, maar als een reactie op de hele geheimhoudingshype was het een mooie stunt. Mijn eega verbood mij om het bestand ook naar Spanje te sturen, waar mijn dochter logeert bij onze rentenierende vrienden. De magie mocht niet verbroken worden. Maar zelf kon ik het niet laten om snel even naar de laatste pagina's te bladeren om te kijken hoe het afloopt. Kinderachtig? Natuurlijk. Maar wanneer ik zelf tijd heb om het boek helemaal te lezen, is de plot mij toch al van alle kanten door de strot geduwd. Op 5 augustus reizen wij voor drie weken naar Schotland. Tegen die tijd heeft mijn dochter het zevende deel van HP al zo'n keertje of tien tot zich genomen, schat ik (ze heeft een cursus snel-lezen gedaan en verslindt nu een boek per dag), waarna ik het vast wel een paar weken mag lenen (zelf lees ik niet zo vlot, in het Engels). Een paar jaar geleden, op vakantie in Devon, was bij mooi weer een heel veld kamperende vaders verdiept in de laatste Harry Potter, lekker onderuit in de ligstoel, biertje bij de hand. In die categorie fans hoor ik thuis. Vandaar dat ik vanmorgen de neiging kon bedwingen om naar de boekhandel te rijden, maar lekker een paar uur heb gefietst, het zwaar vervuilde aquarium van mijn dochter heb schoongemaakt en Rasmussen de tijdrit van zijn leven heb zien rijden. Hij was nog niet over de finish over de juichmailtjes van mijn politiek incorrecte neef kwamen alweer binnen:

JAJA DE MASTER :p! JAJA ik heb het altijd al gezegd! MIJN HELD DE MASTER! En waar was George (Hincapie, mijn eigen held - dvdp) the loser : P? Rasmussen is niet alleen beter in de bergen, maar hij sloopt hem zelfs in de tijdritten. Dit wordt het jaar van de master :P!

Misschien had ik me vandaag toch met de nieuwe HP moeten terugtrekken in een stil hoekje, net als mijn dochter en haar rentenierende vriend.