(door Dick van der Plas)
Schieten met scherp
De Costa Blanca heeft veel om bang voor te zijn. Als je in Calpe bij de Lidl je boodschappen doet, loop je de kans Ted de Braak tegen het lijf te lopen. (Het overkwam de ouders van een vriend van mij. Inmiddels mogen ze weer alles eten.) En als je afstemt op Radio Benidorm merk je dat Wil Luikinga nog steeds onder ons is. En in de 'Hallo', het blad voor rentenierende Nederlanders, wordt trots melding gemaakt van het feit dat Hanny (van de Rekels) ergens in deze omgeving haar droomhuis laat bouwen.
Haar droomhuis, onze nachtmerrie. Maar dat blijkt mee te vallen, want de zangeres heeft niet haar oog laten vallen op de enclave van bevoorrechten buiten het wijndorpje Jalon, waar wij twee weken verblijven. Sinds het gemeentebestuur om pragmatische redenen heeft bepaald dat op elk perceel landbouwgrond van minimaal 1500 meter een bungalow mag worden gebouwd, zoeken de vermogenden uit het hoge noorden hier de zon op. De terrassen van de villaatjes grenzen aan elkaar en de zwembaden lopen nagenoeg in elkaar over. Het bommetje van de één spat het chloorwater in het glas witte wijn van de ander. De angst regeert. Vooral voor het gebrek aan privacy.
Helemaal aan de rand van dit getto, achter een buffer van amandelbomen, liggen de kavels van twee gelukzoekers van het eerste uur. Zij kochten hier hun huis toen op deze voormalige wijngaarden nog maar één onderkomen op 5000 vierkante meter grond mocht worden gebouwd. Op het ene stuk staat het huis van vrienden van ons, waar wij op vakantie zijn. Naast hen wonen twee Engelsen: Jeff, een voormalig navigator van British Airways, met zijn vrouw Angela, een stewardess van dezelfde maatschappij. Dertien jaar geleden gestopt met werken en nog steeds verbaasd over hoeveel peseta's je hier wel niet krijgt voor een pond.
Vanaf de terrassen van de tuin van onze vrienden heb je een weids uitzicht over het voetbalveld dat hun tuin vormt, de wijngaarden daarachter en, weer wat verderop, de bergen. Het huis van Jeff is niet zichtbaar, evenmin als Jeff zelf. Hij is van het type: 'My home is my castle'. Zijn huis ligt verstopt achter cypressen die inmiddels vier meter hoog zijn. De eerste keer dat we een glimp van hem opvangen staat hij aan het eind van zijn tuin, bovenop de composthoop, de enige plek waar een bres in de cypressen is geslagen. Hij richt een geweer en schiet op iets dat zich tussen de druivenstruiken vóór hem bevindt. De windbuks knalt één keer, hij kijkt nog eens, en vuurt nog twee salvo's af. Wij schuiven geschokt naar het puntje van onze stoel. De vrienden van ons blijven laconiek. ,,Dat is Jeff. Die schiet waarschijnlijk op een vreemde kat.'' Dat doet hij, begrijpen wij, uit bescherming en uit wraak om wat zijn eigen levende have is aangedaan. Zijn eigen poes heeft kattenaids opgelopen na een gevecht met een zwerfkat. (Zoals ik al zei: De Costa Blanca heeft veel om bang voor te zijn.)
Met schieten is Jeff niet eenkennig. Hij schiet niet alleen op wilde katten, maar ook op honden, mussen en alles wat zich verder nog op, boven of onder zijn terrein bevindt. Voor onze vrienden maakt hij deel uit van het landschap. Maar Jeff met zijn geweer maakt ons logees wat nerveus. Als hij met een bouwvakker het dak van zijn woning inspecteert en zijn hand naar zijn hoofd brengt, duiken we onwillekeurig weg. ,,Rustig maar'', sust onze vriend. ,,Hij had alleen jeuk aan zijn oor.''
Als op een middag een wielerronde met veel kabaal van politiesirene's door de vallei trekt, zien we hem in de verte nerveus over de composthoop ijsberen. De fantasie van mijn vrouw slaat op hol. ,,Straks schiet hij er één van zijn fiets.''
Op een andere middag vliegt er een ultra-light toestel boven het dal, dat snorrend rondjes draait over de verspreid liggende huizen. Aan boord van het vliegtuigje is een fotograaf die opnamen maakt om later aan de trotse huiseigenaren te verkopen. Met de ingelijste foto's meldt hij zich een paar dagen later bij ons aan de deur. Haarscherp zijn ze geworden, behalve die van het huis van Jeff.
Daar heeft de fotograaf wel een verklaring voor. Wij volgen zijn wijsvinger naar de rechterbenedenhoek van de opname, naar het gedeelte van de tuin waarop zich de composthoop bevindt. In zijn rode polo afgetekend tegen het omringende groen staat daar Jeff. Het geweer op zijn schouder wijst recht in de lens.
,,Wat u zegt'', beaamt de fotograaf nog wat bleek om zijn neus. ,,De Costa Blanca heeft veel om bang voor te zijn.''
terug naar pagina Columns Dick