(door Dick van der Plas)
Rentenieren
Het
kan best zijn dat we het er vanavond weer over hebben, op het terras van onze
Spaanse vrienden in Jalon. Onder de palmbomen, met een wijntje in de hand en de
blik op de zon die vlammend rood tussen de bergen zakt, zullen we vaststellen
dat we hier moeten blijven. Niet meer moeten terugkeren naar het dagelijkse
gejakker om werk, kinderen en spaarzame vrije tijd met elkaar in evenwicht te
brengen. Gewoon hier in Spanje moeten blijven en moeten genieten van het land,
de mensen en van elkaar. Maar ja, de kinderen hè.
Elke
vakantie hier eindigt met die verzuchting. Maar ja, de kinderen. Hoe moet het
met hun school, is dit wel een land om ze te laten opgroeien, kunnen we ze wel
weghalen van hun vriendjes, hun familie, kortom, mag je ze wegrukken uit hun
vertrouwde sociale omgeving omdat hun ouders het wat rustiger aan willen gaan
doen. Totdat we vorig jaar op het terras van het restaurant Riu Rau dat echtpaar
met drie kinderen ontmoetten uit Waddinxveen, dat het gewoon had gedaan. Huis
verkocht, baan opgezegd en een mooie villa in het Spaanse achterland betrokken.
Maar
ja, en de kinderen dan?
Die
kinderen (van 8, 11 en 14) hadden ze gewoon op de Spaanse school gedaan, op de
Spaanse basketbalclub en de Spaanse muziekles. Na een paar maanden hadden die
hun draai helemaal gevonden. Zelf waren de ouders nog een beetje zoekende, maar
dat de kinderen zo op hun plek waren, was een hele zorg minder.
Zomaar
in Spanje gaan wonen en alleen nog maar doen waar je zin in hebt. Dat kan toch
helemaal niet? Nou, daar hebben we het dus uitgebreid over gehad. Die vrienden
van ons doen het al een paar jaar. Maar ja, die hebben geen kinderen. Die hebben
twintig jaar lang geld opzij kunnen leggen om nu te rentenieren. Daardoor hebben
ze nu een groot huis, met 5000 vierkante meter grond er omheen, waar best nog
wel een familie kan wonen. Ze bouwen er gewoon een verdieping bovenop. Desnoods
breken ze dit huis af en zetten er een groter huis neer.
Maar
hoe denk je dan rond te komen, zonder vast inkomen? Nou, daar hebben we het dus
ook uitgebreid over gehad. We verhuren ons huis hier in Nederland. Op
driehonderd meter afstand van ons zit een grote internationale organisatie die
per maand een vermogen betaalt voor volledig gemeubileerde woningen voor hun
tijdelijke personeel. Alleen daarvan al zouden we kunnen leven, want aan
huisvesting zullen we in Spanje niet veel uitgeven. En de wijn bij de coöperatie
in Jalon is al jaren rond de euro per liter (de rosado is een paar centen
duurder), de groenten op de markt in Benissa zijn veel goedkoper dan bij ons in
Nederland en je kunt hier bij elk restaurant een driegangenmenu (inclusief wijn)
krijgen voor een bedrag wat bij ons voor een hoofdgerecht wordt gerekend.
Maar
wat moet je dan doen, de hele dag, zonder werk? Nou, daar hebben we het nog veel
uitgebreider over gehad. Lekker racefietsen door de bergen met m’n
rentenierende vriend, of met de leden van ‘onze’ fietsclub, de C.C. Xaló.
Het gras maaien (5000 vierkante meter), buurman Pepe helpen met zijn wijngaard,
een beetje rommelen in en om het huis; op 5000 vierkante meter grond is altijd
wel wat te doen. Het tempo kan wat lager, we doen elke middag een slaapje en
daarna een wijntje in de jacuzzi op het terras. Misschien kan ik deze column nog
wel elke week blijven schrijven, of er zelfs een schrijfklusje bij nemen. Eén
of twee per week, het moet natuurlijk niet te gek worden.
Niets
staat ons dus eigenlijk nog in de weg om in Spanje te gaan wonen.
Maar ja, de kinderen hè…
terug naar pagina Columns Dick