Ik vertrek

Vrijdag 12 februari 2007

Ik geef het toe, wij hebben er ook over gefilosofeerd. In de zwoele avondschemer, onder een palmboom, in een zuidelijk land. Laten we hierheen verhuizen, weg van de stress van een drukke baan, het jachtige leven in de Randstad en het gure Hollandse klimaat. De boel de boel laten, opnieuw beginnen onder de zon, met iets wat elke dag leuk blijft. Maar uiteindelijk kwam het er nooit van en behelp ik me - in de week dat Pauw en Witteman nog niet begonnen zijn - 's avonds op tv met 'Ik vertrek'. Portretten van landgenoten die wel hebben gedaan waarover wij hebben gefilosofeerd. Met mijn in Spanje rentenierende vriend - hij via de schotel, ik op de tv in het redactielokaal tijdens een rustige avonddienst - heb ik deze week vooral genoten van de uitzending over de twee mannen en hun prachtige kasteel in de Bourgogne, waar je ze in de ene na de andere Ik vertrek-valkuil zag vallen. 'Maar', vergoelijkte mijn vriend, 'ze doen het toch maar. Soms moet je gewoon iets wagen en je pensioen, je AOW, je vaste baan, je koopwoning met hypotheek, de school en vriendjes van je kinderen achterlaten. Ja, dat vereist moed. Maar met een Nederlands paspoort op zak kan je altijd weer terug naar één van de rijkste landen ter wereld. Dus wat kan er mis gaan?' Het programma speelt volgens hem dan ook in op de gevoelens van de thuisblijvers die tevreden op de bank kunnen genieten van hun gezapige en totaal door hun agenda geregelde leven.

Dat is zeker waar, maar ik geniet zelf ook van de succesverhalen. Niet met jaloezie, maar met bewondering. Zoals ik die ook voor mijn Spaanse vriend heb, die zijn zaakjes wel prima voor elkaar had toen hij vertrok. Nog een maandje, dat ga ik hem weer van dichtbij bewonderen. Hoop dat het lekker weer is. Dan kan ik hem onder de palmboom bij een glas rode wijn ook het verschil tussen een avonturier en een rentenier uitleggen. Daar heeft hij bij het kijken naar 'Ik vertrek' soms een beetje moeite mee.