Boswachter

Maandag 24 november

Mijn in Spanje rentenierende vriend mag op zijn weblog graag mijmeren over hoe het eens was, toen hij als boswachter in dienst van Staatsbosbeheer mocht zijn. Over hoe de buitenmens langzaam werd overvleugeld door de bureauman, die prikkeldraad, paaltjes en bankjes moest bestellen en een onwillige ploeg bosarbeiders aan het werk moest houden. Over hoe hij tenslotte zijn vrijheid herwon en in Spanje weer de buitenmens werd die hij ooit was. Daar moest ik aan denken toen mijn collega Paul afgelopen week terugkwam uit de Noordwijkse duinen met een verhaal over een nieuwe, enthousiaste boswachter, 21 jaar jong nog maar. In voorheen het gebied van mijn rentenierende vriend vertelde deze Thomas Peek voor een stukje in de krant over een nieuw natuurverbeteringsproject, waarvoor - dat kon nu eenmaal niet anders - wel eerst een batterij tractors en graafmachines door het duin moesten ploegen. Hoe hij aan zijn passie voor het boswachtersvak kwam?, wilde mijn collega Paul weten. Nou, als klein jongetje kwam Thomas altijd al met zijn ouders op de Katwijkse camping De Zuidduinen, waar hij elk vrij moment in de natuur te vinden was. Op een dag kwam hij daar een boswachter tegen - een jonge, idealistische vent nog, met een zwarte baard en een groen hoedje op het hoofd, nog onwetend van het feit dat hij jaren later in Spanje zou gaan rentenieren - die hem een paar fazantenveren gaf die hij in het duin had gevonden. Dat was het moment, zei de huidige boswachter van Hollands Duin, dat ik zeker wist dat ik boswachter wilde worden. Dat de bureauman dit buitenmens maar niet klein moge krijgen, is mijn oprechte wens.