Uit het Wielerlog van Dick van der Plas:
Alles
voor de club
Wielrennen is een individuele sport. Maar als je een aantal individuen bij elkaar zet, heb je een club. In Spanje rijd ik bij de Club Ciclista Xaló, in Nederland bij de Noordbikers.
Trainingsweek juni 2008 met Rinus
Wielerseizoen 2007
Het wielerjaar 2007 begon goed, met een vroeg trainingskamp in Spanje, bij mijn rentenierende vriend. Daarmee legde ik de basis voor de conditie voor de rest van het seizoen. In april keerde ik nog eens terug naar Spanje, voor de puntjes op de i, maar daarna werd het toch een beetje kwakkelen. Begin juni reed ik nog Limburgs Mooiste, maar door gebrek aan andere doelen en een nieuw werkrooster - veel dagdiensten, minder tijd om te fietsen - raakte het wielrennen een beetje in het slop. Door regen en lamlendigheid miste ik ook een aantal zondagochtendtrainingen bij de Noordbikers, mijn belangrijkste stok achter de deur. Tussen eind mei en half juli liet ik bij de club zelfs mijn neus helemaal niet zien, maar na een aantal individuele trainingen kon ik er goed meekomen. Maar toch heb ik het gevoel dat 2007 een beetje een verloren tussenjaar is. Voor 2008 wil ik meer en betere trainingsdoelen. Trainingskampen in Spanje. Een paar mooie ritten: een Belgische klassieker, Amstel Gold Race, Luik-Bastenaken-Luik?
Ambities genoeg, nu de benen nog.
Een terugblik op mijn Spaanse trainingsdagen:
Columns
Over het fietsen in zowel Spanje als Nederland heb ik een aantal columns geschreven. Hier volgt een selectie.
Een Hollander in Spaanse dienst
)
Elk
zichzelf respecterend dorp in Spanje heeft zijn eigen fietsclub. En elke zondag,
voor de vrouwen opgaan naar de mis, verzamelen de mannen zich in de kroeg om te
gaan trappen. De vijftien tot twintig vaste rijders van de Club Ciclista in
Xaló komen rond acht uur bijeen in Bar Rincon, in één van die nauwe straatjes
van het wijndorp. Het geel, rood en blauwe wielertenue met het logo van de ’Coopertiva
Valenciana Virgen Pobre de Xaló’ steekt schril af bij het grijze
arbeiderskloffie van de stamgasten, die zich rond dit vroege tijdstip al laven
aan de producten van onze hoofdsponsor.
Cabronet
)
De
leden van de Club Ciclista Xaló zijn op deze vroege
zondagmorgen een ‘poco flojo’ (spreek uit: floggo,
een beetje slap). De ene helft heeft de 162 kilometer
van Moratalla – een week eerder – nog in de benen en
draait zich thuis, in bed, nog eens om. De andere helft
vindt de 133 kilometer die voor vandaag op het programma
staan wat teveel van het goede en kiest voor een kort
rondje om de kerk. Mijn voornemen om onderweg flink op
mijn Spaans te oefenen zie ik in rook opgaan als ik het
groepje van vier overgebleven wielrenners monster
waarmee ik straks wél de bergketen Tudons over moet:
een Nederlander (mijn in Spanje rentenierende vriend),
de twee Engelse leden Gareth en Sandy en één Spanjaard
(Armando) die zich met een spraakgebrek bij voorkeur in
het Valenciaans uitdrukt. Een gesprek voeren met hem is
net zo lastig als na een verkorte inburgeringscursus
Nederlands contact leggen met een stotterende Fries.
Het grote lijden
)
Het
paradijs voor toeristen, de hel voor fietsers’, staat
er op de ansichtkaarten die in de omgeving van Bourg d’Oisans
worden verkocht. En omdat de mens geneigd is tot alle
kwaad – en daarmee de hel moedwillig verkiest boven
het paradijs – fiets ik een dag na aankomst op camping
Belledonne met een hartslag van 178 maar meteen voor de
eerste keer de Alpe d’Huez op. Het grote lijden wordt
in de Tour de France vastgelegd door cameralieden op
motoren. Voor ons, ploeterende liefhebbers, staat in de
één na laatste van de 21 beroemde bochten van de Alpe
een fotograaf van Photo Breton. Hij kiekt je door
inspanning vertekende gelaat en reikt je daarna een
kaartje aan met het referentienummer waarmee je het
bewijs van je sportieve overmoed kunt aanschaffen:
AP4B2512 staat er op het mijne. En via Photobreton.com
is je deerniswekkende evenbeeld ook op internet bekijken.
Centraal in
het tenue van de
C.C. Xaló staat het logo van de
hoofdsponsor, de lokale wijncoöperatie. Spaanse fietsers
zijn geregelde innemers.
De Noordbikers zijn wat serieuzer. Ze worden gesponsord door de lokale fietsenmaker. En van een wijntje houden ze al helemaal niet.
terug naar pagina Columns Dick
