Column Dick van der Plas voor dinsdag 28 februari 2006
Van engel tot etter
De Sagrada Familia en het Parc Guëll had ze al eerder afgedaan als producten van ’die loser die onder de tram is gelopen’ (architect Gaudi stierf in 1926 inderdaad aan de gevolgen van een tragisch verkeersongeval). De lunch in het schilderachtige restaurant 4Gats, waar Picasso voor de eerste keer exposeerde, en de wandeling over La Rambla ondergaat ze alsof het een dagelijks corvee is. Heel Barcelona vindt ze eigenlijk ’niet zo bijzonder’. De ogen van mijn 13-jarige dochter beginnen pas te glimmen als onze in Spanje rentenierende vriend haar een zware windbuks in de handen stopt, de loop breekt, weer terugvouwt en haar met een luide knal het geweer laat afvuren. Meer is nog niet mogelijk, want zijn vriendin heeft de kogels verstopt.
Wij zijn een weekje te gast in Saifores, een plaatsje onder Barcelona van 54 zielen, waar onze vrienden als beheerders een sfeervol gerestaureerd zestiende-eeuws huis onder hun hoede hebben. Het is een vrijwilligersklusje voor de winter, over een paar dagen vertrekken ze weer naar hun eigen zonnige paradijsje in Jalón, aan de Costa Brava. Ze hebben geen kinderen, wat de voornaamste reden is dat ze dankzij spaarzucht en wisselend succes met beleggingen rond hun 45ste konden stoppen met werken. Om zichzelf te bevestigen in de juistheid van die keuze, zijn ze grote fans van artikelen en televisieprogramma’s waarin opvoedproblemen breed worden uitgemeten. De grote favoriet van mijn vriend op dit moment is ’Van etter tot engel’, elke donderdagavond op RTL5. Een groep ontspoorde tieners uit Engeland wordt op het ruige platteland van Utah heropgevoed door cowboys en ex-mariniers.
Saifores is geen Utah, maar voor puberende nazaten komt het behoorlijk dicht in de buurt. Saai-fores noemt de zoon van onze tijdelijke buren uit Edam – die wonen in het centraal in het dorp gelegen landhuis, ooit eigendom van een markies – het dorpje, waar nog geen winkel of bar is te vinden. Door een combinatie van stom geluk en geregelde zorg is onze dochter tot nog toe een engel gebleven. Maar de etter ligt altijd op de loer. Met de uitdrukking van constante verveling die pubers zo kenmerkt op haar gezicht, slepen wij haar mee op onze zwerftochten door Barcelona, naar het imposante Romeinse aquaduct en het amfitheater van Tarragona, naar de boulevard van Sitges en de kelders van het bedrijf Codorníu, waar 110 miljoen flessen Cava liggen te wachten om te worden ontkurkt.
Het liefst is onze engel in ’Saai-fores’, waar ze haar eigen boeken over seriemoordenaars heeft en onze vriend speciaal voor haar bloeddorstige films haalt uit de enorme videocollectie van het landhuis van de buren. Al sinds haar vierde wil ze patholoog-anatoom worden. Nou ja, eigenlijk chirurg, maar omdat ze bang was dat mensen dan onder haar handen konden sterven, leek patholoog-anatoom een goed alternatief. Forensisch detective of advocaat van kwade zaken mag tegenwoordig ook. Op de dagen dat ’Van etter tot engel’ niet wordt uitgezonden, liggen mijn oudste nazaat en het ’kind van vijftig’ – zoals zijn vriendin mijn in Spanje wonende vriend omschrijft – languit op bed in de slaapkamer om hun moordlustige films te bekijken. Tussendoor laten ze gebiologeerd hun handen gaan over de zware windbuks en treuren ze over de onvolmaaktheid van dit vuurwapen, waarmee ze op de binnenplaats zo heerlijk op kaarten hadden kunnen schieten. Of op de duiven in de palmboom van het landhuis, die volgens de klagende eigenaar alles bij hem onder schijten.
Hun samenzijn in Saifores duurt maar een week. Maar komende zomer zijn ze weer drie weken bij elkaar, in het huis in de vallei van Jalón. Mijn dochter en haar rentenierende pedagoog kijken er allebei naar uit.
Daar liggen de kogels.
terug naar pagina Columns Dick