Column Dick van der Plas voor maandag 5 juni
Een nijlpaard in bonus
Wat je allemaal niet kunt doen als je geen kinderen hebt, mijmer ik op m'n ligbed. De grote bladeren van de palmboom op het terras versluieren het zonlicht zodanig dat het hier met 30 graden nog heel best uit te houden is. Zojuist ben ik aan mijn derde boek in drie dagen begonnen. Aan de andere kant van de tuin hoor ik mijn kroost schreeuwen en lachen. Ze spelen in de whirlpool nijlpaardje met onze gastheer. Hij is het nijlpaard. Of de ijsbeer. Of de krokodil. Net zo het uitkomt. Elk dier is goed, als het maar geregeld onderduikt als je erop zit. Het nijlpaard/de ijsbeer/de krokodil is vorig jaar gestopt met werken en heeft voorgoed zijn intrek genomen in de villa die hij aan het begin van de jaren negentig samen met zijn vriendin heeft gekocht in een wijndorpje in het achterland van de Costa Blanca. 43 jaar, was hij toen, zijn vriendin een jaar jonger. Twintig jaar hebben ze, mede door het ontbreken van nageslacht, voor dit ideaal kunnen sparen en met behulp van een gunstig beursklimaat konden ze nog een paar jaar eerder dan gepland gaan rentenieren.
Wat je allemaal niet kunt doen als je geen kinderen hebt, denk ik, als ik uitkijk over de tuin van 5000 vierkante meter, de wijnvelden die daarachter liggen en, kilometers verderop, de toppen van de Sierra de Bernia. Direct achter me ligt een typisch Spaans landhuis met een torentje, een woonkamer met open haard, vier slaapkamers, twee badkamers, een overdekt terras en een reeks buitenterrassen met een bubbelbad voor acht personen, een bar en een buitenkeuken met de onvermijdelijke gemetselde barbecue. Ik haal mijn vijfde boek uit het torentje, waar de bibliotheek van het huis is ondergebracht, en laat mijn glas nog eens met rosé vullen. Die vriend van mij ligt al een paar uur op het speelkleed met onze nazaten tussen twee tassen autootjes en een berg lego.
Wat je allemaal niet kunt doen als je geen kinderen hebt, stel ik vast, als ik me buig over het vijfgangenmenu van restaurant El Camion in de haven van Calpe. Op de achtergrond maken de vissers zich op om, na een maand gedwongen stilliggen in verband met de vangstbeperking, hun schepen weer vaarklaar te maken. Voor me staan twee kannen sangria die we gratis hebben gekregen van Tia Clara, de eigenares van El Camion, die in mijn vriend een vaste klant herkende. Naast de kannen staat de witte wijn die we fatsoenshalve ook maar bij het vismenu hebben besteld. Mijn vriend snijdt ondertussen het vlees van onze kinderen, neemt met mijn dochter de belevenissen van Arendsoog door en stalt voor mijn zooritje zijn zojuist gekochte plastic bootjes op tafel uit.
Wat je allemaal niet kunt doen als je geen kinderen hebt, bedenk ik, als ik het laatste tandje van de 27 versnellingen van mijn fiets schakel om het laatste bochtj e van de Col de Rates te nemen. Ik rij al vier uur met ontbloot bovenlichaam door een adembenemend mooi berglandschap, waar je op de hoogste toppen aan drie kanten de zee kunt zien. De enige levende wezens die ik tegenkom zijn schaapherders en een enkele boer die zijn olijfbomen inspecteert. Mijn kroost heb ik achtergelaten in de vertrouwde handen van mijn vriend, die tot zijn keel er rauw van is voorleest uit 'Liselotje leert fietsen' of 'Mijn eerste boek over: Machines aan het werk'.
Wat je allemaal niet kunt doen als je geen kinderen hebt, besef ik, als ik me langzaam laat zakken in de strandstoel die ik heb uitgeklapt op het strand van Denia. Mijn plekje heb ik strategisch gekozen naast de parasol en de goed gevulde koelbox. Aan de rand van de vloedlijn staat mijn vriend al enige tijd de rubberboot en twee enorme luchtbedden op te pompen, waarmee hij de rest van de dag met mijn kinderen zeeslagje, het veroveren van drugstransporten en het opbrengen van piratenschepen speelt. ,,Hier spreekt de politie'', tettert hij, gelouterd door een opleiding bij de reservepolitie en een loopbaan als onbezoldigd opsporingsambtenaar bij Staatsbosbeheer, over het water. ,,Verwijdert u, of geweld zal worden gebruikt.1'
We zitten inmiddels in de tweede week dat we bij hem te gast zijn en ik haal met frisse moed mijn negende boek uit mijn rugzak. Nog vijf dagen, dan mag mijn vriend weer op mijn plekje zitten. Mijmerend. Over wat je allemaal niet kunt doen als je geen kinderen hebt.
terug naar pagina Columns Dick