Columns
Deze site loopt - bij het plaatsen van de actuele column, tenminste - altijd minimaal een week achter bij het gedrukte woord. En zo hoort het ook. Kranten hebben het toch al niet makkelijk. 26 februari 2008
Druk
Zelf woon ik in zo'n rijtjeshuis waar bij het barbecuen de bal van de buurjongen op je bord met drumsticks en chilisaus kan ploffen. Of waar je, lekker rustig met een boekje in de tuin, de gesprekken over de slijmprop van de buurvrouw woordelijk kunt volgen. Dus geniet ik hier, op dit lapje grond van 5000 vierkante meter in een vallei met voornamelijk wijnstokken aan de Costa Blanca, van de stilte en het uitzicht op de bergen en slaperige dorpjes. ,,Hoor je dat?'', zegt mijn veel te vroeg rentenierende vriend. Ik hoor niks. ,,Daar, ergens in Lliber, zijn ze een huis aan het bouwen.'' Hij wil hier weg, het wordt hem te druk.
Nee,
laat ik niet chargeren. Het gaat niet alleen om dat huis en die
bouwactiviteiten. De afgelopen maanden stond er - weliswaar ook op een kilometer
- een mobiele puinbreker grote stenen in kleine stukjes te hakken, die dan
vervolgens door een vrachtwagen werden weggehaald. (Op het pleintje voor mijn
deur – ook ver weg, in Nederland - is het eindpunt van buslijn 32, waar elk
kwartier een nieuwe chauffeur met draaiende motor in zijn neus zit te peuteren
totdat het weer tijd is om te vertrekken).
Ja, die puinbreker is nu weg, maar het is een optelsom, hè. De wijnakker naast hem - juist ja, die van die oude Pepe - daar dreigt diens zoon - een bankdirecteur uit het dorp met weinig interesse voor alles wat groeit en bloeit - een landbouwschuurtje neer te zetten. En weet je toch hoe dat gaat met Spanjaarden en landbouwschuurtjes? Daar worden illegaal stukjes aangebouwd, het worden weekendhuisjes om te feesten, er komen sloopauto's omheen te staan en vier honden achter een lelijk gaashek die de hele nacht blijven blaffen, terwijl de bankdirecteur in zijn huis in het dorp de slaap der rechtvaardigen slaapt.
Ik (die woont tegenover een filiaal van de Lidl waar, op dagen dat de nieuwe aanbiedingen ingaan, om kwart over acht in de morgen al vijftig man voor de deur staat te kleumen) knik. Hij moet hier weg, dat is wel duidelijk. Een landbouwschuurtje. Het moet toch niet veel gekker worden.
Maar dat is nog niet alles. Laatst zag hij bij de glasbak - weliswaar een week te laat om nog adequaat te kunnen reageren - een folder hangen van een protestbijeenkomst tegen een nieuwe vierbaansweg die door de vallei is gepland. ,,Een vierbaansweg?'', vraag ik (die woont aan een plein dat behalve als stalling voor de Llidl ook dienstdoet als parkeerplaats voor een kerkelijk centrum, een mortuarium en de ouders van leerlingen van een basisschool)? ,,Wie moet daar dan op rijden? Achter dit dorp woont bijna niemand.'' Ik had dan ook nog niet gehoord van de vage geruchten over die nieuwe, grote urbanisatie achter Alcalalí, een kilometer of zes verderop. Inderdaad, wegwezen hier uit dit achterland van de Costa. Uit wat ik (o naïeveling!) altijd heb beschouwd als een oase van rust, waar je dagen kon racefietsen zonder verkeerslicht of tegenligger tegen te komen.
Dus loop ik - in de week dat ik hier op trainingskamp ben - mee over percelen van 10.000 vierkante meter en meer, die wellicht in aanmerking komen voor de broodnodige rust waarnaar mijn rentenierende vriend op zoek is. Maar op vrijwel elk paradijselijk stukje met olijf- en sinaasappelbomen hoort hij wel een generator aanslaan (er is hier geen stroom), ziet hij Engelsen op een belendend perceel van 10.000 meter een gedrocht van een huis optrekken of hoort hij - stil, luister, daar is het weer - zo'n akelige puinbreker een steen in stukjes hakken.
Inmiddels zoeken ze op internet naar stukken grond van elf hectare en meer, in Extremadura bij de grens met Portugal of de Ebro-delta in Catalonië, waar het allemaal nog wel betaalbaar is. En waar je nog geen last hebt van puinbrekers, bankdirecteuren met landbouwschuurtjes en glasbakken met protestfolders tegen vierbaanswegen en urbanisaties.
,,Het is ook een beetje de verveling hoor'', fluistert de vriendin van mijn rentenierende vriend mij - ergens op weer zo'n verlaten, te koop aangeboden helling - in het oor.