Wonen in Spanje

Donderdagochtend 8.04 uur, 30 september 2010.

Na een onbewolkte nacht is het is flink afgekoeld en alles is nat van de dauw. Voordat de zon ons huis beschijnt vangen de bergen om het dal al de eerste zonnestralen. Gisteren was een prachtige dag, precies goed, niet te warm en niet te koud. De maximumtempertuur liep op tot 25,2 graden. Javi en ik hebben een mooie fietstocht gemaakt van bijna 100 kilometer. De snelste van dit jaar want we reden 28,5 km/u gemiddeld.  Klik hier voor de rit gegevens.

Woensdag 29 september 2010.

“Zo, nu heb je geen bikini aan, dus nu wil je wel op de foto.” De laatste keer, bij het druivenplukken, kon ik het best begrijpen dat ze zo bloot niet gefotografeerd wilde worden. Eigenlijk wil Hermi vandaag ook niet op de foto maar ik weet haar te overtuigen, er is nog nooit een foto genomen op haar werk. Hermi werkt bij Inma, de zus van Toni (voorzitter fietsclub Pedreguer) en knipt mij al een paar jaar. Ze doet het echt fantastisch, ze tuit haar lippen en blaast de laatste haartjes uit mijn nek. Klaar! Ik reken 12 euro af en stop een euro in de fooienpot, want ze is de beste en leukste kapster die ik tot nu toe heb gehad.

Woensdagochtend 8.14 uur, 29 september 2010.

Er hangt een beetje mist in de vallei die snel optrekt als de zon over de berg komt.

Dinsdag 28 september 2010.

“Nee, er is geen koffie. Er is geen stroom, dus de koffiemachine doet het niet”. Er zijn van die dagen die niet goed beginnen en als je niet uitkijkt, blijft alles de hele dag fout gaan. Met zonnig weer rijden we weg uit Xaló om wandelschoenen te kopen in Denia. Boven zee drijven wat dreigende wolken maar we zitten nog geen twee minuten in onze favoriete almuerzobar op het industriegebied van Denia of er barst een gigantische onweersbui los. Eén harde donderklap en de stroom valt uit. Het hoost. De “almuerzo van de dag”, een broodje met ham, tomaat en verse kaas smaakt uitstekend maar zonder koffie is het niet af. Cokky legt de ober uit er waarschijnlijk in de keuken op gas gekookt wordt en dat je daarmee ook heel goed water kunt verwarmen zodat hij dan met een zakje Nescafé en scheutje cognac toch iets kan maken dat erg lijkt op een carajillo. Dat lukt, en als het minder hard regent stappen we weer in de auto nu op weg naar de grote meubelzaak waar we ooit twee leuke schilderijen gezien hebben met een Vespa en een fiets. Maar ze hangen er niet meer. Verkoper één weet zeker dat ze niet verkocht zijn, verkoper twee weet zeker waar ze hangen maar ook met behulp van verkoper drie zijn ze niet te vinden. Uiteindelijk schiet de schoonmaakster te hulp, die weet het. Verkoper één biedt meteen een leuke korting aan, we dingen nog een klein beetje verder af en met twee schilderijen achter in de auto gaan we weer naar huis. De zon schijnt, we hebben stroom, het ophangen gaat boven verwachting snel en soepel. Nog vier muren te vullen maar deze twee hangen hier vast nog lang en gelukkig.

Dinsdagochtend 8.19 uur, 28 september 2010.

Met 18 graden is het in ieder geval niet zo koud als gistermorgen. Echt aangenaam vakantieweer is het niet. Alle soorten wolken die je maar kan bedenken zijn aanwezig, ook heel lichte sluierbewolking waar de maan nog prachtig doorheen te zien is. Gisteren was een mooie dag met een maximumtempertuur van 22,8 graden. Voor het eerst hebben we weer siesta in de zon gehouden.
Agenda: prima weer om na vier maanden verder te gaan met brandhout zagen.

Maandag 27 september 2010.

In het pand met de prachtig betegelde eetzaal waar tot voor kort de Chinees zat, heeft nu een Franse familie met wortels in het dorp de grote stap gewaagd. Sinds een week is er een nieuw restaurant open in Xaló: La Casita del pato. Op deze maandagse lunchtijd hebben we er het rijk alleen. Nog anderhalve week, dan gaan we op vakantie. Ons huis en de poezen laten we dan achter in de vertrouwde handen van ons vaste oppasechtpaar. Zij hebben het lekker uit eten tot kunst verheven en ieder jaar laten we een lijstje met aanbevolen restaurants achter. Natuurlijk gaat hier intensief voorbereidend werk aan vooraf. Het verloop is groot in de horeca, maar sommige restaurants blijven jarenlang goed, goedkoop en gezellig, zoals “Pepe” in Alcalali. Mag “La Pista” nog op de lijst dit jaar? Het eten is er prima maar de prijzen zijn iets gestegen en er zit nog maar één glaasje wijn bij het menu inbegrepen. Er zat een jong hongerig zwerfkatje vorig week, eigenaar Peter joeg hem steeds weg, dat kost hem punten: dit “Engelse” restaurant is gezakt op onze ranglijst. La Casita del Pato heeft  lekker veel menu´s: van 7, 10, 15 of 20 euro en het eten is prima, echt Frans: salade met gebakken spekjes en een goed stuk vlees met patat of aardappelgratin. De citroentaart is heerlijk, net als de “flan de coco”, de kokospudding. In de bar zitten meer mensen te eten: tapas of broodjes, die er ook prima uitzien. Voor 35 euro hebben we samen uitgebreid en goed gegeten, met een fles rosé erbij en carajillo toe. Goedgekeurd, de pato komt op de lijst.

Maandagochtend 8.15 uur, 27 september 2010.

De zon komt op aan een onbewolkte hemel. Ik pak Oscar van ons bed om met de twee andere katten aan de ochtendwandeling te beginnen. Oscar voelt nog lekker warm aan, buiten loopt hij twee meter met mij  mee om daarna resoluut om te keren en weer bij Cokky in bed te kruipen. Veel te koud! De temperatuur is gezakt tot 9,4 graden. De laatste keer dat het 9 graden was op 24 mei.De maximumtemperatuur liep gisteren op tot 23,4 graden. Ik loop ook terug om een trui aan te doen, Oscar slaapt. Het is nu echt herfst,  de granaatappels beginnen rijp te worden.

Zaterdag 25 september 2010.

De ober loopt weg om een andere ober te halen die wel Engels spreekt. Niets is frustrerender dan dat ze je Spaans niet begrijpen, vooral als je uit Engeland komt en dus in perfect Engels een “Coca Cola Light” probeert te bestellen. “Probeer het eens met Coca Cola ligero of met Coca Cola Lieg, je spreekt light namelijk verkeerd uit.” Heerlijk om de verbazing op het gezicht te zien van het Engelse clublid. De tweede ober spreekt waarschijnlijk wel Engels en snapt het. Zelf heb ik het aardig afgeleerd, een Cannondale fiets met Durace versnellingen spreek je uit zoals ik het hier geschreven heb. Dus netjes alle letters uitspreken en niet als “Cennondeel”. Spanjaarden zijn geen Fransen die de helft niet uitspreken, of Engelsen die one schrijven en wan zeggen. Dus het is Tenerife en Coll de Rates, niets aan het eind weg laten alstublieft. Het gaat zelfs zover dat het bekende shampoomerk “Head & Shoulders” de verpakking voor Spanje heeft veranderd en HS heet. Spreek uit “Atsje Esse”  We houden met de fietsclub van Pedreguer almuerzo in Alcala, een klein plaatsje in het binnenland. Deze keer niet bij de dure bar van twee weken geleden maar bij de iets goedkopere, naast het zwembad. Het zwembadwater al is net zo groen als de bladeren van de bomen, want welke Spanjaard gaat er nu nog zwemmen? De zomer is voorbij, het fietsseizoen loopt ook ten einde, nog één rit staat in het clubboekje. Het is herfst.

Vrijdag 24 september 2010.

"Komen ze uit hetzelfde nest?" vragen mensen vaak als ze Oscar en Loesje samen zien. Nee, ze zijn niet eens familie van elkaar. Volgens de mevrouw van het asiel accepteren poezen elkaar makkelijker als ze van hetzelfde type zijn, dus namen we Loesje erbij als tweede poes. Vorig week in Benimassot zag ik ook een kat lopen die wel een neefje van hem had kunnen zijn. Je ziet ze regelmatig hier: katten met een lichte vacht, vijf streepjes op hun kop en blauwe ogen, soms een beetje scheel. Ze hebben ´s zomers een vrij dunne vacht en kunnen goed tegen de warmte.  Het lijkt wel of er een soort regionaal ras is ontstaan. Ooit was er misschien wel een stoere Siamese of Burmese Kater die alle poezen in de vallei bevrucht heeft, en zijn genen worden nog steeds doorgegeven. De asiel-mevrouw op de rastro had er vorige week wel drie bij zich van dat type. "Kijk, die passen precies bij die van ons", zei Cokky. Met moeite kon ik haar ervan weerhouden onze verzameling uit te breiden. Oscar is de baas in huis, Loesje is een prinsesje en de Koepoes wordt gedoogd, het huis is vol, asielzoekers willen ze er echt niet bij hebben. Maar als er ooit weer een jonge kat bijkomt, heeft hij ook weer Siamees bloed en blauwe ogen.

Vrijdagochtend 24 september 2010.

Goed weer, droog, 19 graden, fietsen met Javi. Het heeft vannacht 16 mm geregend. Door de staking van de luchtverkeersleiders in Frankrijk was mijn schoonmoeder pas om 7 uur vanochtend thuis. Erg rot om een leuke vakantie zo te moeten eindigen.
Buurkat Karel komt ook nog even kijken. Ik weet trouwens niet eens hoe hij echt heet maar hij ziet er wel uit als een Karel.

Donderdag 23 september 2010.

Ze mag zo weer terug komen van mij als ze maar niet zo lastig zou zijn over het loggen. Ze beroept zich op haar recht op privacy: als ze hier is mag ik niet over haar loggen. Maar zodra ze weer weg is maakt het haar niet meer uit, dan mag ik alsnog verslag doen van mijn schoonmoeder op vakantie. Op zich is het wel jammer, ik schrijf mijn logjes het liefst vers, een week later kan ik het niet meer. De afgelopen week heb ik dus geleden onder haar censuur. Grapjes over mijn schoonmoeder als haaienvoer en zo heb ik niet kunnen maken. Niet op het log dan, in het echt heb ik haar natuurlijk wel geplaagd. Vanmiddag hebben we haar na een vakantie van acht dagen weer op het vliegveld afgeleverd. Ze heeft een afwisselende vakantie gehad: de verjaardag van Ruud en Cokky, een bezoek aan de rastro en de kunstmarkt in Murla met haar oude buren, gevolgd door een leuk etentje, een nachtje in een mooi hotel in Valencia met haar dochter en een tochtje Coll de Rates op voor koffie met apfelstrudel, een biertje met vrienden op het plein, het was allemaal geslaagd. Ze heeft zich keurig gedragen: ze eet haar bord leeg, gaat op tijd naar bed en draait geen harde muziek. Ze geniet van het programma dat we aanbieden, ruimt de afwasmachine leeg en klaagt nergens over. Maar ja, het blijft natuurlijk wel mijn schoonmoeder.

Donderdagochtend 7.45 uur, 23 september 2010.

Het gras is erg nat van de dauw, het is 17 graden. Ik moet het gras maaien bij Juan, mijn machine heeft geen moeite met nat gras maar het wordt nogal gauw zweten. Gisteren was het om 1 uur al 28 graden, door de zeewind was het een half uur later weer 25 graden. De luchtvochtigheid was de hele dag erg Nederlands, zo rond de 70 %. Hier nog een foto van afgelopen maandag gemaakt in het Oceanografic. Gelijk moest ik denken aan de prachtige telelensfoto´s van vogels die Wout op zijn weblog heeft. Vogels fotograferen is echt een vak apart maar zo kan het natuurlijk ook. Ze zijn zo tam dat sommige mensen ze even aaien.

Woensdag 22 september 2010.

"Kom, volg die toeristen!" zegt mijn vriendin. In de smalle straatjes rond de Kathedraal van Valencia zijn we even een beetje de weg kwijt omdat niet alle straatnamen op de plattegrond staan. We zijn vlak bij de Kathedraal en voor ons loopt een Hollands echtpaar. Ja hoor, ze leiden ons rechtstreeks naar de Plaza de la Virgen, het mooie, autovrije plein met de fontein bij de Kathedraal en de basiliek van de "Virgen de los Desamparados". We bekijken beide kerken en strijken daarna neer op een terrasje voor een glas koele "horchata", een lokale specialiteit. Aan het tafeltje naast ons zitten vijf Nederlandse vriendinnen achter grote ijscoupes. In de overdekte markthallen verbazen we ons over kooplui die alleen maar slakken, of alleen maar citroenen en knoflook verkopen. Andere kramen hangen vol serrano-hammen of varkenspootjes. In het voetgangersgebied in het centrum zitten veel kleine ouderwetse winkeltjes die 45 verschillende modellen scheerkwasten verkopen, of prachtige stoffen speciaal voor de traditionele jurken die alleen tijdens de Feesten gedragen worden. Overal lopen toeristen, overal zijn terrasjes en barretjes en winkeltjes waar je lekkere dingen kan kopen. In de bus naar de "Ciudad de las Artes y Sciencias", het moderne gedeelte met de schitterende gebouwen van architect Calatrava zitten Nederlanders achter ons en Nederlanders voor ons. Ze hebben gelijk: Valencia is een mooie en gezellige stad, met prachtige oude gebouwen met schitterende gevels, veel parken, een prachtig modern gedeelte en strand en natuurgebieden vlak bij. Fietsen huren in de stad is helemaal hip, dat gaan we de volgende keer doen, nemen we ons voor. Met een fles "Agua de Valencia", alweer een lokale specialiteit maar dan niet zonder alcohol, gaan we weer terug naar huis. Valencia ligt hier maar 120 kilometer vandaan, zodra we een aanleiding kunnen verzinnen gaan we er weer een dag toeristje spelen.

Woensdagochtend, 8.15 uur, 22 september 2010.

De zon piept soms heel even door de wolken. Het ziet er eigenlijk best dreigend uit maar toch denk ik niet dat het zal gaan regenen. Hopelijk niet want om 9 uur ga ik fietsen met Javi. Gisteren was een warme dag zonder wolken, het kwik liep toch nog op tot 27,4 graden.

Dinsdagochtend 8.07 uur, 21 september 2010.

De zon komt op aan een onbewolkte hemel, alles is nat van de de dauw en de regen van gisteren. Een dag met bewolking en regen vind ik eigenlijk wel lekker maar dit voelt toch een stuk beter aan. Er viel helaas niet erg veel regen, 6 mm. De maximumtemperatuur kwam uit op 23,9 graden.
Agenda: Javi moet druiven plukken dus heb ik vrij. Nou ja, er is genoeg te doen buiten.
De roze trompetwinde (Podranea ricasoliana) is na de regenbui in augustus weer gaan bloeien. Het is sterke klimmer uit Zuid Afrika. Hij kan redelijk wat vorst hebben, misschien is iets voor het westen van Nederland op een zonnige plek. Hij is gek op water, dus dat moet lukken.

Maandag 20 september 2010.

We dalen af en lopen door de glazentunnel, haaien en roggen zwemmen over ons heen. Verderop zien we zeehonden en walrussen en nog een zoogdier, een vrouw in duikpak. Leuk, zo´n stoere geëmancipeerde vrouw in een duikpak. Vanachter het 33 centimeter dikke glas zwaait ze vriendelijk naar mij. Eigenlijk ben ik niet van de grote steden, ik hou niet van veel mensen op een kluitje bij elkaar. Het ergst kan je mij pesten met de Ikea op zondag. Nou goed dan, om Cokky een beetje tevreden te houden gaan we op maandag naar Valencia, het dreigt toch te gaan regenen. Via Cullera rijden we door de rijstvelden richting Valencia. Van verre zie je “Ciudad de las artes y las ciencias” al liggen. Als het mooi weer is zijn hier prachtige architectuur foto´s te maken. Nu het regent gaan we lekker droog onder de zeespiegel kijken in het oceanogràfic. Het geldt als het grootste aquariumcomplex van Europa met zo´n 500 verschillende soorten dieren. Ook dit gebouw werd ontworpen door Santiago Calatrava en is 8 jaar geleden geopend. Het is echt de moeite waard, zelfs de kwallen zien er prachtig uit onder ultraviolet licht. Door de regen boven de zeespiegel laten we het dolfinarium maar zitten voor een volgende keer. Onderwater is genoeg te zien. Mijn stoere duikster heeft een zuignap op het glas gezet zodat ze wat houvast heeft en begint dan, zoals een goede huisvrouw betaamt, de ramen te zemen.

Maandag 20 september 2010.

Hier alvast een foto van onze slechtweerbestemming. Nu de rest van de foto´s nog even uitzoeken en een logje erbij maken. Komt eraan maar het duurt nog even. Weinig zon gezien vandaag, wel veel water.

Maandagochtend 8.30 uur, 20 september 2010.

Zwaar bewolkt en 17 graden, er is geen dauw. Vandaag moeten we maar eens een slechtweer bestemming bezoeken. Gisteren was een mooie dag, een leuke ronde van 110 kilometer gefietst. Pas om 14.45 uur werd de maximumtemperatuur van 26,7 graden bereikt maar toen waren we allang thuis.
Oscar is zoals gebruikelijk in een dolle bui. Als hij zo is moet je eens proberen om je hand op zijn buik te zetten. Soms doe ik dat maar alleen als ik werkhandschoenen aan heb.

Zondagochtend 19 september 2010.

Na de regenbui die half augustus is gevallen zijn de pompoenplanten weer gaan bloeien. Overal in de omgeving zijn gisteren regenbuien gevallen maar hier slechts een paar druppels, onmeetbaar. Het was een zonnige dag met een maximumtemperatuur van 27, 4 graden om 1 uur ´s middags.
Agenda: fietsen met Javi, Ruben, Armando, José en misschien nog een paar anderen.

Zaterdag 18 september 2010.

Een flink stuk achter mij hoor ik het geluid van een valpartij. Eigenlijk weet ik direct de oorzaak: een rare overgang tussen het asfalt van zeker 25 centimeter. Zelf zag ik het ook aan de late kant maar als je vooraan fietst, kan je goed reageren. Netjes heb ik met een armgebaar degene achter mij nog gewaarschuwd maar daar weer een heel eind achter gaat het mis. Als ik terug ga liggen Gareth, Valverde en Manolo op het asfalt. Manolo is er het ergst aan toe. Flinke schaafwonden en misschien een gebroken sleutelbeen. Het voordeel van onze volgauto is dat we geen ambulance nodig hebben. Opa rijdt met Manolo en Valverde naar het ziekenhuis van Denia. Wij rijden door naar onze eindbestemming, El Palmar. Omdat dit dorpje bij Valencia te ver weg ligt is besloten om terug te rijden met auto´s, die netjes de vorige avond daar zijn neergezet. De route is vrijwel vlak en daarom hebben we eerst de Barx beklommen. Rond 14.00 uur zijn we in El Palmar. Leuk! Het doet mij vreselijk aan Nederland denken. El Palmar ligt aan een rand van een enorm meer, La Albufera. Het dorpje bestaat voornamelijk uit restaurantjes. Hoewel hier meer rijst groeit dan riet, lijkt het op de weerribben, je kan er ook boottochtjes maken. Hier ga ik binnenkort een keer met Cokky een stukje varen en daarna gezellig uit eten. We wachten zeker nog 2 uur voordat iedereen weer terug is. Manolo belt later dat er een breuk in zijn schouderblad zit, de rest is nog heel. We eten vis en paella. Pas om 20.00 uur zijn we weer thuis. Het is een geweldige tocht, de afwisseling in het landschap is zo groot, het weer zo fantastisch, de Spaanse vrienden zo gezellig, we doen het gewoon nog een keer over, maar dan zonder valpartij.

Zaterdagochtend, 18 september 2010.

Agenda: vroeg weg met de fietsclub van Pedreguer om 110 kilometer fietsen.
Wat kan een kat toch genieten, eerst lekker spelen en dan heerlijk slapen.

Vrijdag 17 september 2010.

 "Feliz cumpleaños, gefeliciteerd, Cornelia!" Hé, hoe weet zij nu dat ik jarig ben? Blijkt dat ze dat helemaal niet weet, maar dat het vandaag ook mijn naamdag is. Op 16 september is het de naamdag van de Heilige Cornelis en volwassen Spanjaarden vieren niet altijd hun verjaardag maar wel altijd hun naamdag. Ik ben vernoemd naar mijn grootmoeder en toevallig komt die naam precies overeen met de naamdag op mijn geboortedag, dat is handig: twee vliegen in één klap. Dit jaar hebben we mijn verjaardag gevierd in Hollands gezelschap. Ruud, ook op 16 september jarig, werd 50 en dat is uitgebreid gevierd, in gezelschap van vrienden en familieleden. Eerst de lunch in een goed restaurant met een select gezelschap en leuke cadeautjes, en ´s avonds een gezellig feest in la Nucia. Tegen de tijd dat we beginnen te denken aan naar huis gaan, gaat mijn mobieltje weer. "Feliz cumpleaños, Cornelia!" hoor ik een Spaans gezelschap in koor roepen. Ook Cesar is vandaag jarig en de fietsclub van Alcalali is neergestreken in een restaurant om dat eens goed te vieren. Dat klinkt ook erg gezellig, volgend jaar ga ik mijn verjaardag weer met de Spanjaarden vieren, we doen het gewoon een beetje om en om. Nationaliteiten mengen op een feestje is niet altijd handig, de gewoontes en de etenstijden zijn nogal verschillend en minder taalvaardige mensen kunnen zich buitengesloten voelen. Jammer eigenlijk dat op mijn naamdag jarig ben: anders kon ik mijn naamdag vieren met de Spanjaarden en mijn verjaardag met de Hollanders: twee keer zoveel feest.

Vrijdagochtend 8.30 uur, 17 september 2010.

Miauw, miauw, miauw, rot kat, miauw, even denk ik eraan om mijn kussen naar haar kop te gooien maar Koepoes is al zo schuw, ook weer zielig.  Ze zorgt wel dat ik er om 7 uur al uit ben om de kattenbakjes te vullen. Lekker hoor, zo´n kat na een verjaardagsfeestje. Bedankt voor alle felicitatie´s ! Gisteravond en vanochtend heeft het een heel klein beetje geregend, onmeetbaar, slechts wat druppels. Af en toe breekt de zon door. Koud is het niet, de minimumtemperatuur kwam uit op 19,7 graden, de maximumtemperatuur 28,6 graden.
We maken een wandelingetje door de tuin en Loesje bestudeert de wolken.

Donderdagochtend 8.15 uur, 16 september 2010.

De hemel is niet strak blauw, een beetje sluierbewolking filtert het zonlicht. Gisteren was een warme dag, het kwik bereikte net niet de 30 graden.
Agenda: vandaag neemt de bodega blauwe druiven aan. Het fietsen gaat dus niet door, Javi gaat druiven plukken en helaas kan ik hem niet helpen want Cokky is jarig. Dus gaan we vandaag leuke dingen doen.
Na de regen, nu alweer een maand geleden, is de tuin weer tot bloei gekomen. 

Woensdag 15 september 2010.

Soms maak ik mij een beetje zorgen over dit weblog. Is het niet te positief, zijn de foto´s niet te mooi? Trekken we argeloze mensen over de streep om hier te komen wonen? Wij zijn optimistisch ingesteld, hebben veel gereisd, zijn niet bang, kerngezond, hebben geen financiële problemen, geen kinderen, heel weinig familie in Nederland en komen van het platteland. We hebben zelfs in Nederland nog nooit buren gehad. Deze week komt er weer een vers Hollands stel in de vallei wonen, en volgende maand weer een koppel. Met lichte verbazing zien we de mensen komen, hun dromen achterna, op zoek naar een zonnig leven zonder stress. Rechtstreeks uit de Randstad, zonder enige kennis van de Spaanse taal, vestigen ze zich in Spanje in de “campo”, het platteland. In een urbanisatie, of ergens ver van de bewoonde wereld, boven op een berg, kopen ze het huis van hun dromen en verbranden al hun Hollandse schepen achter zich. De eerste tijd hebben ze het druk: verbouwen, verhuizen, alle neefjes en nichtjes komen logeren en de omgeving wordt verkend. Maar daarna, als alles af is en de familieleden weer eens naar een ander land reizen, hoe gaan ze dan hun dagen vullen? Aan het zwembad liggen met een wijntje is leuk in de vakantie maar als fulltime bezigheid lijkt het op ledigheid. We hebben mensen weer zien vertrekken: heimwee, de kleinkinderen, verveling, gezondheidsproblemen, echtscheiding, het valt ze toch tegen hier en geven de schuld aan Spanje. Het huis achter ons is in tien jaar tijd vier keer van eigenaar veranderd en staat nu weer te koop. Als wij nu zouden verhuizen, zouden we eerst iets huren. Dat is de beste manier om een streek te leren kennen en om een goede keuze te maken bij de aankoop van een huis. De periode van het dromen en zoeken is achteraf meestal de leukste periode, daarna blijkt vaak dat een mopperkont een mopperkont blijft, ook al schijnt de zon.

Woensdagochtend 8.08 uur, 15 september 2010.

In het laagste gedeelte van de vallei hangt mist, de hemel is onbewolkt en het is 15 graden. Gisteren kwamen er al snel veel wolken die op hoogste toppen van de bergen bleven hangen. Het werd 27,1 graden.
Agenda: in de tuin werken.
Precies als de eerste zonnestralen over de berg schijnen gaat Oscar er eens goed voor zitten. Na de zomer heeft hij zo weinig vacht over dat ieder beetje warmte welkom is.

Dinsdag 14 september 2010.

Eucalyptus, onmiskenbaar de lucht van Australië. Iedere keer verbaas ik mij dat geuren zo belangrijk kunnen zijn. Door de warme zon ruikt de boom bij de wasplaats van Benigembla nog eens extra sterk. Ik ga op het bankje liggen en hoef alleen maar mijn ogen dicht te doen om weer terug te zijn in Australië. Nadat we gestopt waren met werken, alweer 10 jaar geleden, hebben we eerst vijf maanden door dit enorme land gezworven. De kangoeroes, wombats, kookaburra, de vele handtamme vogels, prachtig. Even heb ik weer zin om terug te gaan naar dit mooie land, om weer eens een lange reis te maken. Lekker kamperen, vlees roosteren op Eucalyptus hout, goede wijn hebben ze er ook, heerlijk. O ja, bijna vergeten hoe heet we het hebben gehad. Misschien dat Spanje in hartje zomer, in het binnenland er aan kan tippen. We hebben toen vijf maanden gekampeerd, in een klein tentje, dat viel soms niet mee. O ja, al die lastige vliegen, zelfs op het strand kon je geen moment slapen omdat er enorme steekvliegen waren. Trouwens in de zee kan je alleen maar veilig zwemmen binnen een groot net omdat je anders kennis kan maken met enorme kwallen, of witte haaien. Je moet ook uitkijken voor dodelijke spinnen en slangen. Een gematigd Middellandse Zee klimaat tref je er niet aan er gaat niets boven Spanje. Ik houd mijn ogen dicht en neem de geur nog eens goed in mij op. Zo is het is wel weer voldoende maar wat zou het leuk zijn als er nu een Koala in die Eucalyptus zou zitten.

Dinsdagochtend 8.00 uur, 14 september 2010.

De zon komt op aan een onbewolkte hemel. Het koelt ´s nachts flink af, op sommige plaatsen tot zo´n 14 graden. De eerste Spanjaarden trekken op de fiets hun mouwtjes weer aan. Rond 2 uur loopt de temperatuur op tot 27,5 graden.
Agenda: Javi gaat geen druiven plukken omdat de coöperatie vandaag alleen witte druiven verwerkt en morgen pas weer blauwe. Dus fietsen. De blauwe druiven blijven nog een dagje hangen.

Maandag 13 september 2010.

“Ze zijn zó lekker, zo fris, ik kan er niet afblijven, ik blijf eten”. Hij heeft gelijk, het is 8 uur ´s ochtends, alles is nat van de dauw en de heerlijk zoete Moscateldruiven zijn nog koel. Vannacht is de temperatuur gezakt naar 13 graden. We beginnen met plukken zodra het licht is. Het is lastig plukken dit jaar omdat na de regen van augustus het onkruid hoog opgeschoten is. Oogsten is familiewerk, oma heeft haar dochters en kleinkinderen ingeschakeld, en overige familieleden en vrijwilligers vullen het team aan. Een sterke man laadt de volle capazos op de kruiwagen en zet ze langs de kant, waar hij vanmiddag, als hij aan de beurt is bij de coöperatie, met de tractor alles ophaalt. Gisteren zijn de amandelen geoogst, hierna gaan ze verder op een ander grondstuk, blauwe druiven plukken. “Deze struik plukken we niet, de druiven zijn zo mooi, die bewaren we om te eten”, zegt Carmen. Haar schoonmoeder komt logeren over een paar dagen, en de druiven zijn het lekkerst direct van de struik, in de vroege morgen geplukt. “En die struik heeft ook prachtige trossen, die reserveren we voor jullie”. Dat is goed, dan hebben wij de komende week iedere ochtend zo´n heerlijk zoete koele tros moscateldruiven.

Zondag 12 september 2010.

De fiets van de voorzitter staat voor de verkeerde bar. Het is vijf voor acht en hij drinkt altijd een kop koffie voor we klokslag acht uur weg rijden. Onze gebruikelijke bar is gesloten wegens vakantie dus moet hij op zoek naar een andere plek maar hij heeft geen geluk: in deze bar werkt een nieuw meisje, het is haar eerste dag en ze krijgt de koffiemachine niet aan. Gauw gauw, dan nog maar even naar bar nummer drie. Hij neemt een scheut koude melk in zijn koffie zodat we toch allemaal precies op tijd wegfietsen van het plein. Er is wat onduidelijkheid over de route en we pikken ook nog een renner van de club van Alcalali op, die had last van onduidelijkheid over het tijdstip van vertrek. “En waar is Edwin?”. Nou, die is wél om half acht vertrokken met Javi en twee anderen uit Alcalali. Eén wielrenner blijft op iedere helling achter, een ander kijkt steeds om waar hij blijft, raakt daardoor mijn achterwiel en valt. Niks ernstigs, gelukkig, alles is nog heel. De almuerzo duurt lang in Denia Nova, we hebben alle tijd om de etappe van de Vuelta te bespreken en de kansen voor tennisser Nadal af te wegen. Jarenlang hebben we hier tot volle tevredenheid gegeten. Nu is er een andere eigenaar, de kwaliteit is achteruitgegaan en de prijs gestegen, we besluiten dat dit de laatste keer is dat we hier stoppen. Maria fiets met ons mee, ze is 15 en rijdt wedstrijden. Ze is sterk en behendig. Als ze een lekke band krijgt hoeft ze zelf niets te doen: 6 hulpvaardige mannen ontfermen zich over bandenlichters en pompje. Op hun gemak zetten ze er een nieuwe binnenband in. We korten de route maar wat in en hebben amper 70 kilometer op de teller staan als we de vallei weer inrijden. Ach, het was toch een rommelig dagje.

Zaterdag 11 september 2010.

Een enorm wild zwijn stormt de weg over. Andreas die als eerste aan de afdaling naar Castell de Castells is begonnen moet flink in de remmen. Vogels, konijnen, zelfs een eekhoorn hebben we wel voor onze wielen gehad maar nog nooit een wild zwijn. Een aanrijding met een wild zwijn dat zou wat geweest zijn. Diep in mijn hart ben ik eigenlijk een beetje teleurgesteld dat het goed afloopt. Ik denk aan het kleine cameraatje in mijn wielershirt, unieke opnamen zouden het zijn geweest. De mannen van de fietsclub hebben schijnbaar haast vandaag want overal moet ik flink doortrappen. Veel klimwerk vandaag, 1800 meter stijging in de ronde van 122 kilometer. Eerst langs de Middellandse zee en daarna het binnenland in. We stoppen voor de “almuerzo” in Callosa. Ondanks dat ik hier nu 10 jaar fietst, blijft de vaak soepele houding van de Spaanse restauranthouders mij verbazen. Het zeer smalle stoepje biedt geen ruimte voor 14 fietsen, dus mogen ze mee naar binnen. We spoelen de broodjes weg met bier en Coca Cola, ik neem een koffie met cognac en omdat er iemand jarig is wordt er afgesloten met een dessertwijntje. Heel verstandig neem ik maar een heel klein slokje want de route gaat bergop, alweer in een moordend tempo. Rond 1 uur ben ik al weer thuis. Ben benieuwd wat we vanavond eten, maar het zal wel geen wild zwijn zijn.

Vrijdag 10 september 2010.

Eigenlijk heb ik er een hekel aan: als ik ergens heen moet, dan ga ik daar heen en dan stop ik niet onderweg drie keer op andere plekken “omdat we daar nu toch langs komen en dan kunnen we meteen even....”. Dat is echt vrouwelijk, denk ik, dat combineren. Ik heb een kraakje in mijn fiets en ben toe aan een nieuwe ketting, dus moet ik naar Gata de Gorgos, naar de fietsenmaker. “Dat komt goed uit”, begint Cokky, “dan gaan we via Benissa, eerst naar de supermarkt, dan naar de Lidl, die hebben nu weer fietsspullen in de aanbieding en dan kan je even wat extra achterlichtjes kopen, dan moet ik even langs het Culturele centrum in Benissa wat foto´s wegbrengen maar dan moet je wel opschieten want die gaan om 2 uur dicht en dan gaan we meteen even bij die grote meubelzaak kijken”. Licht tegensputterend moet ik uiteindelijk toegeven, onder de voorwaarde dat ik een nieuw zadel mag en dat zij in Gata alleen de tentoonstelling “Art al vent” gaat bekijken, de door kunstenaars gemaakte kleden die van de balkons hangen te wapperen. Dat heb ik 2 jaar geleden al eens gezien, ik wil lekker in de werkplaats bij Armando blijven en met andere fietsers kletsen. Alleen op die manier ben ik bereid het culturele met het nuttige te verenigen. En als mijn fiets klaar is gaan we rechtstreeks naar huis. Zo niet, dan fiets ik wel naar huis.

tegen hondsdolheid (rabia), een cocktail tegen nog een paar andere ziektes en een pil tegen de wormen. Poppy ligt bibberend op de tafel van José, die haar hart en longen beluistert en haar gebit inspecteert. Alles is in orde, haar paspoort wordt bijgewerkt en afgestempeld en ze kan er weer twee jaar tegen. We zijn twee weken te laat met de injectie tegen hondsdolheid die wettelijk verplicht is, volgende keer beter opletten want anders zijn we eigenlijk strafbaar, vertelt de dierenarts. Nou ja, wij niet, maar de buurman. De (ook wettelijk verplichte) chip van Poppy staat nog op naam van haar overleden baas, maar overschrijven op naam van zijn weduwe, onze buurvrouw, gaat niet zomaar. Ze moet de overlijdensakte komen laten zien en haar identiteitsbewijs. Dat mag ze zelf regelen. We rekenen 40 euro af en Poppy loopt blij kwispelend naar buiten.

Donderdagochtend 8.05 uur, 9 september 2010.

Lekker weer, geen dauw, geen wind, geen wolken. De zon is net over de berg gekomen en Oscar heeft een grote steen uitgezocht omdat hij wat hoort. Het klopt, er komen mensen aan om druiven te plukken. Misschien hebben ze een hondje meegenomen, je weet maar nooit. Kom, we gaan weer richting huis, dat is een stuk veiliger.

Woensdagavond 20.30 uur, 8 september 2010.

Een prachtige dag met een prachtige zonsondergang. Om 12.30 uur werd de maximumtemperatuur bereikt van 27,9 graden. Daarna draaide de wind en kwam vanuit de zee. De rest van de dag bleef de temperatuur rond de 25 graden. Gisteravond voerde de wind de geur mee van bosbrand. Eerst dachten we dat het hier vlakbij was maar het is zeker zo´n 60 kilometer verderop het binnenland in. Erg jammer want het is in een prachtig natuurgebied.

Woensdag 8 september 2010.

Meestal rijden we eromheen, alleen als we er écht moeten zijn wagen we ons in het dorp. Orba, één vallei verderop is een aardig plaatsje maar er wonen érg veel Engelsen, die ook de horeca domineren. Er loopt een rondweg omheen, alleen met de fietsclub op zondagochtend rijden we wel eens door het centrum. Het pleintje ziet er leuk uit, met een paar terrasjes, en in een straatje verderop zit een “meson”, een type restaurant dat meestal ietsje duurder en vrij goed is. “Daar moeten we een keer gaan eten” heb ik al een paar keer gezegd en nu kwam het precies uit. Eén keer per jaar gaan we naar de fotograaf om passe-partouts te bestellen voor de fotowedstrijd. Fotograaf Llopis heeft ook wel een winkeltje in Xaló, maar zijn hoofdvestiging zit in het centrum van Orba. Morgen kunnen we de bestelling ophalen, en na een biertje op het plein is het etenstijd. Voor samen 32 euro eten we een prima lunch, met sla, brood en aioli, uiensoep, 2 tapas, hoofdgerecht, nagerecht, koffie, wijn en gaseosa. De enige categorie van de fotowedstrijd waar we geen foto voor inzenden is “gastronomia”. Het is erg lastig om daar een goede foto voor te maken. Willen we winnen, dan moeten gewoon vaker uit eten gaan.

Mijn Spaanse vrienden krijgen er maar geen genoeg van, net ontvingen we weer een email:

Het is gewoon een grappige foto, het heeft niets met pesten te maken, helemaal niets, alleen maar om te lachen.

Niemand kan ons verslaan ... maar dit lijkt zelfmoord!
Groet, Pepe.

Dinsdagochtend 7.31 uur, 7 september 2010.

Om 12 uur vannacht werd de maximumtemperatuur bereikt van 29,1 graden. Daarvoor was het al lekker afgekoeld maar er kwam wind vanuit het binnenland. Cokky was de hele nacht aan het spoken, volgens haar was het de rosé bij het eten. Ja, dan kan je beter de Nederlandse etenstijd aanhouden, dan had zij alleen maar een slechte avond gehad. Agenda: Gavi heeft weer tijd, dus fietsen. Zal niet meevallen na zo´n gebroken nacht.

Maandag 6 september 2010.

Als we naar Pego fietsen moeten we over Alt de Pilarets of over Alt de Sorell, deze pas is mooier om te fietsen. Hoog is hij niet maar je hebt een onverwacht uitzicht over prachtig groene valleien. Duidelijk onderscheiden de sinaasappelboomgaarden zich, ze zijn donkergroen. Sommige vragen zich af wat die andere velden nu zijn, wat dichter naar de zee. “Is dat graan?”, gokt een Nederlandse fietsvriend. Nee, dat zijn de rijstvelden. Daar rekenen de meeste mensen niet op. Rijst hoort voor velen thuis in tropische gebieden en niet in Spanje. “Waarom denk je dan dat hier van oudsher zoveel paella wordt gegeten?“, vraag ik. Dit is de beroemde, dure langkorrelrijst die uitermate geschikt is voor paella, “Arroz bomba de Pego”. Een paar dagen geleden is de oogst bij Pego in de Marjal begonnen. Het gaat precies op de dezelfde manier als de graanoogst in Nederland. Hup, vier combines tegelijk erin en oogsten maar. Natuurlijk zijn er ook nadelen aan de rijstteelt want eerst wordt gezorgd dat de waterstand heel laag staat. Dat beïnvloedt enorm het naastgelegen natuurgebied. De combines hebben rupsbanden. Dat heb ik in Nederland ook nog nooit gezien. Misschien wel een goed idee voor sommige boeren die toch willen oogsten in de Nederlandse zomer.

Zondag 5 september 2010.

"In een dor landschap", begint Mart Smeets de uitzending. Tja, dan hadden ze het eerste deel van de etappe ook maar uit moeten zenden: "Langs de prachtige Middellandse Zeekust rijden de renners langs lieflijke kustplaatsjes landinwaarts. Over de groene heuvels bij La Llosa en door de vruchtbare Jalon-vallei leidt de route naar de prachtige Coll de Rates, waar dennenbomen en amandelbomen de weg omzomen. Op de achtergrond steken de toppen van de bergen prachtig af tegen de blauwe lucht" had de tekst van Mart Smeets dan moeten zijn. De club van Alcalali gaat zondag met de auto vol broodjes en koelboxen omhoog, om na de doorkomst op Coll de Rates door te rijden naar Torremanzanas om ze nog een keer langs te zien komen. Gaat de club van Xaló samen met die van Alcalali? Nee, er zijn teveel mogelijkheden en uiteindelijk wordt er niks afgesproken. Maar zoals gebruikelijk komt het toch weer goed. Cokky en ik fietsen samen omhoog, de rest gaat met auto´s. Ik kies positie bij de haarspeldbochten boven Bollula en Cokky blijft boven bij Tarbena, waar ze picknickt met de wielrenners uit Alcalali en Xaló met aanhang. We komen thuis precies op het moment dat de tv-uitzending begint. Jammer dat ze maar zo weinig van onze omgeving hebben laten zien.

Zaterdagochtend 4 september 2010.

Vrijdagochtend 8.06 uur, 3 september 2010.

Natuurlijk ging het gisteren niet regenen, de laatste keer dat het heeft geregend is nu al weer 14 dagen geleden. De grote hoeveelheid water heeft er voor gezorgd dat het onkruid hoog tussen de druivenstruiken staat. Het is een vreemd gezicht, normaal is de grond kaal in september. Het lijkt nu op eind oktober maar dan hangen er natuurlijk geen druiven meer aan.

Donderdag 2 september 2010.

“Cider uit Asturië is de beste ter wereld” staat er op mijn placemat. “Tweeduizend jaar geleden, in de tijd van Keizer Augustus, werd er al appelcider gedronken in Asturië.” De serveerster zet een fles op tafel met een raar groot ding er bovenop en demonstreert hoe het werkt: “Kijk, je zet je glas er zó tegenaan en dan spuit de cider in je glas”. Interessant. Eigenlijk hoor je de cider van anderhalve meter hoogte in je glas te laten vallen, dan komt er zuurstof bij en dan smaakt het beter, maar zo gaat het ook en je krijgt minder geknoei. Voor een echte ciderbar moeten we naar Asturias, precies aan de andere kant van het land, bijna 1000 kilometer hier vandaan. Maar we zijn, heel toevallig rond etenstijd, in Denia en daar zit La Sidreria, een typisch Asturisch restaurantje. Het “menu del dia” smaakt prima en de fles cider is al snel leeg. “Cider is een jaloerse drank”, waarschuwt mijn placemat, “ze verdraagt geen ontrouw: als je daarna wijn of likeur of zoiets drinkt, krijg je last van je maag”. Nou ja, we hebben net een carajillo besteld, een klein scheutje cognac in de koffie moet toch wel kunnen? We rekenen 23 euro af voor 2 personen en lopen weer naar buiten, zonnig Denia in. Het is net of we even met vakantie geweest zijn.

Donderdagochtend 8.00 uur, 2 september 2010.

De zon schijnt maar heel even over de berg om daarna weer achter de wolken te verdwijnen. Ver weg klinkt een donderslag. Het was een frisse nacht met een minimumtemperatuur van 16,9 graden. Gisteren wisselden wolken en zon elkaar af, het werd 26,1 graden.
Agenda: fietsen met Javi gaat dus niet door. Komt mooi uit want dan kan ik het gras gaan maaien als het tenminste droog blijft.

Woensdag 1 september 2010.

 “Nee, we willen niet op de foto!” Dat hoor je een paar leuke meiden niet zo gauw zeggen, waarom willen ze dat eigenlijk niet? Twee weken geleden, tijdens de Fiestas in Lliber, wilden ze maar al te graag op de foto. Toen waren ze prachtig aangekleed en opgemaakt, nu staan ze hard te werken met de hele familie. Het ziet er zo leuk uit: twee knappe zussen, in bikini, tussen de druivenstruiken, de bergen op de achtergrond. Maar in bikini willen ze niet op internet. “Dan zet ik erbij dat je een verloofde zoekt”, probeer ik nog. Een verloofde die zin heeft in druiven plukken, en geld heeft, willen ze wel, maar zó op de foto willen ze niet. Vandaag is de druivenoogst begonnen. Javi moet druiven plukken en heeft geen tijd om te fietsen. Iedereen wordt ingezet, Hermi, mijn kapster helpt haar familie. De witte moscateldruiven zijn weliswaar nog niet helemaal rijp, maar de druiven zijn opgekocht door een bodega in Castellon. Daar hebben ze te weinig druiven dit jaar omdat hagelbuien de oogst vernield hebben, dus worden er witte druiven uit andere regio´s bijgekocht. Deze druiven hebben nu de goede hoeveelheid suiker om daar verwerkt te worden tot wijn, vandaar dat er hier nu al geplukt wordt. Dan maar met een foto van hun vader en hun broer erbij, ook leuk.

Woensdagochtend 7.31 uur, 1 september 2010.

Er zijn flink wat wolken en het is 19 graden. Gisteren was een prima fietsdag, de temperatuur liep op tot 26 graden en was daarmee een van de koelste dagen in augustus. Vergeleken met verleden jaar hadden we deze maand veel meer regen, er waren 3 dagen met regen, er viel in totaal 98 mm. Op 27 augustus was het de warmste dag: het werd het 36,8 graden. In 2009 was dit 34,7 graden en viel er slecht 7 mm regen.