Wonen in Spanje

Zondag 31 oktober 2010.

“Het is veel kouder geweest dan vorig jaar, sommige avonden zijn we niet eens naar het feest gegaan”, zegt Vicente. Zelf had ik het niet zo in de gaten maar ons weerstation geeft Vicente gelijk. De gemiddelde temperatuur, 16,3 graden, is 2 graden lager dan in 2009. De maximumtemperatuur sloeg al snel om en na 9 oktober kwam deze niet meer boven de 25 graden, terwijl in 2009 op 30 oktober nog 27,4 graden werd gemeten. Vicente heeft het goed aangevoeld want tijdens de feesten is vooral de minimumtemperatuur van belang en deze keer waren er wel 13 dagen onder de 10 graden, vorig jaar waren er dat maar 3. Zo hadden wij al de eerste lichte nachtvorst aan de grond. (2,1 graden wat hoger gemeten.) Over neerslag hadden we geen klagen, er viel 83,1 mm in vier dagen. Vorig jaar waren er ook 4 dagen dat er regen werd gemeten maar toen bleef dit bij 17 mm. De wind kwam net als vorig jaar vooral uit het noordwesten, de gemiddelde windsnelheid verschilde nauwelijks, 4 en 4,3 km/uur. Vorig jaar stormde het echt met een maximale windstoot van 82,1 km/uur. Dit jaar bleef het hier, onder in Vall de Pop, beperkt tot een windstoot met een maximum van 64,4 km/uur. Ze komen altijd vanuit het binnenland uit noordwestelijke richting.

Vandaag bleef het aardig waaien maar het werd toch een mooie dag met veel zon en een paar mooie wolken zoals je op de foto kunt zien. Het werd 21,1 graden. Ons huis, waar het weerstation ook staat, is bijna niet meer te zien door de bomen die we hebben aangeplant. Dit beperkt natuurlijk ook enigszins de maximumwindsnelheid. Een microklimaat kan je zelf maken maar je moet wel wat geduld hebben.

Zondagochtend 10.00 uur, 31 oktober 2010.

Goed dat we niet zijn gaan fietsen, het regent niet maar er staat een veel wind vanuit het westen. Gemiddeld windkracht 5 á 6 met uitschieters naar windkracht 7 (58 km/uur). Nederlanders kijken daar niet van op maar hier komt windkracht 7 niet zo vaak voor. Af en toe breekt de zon door het wolkendek. De miniumtempertuur kwam uit op 14,8 graden en gisteren werd  het 19,2 graden, er was veel bewolking. Iedereen bedankt voor de felicitaties en we gaan ons best doen voor volgend jaar.

Zaterdagochtend 8.17 uur, 30 oktober 2010.

De wind komt uit het binnenland en zorgt ervoor dat de minimumtemperatuur ineens weer boven de tien graden is. Om half twee ´s middags bereikte gisteren de temperatuur de 23 graden. Er zijn veel wolken en de opkomende zon zorgt ervoor dat ze nog mooi zijn ook.

Vrijdag 29 oktober 2010.

"Eerste prijs in de categorie Gastronomie: Edwin Huge!". Hè? Ik heb helemaal niets ingestuurd in die categorie. Gauw loop ik naar voren om uit handen van de burgemeester van Alcalali mijn diploma in ontvangst te nemen. Cokky wint de tweede prijs in de categorie Feesten, mensen en gebruiken. De juryvoorzitter houdt een verhaal over hoe moeilijk het is om keuzes te maken tussen de 92 ingezonden foto´s en de prijzen toe te kennen. Volgens het reglement kan iedere deelnemer maar één prijs winnen en de foto moet gemaakt zijn in de mancommunidad Vall de Pop. Na het overhandigen van de diploma´s bekijken we de tentoonstelling en dan zie ik het: de foto van de gezegende broden, die ik ingezonden had als "Gebruik" hebben ze verschoven naar "Gastronomie". Ook goed, ze zijn tenslotte gebakken om op te eten. Het leuke van zo´n wedstrijd is ook het ontmoeten van andere fotografen, en met vogelfotograaf Vicente uit Xaló en Cosme uit Parcent bekijken we de inzendingen. Er zitten prachtige foto´s bij en we zijn het niet altijd eens met het oordeel van de jury. Na afloop worden we getrakteerd op een drankje en hapjes bij bar "La Torre", drie deuren verderop. Met een biertje in de hand en een bord tapas wordt er nagepraat. "Volgend jaar krijgt Cornelia géén prijs, hoor!" plaagt de burgemeester. Dat zou jammer zijn want samen hebben we toch € 450 binnengehaald en dat is een mooi "Gebruik" aan het worden.

Vrijdagochtend 8.39 uur, 29 oktober 2010.

Er hangt flink wat mist in de laagste gedeelten van Vall de Pop. Hardnekkig is het niet want ik moet snel lopen om nog wat mistfoto´s te kunnen maken. Zo snel dat van de drie poezen alleen Loesje het tempo kan bij houden. De zon is nog best krachtig, ondanks wat sluierbewolking liep het kwik gisteren op tot een aangename 21,2 graden.
Agenda: met Poppy wandelen en de tuin van Juan onderhanden nemen en naar de prijsuitreiking van de jaarlijkse fotowedstrijd. Deze keer heb ik het gevoel dat we niet echt iets heel bijzonders hebben ingestuurd maar je weet natuurlijk nooit hoe de jury erover denkt.

Zaterdag 23 oktober 2010.

Eerst wil ik lekker warm in de auto blijven zitten maar dan denk aan de Spaanse webloglezers en stap uit voor de foto. Dit is echt Nederland, waar anders zou men op het idee komen om een brug te maken in een snelweg die open kan? Maak hem dan wat hoger, zou je toch denken. Op mijn moeders verjaardag lopen we door een gure windvlaag met wat regen restaurant Brennels in de Noordoostpolder binnen. Bij het eten maak ik mijn eerste fout, “Hé, wordt er niet meer geproost?” Sorry, vergeten. Proosten met wijn doen Spanjaarden niet. Deze gewoonte kan ik gemakkelijk uitleggen, met het glaasje melk dat ik vanmiddag bij mijn brood kreeg proost je toch ook niet? Ik bestel de entrecote, alweer fout maar deze keer de uitspraak. In Nederland moet het op zijn Frans worden uitgesproken wat ongelofelijk bekakt klinkt. Daarna schakelt de serveerster snel over op Engels: rare, medium of well done? Ik begin mij een beetje ongemakkelijk te voelen totdat er brood komt vergezeld van boter en een flesje olijfolie. Mijn disgenoten gieten het op de sneetjes stokbrood en al snel drupt de olie langs hun handen. Nu is het mijn beurt: “Kijk, eerst het brood even iets samen knijpen zodat de olie in het brood trekt, of een tweede stukje erop duwen, dat werkt ook goed.” De prijzen zijn ook on-Spaans hoog. Als ik zie dat een Spanish coffee, een carajillo dus, 6,75 kost vind ik het niet gek als de koffie wordt overgeslagen. Komt trouwens goed uit want ik kon toch niet op het Nederlandse woord voor descafeinado komen. Pas buiten in de koude regen schiet het woord “decaf” mij weer te binnen. Lekker kort, veel gemakkelijker. Zo gauw ik weer in Spanje ben zal ik Sebastian van onze favoriete bar eens vragen wat hij van “decaf” vindt, en van 6,75 voor een carajillo. Ik kan bijna niet wachten.

Donderdagochtend 8.08 uur, 28 oktober 2010.

Een heel klein beetje sluierbewolking zorgt voor een mooie zonsopkomst. De miniumtemperatuur kwam uit op 3,7 graden. Gisteren was een onbewolkte dag met een maxiumtemperatuur van 21 graden.
Agenda: ik wacht nog even om met Javi te gaan fietsen. Eerst brandhout zagen.

Woensdag 27 oktober 2010.

Weer thuis!

Woensdagochtend 8.00 uur, 27 oktober 2010 (door Cokky).

Het grasveld vertoont wat witte plekken: op officiële meethoogte is het 2,2 graden maar er is vorst aan de grond. Gisteren was een mooie, zonnige dag. De druivenbladeren verkleuren prachtig.

Dinsdagochtend 8.45 uur, 26 oktober 2010 (door Cokky).

Soms lijkt het herfst: mist, harde wind, koude. Maar als de zon doorkomt, de temperatuur stijgt naar een graad of 20, de vogeltjes zingen en de bloemetjes bloeien, dan krijgt dit jaargetijde een andere naam: de tweede lente.

Maandagochtend 9.00 uur, 25 oktober 2010 (door Cokky).

De wind uit het binnenland voert warme lucht aan, het is vannacht dan ook niet verder afgekoeld dan tot 13,7 graden. Oscar is de hele nacht buiten gebleven en verscheen zelfs niet aan het ontbijt. Hij zat onder een palm en het was al gauw duidelijk waar hij al urenlang op zat te wachten. Maar voor een beetje room laat hij zelfs de vetste prooi in de steek, dus deze muis kan het navertellen.

Zondag 24 oktober (door Cokky).

Het is nog donker als we wegrijden. Juan heeft een klein groepje fietsvrienden uitgenodigd om te komen fietsen op zijn trainingsroute: langs de rivier Turia in Valencia, waar hij woont. We parkeren in Pinedo en rijden op de mountainbikes langs het strand en de haven de stad in. Langs de Ciudad de las Artes en Ciencias, de moderne gebouwen, via de parken en tuinen die aangelegd zijn in de oude bedding van de Turia rijden we de stad uit. Door het parc fluvial del Turia, langs de rivier, over houten bruggen, door bossen, langs vogelkijkhutten en picknickplekken: het is een prachtige toeristische route. Na 40 kilometer zijn we in Riba-Roja de la Turia, daar draaien we om en rijden dezelfde weg terug. In de stad is het inmiddels druk geworden in het langgerekte park: veel inwoners van de stad genieten van het prachtige weer en gaan erop uit. Wandelen, fietsen, de hond uitlaten, varen in een bootje, rijden met een treintje, de kinderen leren fietsen, naar muziek luisteren: er heerst een gezellige, ontspannen sfeer. In Pinedo heeft Juan een tafel gereserveerd in een barraca, een authentiek restaurantje. Tijdens de heerlijke rijstschotel met eend en bloedworst concluderen we eensgezind dat dit een jaarlijkse traditie wordt. Op de terugweg is het opmerkelijk stil achterin de auto, op af en toe een klein snurkje na. Als we thuis komen is het bijna al weer donker.

Zondag 24 oktober 2010 (door Cokky).

Zaterdag 23 oktober 2010 (door Cokky).

“Zou het er allemaal wel in passen?” Met een timmermansoog proberen we het in te schatten. “Dat bed voor mij, en een matras, die stoel voor jou, en ik wil ook nog een bureautje en wat we verder natuurlijk allemaal nog aan leuks tegen komen…. nou ja, ze hebben ook een transportservice, als het niet past dan laten we een deel wel thuis bezorgen.” We hebben ons terdege voorbereid op een bezoek aan het Zweedse woonwarenhuis dat vlak bij Murcia een vestiging heeft. Het is twee uur rijden hier vandaan maar voor een kinderbed scheelt het al gauw een paar honderd euro dus dat maakt het wel de moeite waard om even heen en weer te rijden. Edwin heeft de achterstoelen uit de Sintra gehaald dus we kunnen heel wat kwijt achterin. Het is nog donker als we wegrijden en om kwart voor tien staan we bij de ingang. Het restaurant is al open dus zoals gepland kunnen we even koffie drinken voor we onze slag gaan slaan als om tien uur de deur opengaat. Tegen de tijd dat we bij het magazijn aankomen zijn we het zat, en dan blijkt ook nog dat zowel het bed als de stoel op ons lijstje niet in voorraad is. Met moeite veroveren we een tafeltje voor de lunch. Als we uiteindelijk toch tevreden weer weg rijden ligt er maar een klein bergje nuttige en leuke aankopen in de auto. Vervelend zeg, dan zullen we nog een keer terug moeten.

Vrijdagochtend 9.00 uur, 22 oktober 2010 (door Cokky).

Het is 10 graden, vochtig en mistig, echt herfst, inclusief spinnenwebben.

Donderdag 21 oktober 2010 (door Cokky).

Het is even wennen: een paar dagen geleden waren we nog samen op vakantie, nu ben ik alleen thuis. In plaats van lekker samen uit eten zit ik nu alleen aan tafel met een kop dampende tomaten-groentensoep. Vóór we op vakantie gingen was het nog volop zomer, nu is het herfst. Bewolkt, 18 graden. Gisteren voor het eerst ´s avonds de kachel aangehad, nu brandt hij ´s middags al. De luchtigste zomerkleren zijn opgeborgen en de fleecejacks liggen voor het grijpen. Sokken heb ik aan, en pantoffels, en ik heb koude handen. In de zon zitten in de tuin is er niet bij vandaag, er moet geoogst worden. De amandelen moeten geraapt, de kweeperen zijn misschien ook al goed. Rijpe kaki´s hangen te wachten op consumptie, de eerste granaatappels vertonen al barsten en moeten ook geplukt worden. Vitamines en anti-oxidanten uit eigen tuin, ik moet eerst eens opzoeken hoe ik die op een lekkere manier kan verwerken. En in plaats van een kleine ondersteunende rol bij het webloggen heb ik opeens de volle verantwoording. Dat is ook even wennen. Nou ja, misschien heb ik morgen wél wat te melden.

Donderdagochtend 8.45 uur, 21 oktober 2010.

Van mij mag de zomertijd wel een maand eerder ophouden. Pas om 8.31 uur schijnen de eerste zonnestralen op ons huis. Dan ga ik met de poezen wandelen, foto maken en voordat ik wat anders kan doen is het zo half tien. Valt het laatste weekend van oktober ook nog precies op de 30ste en 31ste. Maar daarna is er eerder licht. Het is minder koud, 6 graden en er zijn wat vriendelijke wolkjes. Gisteren was een mooie dag, het werd 21 graden.
Agenda: met Poppy naar Lliber wandelen en koffie drinken (Poppy water), tassen in de Landrover zetten en naar Valencia rijden. En als Transavia op tijd is vanavond uit eten met vrienden in Wassenaar. Vrijdag naar mijn ouders in de Noordoostpolder. Natuurlijk neemt Cokky het weblog een tijdje over.

Woensdag 20 oktober 2010.

Als ik er eenmaal ben vind ik het natuurlijk best leuk maar graag ga ik niet naar Nederland. Laat onze vrienden maar hierheen komen en als fietsen hun hobby is komt dat helemaal mooi uit. Helaas kunnen mijn ouders niet meer lang reizen, 11 jaar lang hebben ze in ons huis de winters doorgebracht, ze zouden graag hier zijn maar het is te zwaar voor ze. Twee keer per jaar ga ik daarom naar Nederland, om de verjaardagen van mijn ouders te vieren. Natuurlijk blijf ik gelijk wat langer, voor de gezelligheid en om een aantal klusjes voor ze te doen. Morgen ga ik weg. Om nog even flink te genieten fiets ik vandaag een mooie, niet te zware route. Javi fietst niet mee, ik kan dus pas vertrekken als zon de ochtendkou heeft verdreven. Geen gerommel met extra kleding, gewoon in het zomerpakje. Voor de afdalingen zou een Spanjaard een windstopper aandoen, noorderlingen redden het wel zonder bij 20 graden. Via Murla rijd ik langs de bron Font de Gel omhoog tot aan Fleix. Zonder Javi kan ik ook stoppen om foto´s te nemen: de mandarijnen zijn al bijna oranje en Campell ligt lekker in de zon. Daarna gaat het fietsen zo lekker dat ik geen zin heb om nog meer foto´s te nemen. Om half twee, net als er beetje zeewind komt ben ik weer thuis. Na een broodje en wijntje val ik in slaap in de zon. Kom op, stel je niet aan, het zijn maar 5 nachtjes. 

Woensdagochtend 20 oktober 2010.

Gelukkig heb ik nooit hoofdpijn maar dit is zo´n moment dat het er eigenlijk bij hoort: de zon komt op aan een onbewolkte hemel, het licht is te fel na gisteravond. Ruim vierhonderd stokbroden gingen er doorheen, meer dan 1000 broodjes werden uitgedeeld, vergezeld van wijn en bier.
Agenda: fietsen en mijn koffer inpakken. Morgen vlieg ik naar Nederland voor de verjaardag van mijn moeder. Kan ik gelijk de coniferenheg knippen bij mijn ouders. O ja, gisteren vloog Transavia keurig op tijd van Valencia. Thom en Wilma hadden geen vertraging.

Dinsdag19 oktober 2010.

De oktoberfeesten missen we meestal, dat is het nadeel van vakantie in deze tijd van het jaar. De “Fiestas en honor de la Virgen Pobre” worden gehouden om te herdenken dat het Mariabeeld, dat verstopt was toen de Moren kwamen, een paar eeuwen later weer werd terug gevonden. De ploeg van een boer liep er op vast, zijn ezels struikelde. Die gebeurtenis wordt nagespeeld, er is een feestelijke processie, een reuze-paella, vuurwerk, orkesten en nog veel meer. Vandaag is de laatste dag van de feesten: er zijn traditionele dansen op het plein. Onder begeleiding van herdersfluit en trommel zijn de dansers van huis gehaald, de mannen dragen touwschoenen en hebben castagnetten. De vrouwen hebben kleurige omslagdoeken om. Op het plein dansen ze rond de fontein. Aan de andere kant van het pleintje zijn de voorbereiding in volle gang voor vanavond: voor de “botifarra”: gratis brood met worst en wijn voor iedereen. De Mayorales, die belast zijn met de organisatie van het feest, zijn de barbecues al aan het opstoken, de stokbroden aan het snijden en de worstjes aan het inprikken zodat ze niet openbarsten tijdens het barbecueën. De vrouwen regelen het brood en de worst, de mannen stoken het vuur op. Heel traditioneel.

Dinsdagochtend 8.34 uur, 19 oktober 2010.

De zon komt op aan een onbewolkte hemel. De katten hebben nu een dikke vacht gekregen en dat is nodig ook want de minimumtemperatuur kwam uit op 3,2 graden. Gisteren werd het 19,4 graden. Voor ons was het bijna 600 kilometer rijden om weer thuis te komen. Alles treffen we piekfijn aan. Gras is gemaaid, de buitenlampen doen het weer, de regenpijp is gemaakt, de verwarming lekt niet meer, ik vergeet vast nog wat.... en de poezen zien er prima uit!
Agenda: Thom en Wilma naar het vliegveld brengen.

Zondag 17 oktober 2010.

De zon schijnt en de eerste toeristen wandelen al door het dorp. De bakker verkoopt lekkere dingen, naast de kerk doet de handelaar in plastic bloemen goede zaken met de oude vrouwtjes en op de terrasjes koesteren mensen zich in het herfstzonnetje. Het meisje op het toeristenbureautje doet haar best om ons uit te leggen hoe we het beste kunnen wandelen naar Capileira, twee dorpen verderop. De GR7, een lange afstandswandeling van 300 kilometer, loopt helemaal om de Sierra Nevada heen en die willen we een stukje volgen. Hier en daar is een kleine toelichting nodig op de bewegwijzering en goed voorbereid lopen we omhoog de steile straatjes door naar het pad. Door de bossen op de hellingen lopen we onder tamme kastanjebomen en walnotenbomen door, en stappen over heldere waterstroompjes die het met leisteen geplaveide pad doorkruisen. Al snel komen we in Bubion, het eerste dorp op ons pad, en tegen lunchtijd komen we aan in Capileira. Kleine pleintjes, souvenirwinkeltjes, restaurantjes, witte huisjes en veel bloeiende planten, het is hier heel mooi en plezierig toeristisch. Wolken ontnemen het zicht op de besneeuwde Pico Veleta, in het dal blijft het zonnig. Omdat het paadje bezaaid ligt met tamme kastanjes en walnoten is op de weg terug de rugzak twee kilo zwaarder: Over twee weken wordt hier het “Feest van de gepofte kastanje” gehouden, maar dan zijn wij al weer thuis. Ik denk dat onze kastanjes en walnoten dan al lang op zijn.

Zondagavond 20.15 uur, 17 oktober 2010.

De laatste zonnestralen schijnen op de 3396 meter hoge Pico de Veleta. Capileira, waar we vandaag naartoe gelopen zijn, ligt al in de schaduw. Morgen rijden we weer naar Xaló en zit onze vakantie erop.

Zaterdag 16 oktober 2010.

Precies op 3000 meter hoogte moet ik het opgeven. Wat eens een asfaltweg was is nu veranderd in een prachtig mountainbikepad maar met de racefiets kan ik niet verder. Zover ik weet ben ik nog nooit zo hoog geweest op een racefiets, als vandaag in de Sierra Nevada. Volgens de kaart zou ik nog een paar kilometer en 300 meter moeten stijgen om de top van de Pico de Veleta te bereiken. Cokky wacht ergens op een parkeerplaats met de auto, het laatste stuk weg is namelijk afgesloten voor auto´s. Jammer want dan had ik de racefiets voor de mountainbike kunnen ruilen en kunnen doorfietsen. De afdaling is intens koud, er ligt nog sneeuw en binnen de kortste tijd zijn mijn vingers gevoelloos. Op de parkeerplaats stap ik totaal verkleumd in de warme auto, Cokky koopt warme chocolademelk bij een kiosk. De klim was 34 kilometer lang, meestal ligt de stijging tussen de 7 en 8%. Na een kwartier gaat het wel weer een beetje en aanvaarden we de terugrit naar Granada. Vandaar uit rijden we om de Pico de Veleta heen naar de Alpujarras. In het dorpje Pampaneira nemen we het Hostal waar ik met mijn fietsvrienden in juni hebben gelogeerd, om vanaf de andere kant met de mountainbike omhoog te rijden. Ook toen bleef door de enorme hoeveelheid sneeuw de Pico de Veleta onbereikbaar. Toch zal het er ooit van moeten komen, maar om nu direct morgen de mountainbike te pakken, dat gaat  zelfs mij te ver.

Zaterdagmiddag 16 oktober 2010.

Op weg naar ons hostal passeren we Lanjaron. Dit plaatsje is net zo bekend in Spanje om zijn bronwater als Spa in Nederland. Pas nadat ik de foto had gemaakt ontdekten we dat ik een ferreteria, ijzerwarenzaak, had gefotografeerd.

Vrijdag 15 oktober 2010.

“Maar kijk: mijn Garmin navigatie zegt dat ik zo moet rijden.” De Spaanse politieagent is onverbiddelijk, ik mag met mijn mountainbike niet het Alhambra in. Het avontuur begint pas als Cokky afhaakt, het was ook niet de bedoeling dat ze verder mee zou gaan dan het eerste dorpje onder in het dal, Beas de Granada. Vanaf ons kampeerplekje kijken we uit op de Siërra Nevada met zijn imposante 3000 meter hoge toppen en op een weggetje dat niet op de kaarten staat. Volgens de kaart is het niet mogelijk om in het volgende dal te komen maar een houten bordje geeft aan dat het wel mogelijk is. De weg is onverhard en pas aangelegd, ook de topografische kaart in mijn Garmin geeft niets aan, alleen het pijltje en dat ben ik. De hellingen zijn afschuwelijk, zo´n 25 % of meer. Zelfs met de Landrover zou het onmogelijk zijn omdat hele stukken weg naar beneden zijn gezakt. Alleen voor een crossmotor of een mountainbike is het nog mogelijk om in het andere dal te komen. Eenmaal op de verharde weg geef ik mij over aan de Garmin navigatie om weer thuis te komen. Schijnbaar is de kortste weg dwars door Granada, door parken en over trapjes tot de agent en het Alhambra de weg versperren. Een paar keer laat ik een nieuwe route berekenen en uiteindelijk lukt het om weer uit de stad te komen. Na 38 kilometer en 1200 stijgingsmeters ben ik weer terug bij de tent. Leuke tocht maar ik zou niet proberen om hem na te fietsen.

Vrijdagochtend 14 oktober 2010.

Voor de poezenhaters die dachten tien dagen zonder poezenfoto te kunnen: ze weten ons altijd te vinden, zelfs op de camping. O ja, wie wil er nog een jong poesje?

Donderdag 14 oktober 2010.

Kijk: luizen! Direct moet ik aan mijn nieuwe buurman denken, Berry de buurman van 500 meter verder. Hij weet er alles van. Langs het oude spoortracé richting Caravaca groeien grote vijgcactussen. Mooi staan ze er niet bij, er zitten grote harige witte plekken op de bladeren en dat zijn dus luizen. Berry is een specialist in geur- en smaakstoffen, mij interesseren vooral de natuurlijke geur en smaakstoffen. Zo hebben wij in de tuin Johannesbroodbomen, in de gemalen vruchten (Johannesbroodpitmeel) zit E 410 en nu zit daar E120 op de cactusbladeren. We stoppen om er foto´s van te nemen want bij ons ken ik alleen maar luisvrije cactussen. Met een steentje wrijf ik over de luizen en op slag verandert het sneeuwwit in karmijnrood. “Hier, smeer op je lippen”, zeg ik tegen Cokky. Ze weigert zich mooi te maken met luizenbloed terwijl het ook in lippenstift gebruikt wordt. Het is alweer een tijdje geleden maar ik dacht dat Berry vertelde dat er gebrek was aan Karmijn of E120. Nou Berry, in Murcia zitten nog luizen genoeg op de cactussen. Je hoeft ze er alleen nog maar af te schrapen.

Donderdagochtend 9.30 uur, 14 oktober 2010.

Nee Dick, geen Spaanse dongel aangeschaft. Het lukt nog steeds om internet te vinden. We slepen de laptop met ons mee. Dat vind ik prettig om de foto´s iedere dag te kunnen selecteren. In het klooster was geen WiFi maar wel stond er een pc die we gratis mochten gebruiken, dus met de memoriestick konden we toch nog loggen. Soms is het internet erg langzaam, de ontvangst slecht of het is duur. Hier hebben we nu 24 uur internet gekocht voor 5 euro. Dat is niet gek, zo af en toe een uurtje maar nee, dat is 24 uur aaneengesloten. Soms hebben we geen stroom en laden we de accu van de pc op in het toiletgebouw. Nu zit ik met een ander probleem, teveel zon. Ik gok er maar op dat de foto nog ergens op lijkt want op het vreselijk glimmende laptopscherm zijn alleen vage contouren te zien.

Agenda: Cokky is toe aan rustdag zegt ze. We gaan hier in de omgeving een dorpje bekijken en uit eten.

Woensdag 13 oktober 2010 (door Cokky).

De zon schijnt tussen de wolken door in Caravaca de la Cruz. We ontbijten in een bar en fietsen terug de Via Verde op, de verlaten spoorlijn die omgevormd is tot “groen pad”. Steeds meer verlaten spoorlijnen worden zo paden voor wandelaars en fietsers. De wind blaast in onze rug, het tracé is vlak en vlot en moeiteloos bereken we Bullas, waar we pauzeren voor een colaatje en een broodje. Daarna rijden we weer door, via Pueblo de Mula naar Baños de Mula. Goed, op plekken waar een drukke weg aangelegd is op het oude spoortracé moeten we soms een klein stukje omfietsen en we moeten anderhalf klein klimmetje extra nemen, maar verder stijgt het pad nooit meer dan 2 of 3 procent. En van Caravaca naar Baños dalen we voornamelijk, dus het is een uiterst aangenaam ritje. Wat een goede voorziening voor de reizende natuurliefhebber. In Baños de Mula staat de auto nog op ons te wachten, we bekijken het dorpje even en de plek waar het warme water uit de berg komt. Nog even wat drinken en dan rijden we ruim 290 kilometer naar het zuiden, naar Beas de Granada. Als we de camping oprijden begint het te regenen. Gezellig, want we willen vannacht in de tent slapen.

Dinsdagavond 12 oktober 2010.

Dinsdag 12 oktober 2010. (door Cokky)

Dat de weg vlak is als hij langs de rivier loopt, daar trap ik al niet meer in. Dat een trein niet meer méér aankan dan een stijgingspercentage van 2 of 3 procent, staat redelijk vast. Als ze de rails weghalen en van het traject een “via verde”, een “groene weg” voor wandelaars en fietsers maken, zou je dus een romantisch ideaalbeeld in gedachten kunnen hebben van een zo goed als vlak tracé langs romantische stationnetjes waar inmiddels stijlvolle theehuizen in gevestigd zijn. Dat gaat niet op voor het stuk van Baños de Mula naar Bullas, het spoor is al 40 jaar weg en korte maar venijnige klimmetjes verstoren het ideaalbeeld. Het traject van Bullas naar Cehegin maakt het gelukkig weer helemaal goed: een prachtig vlak tracé, mooi beschut gelegen, goed aangelegd en bewegwijzerd. Na 52 kilometer en 5 uur later fietsen we Caravaca de la Cruz binnen. Ook dit station is nog een leegstaande ruïne maar de Middeleeuwse binnenstad is prachtig, Het is een jubeljaar en Caravaca is een pelgrimsoord. Door een tip van Javi hebben we een kamer gereserveerd in “Hospederia Nuestra Señora de Carmen”. Wisten wij veel: komen we in een klooster terecht. Geen bar, geen wifi, geen tv op de kamer maar monniken op de gang, een kerk en een kapel en een sfeer waar je vanzelf van gaat fluisteren. We bekijken eerbiedig alles wat we horen te bekijken in Caravaca. Morgen fietsen we weer terug, eigenlijk zijn we pelgrims op de fiets.

Maandag 11 oktober 2010.

Het is goed weer: we bekijken de leuke rotsformaties hier vlakbij en fietsen daarna langs de kust naar La Azohia, maar daar zijn we ruim vóór etenstijd en de wolken worden steeds dreigender. Dus teruggefietst en gelunched in Puerto de Mazarron. We komen op tijd terug op de camping, waar de donkere luchten steeds dichterbij komen..... maar het onweer valt uiteindelijk mee. Toch lekker om in een huisje te zitten, met tv, zodat we de weersverwachting goed in de gaten kunnen houden. Als het goed gaat rijden we morgen naar Baños de Mula om vandaar naar Caravaca de la Cruz te fietsen voor 1 nacht.

Zondag 10 oktober 2010.

 Zondag 10 oktober 2010.

Vraag nooit aan een automobilist of de weg erg klimt, bedenk ik mij terwijl ik naar mijn kleine voorblaadje schakel. Gisteren was ik die automobilist en dacht dat de berg die tussen Puerto de Mazarron en Cartagena ligt op Coll de Rates zou lijken maar dan korter. Nou, vergeet het maar, hij is veel zwaarder, of erger: mijn conditie is na vier dagen zonder racefiets enorm achteruit gegaan. Wat goed dat we gisteren omgekeerd zijn, zelfs op de racefiets zou deze pas voor Cokky onmogelijk zijn. Bijna in Cartagena draai ik het binnenland in, weer richting camping. Dit is een vlakke weg, de oude N-332 die ook bij Benissa loopt. De langste Nationale weg van Spanje heet hier tegenwoordig anders, RM-332. Die RM is afkomstig van Region Murcia. Misschien gaat hij bij ons in de toekomst wel de CV-332 heten. Wie weet, maar de langste N-weg zal het nu wel niet meer zijn. Na een veel kleinere pas is het lekker afdalen naar Puerto de Mazarron. Leuk rondje van 67 kilometer en 750 meter klimmen. Op het terras van onze bungalow bestudeer ik de kaart in de GPS, zie je wel in 3,5 kilometer klimt de weg 300 meter! Ik kreeg al zo´n soort Col du Tourmalet gevoel. Na wat zoeken in mijn Garmin vind ik een naam, Colada de La Cuesta Del Cedadero, dat is een hele mond vol. Geef mij maar gewoon Coll de Rates.



Zondagochtend 10 oktober 2010.

In het Romeins theater van Cartagena konden 6000 mensen zitten.

Na de hele nacht regen is het bewolkt maar droog, agenda: fietsen!

 Zaterdag 9 oktober 2010.

“Daar beginnen we niet aan. Draai maar om, we fietsen terug naar de camping”. Onze eerste poging om Cartagena te bereiken mislukt, wat niet erg bevorderlijk is voor de sfeer. Maar de tocht van een kilometer of 35 die vlak begon langs leuke stranden en mooie baaien, komt na een kilometer of 10 bij de voet van een klim die voor Cokky op de gewone fiets iets te veel van het goede is. Na koffie met wat lekkers op de camping rijden we gerieflijk met de auto  probleemloos naar Cartagena. Een stadje met een rijk verleden en een rommelig heden, een haven met een prachtige boulevard en veel parkeergarages, een sfeervolle hoofdstraat, veel gebouwen in diverse stadia van renovatie (of sloop) en een Romeins theater. Daar zijn we voor gekomen: het theater was helemaal bebouwd met gebouwen uit een later tijdperk en is pas eind vorige eeuw blootgelegd en gerestaureerd. Een modern museum vormt de ingang en geeft toelichting op het theater. De stad heeft veel pleinen en parken en mooie oude gebouwen, nog meer archeologische resten en nog meer interessante musea, maar we beperken ons tot het theater, een stukje binnenstad en de boulevard waar ook een oude onderzeeër staat. We rijden via een andere weg terug naar de camping, net voordat het begint te regenen. Ook in deze route zit een flinke klim. Cokky is allang blij dat ze niet terug hoeft te fietsen en ik weet al welk rondje ik morgen ga doen op de racefiets. Als het droog is tenminste.

Vrijdagavond 20.48 uur, 9 oktober 2010.

We staan op de camping bij Puerto de Mazarron. Nou ja, staan is een raar woord want we hebben de tent wel bij ons maar niet opgezet. We hebben maar een bungalowtje genomen gezien de regen die voorspeld wordt. Dus we zitten op de camping.

Vrijdag 8 oktober 2010.

“Zal ik hem voor je fileren?” vraagt de ober aan Cokky. Nou graag, ze heeft “dorada al sal” besteld, vis uit de oven in een zoutkorst, en ze houdt niet van graten en koppen op haar bord. We zitten in Puerto de Mazarron, een plaatsje aan de kust. Zo langzamerhand weten we hoe het moet: je gaat niet zitten op een terrasje aan de haven waar allemaal toeristen zitten te eten en je gaat ook niet naar binnen in dat restaurant waar niemand zit. Een restaurant in Spanje kies je uit op het gehoor: het moet rumoerig zijn maar niet lawaaierig, gezellig druk, er moeten verschillende soorten mensen zitten en de sfeer moet ongedwongen goed zijn. Aan de tafel naast ons wordt het leven gevierd. Het ene na het andere voorgerecht komt op tafel: bijzondere schelpjes, de speciale salade, garnalen in knoflook. “Ober, doe nog maar een fles cava”, en ze zijn maar samen. Na de paella, het toetje en de koffie komt er limoncello op tafel, ter bevordering van de spijsvertering. We raken aan de praat, krijgen ook een glaasje aangeboden en we kletsen gezellig met de Spaanse leraar die accentloos Engels praat en zijn Engelse vrouw die accentloos Spaans praat. We zijn het helemaal eens met elkaar en we nemen nog een borrel. Daarna fietsen we langs de kust terug naar de camping. Twee en een half uur van huis, en we hebben helemaal vakantie.

Donderdag 7 oktober 2010.

In een piepklein dorpje in het noorden van Spanje kwamen we ze voor het eerst tegen: oud-gastarbeiders. Jarenlang hadden ze in de Vredestein bandenfabriek gewerkt in Nederland. Wilders zou tevreden zijn over deze buitenlanders want na hun pensionering keerden ze zo snel mogelijk terug naar hun geboortedorp. Daar genieten ze van hun oude dag en de spaarcentjes die ze opgestuurd hebben. Hier in het dorp woont ook een ex-gastarbeider die graag even laat blijken hoe goed hij zijn talen spreekt. Na een paar jaar werken in Duitsland, niet ver van de Nederlandse grens, begroet hij ons steevast met een vrolijk “Tot ziens!”. Pepe heeft het anders aangepakt: na een paar jaar in Engeland is hij teruggekomen naar Alcalali en is een restaurant begonnen voor de Spanjaarden én de Britten. Er zijn niet veel restaurants waar beide bevolkingsgroepen tevreden over zijn en er zijn er ook niet veel die in deze tijden van crisis regelmatig vol zitten. Pepe wel: vooral de Sundaylunch is beroemd. Steak and kidneypie, varkensvlees met spek uit de oven of lamsbout, alles ziet er even goed uit. Sommige gerechten moeten van te voren besteld worden, en vandaag hadden we een goede aanleiding om dat varkensvlees eens te proberen. Met een voorgerecht, voldoende wijn, een heerlijk toetje en koffie toe waren we 67 euro kwijt met 4 personen, en het vlees wat over was kregen we netjes mee naar huis voor morgen, op brood. Bovendien sponsort hij de lokale fietsclub. Muy bien, Pepe, very good.

Donderdagochtend 8.29 uur, 7 oktober 2010.

Zwaar bewolkt, met soms een piepklein gaatje waar vaag de zon achter te zien is. Koud is het niet, 21 graden. Gisteren was nog een prachtige dag met een maximumtemperatuur van 26,3 graden. Vandaag de auto inpakken voor morgen, fietsen en de tent mee. Een hotel boeken was vrijwel onmogelijk doordat dit weekend een “puente” is. Aankomde dinsdag is het Dia de Hispanidad, een nationale feestdag ter ere van Columbus. De dag waarop hij in 1492 Amerika ontdekte. Zaterdag is het voor de communidad Valencia ook een feestdag. Pas dinsdagavond nemen we hotel, kamperen is een prima oplossing, als het maar droog blijft.
De eerste week van oktober zijn de Kaki vruchten rijp.

Woensdagochtend 8.20 uur, 6 oktober 2010.

De zon komt op aan een onbewolkte hemel, het is dus flink afgekoeld tot 10,9 graden. Gisteren was een prachtige dag, 26 graden, helder, weinig wind, 94 kilometer gefietst met Javi. Het weblog schrijven stokt een beetje. Inspiratiegebrek is het niet. Ik wil nog een logje maken over een pas ontdekt weggetje en het beleg van Deventer. Nee, niet dat van Leiden. Maar altijd als we op vakantie gaan komt het er maar niet van. Gisteren weer naar de fietsenmaker geweest voor nieuwe banden op Cokky haar fiets, mijn motorzaag opgehaald in Orba en vandaag eerst nog een autokeuring, onze vakantieoppassers Thom en Wilma ophalen uit Valencia. De Sintra nog uitstofzuigen en wassen. O ja, de Landrover moet ik ook nog aftanken en schoonmaken, die gaat de oppas gebruiken. Hup, weer een dag om. O, ik vergeet bijna dat ik de tuin van Juan nog even moet nalopen.

Tijdens de ochtendwandeling met de poezen kom ik steeds langs een bouwafval bergje dat daar pas gestort is. Het is afkomstig van een oud landbouwschuurtje. Het kruikje lag er al, verder zit er riet en kalk tussen, zo werden hier in Valencia de plafonds gemaakt, handgemaakte dakpannen en een mok van zink. Natuurlijk mag een pantoffel niet ontbreken. Als ik 80 ben koop ik ze ook en ga ik op het plein tussen de andere pantoffelhelden zitten. Ik verheug mij er nu al op, lekker rustig.

Dinsdagochtend 7.26 uur, 5 oktober 2010.

Het is nog donker buiten maar de hemel is onbewolkt. De temperatuur is gedaald naar 12,2 graden. Gisteravond was er een mooie zonsondergang, niet alleen aan de westzijde, ook de wolken in het oosten kleurden prachtig. Normaal fotografeer ik aan die kant de zonsopkomsten. Dat is fotograferen met tegenlicht en dan is het onmogelijk om zowel de hemel als Lliber goed te belichten. Nu lukt dat best. Met dit licht valt het wel op dat we in de loop der jaren behoorlijk wat overburen hebben gekregen.

Maandagavond 7.58 uur, 4 oktober 2010.

Zon en wolken wisselden elkaar af vandaag en de dag wordt afgesloten met een mooie zonsondergang. Afgelopen nacht begon het te waaien vanuit het binnenland en in 20 minuten tijd steeg de temperatuur van 18 naar 25 graden. De maximumtemperatuur liep vanmiddag op tot 26,6 graden. De hele morgen de patio van Juan schoongemaakt met de hogedrukreiniger. Vanmiddag naar de fietsenmaker geweest voor nieuwe mountainbikebanden. Vrijdag gaan we op vakantie en dan moeten de fietsen in orde zijn.

Zondag 3 oktober 2010.

Het einde van het wegseizoen moet gevierd worden. Met een man of 35 van de fietsclub van Pedreguer rijden we vandaag een gemakkelijk rondje. Om 10 uur stoppen we voor een uitgebreide almuerzo en om 14.00 uur verzamelen we ons, omgekleed, in restaurant Los Arcos in Pedreguer. De tafels zijn netjes gedekt, twee muzikanten zorgen voor live-muziek en er staan trofeeën en andere geschenken te wachten op de officiële afsluiting van het wielerjaar. Na rauwe ham en kaas en inktvisringetjes en nog meer voorgerechten krijgen we een bord “arroz al horno” en daarna nog een hoofdgerecht. Met moeite vinden we nog een plekje voor het toetje. Na de koffie en de longdrink die daarna geserveerd wordt, is het tijd voor de erelijst. Van iedere deelnemer is bijgehouden hoeveel clubkilometers hij afgelegd heeft, en afhankelijk van zijn plek op de ranglijst ontvangt hij een cadeautje, van een paar fietssokken tot een complete uitrusting. De burgemeester en wethouder van sportzaken zijn aanwezig om namens de gemeente de grote prijzen uit te reiken. Voor diegene de meeste kilometers hebben gefietst in respectievelijk de zaterdag- en de zondaggroep is er een heuse trofee. Vicente, die bij de almuerzo altijd tegen de ober zegt dat hij de onderste fles bier moet geven omdat die het koudst is, krijgt een speciale trofee. Daarna wordt er gedanst en gepraat en gelachen en gedronken. In januari komt het nieuwe routeboekje uit, maar zeker weten dat er volgend weekend gewoon gefietst wordt.

Zaterdag 2 oktober 2010.

Applaus klinkt. Tussen de sinaasappelbomen, net boven het 24 huizen tellende dorpje Benitaya in de "Vall de Gallinera" staat een honderdtal mensen met rare brilletjes op naar een bergtop te turen. Er is een cameraploeg aanwezig van Canal 9, de Valenciaanse televisiezender en tientallen cameraatjes klikken tegelijktijdig om de "alineación" vast te leggen: boven in een berg achterin het dal zit een gat, "La Foradà", en twee keer per jaar, in maart en rond deze dagen in oktober, schijnt de zon precies door dat gat. Rond 1620 stond er een Franciscaner klooster op deze plek, en op de naamdag van de heilige Franciscus van Assisië, scheen de zon dan even precies op het beeld van de heilige dat boven het altaar stond. In de loop der eeuwen is het klooster verlaten en vervallen en het fenomeen van de "alineacion" was in vergetelheid geraakt. Totdat een paar jaar geleden de egyptoloog en archeo-astronoom José Lull het fenomeen tegenkwam in oude geschriften en er onderzoek naar deed. Hij schreef er een boekje over en nu komen er iedere keer meer mensen kijken: opa´s op pantoffels en moeders met kinderwagens uit het dorp, Spaanse bergwandelaars die een weekend in Benissiva doorbrengen en tientallen belangstellenden uit de omgeving komen kijken. Iemand van de gemeente verkoopt de speciale brilletje voor een euro, en boekjes over de geschiedenis van de vallei en met recepten van streekgerechten. Het is gezellig en ontspannen, er heerst een heerlijk rustig, herfstig bergdorp-sfeertje en buitenlanders zijn er nauwelijks. Er hangen wat wolken om de berg maar die trekken op tijd weg, de spanning stijgt en de zon zakt keurig achter de berg en schijnt een minuut of 5 door het gat. Heel bijzonder, zondag en maandag gebeurt hetzelfde nog een keer, rond 18.20 uur maar dan moet je net weer even een paar meter verder naar links of naar rechts staan om het goed te zien. De brilletjes kunnen weer af, we lopen weer naar beneden. Bij de bar van David in Benissiva nemen we, net als een hoop andere kijkers, een welverdiend biertje. Weer wat geleerd, weer wat meegemaakt. We fietsen heel vaak door deze prachtige vallei maar er zijn ook wandelingen uitgezet en ieder dorp heeft wel een leuk restaurantje. Zeker een bezoek waard.