Wonen in Spanje

Dinsdag 30 november 2010.

Zie je dat het klopt! Het verschil met Nederland is meestal zo´n 8 á 10 graden. De maximumtemperatuur kwam gisteren uit op 8,4 graden. Koud was het en regenachtig, veel viel er niet, maar 6 mm. Na jaren zonder goede verwarming hebben we na de verbouwing nu vloerverwarming en een houtkachel. Voorheen hadden we een inzethaard en een verrijdbaar gaskacheltje met een gasfles erin. Voor door aardgas verwende Nederlanders was het allemaal een beetje armoedig. We hebben nu goed sluitende deuren en ramen met dubbelglas en het aluminium is van de beste kwaliteit met een “thermische breuk” en de vloeren zijn extra geïsoleerd. Wat blijkt: de Barbas Eco houtkachel met speksteen aan de buitenkant is in staat om bijna het hele huis warm te houden en dat met minder hout dan we vroeger verbruikten voor een avond stoken. Nog steeds hebben we de vloerverwarming niet aan, we hebben alles zo goed laten isoleren dat we waarschijnlijk ook wel zonder de vloerverwarming kunnen. In de slaapkamer is het nog steeds 14 graden, dat is een prima temperatuur om te slapen, alleen in de badkamer is dat eigenlijk te koud. Misschien dat ik vandaag voor dat gedeelte de vloerverwarming eens ga aanzetten. Hoewel, voor volgende week maandag wordt er weer 19 graden voorspeld, dus 9 in Nederland?

Maandag 29 november 2010.

“Volgens de Spaanse buienradar kunnen we kunnen nog net droog een uur met Poppy wandelen”, zeg ik tegen Cokky. Het weer is vreselijk onspaans en voelt vanochtend erg Nederlands aan. Gisteren was een onbewolkte dag met 14,5 graden maar nu is het 6 graden en het dreigt te gaan regenen. Heb ik nog ergens een jas? Wacht, ik heb mijn Staatsbosbeheer Goretexjas nog in een kast hangen. Kijk eens aan, de fleecevoering zit er zelfs nog in en in mijn jaszakken vind ik nog Staatsbosbeheer handschoenen. Ik kan mij niet meer herinneren wanneer ik dit in Spanje heb gedragen maar wie wat bewaart heeft wat. Duitse herder Poppy mee en ik kan zo weer door de bossen surveilleren. De jas heeft zijn krachten ook nog behouden want als we langs het dennenbos bij El Collado lopen valt mijn oog op een dode den. We lopen een stukje het bos in en de doodsoorzaak ik snel vastgesteld, de boom is geringd. Omdat de schors en het onderliggende cambium weggehakt is sterft de boom langzaam. Hij kan nog wel water omhoog transporteren maar niet meer de gemaakte voedingstoffen opslaan en groeien. Tien meter verder staat nog een geringde den maar die leeft nog. De reden begrijp ik niet want er staan zoveel bomen dat deze twee dennen geen invloed hebben op het uitzicht van de villa´s. Verdop zie ik nog wat illegaal afgezaagde bomen die wel het uitzicht op de vallei belemmerden. Kijk, dat kan ik nog wel begrijpen. Zo is het wel weer genoeg, we kwamen om te wandelen en niet om te werken. “Maak eens een officiële foto dat ik met Poppy aan het surveilleren ben”, vraag ik. Maar Poppy heeft andere ideeën, lekker in het oor van de baas likken, veel leuker dan surveilleren en gelijk heeft ze.

Zondag 28 november 2010.

En de regen kwam ´s nachts, 24 mm viel er. Prima voor de tuinbonen die nu net in de grond zitten. Het regende tot een uur of vijf en natuurlijk konden we om 8 uur niet fietsen want de weg was nog nat. Om 9 uur belde Javi, "Over 20 minuten ga ik fietsen, kom je ook?" Verder is er niemand van groep A bereid zich in het barre winterweer te begeven: 7 graden en windkracht 5 vanuit het binnenland.  De hoogste bergtoppen, die achter Castell de Castells, hebben een witte top. De hemel is prachtig blauw. We fietsen een ronde van 84 kilometer. Heerlijk om zo buiten in beweging te zijn.

Zaterdag 27 november 2010.

“Hallo, Ik kijk regelmatig naar jullie site, vind het erg leuk omdat wij in Moraira een huis hebben en regelmatig in het gebied, waar jullie wonen, rondhangen. Ik ben op zoek naar wandelroutes in Lliber, maar hoe ik ook zoek op internet, ik kan er niet aan komen, weten jullie misschien waar ik die routes kan vinden? Het moeten geen klimroutes zijn, maar wandelroutes! Met vriendelijke groet, Ingrid”

Als “vrijwilligerscentrale van ervaringsdeskundigen” krijgen we veel vragen. Over tweedehands auto´s, het kopen van een mountainbike, hoe je een houtkachel aan moet maken, en dan nu deze vraag over wandelen rond Lliber. We geven meteen antwoord aan Ingrid: er zijn niet veel uitgezette wandelingen daar, en als je in onze zijbalk klikt op “Delicious” vind je een paar links naar regionale wandelsites. Maar onze dienstverlening gaat natuurlijk verder, (nou ja, eigenlijk zoeken we een excuus voor een uitstapje en een lunch in een restaurant). Speciaal voor Ingrid lopen we het rondje Lliber, met de Garmin GPS. (de naam Lliber staat in het Bing kaartje niet goed) Omdat we denken dat het duidelijker en makkelijker is, lopen we hem in tegengestelde richting dan voor ons gebruikelijk is. Want hoewel het bijna onmogelijk is om echt heel erg verkeerd te lopen, is het pad soms lastig te vinden als je de weg niet weet. De groen-met-witte pijlen die de route aangaven zijn zo goed als verdwenen, maar buiten het dorp is het pad duidelijk herkenbaar. Binnen Lliber wordt hard gewerkt aan de bestrating, er wordt prachtige rustieke bestrating aangebracht dus daar is het een beetje rommelig momenteel. We parkeren aan de weg van Lliber naar Gata, waar de borden staan van restaurante Vall de Pop. Afhankelijk van het tijdstip waarop je wandelt, kan je pauzeren in het dorp voor een kop koffie of een eenvoudige doch voedzame maaltijd op het plein bij Lina (Bar Varetes), of de wandeling besluiten met een heerlijke lunch bij Vall de Pop, zoals wij regelmatig doen.

De route van 3 kilometer loopt door een dennenbos met uitzicht op boomgaarden en de rivierbedding, Er groeit en bloeit van alles en de vogels zingen zelfs in november. Het is gemakkelijk te lopen, het is zo goed als vlak, lekker rustig en landelijk. En wat blijkt? Het stuk vlak bij het dorp, wat jarenlang moeilijk te vinden was, vol hondenstront lag en dichtgegroeid was met cactussen, is door de gemeente opgeknapt. Mooie brede treden komen uit op een straat in het dorp en de kanten zijn keurig gemaaid. Kijk, als we ons gebruikelijke tussendoorweggetje hadden genomen vanaf de andere kant, waren we daar nooit achter gekomen. Het was een leuke opdracht Ingrid. Kan iemand eens een vraag stellen over de Carretera Austral in Chili, eens kijken of Cokky dan ook nog zo enthousiast is.

Zaterdagochtend 8.40 uur, 27 november 2010.

Zwaarbewolkt maar nog steeds geen regen. Het is windstil en zo´n 7 graden. Gisteren was een zonnige dag maar fris, het werd 14,2 graden. Agenda: geen idee.
Oscar was in een rotbui toen ik hem van de warme router haalde en onder mijn arm meenam voor de ochtendwandeling. Grommen en een beetje blazen, niets mee te maken dan had je maar geen huiskat moeten worden, ik heb een foto nodig, hup gaan. Dan ziet hij een zwerm spreeuwen en is direct in een goede bui, lekker jagen: daar mag je hem voor wakker maken.

Vrijdag 26 november 2010.

“Pluk maar zoveel je wilt, je gaat je gang maar”, zegt de eigenaar van de mandarijnenboomgaard. Altijd als we iets eetbaars fotograferen moeten we iets meenemen van de vriendelijke Spanjaarden. Weigeren kan niet want dat zou een belediging zijn. We hebben trouwens geluk want het komt niet veel meer voor dat de plukkers allemaal Spanjaarden zijn. Haast al het oogstwerk wordt tegenwoordig gedaan door Oost-Europeanen of Afrikanen en die vinden een fotosessie waarschijnlijk minder prettig, daar ga ik tenminste vanuit. Je hoort toch dat er in de landbouw veel illegaal werken. De Spanjaarden laten zich gewillig fotograferen, maken onderling grapjes over de foto´s en denken dat we Duitsers zijn. Ik vertel ze dat we Hollanders zijn, dat vinden ze ook prima. We zijn één vallei verderop gereden, waar Orba en Sagra in liggen. In deze vallei liggen honderden hectaren citrusvruchtenboomgaarden. Het klimaat is er zacht en er is water genoeg afkomstig uit de bergen bij La Vall de Laguart. Veel sinaasappels worden er nog niet geoogst maar mandarijnen nu volop. Even later komt een plukker met een cadeautje, “Hier een speciale mandarijn voor op facebook, die krijgen ze normaal nooit te zien in Nederland. De gedrochten houden we hier in Spanje”, voegt hij er lachend aan toe.

Vrijdagochtend 8.10 uur, 26 november 2010.

Het is onbewolkt, de zon komt boven de berg en nu wil Oscar wel mee wandelen. Toch is het nog best koud, "El viento hace frio", de wind maakt koud, hard waait het niet maar de wind chill factoor komt uit op 4 graden. Gisteren was een bewolkte dag, het werd 14,6 graden. Javi had het naar zijn zin tijdens onze fietstocht en de route werd steeds langer. Uiteindelijk nog 104 kilometer gefietst, het ging lekker vlot en met 28,5 km/uur gemiddeld waren we binnen de vier uur weer thuis.

Donderdag 25 november 2010.

Hoe gemakkelijk is het om in Frankrijk romantische foto´s te maken. Je rijdt een willekeurig dorpje in en kijk: verweerde deuren, verveloze luiken, leuke potten met bloeiende planten en Franse klompen. In Spanje moet je daar veel meer moeite voor doen. Enfin, er speelden andere dingen mee om toch voor Spanje te kiezen, de huizen waren goedkoper, als je niet te ver van de Middellandse Zee wilde zitten, ze spreken er Spaans, dat vond ik gemakkelijker te leren, het klimaat is wat milder. Deze foto is genomen in een dorpje ergens in de buurt van le Puy in 1992. We namen onze Vespa scooter mee op de autoslaaptrein naar Brive en twee weken later reden we heel comfortabel terug met de trein terug uit Fréjus. Frankrijk is een schitterend vakantieland, het blijft trekken en daarom kijken we iedere dag op het weblog van de Herberg en genieten we van de mooie foto´s en de Franse sfeer. Tres bon Paul!

Donderdagochtend 8.00 uur, 25 november 2010.

Zwaar bewolkt, geen wind en het 6 graden. Somber weer dus. Gisteren was een zonnige dag het werd 17,7 graden. Oscar is een echte koukleum en heeft geen zin om te wandelen. Hij slaat de wandelprocedure over en springt direct op het bureau om aan de weblogprocedure te beginnen. Lekker warm met zijn pootjes op de router. Nou ja, dan maar eerst loggen en later wandelen.

Woensdag 24 november 2010.

“Heb je het weerbericht voor Nederland gezien? Ze hebben het nú al over een Elfstedentocht!” Ja, dan zitten we hier in Spanje een stuk beter. Er bloeien nog een paar bloemetjes, af en toe fladdert er een verdwaald vlindertje rond en gisteren heb ik in mijn T-shirt in de tuin gewerkt. Maar nu beginnen ze op het Spaanse weerbericht ook opeens te dreigen met flink lagere temperaturen. Er komt koude Poollucht uit het noorden rechtstreeks onze kant op en aan het eind van de week zal de maximum temperatuur rond de 12 graden liggen. En de sneeuwgrens zal zakken naar 500 meter en er wordt neerslag voorspeld dus als dat allemaal klopt zitten we straks tegen een besneeuwde Col de Rates aan te kijken. “Ik heb nog wel wat dood hout liggen”, zegt Pepe en met het aanhangertje en de motorzaag rijden we de bergen in aan de andere kant van het dorp. Pepe´s kleinzoon is met een vriend johannesbroodboompeulen aan het rapen. Dat levert dit jaar niet veel op maar het is crisis, en jongens die geen werk hebben kunnen zo wel makkelijk wat geld verdienen. Met een flinke lading hout komen we weer thuis. Het is bewolkt geworden en het voelt waterkoud aan. Ik maak de kachel aan, Cokky zet thee en steekt de waxinelichtjes aan. Met een spinnende poes op schoot, wat lekkers bij de thee en een leuke film op tv zijn we er helemaal klaar voor: laat de winter maar komen.

Woensdagochtend 7.45 uur, 24 november 2010.

Oscar heeft nog geen zin om naar buiten te gaan, het is koud, zo´n 7 graden. Ik zit nog een beetje achter de pc te rommelen als ineens de kamer zacht oranje kleurt. Een mooie zonsopkomst! Normaal loop ik dan al in de tuin maar nu moet ik snel zijn. Ik kan nog net een foto nemen en dan is de kleur al weer op z´n retour, mooi maar kort. Gisteren was het lang licht bewolkt, het werd 16 graden. Met Javi 94 kilometer gefietst, grotendeels langs de kust omdat het daar warmer is dan in het binnenland. Toch nog dik 1000 meter geklommen.
Agenda: onderhoud tuin van Juan en bij Pepe een paar dode bomen weghalen.

Dinsdag 23 november 2010.

Natuurlijk heb ik een foto van Spaanse klompen maar hij is wel al behoorlijk oud, uit 1984. Onze eerste reis naar Spanje. Ach, wat waren we toen nog jong. Het land maakte een onuitwisbare indruk op ons. We wilden heel Spanje en Portugal in 2 weken bekijken. Fout natuurlijk maar wisten wij veel. We bezochten Segovia, de Sierra Nevada, Gibraltar, Obidos en Nazaré in Portugal. Alle bijzondere dingen fotografeerden we: ossenwagens, de guardia civil met hun rare petten een processie in Andalusië, de straat van Gibraltar. We dronken de wijn van vriendelijke Spanjaarden uit een leren drinkzak, een bota de vino, aten paella en churros. Tijdens het bezoek aan het Alhambra werd de auto opgebroken en leeg gestolen. Tja, dan moet je maar niet een fotokoffer in de auto achterlaten. Ons Spaans hebben we geoefend tijdens de urenlange aangifte in Granada en de rest van de reis hebben we dus maar met één camera foto´s gemaakt. Achterin de auto stond 25 liter witte waterafstotende verf van Alabastine voor een Spaanse tante van vrienden van ons. Tante Cerves woonde vlak bij de Pico´s de Europa, in het bergdorpje Mirones en daar, op steile berghellingen liepen de boeren ook op klompen. Verbaasd maakte ik er een foto van. Klompen met pootjes eronder.  Slim gedaan want met Nederlandse klompen zouden ze wel erg snel beneden zijn.

Dinsdagochtend 7.30 uur, 23 november 2010.

palmbomen, en Sinterklaas is in Nederland. Niets aan te doen, de rest van het jaar is hij hier in Spanje. Voor de warmte hoeft hij ook niet echt hier te zijn. Het is momenteel 9,3 graden. Dat wordt zometeen fietsen in volledig winterpak. Gelukkig is het bijna windstil geworden. Gisteren liep de temperatuur op tot 17,2 graden. In de zon en uit de wind ging het natuurlijk best. Zo, nu gauw omkleden: om 9.00 uur fietsen met Javi.

Maandagochtend 7.57 uur, 22 november 2010.

De winterwind uit het westen waait nog steeds. Laag kan de temperatuur ´s nachts dan niet zakken, de minimumtemperatuur kwam uit op 11,3 graden, maar aangenaam is het ook niet. Gisteren liep de temperatuur langzaam op tot 16,3 graden, er was wel veel zon.
Agenda: brandhout zagen en in de tuin werken.
Loesje heeft een hoog punt opgzocht om te kijken of er ergens nog loslopende honden zijn. De zon staat al op de bergen en nog maar heel even en Loesje zit ook in de zon.

Zondag 21 november 2010.

Een paar honderd meter buiten Xaló komen wij, groep A, de club van Xaló tegen. Er zijn maar drie leden vertrokken waaronder Cokky die ik als sterkste inschat. Dat blijkt ook te kloppen want het groepje draait om en gaat met de wind mee weer naar huis. Het is waarschijnlijk de kortste rit ooit gemaakt door CCXaló, minder dan 1 kilometer. Het waait te hard. Dat klopt, het waait hard. Rond 9 uur geeft ons weerstation een windstoot aan van 55 km/uur en het valt niet mee om dan nog vooruit te komen. Wij zijn slimmer en vliegen met windkracht 7 naar de kust waar het minder hard waait. Fietsen langs de blauwe Middellandse Zee naar Moraira en Javea. Kiezen er dan voor om langs de gemakkelijke kant de Montgo te beklimmen. Hier hebben we wel wind tegen en natuurlijk moet de langste en breedste voorop fietsen en dat ben ik. We trappen flink door en na 104 kilometer ben ik weer thuis. Het huis hele blinkt, de vloeren zijn schoon, de was is gedaan en een lekkere baklucht komt mij tegemoet. Cokky heeft het advies van Manolo, de voorzitter van de fietsclub opgevolgd: “Het waait te hard, we gaan naar huis, ik ga naar mijn moeder en jij moet zeker nog moppen en soppen? “ Kijk, daar herken je een ware voorzitter aan, altijd uitstekende ideeën.

Zaterdag 20 november 2010.

“Knal, knal, knal”. Het is nog niet eens echt licht en er klinkt al weer geknal uit de heuvels. Dan hoeven we ons niet af te vragen wat voor dag het is vandaag: zaterdag. En het jachtseizoen is geopend. “Ach, zoveel schieten we niet, hoor”, verzekert Antonio ons. “Je moet het meer zien als een soort bergwandelen, maar dan anders. Ik jaag iedere zaterdag de hele ochtend en ik heb nog maar drie patrijzen geschoten”. De jagers doen hun uiterste best om ervoor te zorgen dat er lekker veel patrijzen zijn: ze worden bijgevoerd en op sommige plekken wordt niet gejaagd. Aan bijna ieder weggetje in de vallei staan opeens rode bordjes: dat stuk wordt dit jaar met rust gelaten. Voor vanochtend hadden we bedacht dat we met Poppy een uitgezette wandeling bij Orba wilden maken, maar het eerste dat we tegenkwamen waren jagers met het geweer aan de schouder en een hele groep Podenco´s er omheen. De mannen zijn uiterst vriendelijk en vertellen dat ze op konijnen aan het jagen zijn. We lopen een deel van de bewegwijzerde wandeling maar regenval van vorig jaar en werkzaamheden in het bos zorgen ervoor dat het pad niet meer rondloopt. En af en toe klinken de schoten wel erg dichtbij. We lopen dezelfde weg terug, houden Poppy vlakbij ons en praten maar wat harder dan normaal. Het uitzicht is prachtig en de koffie smaakt prima in het zonnetje op het plein van Orba, maar totdat het jachtseizoen weer afgelopen is wandelen we op zaterdag alleen maar in de vallei, lekker veilig en rustig achter de rode bordjes.

Zaterdagochtend 20 november 2010.

De zon komt op aan een onbewolkte hemel, het is flink afgekoeld tot 2,3 graden. Het belooft een mooie dag te worden. Gisteren bleef het bijna heel de dag bewolkt. Het was een koude fietstocht van 90 kilometer over Denia, de Montgo naar Javea, Moraira en terug over Benissa. De temperatuur liep op tot 15,6 graden.

Het zink op de kerkdeuren van Javea is al heel oud, uitgezakt en vaak gerepareerd.

Vrijdagochtend 7.38 uur, 19 november 2010.

Een mooie zonsopkomst door de snel opkomende bewolking. Vannacht is het vrijwel onbewolkt geweest en daardoor is de minimumtemperatuur op 3,6 graden uitgekomen. Door het aaneengesloten wolkendek zal de temperatuur nu niet snel stijgen. De 18,8 graden, zoals gisteren zullen we vandaag wellicht niet bereiken.

Agenda: om 9 uur fietsen met Javi in winterkleren en voor de eerste keer trek ik ook mijn handschoenen met vingers aan.

Donderdag 18 november 2010.

Don Quijote vocht er tegen, ze zijn wereldberoemd: de oude Spaanse windmolentjes om het graan te malen. Vanuit ons huis kijken we op twee ruines van oude windmolens. Nog een maand en dan komt de zon precies achter de twee torentjes op. Eigenlijk zijn het er drie maar de derde is zo laag dat die pas zichtbaar is als je het hooggelegen zwembad bezoekt. De windmolens bij Xàbia zijn al heel oud, de eersten werden daar in de 14^de eeuw gebouwd. Hoe oud de torentjes zijn waarop wij uitkijken, weet ik niet maar veel molens zijn zo rond 1850 gebouwd. Met geen mogelijkheid kan ik de foto´s terug vinden van de witte windmolentjes in het binnenland van Spanje. In Castilla-la Mancha zijn de windmolens langs de Ruta de Don Quichote prachtig gerestaureerd, we zijn er geweest, we hebben ze gefotografeerd en ik weet nog dat ik dacht, “zo die hebben we er leuk opstaan”. Nou ja, niets aan te doen, volgend jaar gaan we er gewoon nog een keer langs. Altijd leuk molentjes kijken.

Donderdagochtend 8.20 uur, 18 november 2010.

De zon komt op aan een onbewolkte hemel en zo hoort het ook. Gisteren toch nog nat geregend tijdens de fietstocht met Javi. Balen, want het was maar 1 mm, daar heeft de tuin niets aan maar moet ik wel vandaag mijn fiets weer helemaal schoonmaken. Gisteren voor het eerst een fietsbroek aangehad met lange pijpen. Het kwik kwam niet hoger dan 15,5 graden.

De opkomende zon staat precies op het terras van ons huis. Iedere keer verbaas ik mij hoe snel de bomen zijn gegroeid die we in 1995 hebben aangeplant. Wacht, ik zal er een oude foto bijdoen uit 1995. Al die ruimte had ook wel wat maar ja, ik ben nu eenmaal gek op bomen.

Woensdag 17 november 2010.

Overal komen we hem tegen. Vluchten kan niet meer. Vanavond in Benidorm: Rene Froger.

Woensdagochtend 7.34 uur, 17 november 2010.

Rond 7 uur ´s ochtends kan je het al zien aankomen, dit gaat een fraaie zonsopkomst worden. Even koffie maken, katten eten geven, juiste lens op de camera zetten en dan gaan we op pad. De poezen volgen. Ze lijken er van overtuigd dat ik mee speel als ik op mijn buik ga liggen of op een muurtje klim. Hoe gekker ik doe, hoe leuker. Het is 8,8 graden en er zijn veel wolken maar ook stukken blauwe hemel te zien. Gisteren stond er veel wind maar rond 15.00 uur werd het toch nog 20,2 graden. Het is absoluut windstil, goed weer om met Javi te fietsen.

Dinsdag 16 november 2010 (door Cornelia).

"Leuk voor jou of leuk voor mij?" vraag ik voor de zekerheid altijd even als de vraag "Zullen we wat leuks gaan doen?" me wordt gesteld. Wegens harde wind en werkzaamheden heeft Javi de geplande fietstocht afgebeld dus Edwin heeft opeens een dag "vrij". Dus kunnen we iets leuks gaan doen. Ik wil graag eens naar Oliva, dat moet een mooi historisch centrum hebben, en winkelen vind ik ook leuk, maar Edwin houdt meer van dorpjes in het binnenland, zonder winkels. Nu is zijn horloge kapot dus zullen we toch een winkel in moeten. De bestemming moet behalve leuk voor ons allebei ook nog eens leuk zijn voor het weblog dus als compromis komen we uit op Xábia of Javea zoals het in het Spaans heet. Niet te ver weg, niet te groot, we zijn nog nooit in het oude centrum geweest en dan komen we ook nog wat winkels tegen onderweg. Er zit een grote parkeergarage onder het plein bij het gemeentehuis dus dat is ook al een zorg minder. De zon schijnt en in het centrum lopen we lekker beschut tegen de wind. De oude straatjes zijn smal, autovrij en schilderachtig. Er is een overdekte markt, er zijn leuke winkeltjes en tapas-bars. We lopen naar de haven, waar de toeristen in korte broek bij trendy lounge-bars en pizzeria´s buiten op terrasjes zitten te eten, met uitzicht op de blauwe zee. Wij vinden een echt Spaans restaurant, Azorín, vlak achter de boulevard waar we binnen kunnen zitten, bij de televisie. Voor 26 euro eten en drinken we samen tot volle tevredenheid. Langzaam lopen we weer terug omhoog. Als we weer bij de parkeergarage zijn begint het te schemeren. Xábia is leuk, ik heb zowaar ook af en toe even in een winkel kunnen snuffelen. Edwin heeft een nieuw horloge en heeft mooie foto´s gemaakt. Daar zit vast wel wat bij voor het weblog en Xábia was voor ons allebei leuk.

Dinsdagochtend 8.07 uur, 16 november 2010.

Als ik terug kom van een lange ochtendwandeling met de katten heeft Cokky goed nieuws. Javi heeft gebeld hij heeft het te druk om te fietsen, we gaan morgen. Mooi, dan heb ik vandaag ineens een vrije dag. Gaan we leuke dingen doen, nog even bedenken wat. Het weer is goed, alleen maar een heel klein beetje sluierbewolking. Er staat wind vanuit het noord-westen, de winterwind noemen we die. Altijd droog maar vaak koud of juist heel warm. De minimumtemperduur is 11,7 graden. Gisteren bleef de temperatuur steken bij 17,4 graden.

Maandag 15 november 2010.

Vrijwel onbewolkt maar er staat een krachtige wind, windkracht 6, uit het noord-westen. Gisteren werd het nog 18.8 graden maar ik denk dat we dat vandaag niet redden. Het klopt allemaal redelijk, zo rond half november is meestal de tijd dat er ook overdag soms verwarming nodig is. Dit jaar is er nog geen echte "Gota fria" geweest en al ruim een maand heeft het nu niet geregend. De tuin droogt aardig uit. De bronnen waar we water halen stromen langzaam en de luchtvochtigheid is ook laag met 32%. Nou ja, misschien valt er deze week een flinke bui.

 

Zondag 14 november 2010.

Zo, dat zijn er weer 138, uitgeput zet ik mijn fiets in het schuurtje. Het wonder is geschied: Javi heeft samen met Armando een ploeg van 13 renners geregeld, allemaal afkomstig uit de Vall de Pop. Sterker nog, het is een groep A, de oudste is 10 jaar jonger dan ik. Allemaal sterk en goed getraind. Pffft, een tocht van138 kilometer in november, het moet niet veel gekker worden. Normaal bouw ik in deze periode een beetje af, nu lijkt het of het april is. Ze willen de winterperiode geloof ik overslaan. Ze trappen ook nog eens flink door. Javi heeft de leiding, hij is ook de sterkste al laat hij dat nooit blijken, hij trapt gewoon stug door en laat zich nooit verleiden om een stukje te sprinten. Zijn tempo is bedrieglijk het lijkt niet snel maar vorige week in Calpe reed hij toch mooi 31 km/uur gemiddeld. We rijden Alt de Margarida op maar in Al Patro haken de eersten af voor een almuerzo. Boven op de Alt de Margarida besluit nog eens flinke groep om richting huis te fietsen om te gaan zien of Fernando Alonso wereldkampioen Formule 1 wordt. We blijven nog met 6 man over, een leuk groepje, allemaal ongeveer even sterk. We rijden over de stuwdam naar Beniarres, nemen de pas naar Castello de Rugat. Pas na zo´n 70 kilometer stoppen we even. Geheel in de traditie van groep A houden we de almuerzo op de stoep van een benzinepomp, een blikje fris, wat energierepen en daarna gelijk weer door. Een prachtige tocht, met goed weer en stille wegen. Als ik om mij heen kijk in een prachtige afdaling weet ik het zeker: nergens in de wereld is een beter gebied te vinden om zo lekker te kunnen trainen.

Zaterdag 13 november 2010.

Dat is nu zo leuk van Spanje, er bloeit altijd wel wat. We rijden Coll de Rates op om bronwater te halen en spreiden ons dekentje uit voor een romantische picknick op een zonnig plekje. Onder in het dal ligt Parcent, flesje witte wijn bij het stokbrood, het kan niet beter. Eerst zouden we naar het strand gaan maar dit is mooier en rustiger. Hele stukken berg kleuren roze. De bijen hebben het ook in de gaten en zijn vandaag massaal uitgerukt om nectar te verzamelen om heidehoning van te maken. De heide die nu bloeit, is de veelbloemige heide en komt voor langs de Middellandse zee, meestal op open plekken in de dennenbossen. Ze kan heel hoog worden, niet zo hoog als echte boomheide maar ik weet struiken te staan die zeker een hoogte hebben van 2 meter. Misschien kan de struik nog wel hoger worden maar heel vaak zorgt een bosbrand ervoor dat ze deze hoogte nooit bereiken. Javi noemt het op zijn Valenciaans “peterell”, de Spaanse naam weet hij niet. Moeilijk is de wetenschappelijke naam niet: Erica multiflora. Altijd leuk, een logje over de bijtjes en de bloemetjes.

Vrijdag 12 november 2010.

Van druiven plukken word je vies, van amandelen oogsten krijg je spierpijn maar van olijven oogsten krijg je heerlijk zachte handen. Een paar jaar hebben we Pepito geholpen met de olijvenoogst. In november worden de netten uitgespreid onder de bomen en dan kan het oogsten beginnen. Wij zijn lekker lang, dus kunnen wij bij de jonge bomen bijna alle olijven bereiken zonder laddertje. Pepito is in de zeventig maar hij klimt behendig als een jonge vent de oudere bomen in. Met een speciale kam worden de takken gekamd en de olijven, groene en zwarte door elkaar, vallen in de netten. Dus we moeten wel goed uitkijken waar we lopen, anders pletten we de geoogste olijven. Als de boom leeg is worden de netten voorzichtig versleept naar de volgende boom en als er genoeg in ligt hevelen de mannen de vruchten behendig over in zakken. Aan het eind van de dag gaan de zakken naar de coöperatie of een particuliere perserij. Als alle bomen van Pepito klaar zijn, volgt de afrekening: we krijgen een liter prima olijfolie per gewerkt uur. Daar hebben we ruim voldoende aan voor het hele jaar: om wat weg te geven, om in te bakken en om op het brood te sprenkelen. We gebruiken steeds minder boter en steeds meer olie, het is lekker en gezond. Bouwvakkers wrijven ook wel eens een beetje olijfolie in hun handen vóór ze gaan eten, en ze hebben gelijk: van olijfolie krijg je lekkere zachte handen.

Vrijdagochtend 9.00 uur, 12 november 2010 (door Cokky).

Ja, natuurlijk is het lekker, zo´n ochtendwandelingetje door de druivenvelden, in het zonnetje met Poppy. Maar de overgang is wel erg groot, van de dynamiek van een wereldstad als Madrid naar de rust van het platteland. Van ontbijten met heerlijke koffie en een lekker zoet broodje bij een goede bakker op Puerta del Sol naar zelf thee zetten en yoghurt met muesli maken. Van leuke dingen doen naar de wasmand en de stofzuiger. Het is even wennen. Wanneer gaan we weer, Leonne?

Donderdag 11 november 2010 (door Cokky).

“Kijk je uit voor zakkenrollers!” is de standaardreactie van Spanjaarden als ik vertel dat ik een paar dagen naar Madrid ga. Niks geen leuke tips over sfeervolle plekjes of geweldige tapasbarretjes, alleen maar waarschuwingen. Ik ontmoet Leonne in een hostal vlak bij het plein Puerta del Sol en we gaan meteen op pad. Met alle waardevolle dingen goed weggestopt achter ritsen, zonder handtas, dure camera of rugzakje, plattegrond in de hand, lopen we door het centrum. Naar het Museum El Prado, naar het Koninklijk Paleis, de Plaza Mayor, en naar de Gran Via, de al 100 jaar oude winkelstraat met de prachtige gevels. We zien de processie op de feestdag van de Virgen de Almudena, de beschermheilige van de stad. Dan gaan we weer museum in, winkel uit, naar een uitzichtpunt, de bioscoop, tapasbarretjes, weer terug naar de Puerta del Sol en dan via een andere route weer naar een ander museum en nog meer winkels. We kijken onze ogen uit: bedelaars, straatvegers, elegant geklede dames, zakenmensen, lootjesverkopers, “Compro Oro”mannetjes (opkopers van oude gouden sieraden) en toeristen bevolken de brede trottoirs zonder dat het vervelend druk is. In de overdekte markt “San Miguel” is het ´s avonds supergezellig, we nemen een wijntje en eten prachtige tapas. Toevallig lopen we langs een schoenenwinkel met “extreme maten”, waar kleine Spaanse vrouwtjes elegante schoentjes kopen in maat 33, en waar ik een paar leuke laarsjes koop in maat 43. Goed dat ik met Ryanair vlieg anders had ik vast nog meer leuke dingen gekocht. Iedere avond komen we pas om half twaalf weer terug in de hotelkamer en na héél veel kilometers te voet weten we aardig de weg in het centrum. We voelen ons hier al helemaal thuis. Na drie nachten zit het er al weer op en we spreken af dat dit voor herhaling vatbaar is. Madrid is een fijne stad met een aantrekkelijk centrum, en we hebben geen zakkenroller gezien.

Donderdagochtend 8.28 uur, 11 november 2010.

Er staat minder wind, de hemel is onbewolkt, 9,6 graden is de minimumtemperatuur. Gisteren werd het het 18,8 graden met behoorlijk veel wind. Tijdens de fietstocht voor het eerst weer een windstopper aangehad. De eerste zonnestralen schijnen precies op het loodkruid (Plumbago auriculata). Dat is nu zo´n plant die het hier in de winter zwaar heeft. Bij een klein beetje nachtvorst verliest hij al zijn blaadjes en in het voorjaar moet ik hem soms flink terug snoeien om de dode toppen te verwijderen.
Agenda: Cokky ophalen uit Alicante. Maar eerst het huis een beetje schoonmaken en buiten de boel wat aanvegen.

Woensdagochtend 8.05 uur, 10 november 2010.

Het is onbewolkt en het waait ook een stuk minder. Het is 12,5 graden, gisteren werd het 20,2 graden maar er stond een stormachtige wind met een maximumsnelheid van 68 km/uur. Javi kwam niet opdagen dus heb ik alleen maar een heel klein rondje gefietst, zo´n 30 kilometer. Spanjaarden hebben een enorme hekel aan wind, als ze er tegenin moeten fietsen. Ze lossen elkaar ook niet graag af, door op kop te gaan fietsen. Vandaag gaan we het nog een keer proberen.

Nog steeds hebben we veel Kaki´s. De bladeren van de bomen kleuren prachtig rood.

Dinsdag 9 november 2010.

Stel je heb netjes in Marokko je inburgeringscursus gehaald, je slaagt en verheugd reis je af naar Nederland om in een Fries dorpje te gaan wonen omdat daar werk is. Helaas, je verstaat er geen barst van, hetzelfde geldt voor Limburg, Brabant, Zeeland, Gelderland, Groningen en Overijssel. Zo gauw ze onderling met elkaar praten kan je het wel vergeten, als buitenlander die Nederlands heeft geleerd moet dat een behoorlijke teleurstelling zijn. In Spanje is het niet anders, tegen ons praten ze Spaans, Castiliaans heet dat officieel. Maar in Valencia en ook in Catalonië, Baskenland en Galicië wordt onderling geen Castiliaans gesproken. In de rest van Spanje valt het ook niet mee want overal komen dialecten voor. De eerste jaren miste ik regelmatig uitstapjes omdat het tegen mij niet in Castiliaans was verteld. Steeds meer begrijp ik wat mijn fietsvrienden onderling bespreken. Soms zijn de woorden in het Valenciaans best leuk. Wat dacht je van “blau” voor blauw (azul) en een venster noemen ze “finestre” (ventana). Een eekhoorn heet in het Spaans een ardilla, lastig te onthouden maar in het Valenciaans is het een “esquirol” en dat lijkt weer verdacht veel op de Engelse squirrel. Verder hebben ze schijnbaar moeite met de ue in woorden, zoals in pueblo, de ue wordt omgezet in een o en dat bekt ook voor mij gemakkelijker, poble en zelfs bij plaatsnamen voeren ze dit door. Het duurde dus best lang voordat ik begreep dat we over Terol naar Conca zouden rijden. Teruel en Cuenca, dat ken ik, maar dat was uit “Inburgeren, deel 1”. Ik denk dat ik nu ongeveer bij deel 3A ben: Actief Inburgeren extra, Valenciaans. Ik ben bang dat voor mij deze cursus levenslang gaat duren, best leuk.

Leuk idee van Paul om de boel eens op z´n kop te zetten, Cokky is er toch niet. Wacht, ik heb natuurlijk veel meer foto´s gemaakt. Dit is een van de laatste foto´s, de kleuren zijn anders. Ik heb de bergen eraf gelaten en hem 180 graden gedraaid. Nu is het een echte wolkenzee.

Maandagavond 18.00 uur, 8 november 2010.

Ineens kleurt de lucht prachtig oranje. Ik hol naar het dakterras en ben nog net op tijd om een fraaie zonsondergang vast te leggen. Het was een dag met bewolking afgewisseld door zon, het werd 20,1 graden. Cokky belde dat ze, met wat vertraging, in Madrid is aangekomen. Ook daar staat veel wind wat met de landing duidelijk te voelen was. Nou ja, dan weet je tenminste dat je vliegt.

Maandagochtend 8.06 uur, 8 november 2010.

Afgelopen nacht heeft het een heel klein beetje geregend, later klaarde het op en koelde het af naar 5.7 graden. Gisteren liep de temperatuur op naar 23,7 graden. De wind kwam vanuit het binnenland met een 30 km/uur, die hadden we dus precies tegen op de weg naar Castells de Castells. Ik heb maar niet te veel op mijn fietscomputer gelet want een snelheid van 14 km/u stimuleert niet echt.
Agenda: Cokky naar het vliegveld van Alicante brengen, ze gaat met Leonne, die vanuit Barcelona vliegt. een paar dagen Madrid bezoeken. Kan ik op de terugweg mooi de tuin in Mascarat opknappen.

Koepoes en Oscar zijn lui en slapen uit. Loesje is in een dolle bui en klimt speels in een boom.

Zondag 7 november 2010.

Een eenzame fietser worstelt zich tegen de wind in omhoog.  Dat moet je altijd voorkomen in een toertocht, blijf in een groepje ook al lijkt het dat je sneller kunt. Langzaam lopen we op hem in en al snel herken ik Ruben voor mij. Dat had ik niet verwacht, hij is jong en normaal aardig sterk. Het is zwaar, heel zwaar, het ligt niet echt aan de route maar aan het gebrek aan training in oktober. Ik ben ook niet meer gewend om 123 kilometer ineens uit te rijden en dan ook nog zo snel mogelijk. De rest van de route rijdt Ruben met ons mee, totdat hij weer op krachten is en ik stop om water en sportdrank te tanken. De eerste Marcha om de trofeo Peñon de Ifach is georganiseerd op initiatief van de Belgische ex-profwielrenner Patrick de Neut. Hij verzorgt vanuit Calpe trainingstochten. Met zo´n 14 man uit Lliber, Xaló en Alcalali en één wielrenvrouw uit Lliber, is Vall de Pop goed vertegenwoordig in Calpe. Omdat ik niet echt het gevoel had dat ik supersterk was viel het resultaat mij niet tegen, 28,5 km/u zorgt voor een 4^de plaats in mijn leeftijdsgroep (masters 50) en 41^ste in het algemeen klassement. Javi is 19 minuten sneller binnen maar hij heeft zijn leeftijd tegen, want hij is 6^de in de masters 30. Logisch, want er rijden veel meer 30 jarigen mee. Alles is uitstekend georganiseerd. De fanfare speelt een leuk deuntje als we vertrekken en als we over de finish komen krijgen we allemaal een keurig diploma met de tijden die de chip heeft geregistreerd. Er zijn prijzen voor de eersten en er is wat te eten en te drinken. Eén ding hebben we nog nooit meegemaakt bij een echte Spaanse toertocht: na afloop is er geen bier, zelfs geen Belgisch bier.

Zondagochtend 7 november 2010 om 10.00 uur, Calpe.

Aan de start van de 1e Marcha Cicloturista van Calpe.

Zaterdag 6 november 2010.

Waarschijnlijk omdat ik altijd naar Beniaia, een klein bergdorpje kijk heb ik de bijzondere berghelling aan de ander kant nog nooit gezien, terwijl ik hier toch tientallen keren langs ben gefietst. Hier moet ik een keer naar terug om foto´s van te maken. Op de fiets was ik er rond een uur of 10, prachtig stond de zon op de helling maar nu we met de auto gaan loopt alles anders. Voordat we wegrijden is het al bijna tien uur, we rijden de route andersom omdat we dan in Benimassot eerst een “almuerzo” kunnen houden. Het is een onbewolkte dag, zo rond de 20 graden, de heide bloeit, de herfstkrokussen komen uit de grond en de bladeren van de loofbomen zijn nu op zijn mooist. Toch fiets ik liever, vanuit de auto lijkt het landschap minder intens, net zoiets als televisie kijken. De almuerzo in Benimassot is goed, een bocadillo met echte Spaanse tortilla, wat olijven, pinda´s, een beetje rode wijn en toch geniet ik er minder van dan wanneer ik een flink stuk heb gefietst. Te laat komen we bij de berghelling met de rare gaten, het zonlicht is net te fel en haalt de kleur uit het gesteente. Nou ja, een andere keer beter. Terug rijden we over Vall de Ebo en via een klein weggetje komen we weer uit op de weg naar Castell de Castells richting huis. Morgen rijd ik hier weer maar dan op de racefiets, in een flinke groep, met een chip voor de tijdwaarneming om mijn been, gegarandeerd dat het licht dan prachtig is.

Zaterdagochtend 8.00 uur, 6 november 2010.

Onbewolkt, 12,6 graden en een klein beetje wind vanuit het binnenland. Gisteren was een dag met maar weinig zon en veel bewolking. Er viel geen druppel regen en het werd 19,3 graden. De Spanjaarden fietsen met mouwtjes, windstopper en piratenbroeken aan. Zelf kan ik nog gewoon in zomerkleding fietsen maar lang zal dat niet meer duren, denk ik.
De Swirling butterfly is een plant die het hier goed doet, langzaam verspreidt hij zich door de hele tuin.

Vrijdagochtend 7.58 uur, 5 november 2010.

Geen intens blauwe lucht maar een dreigende lucht boven de Middellandse Zee. Het is zo´n 15 graden. Gisteren was nog een prachtige dag met een maxiumtempertuur van 23,8 graden. Dat zal vandaag niet lukken denk ik.
Agenda: fietsen met Javi, als het droog blijft natuurlijk en verder met brandhout zagen.

De opkomende zon piept net even onder de wolken door en benadrukt de herfskleuren. Rechts staat een oude granaatappel die nu prachtige gele blaadjes heeft.

Donderdag 4 november 2010.

Soms ga ik lekker in de zon zitten en pak een goed boek, het speelt zich af rond 1900: 

“Ik begrijp die Hollanders in den vreemde niet. Waarom zou je naar een nieuwe plek reizen om het vervolgens te willen veranderen in de plek waar je vandaan komt?”

Veel lijkt er niet veranderd in 110 jaar, iedere keer voel ik mij geroepen om de Spanjaarden te verdedigen, als er van een opgeheven Nederlands vingertje sprake is. Wat is dat toch om kritiek te uiten op tal van dingen in Spanje zonder de voordelen erbij te noemen. Soms zie ik het bij mensen die eigenlijk al besloten hebben om terug te keren naar Nederland. Nou ja, daar kan ik dan nog wel begrip voor opbrengen. “De stroom valt ook vaak uit”, help ik ze dan. Dat de stroom hier 30% goedkoper is dan in Nederland laat ik natuurlijk achterwege. Je moet de terugkeer toch gemakkelijk voor ze maken. Ik weet er best nog een paar: “Wij wonen aan een openbare weg en in 15 jaar tijd is de gemeente hier nog nooit geweest, zelf koop ik grint om de gaten dicht te maken en ik maai ook nog de bermen want anders komen er allemaal krassen op de lak van mijn Landrover Discovery”, oei, bijna ging ik de fout in. Gelukkig hebben ze niet in de gaten dat ik maar € 116 wegenbelasting per jaar betaal en geen € 2872 zoals in Zuid Holland. Van het verschil kunnen we rustig een vrachtje grint laten aanrukken, want we hebben nog zo´n grote auto. Hoofdschuddend over de lakse Spanjaarden voeg ik dan ook nog de ITV (APK) keuring eraan toe. “Weet je dat we laatst wel 2 uur hebben moeten wachten in de brandende zon en we hadden een afspraak om 9 uur!” Gelijk denk ik aan mijn ouders van in de 80 die een keuring bij de dealer moeten laten doen. Die 25 kilometer ver weg is, die natuurlijk altijd wat vindt en waar de auto vaak erg lang moet blijven. Nee, geef mij dan maar een onafhankelijk keuringsstation. Zo kan ik natuurlijk wel even doorgaan, maar kijk eerst eens wat je hier betaalt: een uittreksel uit het bevolkingsregister, een brandvergunning, de bibliotheek, ze zijn gratis. De kwaliteit is minder. Dat moet zo blijven want de meeste Spanjaarden kunnen niet meer betalen, een salaris rond de € 1000 is hier een goed betaalde baan. En als ik mij toch een keer aan iets in Spanje erger, ach dan kijk ik omhoog naar de intens blauwe hemel, ik ga lekker in de zon zitten en pak een goed boek.

Donderdagochtend  8.00 uur, 4 november 2010.

Alweer onbewolkt. Gisteren was ook een dag zonder wolken, om 13.15 uur bereikte de temperatuur de 23,1 graden.
Agenda: zwembad van Juan afdekken voor de winter.
Er heerst wanorde onder de poezen: Loesje is niet thuis, Koepoes ligt lui in het zonnetje en heeft geen zin om te wandelen en Oscar is alleen op pad gegaan.

Woensdag 3 november 2010.

“Jullie hebben toch een jacuzzi, nou die heeft nu wel de goede temperatuur”, zegt Javi. Hoezo goede temperatuur? Normaal vinden wij het water alleen aangenaam in juli en augustus. Als ik denk dat ik alles heb gehad komt Javi met het advies om 15 a 20 minuten met mijn benen in zo koud mogelijk water te gaan staan. Hij is fysiotherapeut en ik volg zijn advies op. Het is afschuwelijk koud. Ja, je moet wat over hebben voor de nobele fietsport. Het is mijn eigen schuld, twee weken zonder mijn fiets te hebben aangeraakt, sommigen zeggen dat het goed is om af en toe een pauze te nemen. Nou vergeet het maar, misschien is het goed voor een rustig, vlak tochtje van zo´n 60 kilometer maar mijn twee fietsvrienden hebben besloten om flink te trainen voor de toertocht van zondag. We rijden een tocht van 110 kilometer. Omhoog naar Vall de Ebo, daarna komt die afschuwelijke klim naar Cueva de Rull. Tot daar gaat het trouwens nog prima maar uit ervaring weet ik dat de klap na twee weken niet fietsen na zo´n 80 kilometer komt. In de afdaling van Alt de Margarida naar Pego rijd ik uit gewoonte nog kilometers voorop en even voor Pego stort ik in. Dit is lijden, dit is afzien, met moeite bereik ik Xaló. “Hersteldrank en ijskoud water” zegt Javi die wel in de gaten heeft dat het niet echt vlot meer gaat, “dan kunnen we vrijdag weer trainen.”

Woensdagochtend 7.45 uur, 3 november 2010.

Het is onbewolkt en windstil, een prachtige ochtend, een klein beetje fris met 7,1 graden als minimumtemperatuur. Gisteren was ook een onbewolkte dag met een maximumtemperatuur van 23,2 graden.
Agenda: precies twee weken niet gefietst. Zo, dat was de rustperiode. Om 9 uur fietsen met Javi en Alex. Zondag gaan we een toertocht fietsen die vertrekt uit Calpe.

Als druivenstruiken gerooid zijn loopt vaak de wilde onderstam weer uit. Dit zijn bijzonder sterke wilde soorten waar de wijndruiven op geënt worden. Ze klimmen enorm, het blad verkleurt prachtig geel in de herfst.

Dinsdag 2 november 2010.

Het is een bijzondere munt van 432 jaar oud die ik in mijn hand heb. Hij is niet alleen speciaal omdat hij zo oud is maar ik heb hem zelf al heel erg al lang in mijn muntenverzameling, 44 jaar om precies te zijn. Ik kan het mij zo goed herinneren omdat het één van mijn eerste munten was. De allereerste oude munten kreeg ik van mijn oma: halfjes, centen, tweeënhalf centstukken, zilveren dubbeltjes en zinken munten uit de tweede wereldoorlog, alles vond ik mooi. Met een vriendje ruilde ik een kwartje van Wilhelmina met opgestoken haar voor de koperen noodmunt uit 1578. Het is een vierstuiver munt, geslagen op 30 oktober in de stad Deventer tijdens de Tachtigjarige Oorlog. In de stad was al sinds 1572 het Duitse Polweiler-regiment gelegerd, dat in opdracht van landvoogd Don Juan van Oostenrijk de stad voor de Spanjaarden verdedigde. Op 19 november 1578 gaf de stad zich over aan de Hollandse troepen. Tijdens de belegering werden noodmunten geslagen om de soldaten te betalen en één van die munten heb ik hier nu in Spanje. Onze huidige Juan, waarvoor ik regelmatig werk heeft een museumwaardige verzameling historische wapens en ook oude documenten. Eén van die documenten is een paspoort uit de Tachtigjarige oorlog, waarmee een Spaanse soldaat weer terug naar Spanje kon reizen. Sinds hij mij vol trots dit oude document heeft laten zien blijft het maar door mijn hoofd spoken: mijn munt hoort eigenlijk in de verzameling van Juan. Toch heb ik het er moeilijk mee, ik kan nog steeds niet besluiten wanneer de munt weer in Spaanse handen komt.



Dinsdagochtend 7.47 uur, 2 november 2010.

De zon komt op aan een onbewolkte hemel, Lliber ligt nog net in de schaduw. De druivenstokken geven een herfsttint aan de vallei. Door een klein beetje wind vanuit het binnenland is er geen dauw en 12 graden. Gisteren werd het natuurlijk nog een mooie dag met aanvankelijk veel wind. De temperatuur liep op tot 22,4 graden. Om tien uur belde Javi vanuit Denia, waar ik was?  Waren ze toch nog gaan fietsen en natuurlijk nat geregend. Nou ja, woensdag proberen we het nog eens.

Maandagochtend 7.27 uur, 1 november 2010.

Het is Allerheiligen, in veel landen is dit een vrije dag zo ook in Spanje. Op 7.15 uur stond ik klaar om de fiets te pakken om met een aantal Spanjaarden een flink stuk te gaan fietsen maar er vallen een paar spetters, er staat nog steeds wind en in het binnenland ziet het er erg dreigend uit. Dus het fietsen stellen we maar weer uit. Ik ben een echte mooi-weer fietser en anders hoeft het voor mij niet zo nodig. Aan de oostkant komt de zon prachtig op.

Net boven de urbanisatie El Paraiso, aan de westkant is een prachtige regenboog te zien.