Wonen in Spanje

Maandag 31 mei 2010.

Mijn conclusie is juist: Belgische Marc is iets sterker dan Frank en reuze blij met zijn fietsmaatje. Het is nooit leuk om de zwakste zijn. “Hoeveel kilometers heb je dit jaar gefietst, welke versnelling heb je gebruikt toen je gisteren Coll de Rates opfietste”, het telefoongesprek van gisteren begon op een politieverhoor te lijken. Hoe moet je anders bepalen of een onbekende met ons mee kan fietsen? Via ons weblog heeft Marc contact gezocht en wil graag eens met ons mee. Daar wordt Frank zenuwachtig van:”Ik blijf wel thuis, dan kunnen jullie lekker door fietsen.” Ik weet Frank gerust te stellen:”Uit mijn verhoor leid ik met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid af dat Marc minder sterk is dan Rinus en ik, jij kan dus ook mee.” Na vier dagen met 2 politiemannen ga je vanzelf zo praten. We pikken Marc op in Sagra en beklimmen de 8 km lange helling naar Vall de Ebo. In juni wil hij drie keer in één dag de Mont Ventoux op dus moet er flink getraind worden. Verder nemen we nog een paar erg steile hellingen en komen via Coll de Rates terug. In Parcent trakteert Marc ons. Nu nog 6 km naar huis. Verbaasd kijkt Frank om waar Rinus blijft, als een vaatdoek, totaal uitgeblust zien we een stipje ver achter ons. Frank triomfeert, hij heeft  eindelijk de zwakke plek van zijn collega ontdekt: “Slechts één biertje. Morgen zal ik bidons voor Rinus wel vullen.”

Maandagochtend 6.30 uur, 31 mei 2010.

Het is echt zomer, de minimumtemperatuur ligt rond de 16 graden en gisteren was de warmste dag van dit jaar tot nu toe. Het werd 28,5 graden. Er is nog steeds prima te fietsen maar vroeg weg is wel lekker. Vandaag ga ik de 2000 km van deze maand vol maken met een rit over Vall de Ebo en Castells de Castell. Onderweg pikken we Marc op die ik alleen maar ken via dit weblog. We vertrekken om 7.30 uur, als het nog lekker fris is.
Gisteravond ging de zon mooi onder achter wat sluierbewolking, die is inmiddels opgelost en de zon komt op aan een onbewolkte hemel.

Zondag 30 mei 2010. (door Cokky)

“Naar het forat of naar het fort”? Dat is de keuze die gemaakt moet worden als Juf Carmen besluit om het schooljaar af te sluiten met een wandeling op de Bernia. Gezien de lichamelijke conditie van de meeste van haar leerlingen en de tijd van het jaar kiest ze voor de makkelijke kant: naar het fort. Tegen de tijd dat de auto´s geparkeerd zijn bij het begin van de wandeling is de ochtend al bijna om en wordt het behoorlijk warm. Het landschap is indrukwekkend mooi, alles staat in bloei, de vogels zingen en de vlinders fladderen voorbij. Bij de resten van het fort, uit 1562, kijken we naar het uitzicht over Benidorm en Altea. Beneden wacht een gereserveerde tafel in het restaurant, met welverdiend koel bier en twee grote paella´s. Dit zouden de mannen ook leuk gevonden hebben, maar als je komt om te fietsen kan je natuurlijk niet een hele dag verspillen met wandelen en eten. “Ga erop uit en praat met de Spanjaarden” moedigt de juf ons aan in haar toespraak. En dat is precies wat de mannen wél gedaan hebben: fietsen met de club van Xaló.

Zaterdag 29 mei 2010. (door Cokky)

De mannen fietsen Coll de Rates op en daarna zullen ze nog heel wat hellingen beklimmen. Ondertussen wordt in Ondara vandaag een typisch Valenciaans paardensportevenement gehouden: een “Tir i arrastre”. Tijdens het fietsen komen we ze regelmatig tegen op de zondagmorgen: mannen met stoere paarden die een grote tractorband voortslepen. Dat is om te trainen, heeft Manolo ons uitgelegd. De paarden moeten sterker worden en steeds grotere gewichten kunnen trekken. Er worden wedstrijden gehouden en er zijn mooie geldprijzen te winnen voor het sterkste paard. Vroeger werd er geploegd en gewerkt met de paarden, tegenwoordig wordt er alleen nog getraind voor de wedstrijden. Bij het eerste onderdeel moeten vrij kleine paardjes een bak met hun eigen gewicht aan zakken zand te trekken. “Bruno” heeft er geen zin, paard nummer twee wordt gediskwalificeerd omdat hij buiten de lijntjes stapt en “Shakira” doet anderhalve minuut over het af te leggen traject. Dus dat valt nog wel mee, die arme Frank heeft veel langer moeten afzien vandaag.

Zaterdagochtend 7.45 uur, 29 mei 2010.

De hemel is weer onbewolkt, gisteren hadden we op de terugweg een heel klein buitje van 0,5 mm. Net genoeg om de fietsen vuil te maken. Het werd 25,4 graden.
Agenda: fietsen met Frank en Rinus. De club van Pedreguer fietst net iets te hard voor ons team dus gaan we maar niet samen op pad.
De eerste courgettes zijn geoogst, ze doen het dit jaar erg goed.

Vrijdag 28 mei 2010.

Als je zoals wij al meer dan tien jaar geen werkgever hebt verandert er iets. In het begin had ik nog een vakantiegevoel, een enorm gevoel van vrijheid, geen stress veroorzaakt door een baas, heerlijk was het. Dat is het natuurlijk nog steeds maar de laatste jaren denk ik bijna nooit meer terug aan mijn werk bij Staatsbosbeheer, zelfs droom ik er niet meer over. Langzaam komt daar weer zelf gemaakte stress voor terug. Ik kan hier zoveel werken dat ik geen tijd meer heb om te fietsen. Gelukkig greep Cokky in en mag ik alleen nog maar voor Juan werken. Alles heb ik voor hem afgewerkt: de kantjes zijn netjes gemaaid, net als het gras en de heg is geknipt. Bij zijn andere huis is de klimop weer keurig terug gesnoeid, alles is schoongeblazen en ik hoef zeker veertien dagen niets te doen. Ik heb het zo gepland dat in die periode Irene met Maaike komen om te wandelen en Frank en Rinus om te fietsen. Dat fietsen had best nog inspannend kunnen worden. Zwager Rinus rust veel uit achter zijn bureau bij de politie en is oersterk, ook bergop. Frank is een stoere politieagent die Haarlem veilig houdt op de mountainbike. Waarschijnlijk heeft hij te hard achter de boeven aangefietst, want op iedere top wachten Rinus en ik een tijdje tot hij boven is. Dit wordt een fantastische week, voor het eerst had ik vandaag weer een ouderwets gevoel, “ik heb vakantie”.

Vrijdagochtend 8.04 uur, 28 mei 2010.

Zonnig en 16 graden, goed fietsweer. Gistermiddag betrok de hemel, op weg naar Valencia had ik zelfs nog drie spetters op de voorruit. Het werd 25,4 graden.
Agenda: de fietsen afstellen voor Frank en Rinus en eens in de bergen testen hoe sterk ze dit jaar zijn.
"Hoeveel tijd besteed jij aan jouw weblog?", wil Frank weten. Nou, dat is moeilijk te zeggen maar als ik 2 keer per dag log toch zeker zo´n 2,5 uur. Soms heb ik wel een verhaaltje in mijn hoofd maar geen foto´s en soms heb ik de tijd niet. Dus nog heel even moeten jullie het doen met alleen de ochtendfoto.

Donderdagochtend 7.10 uur, 27 mei 2010.

De zon heeft even moeite om door de sluierbewolking te komen. De minimumtemperatuur is 13,8 graden. Gisteren was een warme dag, het kwik liep op tot precies 27 graden.
Agenda: grasmaaien bij Juan en vanmiddag Rinus en Frank van het vliegveld halen. Die komen een week fietsen. Cokky gaat nog snel even naar de fietsenmaker want één fiets schakelt niet goed. Mijn mountainbike moet een beurt want over 2 weken ga ik met 5 Spaanse vrienden een weekend naar de Alpujarras. Snel die fiets ook nog even schoonmaken.

De wind komt uit het noorden, nee uit het oosten, nee, toch niet, uit het zuiden...... Toch maar even buiten kijken waarom mijn windmeter zo raar doet want er staat  helemaal geen wind!

Woensdagochtend 7.10 uur, 26 mei 2010.

De hemel is voor het eerst niet egaal blauw, windveren kondigen een weersverandering aan, meestal gaat het dan regenen. Zo werkt dat in Nederland, in Spanje verdwijnen ze meestal en wordt het gewoon weer mooi weer. Afwachten dus.
Agenda: Juans klimop snoeien op de patio van het dorpshuis.
Eigenlijk vind ik klaprozen mooier dan onze te ver doorgekweekte gewone rozen, gewoon lekker wild.

Dinsdagochtend 7.45 uur, 25 mei 2010.

Oscar hoort hem het eerst en denkt dat een muis zich schuilhoudt onder wat takjes. Als een tank werkt een 4 cm lange kever zich omhoog. Zijn neushoorn gebruikt hij om obstakels weg te duwen. Hij, want het is een mannetje, is bezig om een hoog punt te vinden zodat hij weg kan vliegen. Jaren heeft hij erover gedaan, als larf en pop, om kever te worden. Dit is bijna het einde van zijn leven, over een week of twee gaat hij dood, maar eerst lekker een stukje vliegen en een leuk vrouwtje zoeken.

Maandag 24 mei 2010.

Al is het een rustdag: water en brood hebben we nodig. Op het sfeervolle dorpspleintje van Alcalali lopen we even binnen in het winkeltje van Soledad. Zelfs in deze uithoek is tegenwoordig brood van “De Hollandse Bakker” te koop en we hebben wel zin in een halfje echt Hollands krentenbrood. Met haar charmante glimlach weet de altijd vriendelijke Sole ons ook nog te verleiden tot de aanschaf van een entrecote. We rijden een stukje omhoog Coll de Rates op, naar de bron. Het is een prachtig mooie plek met goed water en het is er altijd rustig. Met een gewoon autootje zouden we niet gauw water gaan halen hier, maar met de Landrover gaat het prima. Het is heerlijk weer, compleet zomer. Thuis steek ik de barbecue aan en we lunchen onder de parasol, glaasje witte wijn met een ijsblokje erbij. Met als toetje een stukje krentenbrood met roomboter. "Op een mooie Pinksterdag, samen in de zon."

Maandagochtend 7.45 uur, 24 mei 2010.

Alweer een onbewolkte hemel. De brem bloeit prachtig. Gisteren was een mooie fietsdag het werd 23 graden. Samen met de club van Alcalali en Xaló kwamen we toch nog aan de 10 mensen en 80 kilometer. Lekker rustig gefietst maar voor Cokky was het zwaar genoeg.
Agenda: vandaag volgen we het schema van de Giro. (rustdag.)

Zondag 23 mei 2010.

“Waarom fietsen we vandaag eigenlijk 250 kilometer”, vraagt Gareth wanhopig aan ons. Ja, daar moeten we even over nadenken. Vijftien andere clubleden hadden hier al eerder over nagedacht en sloegen na 90 kilometer linksaf, naar huis. Verleden jaar voltooiden we met 19 man de langste tocht van het jaar. Nu maken we met slechts vijf man en opa in de volgauto, de tocht af. “Is de club van Pedreguer hetzelfde lot beschoren als die van Xaló”, vraag ik mij hardop af. In 2003 gingen we met 9 man naar de Quebrantahuesos, een tocht in de Pyreneeën van 205 kilometer en in 2004 ging ik alleen. Dat was ongeveer het einde van de CCXaló. Tja, waarom een tocht van 250 kilometer, berg op, berg af. Rull weet het antwoord. Als je dan de volgende keer een tocht van 110 km fietst, lijkt hij maar heel kort, een makkie. Maar waarom zou je een tocht van 110 km fietsen? Omdat je dan met gemak een tocht van 70 …… zo kan je natuurlijk nog wel een tijdje doorgaan. “Waarom fiets je, waarom trouw je, waarom neem je kinderen, waarom werk je”, vraag ik aan Gareth. Op die laatste vraag weet hij direct het antwoord: om een fiets te kunnen kopen van 5000 euro, zegt hij verlangend.

Zaterdagochtend 8.10 uur, 22 mei 2010.

Zon, strakblauwe lucht, bloeiende bloemen, zingende vogels. Een prachtige dag om met een goed boek een lekker plekje in de tuin te zoeken en te genieten van de tuin.
Agenda: genieten van de wijde omgeving: 250 kilometer fietsen met de club van Pedreguer. Tegen de tijd dat we terug zijn gaat de zon al bijna weer onder.

Vrijdagochtend 7.20 uur, 21 mei 2010.

Onbewolkt en windstil. Deze dagen verlopen bijna allemaal hetzelfde: ´s ochtends is het windstil en zo rond 11 uur, als het land warmer is dan de zee, steekt de zeewind op. Het werd 22,5 graden en Javi en ik hebben gefietst met de hele tocht wind tegen. Een zware route over Coll de Rates, Castell de Castells, Tollos, Beniaia en via Vall de Ebo weer naar huis. Zwaar omdat je hier zomaar 1900 meter klimt in 110 km fietsen.

De poezen zijn gek op het pas bewerkte land tussen de druivenstruiken. Lekker rollen in een enorm grote kattenbak. 

Donderdag 20 mei 2010.

Juan kijkt mij niet begrijpend aan dus herhaal ik nog maar eens dat ik zijn heg heb geknipt, “He cortado la seta”, natuurlijk snapt hij er niets van want ik zeg dus, “Ik heb de paddestoel geknipt”. Pas nadat ik het heb voorgedaan met geluid erbij, prrrrrrr, snapt hij het. Nee, het is geen “seta” maar “seto”. Daar heb ik nou altijd last van, al die a´s en o´s. De ergste zijn als ze veranderen. Dus als Cokky alleen thuis is, is ze “sola”, en ik dus “solo”. De leukste vergissingen zijn als vrouwen aan de slager vragen of hij “een lul zonder kop heeft.” Terwijl ze een kip, “pollo”, bedoelen zeggen ze ”polla”. Maar één lettertje verkeerd en de man achter toonbank ligt dubbel. Dat verrekte Spaans ook, kijk daar hebben we in het Nederlands nou geen last van, zeg ik tegen Juan. Maar dan heb ik net de verkeerde voor mij, Juan gaat regelmatig naar Nederland en volgt zelfs Nederlandse les: “Nee, nog geen werkwoorden maar alleen zelfstandige naamwoorden. Maar geen Nederlander begreep mij laatst toen ik de duinen bij de Wassenaarseslag de weg vroeg. Het scheelde net als bij jou ook maar één letter, nog een a ook: Waar stront? Waar stront?”

Donderdagochtend 7.40 uur, 20 mei 2010.

Onbewolkt en er staat een klein beetje wind vanuit het Spaanse binnenland. Door de wind is er geen dauw en het is al bijna 18 graden. Ik durf te wedden dat als we om 9 uur gaan fietsen Javi zijn mouwtjes nog aan heeft. Gisteren werd het 24,8 graden. De wilde peen bloeit prachtig, de klaprozen ook.

“De kersen zijn rijp”, roep ik tegen Javi die een klein beetje voor mij fietst. “Ja, zondag hebben Ruben en ik hier de eerste geplukt.” We rijden omhoog naar Alt de Margarida door een van de mooiste valleien uit de omgeving, Vall de Gallinera. Bij het gehucht Al Patro vullen we onze bidons bij de snel stromende bron en maken een praatje met een man die kersen aan het plukken is. De oogst is goed, ze hebben geen last gehad van de hagel die net dit beschutte dal niet heeft bereikt. “Plukken jullie maar wat kersen, hoor. Als je het vraagt mag het best maar ongevraagd natuurlijk niet”, voegt hij er waarschuwend aan toe. We plukken een handje kersen, heerlijk, de eerste dit jaar. Deze kersenbomen worden hier drie keer geplukt. Alleen de rijpe kersen gaan in het kleine emmertje van de man. Het loont de moeite om nu de eerste kersen te plukken want die leveren het meest op. De Nachtengalen zingen, ik hoor de Wielewaal, de hemel is intens blauw en we eten gratis kersen. Nog een paar kilometer klimmen en dan 23 kilometer afdalen, dat maakt het genieten helemaal compleet.

Dinsdagochtend 7.17 uur, 18 mei 2010.

Alweer een onbewolkte zonsopkomst, er is veel dauw. Gisteren lekker veel gedaan: de bomen op El Collado is te veel werk voor mij alleen, dus dat gaat niet door. De heg bij Juan is geknipt en de Ikea spullen zitten in elkaar. Het wordt tijd dat ik eens wat bij onszelf in de tuin ga doen maar eerst 100 kilometer fietsen met Javi.
"Een roos met dauw." In het Spaans klinkt het mooier, "Una rosa con rocio."

“Denk erom, wij kopen nóóit wat bij de Ikea” zeg ik tegen Cokky als de zoveelste schroef niet wil pakken. Acht stoelen “Gilbert” moet ik in elkaar zetten, dus je zou denken dat ik na stoel twee de slag te pakken zou moeten hebben en de boel fluitend monteer. Maar nee, stoel drie ligt dwars, stoel vier doet moeilijk, stoel vijf laat zich probleemloos in een paar minuten monteren en daarna komt stoel zes: een absolute ramp. De gaatjes waar de schroeven in moeten zitten gewoon niet op de goede plek, als ik drie schroeven vast heb kan de vierde schroef op geen enkele wijze recht in het daartoe bestemde gat terecht komen. Stoel zeven: idem dito. Stoel acht voelt aan dat hij het raam uitgaat als hij zich niet gedraagt en houdt zich gedeisd. Dan de tafels en de kasten: dat gaat eigenlijk probleemloos, de ladekasten zijn arbeidsintensief maar makkelijk te monteren. Als “goede buur” helpen we anderen met het monteren van deze spullen. Alleen jammer dat ze voor Cokky ook een Ikea-catalogus meegebracht hebben. Zodra alles in elkaar zit en ik tevreden kijk naar de kapstok die ik als laatste in elkaar geschroefd heb, neemt ze meteen haar kans waar: “Edwin, kijk die stoel op blz. 49, die zou bij ons héél goed passen”. Ik vind het prima, als ze maar een leuke buurman weet te strikken om ze in elkaar te zetten.

Maandagochtend 7.45 uur, 17 mei 2010.

De zon komt op aan een onbewolkte hemel. Het is een koude nacht geweest met 6,9 graden als minimum. Gisteren was een zonnige dag, eerst kwam de wind uit het binnenland en daarna uit zee. Echt warm kon het daardoor niet worden, de temperatuur bleef net onder 20 graden.
Agenda: bij mensen naar een paar dennenbomen kijken die in de telefoonlijn groeien. Heg knippen, gras maaien, kortom gewoon het gebruikelijke onderhoud aan de tuin.
Op sommige plaatsen geurt de vallei al naar bloeiende druivenstruiken. Nog een paar dagen en deze druivenbloemetjes in de knop gaan ook bloeien. Nog een kleine week en de eerste boeren beginnen met de "dieven" weg te halen uit de struiken.

Zondag 15 mei 2010.

"Kijk eens, uit eigen tuin", zegt Cokky trots als ze de pan op tafel zet. Tuinbonen uit eigen tuin hebben we al twee keer gegeten, net als snijbiet. De abrikozenbloesem is bevroren, al die bewaarde jampotten blijven dus leeg dit jaar, geen abrikozenjam uit eigen tuin, maar de eerste nisperos hebben we ook al gegeten. Deze orchidee is per ongeluk meegekomen met een bremstruikje en een piepklein Judasboompje uit de Ardèche. Ieder jaar komt er minstens één orchidee bij en we hebben zelfs al wat kleintjes verplant en weggegeven. "Kijk eens", zeg ik trots als ik Cokky deze foto van de bijeorchis (Ophrys apifera) laat zien: "Uit eigen tuin".

Vrijdag 14 mei 2010.

Poppy breekt alle harten, zelfs mensen die honden intens haten gaan voor de bijl na een wandeling met Poppy. “Ze gedraagt zich eigenlijk meer als een kat”, merkt een kattenliefhebber op. Ze is gek op kinderen, wil altijd spelen en vindt iedereen lief. Al ruim drie jaar laten wij de hond van onze, inmiddels overleden, buurman uit. Hij verliet zijn huis op last van de rechtbank, ging in een appartement wonen en liet de 9 maanden oude Poppy achter. Zijn vrouw mocht weer in het huis wonen en had ineens een jonge speelse hond erbij maar geen tijd om te wandelen, te kammen, druppeltjes tegen de vlooien te geven of om ermee naar de dierenarts te gaan. Dat doen wij dus. Verder leeft Poppy hiernaast. Poppy heeft dit eigenlijk zelf geregeld door nachtenlang te blaffen na het vertrek van haar baasje. Waardoor wij niet konden slapen. Flink wandelen en aandacht was de oplossing. Zij blaft niet meer en wij kunnen lekker slapen. Komen er mensen logeren dan is het wel de bedoeling dat zij onze hondenuitlaat taak overnemen, anders doen ze binnen één dag s´nachts geen oog dicht. Dan komt het moment waarop ze weer terug keren naar huis, er wordt gehuild, ze willen Poppy meenemen naar Nederland, we moeten foto´s sturen. Zeker zo´n 20 personen zijn helemaal weg van Poppy. Dus kon het niet uitblijven, de Poppy fanclub is een feit. Wilt u de Poppy kalender, Poppy beker, het Poppy T-shirt of de Poppy ringtone ontvangen: wordt dan lid van de Poppy fanclub! (Slechts € 29,95 per jaar)

Vrijdagochtend 8.30 uur, 14 mei 2010.

"Aan de ene kant van het dorp kan het hard regenen en onweren, terwijl aan de andere kant van het dorp de zon schijnt", waarschuwt Meteo Valencia Dat levert prachtige en snel veranderende wolkenluchten op.
Agenda: een paar bomen omzagen. Wedden dat ze aan "de ene kant" van het dorp staan en niet aan "de andere kant"?

Donderdagavond 20.52 uur, 13 mei 2010.

Een onweersbui zorgt voor een mooie zonsondergang.  Pas aan het eind van de middag ontstonden de zeer plaatselijke buien. Het werd 20,4 graden. Met Javi een mooie maar zware tocht gefietst van 107 kilometer over Vall de Ebo, Castell de Castells en Tarbena. Via Coll de Rates kwamen we weer Vall de Pop binnen. Het laagste gedeelte, tussen de twee bergen, is Coll de Rates, 626 meter boven de Middellandse zeespiegel.

Donderdagochtend 7.30 uur, 13 mei 2010.

Hier en daar hangt een dikke wolk maar het overgrote deel van de hemel is onbewolkt. Gisteren werd het 21,4 graden er was zon en er viel een buitje van zo´n 3 mm.
Agenda: fietsen met Javier en met een auto naar de ITV keuring.
Poppy mist duidelijk het gezelschap van neef en nicht. Ze wil richting het huis waar ze zo lekker rond het zwembad heeft gespeeld maar dat gaat niet door. We lopen een rondje richting Lliber.

Woensdag 12 mei 2010.

Ik ben bang dat het niet zo goed gaat met de Spaanse overheidsfinanciën. Zelf heb ik alle gegevens bij elkaar gezocht voor onze Spaanse belastingaangifte. “Wacht maar even, het is zo klaar”, zegt Karin. Dat komt mooi uit, wij drinken een kopje koffie op een terrasje met uitzicht op de Middellandse zee en als we terug gaan naar onze gestor zijn de formulieren ingevuld. De vermogensbelasting is al een paar jaar geleden afgeschaft en onze lijfrente-uitkeringen zijn voor 80% vrijgesteld van belasting. Daardoor heb ik slechts een inkomen van zo´n 5000 euro en dat is zo laag dat ik dit jaar weer geen belastingaangifte hoef te doen. Thuis treffen we Gareth die de Landrover zijn jaarlijkse beurt geeft. Met de Opel gaan we naar de garage van Juanjo maar Gareth, een fietsmaat, is de British Mobile Mecanic en heeft zelf ook een Landrover. Beter onderhoud kan gewoon niet en deze keer is hij wel heel erg goedkoop, we betalen niets. Dus ook geen 16% BTW want ik heb zijn bomen gesnoeid en dus doet hij onze auto. Nee, ik ben bang dat het zo niet goed gaat met de Spaanse overheidsfinanciën

Woensdagochtend 7.12 uur, 12 mei 2010.

De eerste zonnestralen komen over de berg, mijn favoriete moment om met de drie poezen een klein ommetje te maken. Zelf gedraag ik mij ook als een kat. Ik hurk om een foto te nemen van de bloeiende Spoorbloemen en Leeuwenbekken en Oscar hurkt naast mij om in een kuiltje een plas te doen.
Het is 14 graden, er komt een klein beetje wind vanuit het binnenland, gisteren werd het 22,4 graden en ´s avonds viel eer een regenbuitje van 1mm. Alles is prachtig groen.

Dinsdag 11 mei 2010.

Met kinderkauwgom tegen reisziekte heb ik ze weer afgeleverd op het vliegveld. Nicht wil wel een gewoon huis in Nederland en een vakantiehuis in Spanje hebben. Neef ook wel, maar dan wil hij er met de auto naar toe, en niet met het vliegtuig. Hij wist toen nog niet eens dat hij bijna 4 uur vertraging zou hebben. De rust is weer teruggekeerd in de vallei, we kunnen ons weer aan andere dingen gaan wijden tot de volgende visite arriveert. Poppy, die verkozen is tot liefste hond van heel de wereld, kan ook wel een dagje rust gebruiken. Ze zal neef en nicht missen. Wat Poppy wil is wel duidelijk: twee kinderen.

Dinsdagochtend 7.30 uur, 11 mei 2010.

Het enorme insect past perfect in de bek van de bloem. Hij landt op de onderste bloemlip, door zijn gewicht komen de verborgen meeldraden naar beneden en bestuiven de rug van de indringer. Zo gaat het insect van bloem naar bloem, precies zoals het bedoeld is.
Agenda: er is geen dauw, het is 16 graden, perfect weer om nog even een maaiklus af te maken. Daarna de familie weer naar het vliegveld brengen in Valencia.

Maandag 10 mei 2010.

Vóór we logees krijgen maken we een paar lijstjes: wat we inkopen, wat we gaan koken, welke restaurantjes en strandjes we willen bezoeken en welke uitstapjes we willen maken. Meestal loopt het allemaal anders, maar het is toch handig om wat alternatieven achter de hand te hebben. Aan het lijstje van favoriete kindvriendelijke restaurants met een speeltuin ernaast (zonder dat er een straat overgestoken hoeft te worden) voegen we na vandaag toe: Castelvi in Alcalali. Een succesnummer van onze uitstapjeslijst is water halen bij de bron Font de Gel bij Campell. Het is niet ver weg, het is een mooi plekje en kinderen vinden het altijd geweldig om waterflessen te vullen en te helpen sjouwen, en om even met het frisse, heldere water te spelen natuurlijk. En al die punten waar we deze vakantie niet aan toegekomen zijn? Die verhuizen naar een andere lijst: die met dingen die ze nog tegoed houden voor de volgende keer.

Maandagochtend 7.45 uur, 10 mei 2010.

"Een paar leuke tijdschriften" zegt Cokky altijd als mensen uit Nederland vragen of ze nog wat mee moeten brengen. Dus er ligt weer een stapel op tafel waar ze heel blij mee is. Ik blader er wel eens door heen, dus ik weet zo ongeveer wat ze als bijschrift zouden zetten onder deze foto van een uitkomende klaproos: "Bevrijd je van wat je belemmert en kom tot bloei"!
Agenda: Col de Rates opfietsen met Wessel.

Zondag 9 mei 2010.

We dachten dat wij een grote pan paella op tafel kregen, maar de pannen die daarna uit de keuken komen zijn nog veel groter, vier obers komen er aan te pas om ze naar binnen te dragen. De grote paellapannen voeden een hele bus vol Spaanse bejaarden, die na de maaltijd lekker buiten gaan zitten of een dansje wagen op de dansvloer. In restaurant La Piscina in Parcent bezetten we met tien volwassenen en een hele rits kinderen een lange tafel, totdat de kinderen naar buiten verdwijnen om te spelen. Dat is fijn aan dit echt Spaanse restaurant: er is zoveel herrie dat kindergeluid niet eens opvalt en ze kunnen in- en uitlopen zonder dat het hinder oplevert. Integendeel, de ober die eruit ziet als een woeste piraat glimlacht naar ieder kind dat hij langs ziet lopen. Wij zitten aan de koffie als de kinderen een ijsje mogen uitzoeken, lief zitten ze buiten op een rijtje te smullen. Daarna rijden we nog even Coll de Rates op, neef en nicht hebben nog nooit zo´n grote berg gezien, en neef Paul wandelt stoer mee het laatste stuk omhoog waar we neer te kijken op de vallei met zijn 6 dorpjes. Een mooie zonsondergang maakt een einde aan een echte Spaanse vakantiedag.

Zaterdag 8 mei 2010.

Neef en nicht vermaken zich prima: ´s ochtends anderhalf uur ezeltjes aaien op de “Dag van de ezel” die in het dorp gevierd wordt, dan een half uur poesjes aaien bij de asielmevrouw die altijd op de rommelmarkt staat, gevolgd door een kwartier hondjes aaien bij de dierenwinkel van Tania. Na een poosje aan het zwembad is Poppy weer aan de beurt: wandelen, knuffelen, spelen. Op de terugweg vanuit het dorp stopt Lina even naast ons om ons eraan te herinneren dat het feest is op het plein vanavond: ter ere van de ezeldag is er live-muziek en er wordt gedanst. Ik heb in vier dagen 420 kilometer gefietst. Poppy heeft driehonderd rondjes om het zwembad gelopen en 600 keer de bal eruit gehaald, zij is ook moe. Poppy en ik: we gaan niet dansen, we willen vroeg naar bed.

Zaterdagochtend 8.30 uur, 8 mei 2010.

De regen van gisteravond is weggetrokken, de zon schijnt.
Agenda: fietsen en een héél lange siësta houden.

Vrijdag 7 mei 2010.
Ons grasveld is weer gemaaid. Niet dat er veel gras in staat, het is 90% onkruid maar gemaaid ziet het er van een afstandje uit alsof het gras is. Dankzij de vele regen van de afgelopen tijd is het nog sappig groen, als de zomer aanbreekt wordt het bruin, totdat de herfstregens het weer groen maken.
Agenda: meer dan 100 kilometer fietsen met Wessel, daarna zal ik wel niet veel puf meer hebben om het 3000 meter grote grasveld van Juan te maaien.

Donderdag 6 mei 2010.

De zon schijnt aan een blauwe hemel, het is een beetje fris maar het is een perfecte dag voor een ochtendwandeling rond Lliber. Neef stapt lekker door met Poppy, nicht plukt een mooie bos bloemen en regelmatig roept er eentje: “moet je kijken!” als ze een uitzicht ontdekken, of een huis met een mooi zwembad, of een orchidee of een ruïne. Na een drankje op het plein is het de hoogste tijd om naar het strand te gaan. De keus valt op Calpe, bij de haven. Eerst even lunchen met uitzicht op zee, daarna uitbuiken op het strand terwijl de kinderen zich enthousiast de zee in wagen. Om vijf uur gaat de gong die het begin van de visveiling aankondigt en dat moet natuurlijk ook bekeken worden door de visliefhebbers binnen het gezelschap. Tegen acht uur zetten we ze weer af bij hun eigen onderkomen, in gezelschap van een inktvis van anderhalve kilo. Nee, dank je, wij eten niet mee, ik ga liever naar huis, daar ligt nog een halve krentenmik, een stuk suikerbrood en een paar gevulde koeken van de beste bakker van Apeldoorn. Ik moet krachten opdoen voor morgen, voor een zware fietstocht. Wat we verder gaan doen is nog niet zeker want de weersvoorspelling is niet zo goed, maar deze stranddag nemen ze ons niet meer af.

Donderdagochtend 7.24 uur, 6 mei 2010.

Het is een koude nacht geweest, met een minimumtemperatuur van slechts 5 graden. De zon komt dan ook op aan een onbewolkte hemel, het belooft een mooie dag te worden.
Agenda: Javi wil nog een paar uurtjes met mij fietsen. Gisteren 100 km, vandaag staan er 70 op de agenda. Daarna eens kijken of we met de hele familie naar het strand kunnen. De Weigelia bloeit nog steeds prachtig. Om de paar jaar flink terugsnoeien is noodzakelijk.

Woensdag 5 mei 2010.

Hoe weinig heb je nodig voor een leuke dag: een hond en een zwembad, dat is genoeg voor de kinderen. Ze kennen de hond alleen van de foto´s en de verhalen, maar ze zijn meteen de dikste vrienden. “Kom Poppy, we gaan wandelen.” Op het terras met een glaasje sap vinden ze dat Poppy ook wat te drinken moet krijgen, dus oefenen ze een paar Spaanse woordjes en stappen samen de bar in, om het binnen aan de serveerster te vragen: “agua para perro” zegt neef, en nicht voegt eraan toe “por favor”. Trots komen ze naar buiten met een bakje water. Tussen de middag vinden we een restaurant met lekkere patatjes, aan een plein met een speeltuintje. Met 17,6 graden als maximum vandaag en redelijk wat zon hebben we niks te klagen. Het is fris voor de tijd van het jaar maar het voordeel is dat de kinderen niet verbranden. De ouders kopen chorizo bij de slager en proeven van de lokale wijn bij de Bodega, Poppy mag nog even met de bal spelen bij het zwembad en de dag is al weer om. Eén ding is zeker: ouders, kinderen en hond: vannacht slapen ze als rozen.

Woensdagochtend 7.47 uur, 5 mei 2010.

De kattenochtendwandeling is maar heel kort. Het kleine muisje kansloos. De hemel is vrijwel onbewolkt, het is 10 graden, de wind komt vanuit het binnenland. Gisteren werd het 16,3 graden, er heerst duidelijk een koudegolf.
Agenda: fietsen met Javi en ik moet nog uren grasmaaien bij Juan en bij onszelf.

Ze hebben nog nooit een berg gezien, of een bloeiende sinaasappelboom. Mijn favoriete neef en mijn lievelingsnichtje hebben tot nu toe hun vakanties doorgebracht op Waddeneilanden of op stoere boerencampings in Zeeland. Meevaren op een garnalenkotter vinden ze leuk, zeehonden hebben ze al vaak van dichtbij gezien en ze hebben ook wel eens op zo´n groot Zeeuws trekpaard gezeten. Het wordt vast heel leuk om met ze te wandelen in de bergen, sinaasappels te plukken en paella te eten en nog veel meer. Maar het meest verheugen ze zich op het zwembad bij hun vakantiehuis. Hij heeft het aan oma al stiekem verteld: “Oma, ik ga iedere ochtend mama in het zwembad duwen!” En ook al is het voor Spaanse begrippen koud, Neefje is niet meer te houden: hij gaat het koude water in. Ik zorg er wel voor dat ik morgenochtend uit de buurt van dat zwembad blijf: een gewaarschuwd Oom telt voor twee.

Dinsdagochtend 7.52 uur, 4 mei 2010.

De  zon weet een gaatje te vinden tussen de wolken en verlicht prachtig de druivenvelden van Pla de Lliber. Nu de druiven al flinke jonge scheuten krijgen is ons uitzicht weer een stuk groener geworden. Nog twee weken en de eerste boeren beginnen met het "dieven", uitdunnen van de druivenstruiken.
Agenda: naar het vliegveld om mijn schoonzus met man en kinderen op te halen. Wij hebben na de verbouwing "helaas" nog maar 1 logeerkamer dus hebben we hier dichtbij een huis geregeld. Tip: koop een huis met weinig slaapkamers, je krijgt hier veel vaker logées en ze blijven minstens een week.

Maandag 3 mei 2010.

Alweer 23 mm regen, zo gaat het lekker, om de 14 dagen een bui van 20 mm. De stuwmeren zijn nog steeds vol, alles is vreselijk groen en het gras groeit keihard door. Pepe verwacht meer bosbranden dit jaar, “al dat hoge gras wordt kurkdroog in de zomer, één vonkje en je hebt zo een enorme brand”. Of er moet af en toe nog een buitje blijven vallen. Maar dat zou wel heel bijzonder zijn.

Zondag 2 mei 2010.

Ze trappen te hard de Tudons op, de langste helling hier in de omgeving. De broertjes Labajo hebben haast, ze gaan eten bij hun moeder omdat het in Spanje moederdag is. Vroeg rijden we al de vallei uit, de zon komt prachtig op, er is bijna geen verkeer, ook niet op de N332 naar Benidorm. Ik besluit om veel foto´s te maken maar ik heb er de kracht niet voor. Na 20 kilometer onafgebroken klimmen kom ik als laatste boven op de Tudons. Veel scheelt het niet met Ruben en Javi, misschien een minuut, maar boven stoppen is er niet bij, dus is er ook geen tijd voor een foto. Omdat de weg van Castell naar ons dal nog steeds is afgesloten moeten we nog één vreselijke helling op, 2 kilometer van 8% voordat we bij Tarbena zijn. Alleen nog even Coll de Rates van de andere kant op en we zijn weer in de vallei. Ze zijn mooi op tijd om moederdag te vieren. Uitgeput val ik in slaap op de bank, wat ben ik vandaag blij dat onze moeders niet in Spanje wonen.

Zondag 2 mei 2010.

Ik vind het altijd prachtig om oude verhalen te horen, en Pepica vindt het prachtig om me die oude verhalen te vertellen. Over hoe ze als kind meehielp op de campo, op het land. Over hoe ze pas veertig jaar geleden de muilezel vervingen door een kleine landbouwtrekker. Over de bioscoop die er was in het dorp, en de dansavonden. Vandaag laat ze ons zien hoe je cocas, een soort pizza, bakt in een traditionele houtoven. De oven wordt gestookt op snoeihout van druivenstruiken en schijnbaar moeiteloos controleert ze de temperatuur en schuift ze de zware bakblikken erin of eruit. Zelfs de cocas met doperwten smaken fantastisch, veel beter dan die van de bakker. “Ja natuurlijk, tegenwoordig besteden ze er te weinig tijd aan”. Ze snapt best dat ik niks in het huishouden doe: “mijn man deed ook niets hoor”. Dat we allemaal staan te eten en wat rondlopen met een glas in de hand vindt ze raar: waarom zitten we niet aan een lange tafel, dat is toch veel prettiger? Ze heeft gelijk, ik heb vandaag al 144 kilometer gefietst, ik ga echt niet een paar uur staan. Fietsen maakt hongerig, ja hoor, ik lust nog wel een stukje. Pepica is een vrouw naar mijn hart, zo worden ze tegenwoordig niet meer gemaakt.

Zaterdag 1 mei 2010.

Net voor de start barst de onweersbui los. Jammer voor de wielrenners die van start gaan in Pedreguer. Zes keer een ronde van 14 kilometer moeten ze afleggen. Gegarandeerd dat er veel gevallen gaat worden. In een scherpe bocht vind ik perfecte plek voor een valpartij. Het heeft al een paar weken niet geregend en net voor de kruising bij het zebrapad ligt veel olie op de weg. Dit is het juiste punt, je kunt erop wachten. En ja hoor, de ongelukkige renner glijdt al in de eerste ronde zo mijn lens binnen. Eigenlijk vind ik het een beetje gemeen om juist daar te gaan zitten. Na de wedstrijd weet de geschaafde jongen mij dan ook te vinden, om zijn e-mail adres te geven. Kan hij nog heel lang aan zijn val terug denken.

Zaterdag 1 mei 2010.

Hollanders vind je overal. Het is zó erg dat je zelfs in het buitenland Koninginnedag kunt vieren, compleet met vrijmarkt en haring happen. Weliswaar eten we hier eigenlijk vaker haring dan in Nederland, maar dat komt omdat we hier op zaterdag in het dorp echt lekkere haring kunnen kopen. Verder hebben we geen behoefte aan het vieren van de verjaardag van deze koningin of de vorige. 1 Mei past veel beter bij mij en dat is hier een feestdag. “Vroeger gingen we op 1 mei altijd naar de Tudons” refereert Javi aan betere clubtijden. Dit jaar niet, de halve fietsclub is op de motor naar Jerez om naar de Moto GP te kijken. De broertjes Labajo en ik doen vandaag een rustig rondje, twee uur vlak fietsen, en vader Paco en Cornelia mogen mee vandaag, omdat het een feestdag is. Bij Gata regenen we zowaar nog heel even nat maar 10 minuten later schijnt de zon weer. In de bar van Lliber houden we almuerzo, met een chupito toe, een klein borreltje. Zullen we er nog eentje nemen? Het is toch een feestdag. Nee, want morgen gaan we de Tudons op, Javi, Ruben en ik. Iemand moet toch de tradities in stand houden.