Wonen in Spanje

Woensdag 31 maart 2010.

Alles voelt warm en levendig. Ik rij weer naar huis, Spaanse muziek vult de Landrover, de tolweg is leeg, de volle maan komt oranje op boven bergen, het nog 20 graden. Spanje mis ik, zogauw ik op Schiphol aankom. Op de een of andere manier lijkt alles killer, het licht is anders. Mijn ouders wonen in de Noordoostpolder, een huurautootje is de enige optie om er te komen. Eerst een stukje randstad, spitsstrook, matrixborden en opvallend veel kleine autootjes. Wat wil je, de benzine is 40 cent duurder dan in Spanje. Daarna de polders in, eens was dit een stille weg nu is het ook hier druk. Mijn ouders wonen rustig, er passeren slechts een stuk of veertig auto´s per dag. Hier zou ik best weer kunnen wennen. Gelukkig gaat het beter met mijn moeder, ze kan soms zonder rollator door het huis lopen. Het wachten is op een traplift, want boven zijn de slaapkamer en de douche. Mijn vaders 83^ste verjaardag vieren we in restaurant “de Wipkip”. Ik knap hun tuin op, snoei de hortensia´s, maai voor het eerst het gras, maak de dakgoten leeg en spuit het terras schoon. Het voorjaar kan beginnen. Op mijn vaders Gazelle met trapondersteuning rij ik twee rondjes van 25 kilometer langs kale populieren. In het vliegtuig terug betrap ik mij erop dat ik, aan het echtpaar naast mij, wel heel erg enthousiast over Spanje zit te vertellen. Houd je een beetje in Edwin, Spanje heeft ook veel nadelen. Totdat ik de grote volle maan boven de bergen zie komen en de autoradio een pittig flamencoritme uitstoot. Ik voel mij direct weer thuis, hier hoor ik.

Woensdagmiddag 14.15 uur, 31 maart 2010.

"Kijk, een kring rond de zon", zegt Cokky. Dit is inderdaad wel een erg mooie halo.
Met de regenboog heeft het verschijnsel niets te maken. Een regenboog ontstaat door weerkaatsing van zonlicht in regendruppels, een halo door weerkaatsing in ijs. Ze zeggen dat halo's een voorspellende betekenis hebben: een kring om zon of maan is vaak een voorbode van slechter weer. Afwachten dus en verder met het grasmaaien.

Woensdagochtend 7.36 uur, 31 maart 2010.

Wat een verschil met Nederland, om 7 uur is het nog donker. De zomertijd had wel een maand later mogen ingaan. De straatverlichting van Lliber brandt nog. Pas om 8.10 komt de de zon boven de berg. Lastig met het maken van een ochtendfoto. Het is 10,7 graden en het gras is droog, er is geen dauw. 
Agenda: Juan heeft gebeld, vertelt Cokky. Of ik voor de Pasen nog een een keer het gras wil maaien en een stuk muur wil schoonmaken. Maar eerst fietsen en dan grasmaaien. O nee, eerst Cokky wakker maken.

Dinsdag 30 maart 2010, door Cokky.

"Maar waarom heb je niks gezegd, Cornelia? Kom maar bij ons slapen!" Dat is lief van haar, maar dat hoeft toch niet? Ik kan echt wel alleen thuis zijn, zoveel vrouwen wonen alleen: vrijgezelle vriendinnen,  moeders die weduwe zijn, vrouwen met een man die lang van huis is voor zijn werk en ga zo maar door. Die liggen echt niet allemaal te beven van angst  in hun bed iedere nacht. Argwanend kijkt ze me aan. "Weet je het zeker? Ik zou niet durven hoor, zo alleen daar in de campo". Ik weet het zeker. Bovendien heeft ze niet eens een logeerkamer in dat kleine flatje, moet ik soms bij haar vader of bij haar dochter in bed? Ik geef toe dat het de eerste nacht een beetje onwennig is. En ik praat steeds meer tegen de poezen: "Er is Opsporing Verzocht vanavond, daar kijken we maar niet naar, hè? Willen jullie een leuke natuurfilm zien? Iets met vogeltjes?" Na een paar nachten ben ik gewend aan het alleen zijn. Alleen detectives en politieseries kijk ik niet, anders ga ik controleren of er geen enge vent onder mijn bed ligt. Toch is het fijn te weten dat mensen bezorgd zijn om me en een oogje in het zeil houden. Bedankt allemaal, voor de (digitale) steun en uitnodigingen voor koffie enzovoorts, maar vanavond komt hij weer thuis. Dan is het mijn beurt om een paar dagen Nederland te boeken. En dan maar hopen dat ze hém niet te logeren uitnodigt als hij alleen thuis is.

Dinsdagochtend 8.30 uur, 30 maart 2010. (door Cokky)

Het is al 14 graden, het waait. Voor vandaag wordt veel wind voorspeld, een mistral met windstoten van 80 km/uur.
De kweepeer bloeit bijna, ik heb me voorgenomen om dit jaar méér te doen met de vruchten.
Agenda: stofzuigen, was ophangen, boodschappen doen, kortom: zorgen dat het er weer een beetje netjes uitziet als Edwin vanavond thuiskomt. Ik zou de ramen ook kunnen zemen maar voor donderdag voorspellen ze kans op een buitje dus dat is een goed excuus om niet te overdrijven qua huishoudelijk werk.

Maandagochtend 8.30 uur, 29 maart 2010. (door Cokky)
Er schijnt een waterig zonnetje en het is 5 graden, maar de vooruitzichten zijn goed. De kweepeer loopt uit, de perzikboom begint te bloeien. Maar die schitterend mooie klaproos van gisteren is veranderd in een onopvallend zaaddoosje. Al die schoonheid, alleen voor de voortplanting. Maar goed, volgend jaar komen er weer heel veel nieuwe klaproosjes!
Agenda: naar Valenciaanse les en Spaanse les.

Zondag 28 maart 2010. (door Cokky)

Pepita loopt mee in de processie met haar olijftak, maar als ze mij langs de kant ziet staan stapt ze uit de rij en pakt mijn hand. "Het is Palmzondag vandaag, we vieren de intocht van Jezus in Jeruzalem. Hij kwam op een ezel en de mensen juichten en zwaaiden met palmtakken. Je komt vanmiddag toch wel kijken? Er wordt een representation gehouden." De intocht wordt nagespeeld door mensen uit het dorp. Jezus komt aan, wordt bij de bibliotheek gearresteerd door de Romeinen, op de hoek bij de bakker wast Pontius Pilatus zijn handen in onschuld en daarna draagt Jezus zijn kruis het dorp door. In de kerk wordt hij gekruisigd, naast de twee andere misdadigers die er al hangen. Het hele dorp is uitgelopen, de kerk is afgeladen vol en de voorstelling komt met veel lawaai en lichteffecten tot een dramatisch einde. "Vond je het mooi?" wil Pepita weten. Ja, het was prachtig. De Semana Santa (Heilige week)is begonnen en in heel Spanje worden indrukwekkende processies gehouden. Het lijkt me geweldig om eens in Sevilla te gaan kijken, of Alicante. Maar eigenlijk is het veel leuker hier: een buurman als herder, de groenteman aan het kruis, de vader van Lina als Pilatus, de loodgieter als Romeins soldaat, maar wie speelde Pepe nu eigenlijk? Op Goede Vrijdag wordt de volgende processie gehouden. Hoogste tijd om mijn weggezakte bijbelkennis op te frissen.

Zondagochtend 10 uur, 28 maart 2010.(door Cokky)

Anderhalf uur geleden was het nog 6 graden, nu al 13. Er is een beetje sluierbewolking maar het wordt een prachtige dag. De eerste klaprozen staan in bloei.
Agenda: fietsen en vanmiddag naar de processie in het dorp. Het is Palmzondag, Domingo de Ramos.

Zaterdag 27 maart 2010.(door Cokky)

Het is de ideale zaterdag: de zon schijnt, de vogels zingen, het is windstil. Vriendin Sanne en ik trekken al vroeg de wandelschoenen aan en gaan met buurhond Poppy op pad. Over een bergpaadje, langs bloeiende bloemetjes, de eerste orchideeën en mooie vergezichten lopen we te genieten. Daarna een kopje koffie op het plein in het zonnetje, met een tostada, een geroosterd broodje. Even bijkletsen, nog een stukje wandelen en dan gaan we weer ieder ons weegs. Gauw nog even naar de Rastro, want daar staat ook een man die zaaigoed verkoopt voor de moestuin en ik word erg hebberig van zaaigoed. Even een euro in de collectebus gooien van de mevrouw van de poezenopvang en een harinkje halen bij de Belg. Welke orchidee ik op de foto heb? Geen idee. Die witte bloemetjes? Weet ik niet. Het is te mooi weer om lang in de "Wilde Flora rond de Middellandse Zee" te gaan zitten bladeren.
Agenda: Het is 20 graden,zonnig en onbewolkt, gauw alle deuren en ramen open zetten en zo snel mogelijk weer naar buiten!

Vrijdagochtend 08.00 uur, 26 maart 2010.(door Cokky)
Wind en wolken, 13 graden, het lokt nog niet erg aan om naar buiten te gaan. Gisteren werd het ruim 20 graden, het was een perfecte dag om in de tuin te werken. Dus gauw naar Anna geweest, in het tuincentrum. Geraniums gekocht voor in de bakken en slaplantjes, 3 soorten tomatenplantjes, paprika- courgette- en aubergineplantjes, meloen- en watermeloenplantjes, uitjes, en alles wat er verder maar was. Al gaat de helft het maar doen, dat is niet belangrijk. Het gaat om de "ilusón", de hoopvolle verwachting, die het zaaien en planten eigenlijk nog leuker maken dan het oogsten.
Agenda: verder planten en zaaien.

Donderdagochtend 8.00 uur, 25 maart 2010. (door Cokky)
"Zou je dat nou wel doen?" Ja, ik wil een macrofoto maken voor het ochtendlog! Maar goed, inmiddels snap ik waarom hij zo vroeg opstaat. Het kost zeker een uur voordat er een aanvaardbare foto van het wilde uitje op mijn scherm staat, en dan heeft de foto eigenlijk geen scherptediepte genoeg. Nou ja, bij gebrek aan technische vaardigheden en geduld: ik vind hem mooi genoeg zo!
Agenda: eerst de uitgebreide lijst met achtergelaten instructies bestuderen, in ieder geval een bezoek aan de dierenarts en de rest zie ik wel. O ja, het weer: het is nu 9 graden, de zon komt op aan een onbewolkte lucht en er was een klein beetje dauw.

Woensdag 24 maart 2010.

“Laat je me zo maar vijf nachten alleen, ik zal je missen”, zegt Cokky met een treurig gezicht. “Ja, vijf nachten maar 7 dagen zonder mijn fiets”. Fout, verkeerde antwoord. Hopelijk begrijpt ze dat het maar een grapje is. Javi begreep gisteren tijdens onze fietstocht de ernst van de situatie direct. “Heeft je vader geen fiets?” Jawel maar met trapondersteuning. Trapondersteuning? We zijn er hier in de omgeving nog nooit een tegengekomen en als je nog nooit zo´n fiets hebt gezien denk je al gauw aan een soort bromfiets. Nee, niet op benzine. “Aha, met een “batteria”, en laadt die dan op als je een berg afgaat?”  Dertig kilometer verder ben ik pas klaar met uitleggen hoe de trapondersteuning werkt. Hij begrijpt dat het geen optie is. “Ga dan naar de sportschool om een paar keer aan spinning te doen, alles beter dan niets”, denkt hij mee. Lijkt mij een prima idee maar ik betwijfel of er iets van komt. Om de verloren week alvast te compenseren nemen we de Montgo van de steile kant en op de terugweg rijden we niet naar Orba maar omhoog naar Fleix. Vandaag mocht hij niet fietsen van zijn vrouw, “Dan moet je maar alleen gaan, omdat Cornelia ook fietst, begrijpt ze het, jij hebt geluk.” Hij heeft gelijk, ik heb geluk maar ik moet mijn geluk maar niet al te erg testen. “Ik zal je missen, schat.”

Woensdagochtend 8.01 uur, 24 maart 2010.

De wolken hangen heel laag, op zo´n 400 meter, tegen de bergen aan. Er valt zelfs een klein beetje motregen. Het is 11,5 graden. Gisteren was het ook al een bewolkte dag, het werd 16,5 graden. Wel lekker gefietst, zo´n 92 kilometer met veel klimwerk.
Agenda: brandhout zagen, bouwpakket nachtkastje halen en voor de laatste keer fietsen, morgen ga ik naar Nederland om van het mooie lenteweer te genieten. Is kijken of het werkelijk zulk mooi weer bij jullie is.
Barranco de Cau vormt sinds 1764 de grens tussen de gemeenten Lliber en Xaló.

Dinsdag 23 maart 2010.

“Geachte heer/mevr./mej. Huge,

Omdat u aan de vorige verkiezing van de Tweede Kamer (2006) heeft deelgenomen hebben wij u een voorbedrukt registratieformulier voor de verkiezingen van 9 juni 2010 gestuurd.”,

mailt het bureau verkiezingen ons. Ja, dat is waar ook, wij mogen stemmen, ook al zijn we meer dan tien jaar weg. Natuurlijk niet voor de gemeenteraad, want we staan niet meer ingeschreven in Nederland. Een gemeenteraad kiezen mogen we hier wel doen maar aan de landelijke Spaanse verkiezingen mogen we weer niet meedoen. Raar eigenlijk, want Zapatero of Rajoy zijn belangrijker voor mij dan Cohen of Balkenende. We wonen toch hier en niet in Nederland. Stemmen, waarop? Nederland behoort tot één van de gelukkigste en rijkste landen ter wereld. Dus grote problemen zijn er niet. Ik twijfel, voor het eerst in mijn leven, het Nederlandse gedoe is zo ver weg. Van mij mogen ze gaan rekening rijden, of niet. Of de hypotheekrenteaftrek afschaffen, of niet. Of de WW verlagen, of niet. Wij betalen in Spanje belasting en niet in Nederland, dus wat dat betreft maakt het ook al niets uit. Wat dan met mijn stem te doen? Geen idee. Tot vandaag: in onze inbox een mail met allemaal punten die mij aanspreken, en dan al die Kamervragen, ik weet zeker dat er een aantal ambtenaren bij het ministerie van LNV daar flink hoofdpijn van krijgen. Ook hun stelling, “Wie beschaafd omgaat met dieren, gaat ook beschaafd om met elkaar “, spreekt mij wel aan. Ze komen op voor de zwakste groep uit onze samenleving. Stem ik toch nog socialistisch.

Dinsdagochtend 8.15 uur, 23 maart 2010.

Mistig, 11 graden. Gisteren was een mooie dag, het werd 19,9 graden.
Agenda: fietsen met Javier en vanmiddag de tuin in Mascarat netjes maken.
De Spaanse huizen hebben één groot gebrek, tot groot verdriet van de katten. Doordat de ramen naar binnen opengaan zitten de vensterbanken buiten. Zo gauw ik het raam boven het bureau open doe, lopen ze eerst over mijn toetsenbord en gaan dan gezellig buiten in de vensterbank zetten.

Maandagochtend 8.12 uur, 22 maart 2010.

Vannacht viel er een buitje, samen met het beetje regen van gisteren maakt dat 10 mm. Dat komt mooi uit want zaterdag hebben we al het zaad in de grond gestopt wat we nog hadden liggen: zonnebloemen, stokrozen en een bloemenmengsel. Het is 13 graden. Gisteren was een bewolkte dag, het werd 18,8 graden.
Agenda: als het gras droog is, grasmaaien.
Een laatste regendruppel aan een palmblad weerspiegelt onze oude palmboom en het huis.

In Nederland is verwarmen met hout een luxe, een bijzaak. In Spanje is het hebben van brandhout vaak noodzaak. Als je op een enorme aardgasbel woont doe je verder geen moeite om op een andere manier je huis te verwarmen. Voor de gezelligheid koop je soms een veel te duur zakje hout bij de benzinepomp. Of je moet toevallig boswachter zijn en de beschikking hebben over gratis brandhout. Nou ja, gratis. Het moet gezaagd worden, daarna gekloofd en je moet een ruim houthok hebben waar zo´n 30 kuub hout inpast. In Nederland verstookten wij zo´n 10 m3 per jaar. Als het erg koud was hield ik de houtkachel de hele dag brandende. Aardgas gebruikten we nauwelijks. In Spanje verstoken we ongeveer 3 kuub per jaar. Net als in Nederland hebben we zo´n 2 a 3 jaar houtvoorraad. Brandhout moet droog zijn en dat duurt zo´n 3 jaar. Dik hout duurt langer, dus door het te kloven is het eerder geschikt om te stoken. Hout van de olijf- of amandelboom is natuurlijk uitstekend maar het is ook heel goed te mengen met dennenhout. Na minstens drie jaar drogen heb je geen last meer van de hars. We hebben genoeg hout voor de winters van 2010 en 2011. Het verse dennenhout wat ik nu zaag is voor 2012-2013. Een flinke voorraad brandhout hebben voelt hetzelfde aan als voldoende spaargeld. Je weet zeker dat je er de komende jaren warmpjes bijzit.

Zaterdagmiddag 12.08 uur, 20 maart 2010.

Volgens de Nederlandse begrippen is de eerste zomerse dag een feit. Een zomerse dag is een dag met een maximumtemperatuur van 25,0 graden of hoger. Het werd 25,6 graden en veel zon was er niet. In de Bilt is 15 april de vroegste datum: in 1904 werd die dag 26,4 graden gemeten. Prima weer om eens een paar uur bij de bloeiende Spaanse margrieten te zitten.

Er staat geen wind want anders kan je het wel vergeten om iets scherp te krijgen met de macrolens.

Vrijdag 19 maart 2010.

San José: vandaag is het een feestdag, dus wordt er gefietst. De vogels zingen uitbundig. De zon schijnt, de bloemetjes bloeien en met de broertjes Labajo rijd ik 114 kilometer door het achterland van de Costa Blanca. Hoe verder we het binnenland ingaan, hoe hoger de temperatuur is, op Alt de Margarida staat de thermometer op 22 graden. Ik moet nog een UV-meter aanschaffen voor mijn weerstation, hier bereikt de UV-straling in maart al waarden die in Nederland slechts bereikt worden op een zomerse dag. Volgende week ga ik de zonnebrandolie maar weer eens op gaan zoeken. O, nee donderdag vlieg ik naar Nederland. De broertjes fietsen me op iedere helling eruit, maar wat wil je: ik ben net zo groot en zwaar als die twee samen. Elke kilo overgewicht probeert me naar beneden te trekken. Als je vlak fietst merk je daar niets van. Op een lange tocht van 100 kilometer met veel klimwerk scheelt 10 kilo overgewicht bijna een uur. Of je moet veel harder trappen. Naar beneden ga ik natuurlijk het snelst. Javi en Ruben rijden flink door want ze moeten op tijd thuis zijn om met de hele familie uit eten te gaan voor Vaderdag. Tijdens de laatste afdaling kom ik terecht in een wolk insecten. Dat was ik bijna vergeten, voortaan mijn mond dichthouden in de afdaling. Het is voorjaar.

Vrijdagochtend 7.41 uur. (SanJosé, Vaderdag) 19 maart 2010.

Weinig wolken en niet koud. Vandaag is een nationale feestdag, dus moet ik om 8.30 uur fietsen met Javi en Ruben. Eerst even snel met de poezen gewandeld en een ochtendfoto genomen.

Donderdagochtend 8.04 uur, 18 maart 2010.

De zon komt goed door wolken heen. Op de bergtoppen bij Coll de Rates zijn ze veel dikker. Koud is het niet met 9,2 graden. Gisteren was een wolkeloze dag met bijna geen wind, het werd 17,1 graden.
Agenda: weer met Oscar naar de dierenarts. Het wondje onder zijn oor is heel klein maar iedere keer zwelt zijn wang flink op tot het weer schoongemaakt is. Gelukkig is deze keer het wegsnijden van het abces niet nodig. Een paar jaar geleden zag hij er afschuwelijk uit, toen was hij zijn halve wang kwijt. Nu knapt al aardig op, gisteren wilde hij niet mee wandelen maar vandaag heeft hij weer overal belangstelling voor.

Woensdag 17 maart 2010.

Afgesloten straten, volle terrassen, vuurwerk, optochten, veel fotograferende mensen en kinderen die met rotjes in de weer zijn. Op twaalf plekken in de stad staat een falla, een beeld met een kern van hout en piepschuim en een buitenkant van papier-maché, prachtig afgewerkt en beschilderd. Vroeger staken de timmermannen de restjes hout uit hun werkplaats in brand op 19 maart, San José, de naamdag van Josef, beschermheilige van de timmermannen en Vaderdag. Die traditie is uitgegroeid tot een feest dat een week duurt en eindigt met de verbranding van de fallas. Iedere wijk heeft zijn eigen Falla, met grote tenten erbij waar gezamenlijk paella wordt gegeten en andere dingen georganiseerd worden. De beelden gaan vaak over een actueel thema, of beelden kritiek uit. Dat is voor ons niet altijd even duidelijk, want meestal zijn het sprookjesfiguren. Ali Baba troont hoog boven de huizen uit, Piraten en Prinsessen staan naast Ridders en Dwergen. Gelukkig staat er meestal een verklarende tekst bij. Eén Falla spreekt mij bijzonder aan, die uit kritiek op het feit dat de weg naar Castel de Castells al maandenlang wegens werkzaamheden is afgesloten. Ja, dat vinden wij ook heel vervelend. Veel fietsrondjes kunnen we nu niet rijden. Na San José is Denia weer gewoon berijdbaar maar de weg naar Castells blijft nog zeker drie maanden dicht.

Woensdagochtend 8.20 uur, 17 maart 2010.

De zon komt op maar echt onbewolkt is het niet. Zoals bijna iedere ochtend is het windstil. Later komt dan de wind vanuit zee. Het zeewater is zo´n 15 graden. De maximum luchttemperatuur werd gisteren 14,8 graden. 
Agenda: weer met Oscar naar de dierenarts. Iedere dag de wond laten schoonmaken en weer een antibiotica injectie. Hij is een beetje uit z´n doen en wilde niet meewandelen vanmorgen. Het is wel gemakkelijk dat er twee dierenartsen op nog geen kilometer afstand hun praktijk hebben.
Vele soorten wolfsmelk (Euphorbia´s) bloeien nu prachtig.

Dinsdag 16 maart 2010.

In de schaduw van een eeuwenoude olijfboom zoeken we een plekje om een appeltje te eten. Ongewild worden we steeds Spaanser, we hebben veel kleren aan dus ga je niet in de zon zitten. Gewoon wandelen is er ook al niet meer bij, net als de meeste Spanjaarden trekken we de natuur in met een plastic zak om iets te zoeken. In gebieden waar geen toeristen komen ben je zelfs al gauw verdacht als je niet een flinke plastic tas bij je hebt. Wat moet je anders in de natuur doen? In de herfst zoeken de Spanjaarden paddenstoelen en er worden slakken gezocht, of de vrouwen zoeken kruiden. Een bosje rozemarijn is echt wel het minste waarmee je terug naar huis gaat. Al twee weken worden er nu massaal wilde asperges geplukt. Tussen de oude aspergestruiken schieten in het voorjaar de jonge uitlopers omhoog. De topjes van deze stengels worden geplukt om er gerechten mee te bereiden. Ooit raadde de eigenaar van een bar ons zijn zelfgemaakte tortilla met asperges aan. Heerlijk was het. Sinds een paar jaar zoeken wij ze ook. Cokky bakt de asperges eerst met een uitje en maakt er dan een dikke omelet van. Die nu bijna klaar is en dat komt mooi uit want na 80 kilometer fietsen en 3 uur wandelen in de siërra de Bernia verrek ik van de honger.

Dinsdagochtend 7.48 uur, 16 maart 2010.

Onbewolkt, aan de grond heeft het weer gevroren. Gisteren was een mooie dag maar door wind van zee werd het niet warmer dan 14,9 graden.
Agenda: met Oscar naar de dierenarts, hij heeft weer eens gevochten. Het wondje is nauwelijks te vinden maar zijn wang is flink dik. O ja, en fietsen met Javi.
Eerst was ik bang dat er een enorm stuk land, vlak bij ons huis, niet meer gesnoeid zou worden maar gisteren kwamen de mannen toch. Beter laat dan nooit. Deze druivenstruiken huilen nu met bevroren tranen.

Maandag 15 maart 2010.

Juan sluipt voorzichtig naar buiten via de keuken. In zijn rechterhand heeft hij een enorme machete. Het mes komt oorspronkelijk uit Mexico en is vlijmscherp. Even laat hij zijn ogen aan de duisternis wennen. Daar, onder een amandelboom ziet hij het groepje staan. De grootste steekt er met kop en schouders boven uit. Ze zijn gevaarlijk, niemand komt ongewond uit de strijd, dat is een feit. Hij weet ook dat hij gaat winnen, goed ze zijn zwaar bewapend maar bang is hij nooit. Binnen het bereik van zijn machete gekomen slaat hij met een snelle snijdende beweging een arm eraf en daarna rolt er een kop op de grond. Nu heeft hij de smaak te pakken, meer armen vallen op de grond in een paar seconden is het groepje gehalveerd. De volgende ochtend gaat onze telefoon, het is Juan, of ik hem wil helpen. Zo gauw ik zijn poort open doe weet ik wat er aan de hand is. Zeker twee keer per jaar kan hij zich niet meer inhouden. Overal zijn armen afgehakt, sommige zijn wel de helft kleiner geworden. Of ik de rommel wil opruimen. Een gevaarlijk klusje want ik word zeker tien keer gestoken, één keer zelfs door het leer van mijn werkschoen. “Zet die daar maar, steeds vier of vijf bij elkaar. “ Goed Juan, jij bent de baas. Drie uur later ben ik klaar, in de tuin staan weer vier nieuwe groepen enorme cactussen.

Maandagochtend 8.00 uur, 15 maart 2010.

Onbewolkt, windstil en koud is als de zon opkomt. Het vroor een halve graad. Gisteren was een zonnige dag het werd 14.3 graden. Samen met Javi 110 kilometer gefietst, zoveel mogelijk langs de kust omdat hij het´s ochtends in het binnenland nog te koud vond.
Agenda: in de tuin werken.
Nu de amandelbomen zijn uitgebloeid begint een familielid te bloeien, de abrikoos. Bij de één eten we de pitten en bij de ander gooien we die juist weg.

Zondag 14 maart 2010. (door Cokky)

“Weet je nog, de eerste keer dat Edwin meeging? Hij bestelde koffie met melk bij zijn broodje! En toen met Gareth. We hadden gezegd dat we altijd almuerzo houden voor een euro of vijf, maar het was bijna Kerst en toen gingen we bij Bar Barber in Lliber almuerzo especial houden. Heerlijk was het, allemaal verse vis, en gevulde inktvis, maar we waren 25 euro p.p. kwijt, en dan hadden we nog niet eens gamba´s genomen. Die arme Gareth had maar 6 euro bij zich dus hij moest geld lenen van mij. Hij wist niet wat hem overkwam. We hebben maar gauw gezegd dat we dat maar één keer per jaar zo doen”. De eerste keer dat een nieuw lid meefietst geeft vaak aanleiding tot sterke verhalen. Iedere club heeft zo zijn eigen ingesleten gewoontes, vaste routes en tradities. Vandaag fietste Miguel voor het eerst mee met de sterk uitgedunde fietsclub. Hij verblikte of verbloosde niet toen de wijn rondging  om 10 uur, en accepteerde het meteen toen de voorzitter hem zei dat hij géén café Americano kreeg na zijn broodje. “Wij drinken carajillo!”. Bij zijn eerste slokje gaf Miguel meteen toe dat hij dit een prettige clubgewoonte vindt. Hij heeft zich keurig gedragen, jammer. Tegen het volgende nieuwe lid zeggen we dat hij een glas melk moet bestellen, dan er kan er tenminste weer een sterk verhaal verteld worden.

Zaterdag 13 maart 2010.

“100 minuten” staat er op de handleiding van de kast die ik in elkaar moet zetten. Nee, niet van de Ikea, dat is hier te ver vandaan, maar van de Jysk, een soort Deense mini-kloon van het Zweedse woonwarenhuis. Ze hebben leuke meubels van robuust eiken. Ik ben begonnen met een eenvoudig pakket, gisteren, het nachtkastje met twee laden, van 60 minuten. De eerste kostte me meer dan anderhalf uur, maar dat kwam door Oscar, die bemoeide zich ermee en stuurde het werk in de war. Het tweede, identieke, nachtkastje was af in een half uur, dus gemiddeld gezien kwam ik keurig uit. Ik heb de smaak echt te pakken, het kan me niet eens schelen hoe het spul eruit ziet als ik maar sneller ben dan de tijd in de gebruiksaanwijzing. Vandaag dus, tot verbazing van Cokky, nog twee kasten gekocht. Het nachtkastje met drie laatjes. Je wilt toch groter bouwen. De gebruiksaanwijzing was een teleurstelling maar ook een uitdaging omdat ik er ook maar 60 minuten over mocht doen. Terwijl er 1 extra laatje in zit. Maar in 44 minuten was het gedaan. Daarna een enorme kast voor in de hal, model Hercules, het lukte echt niet in 100 minuten. Jammer dat ze morgen zijn gesloten, want ik weet zeker dat als ik er nog een zou kopen, ik ruim binnen de 100 minuten zou scoren. Tip voor Lego: zet niet alleen de leeftijd op de doos maar ook de bouwtijd.

Vrijdag 12 maart 2010.

“Misschien zie ik jullie wel in Valencia!” schreef Coby. Nou, ik twijfel nog. De “Fallas” houden de stad twee weken in hun ban, dat wil zeggen dat het overal ontzettend druk is, dat de wegen zijn afgesloten en dat je het best oordoppen bij de hand kunt houden. Iedere dag rond 2 uur wordt er een “mascletá” gehouden op het plein voor het gemeentehuis. Canal 9 zendt dit elke dag live uit, een minutenlang durend knalfestijn die de gebouwen op hun grondvesten doet schudden. Tot 15 maart worden er gigantische beeldengroepen van papier-maché opgezet, die in de nacht van 19 maart verbrand worden. Het is ongelofelijk hoeveel geld, tijd en energie er gestopt wordt is iets dat daarna, in de “Nit de cremá” voor de lol in de fik gestoken wordt. Alle straten worden versierd met prachtige sfeerverlichting (veel leds en spaarlampen, dit jaar), de Dames van de Fallasverenigingen lopen in prachtige klederdracht, en het offeren van de bloemen aan de Heilige “Virgen de los Desemparados” levert ook prachtige plaatjes op. Eigenlijk is het me te groot en te massaal, ik zie liever een feest in een klein dorpje. Maar het enige wat hier in de fik wordt gestoken in de nacht van San José zijn twee of drie kartonnen dozen. We gaan weer kijken naar de Fallas in Denia en als dat niet genoeg is zie ik Coby toch nog bij de fallas in Valencia.

Vrijdagochtend 7.59 uur, 12 maart 2010.

Rond 7 uur vallen er een paar regendruppels, dat komt mooi uit want dan gaat het fietsen met Javi niet door. Het is 6,2 graden, zwaar bewolkt en bijna windstil. Gisteren was een zonnige maar koude dag. De temperatuur kwam niet verder dan 11,3 graden.
Agenda: iets anders verzinnen voor vandaag.
Buurkat Karel solliciteert ernaar om samen met de druivenstronken tot brandhout te worden verzaagd.

Donderdag 11 maart 2010.

Bijna thuis verzin ik een list: “Rijden jullie maar naar huis, ik moet nog langs de fietsenmaker in Gata.” Ik zag het echt niet meer zitten om de berg op te fietsen. Mijn fietscomputer geeft een gemiddelde van 32 km/u aan. Rustig fiets ik alleen verder. Iedereen heeft zo zijn eigen motieven om de racefiets te pakken. Ik ken een paar oude Engelse fietsers die iedere dag fietsen: ze zitten op een flatje, met hun vrouw en tja, wat doe je dan de hele dag? Dan pak je de racefiets en je maakt een rondje. Als je eenmaal een goede conditie hebt dan moet je wel blijven fietsen, anders is het allemaal voor niks geweest. Veel Spaanse clubleden snappen er niks van dat sommige buitenlanders zo vaak fietsen. “Ze stoppen niet eens voor almuerzo, maar ze kopen een blikje cola bij een benzinestation, eten een mueslireep, en hup, dan gaan ze weer verder. Daar is toch geen lol aan?”. Het fietsen wat ze doen is voor de gezelligheid. Goed, een beetje afzien hoort erbij, maar het voornaamste is samen praten, samen lunchen en af een toe een uitstapje met de fiets. Ik ben eigenlijk lui, maar ik krijg de kans niet. “Edwin, ga je mee fietsen? Alleen rijden is niet zo leuk.” En hup, daar ga ik weer. En nu heeft één van mijn fietsmaten besloten dat hij gaat scheiden. Vandaag heeft hij een ander huis betrokken. En wat kan je nu beter doen om stress en verdriet een beetje van je af te zetten? Fietsen natuurlijk, maar waarom zo hard?

Donderdagochtend 7.33 uur, 11 maart 2010.

Natuurlijk is er geen bewolking en al helemaal geen regen. Maar wel de laagste minimumtemperatuur van deze winter, min 1.8 graden. Aan de grond is dat natuurlijk nog lager. Het gras is wit bevroren. Morgen, zegt het weerbericht, dan is er meer kans op regenen. Ja, ja, eerst zien en dan geloven.
Agenda: grasmaaien bij Juan.

Woensdag 10 maart 2010.

Druk, druk, druk, dan werk ik niet meer voor een baas en dan loop ik nog de hele dag te rennen. Dat rennen komt door het fietsen. Met Juan had ik afgesproken dat ik zijn palmen zou snoeien en daarna het gras zou maaien. Javi had andere ideeën voor vandaag: fietsen. “Maar je moest toch met je vrouw naar de dokter?” Daarom hadden we alvast gisteren gefietst. Zijn vrouw kan wel alleen naar de dokter, fietsen is belangrijker, goed ik ga weer mee. We fietsen een mooie tocht van 83 kilometer, rond 1 uur ben ik weer thuis, eten, omkleden en naar de tuin van Juan. Gelukkig heeft Cokky tijd om mij te helpen. De palmen, Washingtonia, groeien harder dan kool. Twee keer per jaar zaag ik twee aanhangers vol bladeren van de bomen af. Daarna moet ik naar Benissa om mijn eerste echte aangemeten leesbril te halen. Ik blijf het een beetje zonde van het geld vinden want een paar jaar geleden kon ik nog zonder, ik ben niet zo van de brillen. Morgen fietsen we niet omdat er regen is voorspeld. Vrijdag wil Javi wel fietsen, gewoon rustig aan,“tres horitas”, drie uurtjes maar, voegt hij eraan toe om mij te overtuigen. Want zaterdag ga ik met de club van Pedreguer een echte tocht fietsen van 130 kilometer naar Alcoy. Hopelijk regent het morgen: lekker op de bank met een boek om mijn leesbril eens langdurig te testen.

Woensdagochtend, 7.37 uur, 10 maart 2010.

Onbewolkt en koud. Het is 1.8 graden en er staat een zwakke noordwesten wind. Gisteren was een zonnige dag het kwik steeg tot 13,6 graden.
Agenda: fietsen met Javi, hij krijgt er maar geen genoeg van.
De Spaanse margrieten die in de zon staan gaan al open en Oscar koestert zich in de ochtendzon.

De meeste druivenstruiken in de vallei zijn gesnoeid, de meeste takken zijn verbrand. Er wordt kunstmest gestrooid, groenten gezaaid. Het voorjaar komt eraan. Maar eerst krijgen we weer een paar dagen regen. Ik moet de palmen nog snoeien bij Juan, in onze eigen tuin werken, en gauw zoveel mogelijk fietsen voordat het weer gaat regenen. Druk druk druk.

Dinsdag 8.55 uur, 9 maart 2010.
Het is bewolkt, 6 graden. Dan maar een foto van een paar dagen geleden, toen de zon wel scheen, van de gevulde Ranonkel (dankjewel Miriam) in de vensterbank buiten.
Agenda: fietsen.

Maandag 8 maart 2010.

De slok energiedrank doet zeer aan mijn vullingen, zó koud is het. Rechtstreeks uit de koelkast is het minder koud dan na een uur in mijn bidon op de fiets. Het is een graad of 8 buiten, maar het voelt kouder aan. In de lange afdaling vanaf Fleix voelt het alsof het ieder moment kan gaan sneeuwen. Maar ik moet fietsen, want over een maand staat mijn supergemotiveerde en afgetrainde vriend op de stoep, voor een week intensief trainingskamp. Vanochtend regende het nog maar nu schijnt de zon, er is geen excuus, er moeten kilometers gemaakt worden. Iedereen die ik tegenkom klaagt over de kou, alleen toeristen fietsen optimistisch in een piratenbroek, Spanjaarden gaan in volledige winterkleding, net als ik. Nou ja, handschoenen met vingers zijn niet nodig. Vanochtend in Benissa zagen we de gasman, die flessen omwisselt. Hier is geen aardgas of stadsgas. Dat is lastig, als je driehoog woont zonder lift, en je wordt een dagje ouder. Gelukkig zijn de gasmannen sterke jonge kerels, die wel bereid zijn om een paar trappen op te lopen met 15 kilo op hun brede schouders. Als je buiten het dorp woont zal je zelf naar een depot moeten om je lege gasfles te ruilen voor een volle. Sinds de verbouwing koken we niet meer op gas. Alleen de paellabrander, die heeft een gasfles nodig. Maar met deze kou ga ik echt niet in de buitenkeuken paella staan maken. Als Dick komt fietsen, is het vast goed weer en kan hij buiten zijn befaamde paella maken.

Maandagavond, 8 maart 2010.

Miriam heeft gelijk, de Centaurea pullata is familie van de Nederlandse korenbloem, kijk maar aan de onderkant. Je kunt zien dat ze familie van elkaar zijn.

Maandagochtend 7.45 uur, 8 maart 2010.

Alweer zwaar bewolkt, het terras is nat van een klein buitje. Heel vaak prijzen we ons gelukkig dat we verleden jaar verbouwd hebben en toen de winter in de caravan door brachten. Vorig jaar waren er slechts 2 regendagen in februari, nu al 6. Iedere dag genieten we nu van onze vernederlandse Spaanse woning: veel licht en lekker warm. Gisteren werd het 11,9 graden, er was geen zon.
Twee dagen geleden de Centaurea pullata gefotografeerd, een soort knoopkruid. Het groeit alleen in Spanje en in Frankrijk.

Zondag 7 maart 2010.

Het is zondag en het regent. We kunnen natuurlijk de hele dag op de bank blijven hangen, een beetje computeren, filmpje kijken, boek lezen, luieren. Of we gaan er toch even uit, een frisse neus halen. We besluiten het aangename met het nuttige te verenigen: we gaan water halen uit de bron “Font de Gel” en een broodje eten op de camping “Laguar”, daar vlakbij. De overheid stimuleert het toerisme in “het binnenland”, nog niet zo lang geleden is deze camping geopend. Het uitzicht is prachtig, als het helder zou zijn kan je in de verte de zee zien liggen. Maar wat een verschil met de campings aan zee: het is hier rustig en landelijk, het dorpje is klein, er zijn hier niet veel buitenlanders. Van diverse kanten hadden we gehoord dat het restaurantje op de camping erg goed is dus dat willen we ook eens uitproberen. En inderdaad: de broodjes zijn heerlijk, de salade is fantastisch (Cok, onthoudt je dit? Moet je thuis ook eens proberen te maken, zo met rucola en paddestoelen en oude kaas en een pestodressing!). Goed, je betaalt drie keer zoveel als voor een standaard-almuerzo maar het is ook twee keer zo lekker. De bron stroomt hard, de waterjerrycans zijn snel gevuld. Volgende keer, als de zon schijnt en het is helder gaan we hier zeker een menu del dia uitproberen. Nu is het acht graden en het regent nog steeds, we gaan weer naar huis, naar de kachel. Op de bank hangen, filmpje kijken, boek lezen, beetje computeren.

Zondagochtend 7.34 uur, 7 maart 2010.

Het is zwaar bewolkt, alles is nat, het heeft 4 mm geregend. De zon komt prachtig op en op het moment dat ik de foto´s maak begint het weer te regenen. Snel hol ik weer naar binnen, gevolgd door drie natte katten. Het is duidelijk, er wordt niet gefietst vandaag.

Zaterdag 6 maart 2010.

Heel de ochtend loop ik te balen over het Spaanse weerbericht en het Spaanse weer. Gisteravond waren de weermannen het eens, zaterdag zou een regendag worden. Goed, dan ga ik dus niet naar Pedreguer om 140 km te fietsen. Toch word ik onrustig wakker om 6.30 uur. Spanjaarden zijn vroeg en omdat het maart is wordt er al om 7.30 uur gestart. Het is nog donker buiten maar het heeft geregend, de weg is nat, dus wordt er niet gefietst. Om 7 uur een SMSje van Gareth of ik nog ga fietsen. “Nee, ik ga niet want het regent straks.” Het blijft droog, de weg wordt droog, de zon breekt af en toe zelfs door. Balen dus. De rest maakt een mooie fietstocht en ik zit thuis. Dom, dom, dom, gewoon altijd gaan. Aan het eind van middag gaan we naar het dorp voor de start van de klimtijdrit de Bernia op. Zo´n 100 amateur-wielrenners doen mee. Het dorpsplein en de route door het dorp is autovrij gemaakt. We maken een praatje en kijken hoe de renners het podium afrijden. Gareth komt ook, “Mooie tocht gemaakt?”, vraag ik. “Nee, er waren er maar 2 van de 20 dus zijn we weer naar huis gegaan.” “Lachen hoor, loop jij je de hele dag druk te maken en dan is er niemand gegaan”, zegt Cokky. Nou ja, morgen weer een kans, met de club van Xaló. We vertrekken om 8 uur bij de kerk. O ja, er is weer regen voorspeld.

Vrijdag 5 maart 2010.

Natuurlijk steekt Oscar zijn lelijke kop voor de lens als ik de Spaanse margrieten wil fotograferen. Ook als ik geen katten nodig heb duikt hij steeds onverwacht op, hij wil zeker graag op de foto. De margrieten bloeien nu prachtig. Op een Nederlandse tuinsite wordt de Spaanse margriet aangeprezen als een éénjarige tuinplant. Hoezo éénjarig? Achter in onze tuin staan oude planten met dikke stengels, van wel een meter hoog. Het is gewoon een vaste plant die altijd lekker door groeit en bijna het hele jaar door mooi bloeit. In juli en augustus laat hij het afweten, te warm, te veel zon, de bloei stopt om in september weer te beginnen. Eigelijk komt de plant uit Zuid Afrika, daar komt hij in het wild voor. Dus waarom ze de plant een Spaanse margriet noemen is mij niet helemaal duidelijk. Misschien omdat hij hier niet dood vriest? Ik heb altijd medelijden met de “éénjarige” planten die in Nederland terechtkomen. Dood vriezen is hun lot. Mijn Wassenaarse vriend heeft voor het eerst deze winter zijn enorme kuipplanten niet laten ophalen om ze in een kas te laten overwinteren. De wonderboom, bougainville en zijn Canarische palm moesten noodgedwongen buiten overwinteren. Nou Gerrit, maak je niet druk als ze in april niet meer groen worden, ze zijn eigenlijk éénjarig.

Vrijdagochtend 7.22 uur, 5 maart 2010.

De zonsopkomst is mooi dus zijn er veel wolken. Ja, wat wil je nu, een mooie zonsopkomst of mooi weer met een onbewolkte hemel? Het is windstil en 8,6 graden. Gisteren was een mooie dag, het werd 20,1 graden. De wind maakte het fietsen wel zwaarder maar natuurlijk ook gemakkelijker. Eigenlijk net als bergop fietsen, je mag altijd weer naar beneden.
Agenda: ik moet nog het laatste grind verspreiden. Misschien eerst een stukje los fietsen samen met Cornelia. (Als ze wakker is.)

Donderdag 4 maart 2010.

Ik heb er goed over nagedacht want ik durf het niet aan iedere Spanjaard te vragen. Grote kans dat hij me voor dom zou aanzien. Op een tocht van meer dan 100 kilometer met Javi durf ik het wel. We hebben immers uren de tijd. Na veel aandringen van Cokky ben ik eindelijk weer een beetje in een grammaticaboek bezig, maar al in hoofdstuk 1 struikelde ik over iets wat we allebei niet wisten. 1+1= 2, maar wat zeggen ze hier tegen het is-teken? “Es”? “Son”? Eerst leg ik Javi voorzichtig uit dat ik wel de uitkomst snap maar niet hoe je het zegt. Javi kan het me uitleggen: het is, “uno mas uno igual dos”, maar dat “igual” voor de = zeggen ze eigenlijk nooit voluit en laten ze meestal weg. Vandaar dat we het niet wisten! Weer wat geleerd. We praten verder over fietsen, trainen en over zijn vrouw: eind juli wordt hun tweede kind verwacht. Eigenlijk wil hij vóór die tijd nog een keer een lang weekend ergens heen om een mooie route te mountainbiken, ergens bij Granada moet een stuk van 57 kilometer liggen. Ik vertel hem over een nieuwe route van bijna 400 kilometer die gerealiseerd gaat worden in het grensgebied van Frankrijk en Spanje, bij Girona. Dat is nieuw voor hem, en hij verbaast zich “Hoe kan dat nou, dat Hollanders dat eerder weten dan wij, Spanjaarden?” Zojuist heb ik hem de link doorgestuurd. Wie weet gaan we een al bestaand deel van deze route fietsen, dat zou ik erg leuk vinden. Toch handig, zo´n feedreader op ons weblog.

Donderdagochtend 7.43 uur, 4 maart 2010.

De zon komt op aan een vrijwel onbewolkte hemel er staat een zwakke wind, windkracht 2, vanuit het binnenland. Gisteren heeft het bijna niet meer geregend maar het bleef lang bewolkt, het werd 15,3 graden.
Agenda: fietsen met Javier, goed dat er zoveel Spanjaarden in de "paro" zitten, heb ik altijd iemand om mee te fietsen.
De mimosa (Acacia dealbata) is bijna uitgebloeid net als al veel amandelbomen.

Woensdag 3 maart 2010.

Of we zin hadden om mee te gaan kijken naar een perceel, vroeg een webloglezer ons. Hij had een stuk grond gevonden waar hij misschien wel een huis wilde laten bouwen, en kon onze aannemer Toni ook mee komen om een beetje een idee van de kosten te geven? Natuurlijk, altijd leuk om grondstukken te kijken. We stappen in het busje van Toni en rijden naar de plek waar we opgewacht worden door een enthousiast echtpaar. Ja, ze hebben gelijk, het is een prachtige plek. Een groot grondstuk met een paar “bancales”, landbouwterrassen met amandelbomen, landelijk gelegen, rustig, en in de verte zie je de zee liggen. De grondsoort hier is anders dan in de vallei, wijst Toni, dit is “arcilla”, witte klei, die neemt heel veel regen op en zet dan uit. Bij droogte krimpt het juist heel erg dus de fundering moet heel wat sterker worden dan op rode klei. En hij vindt de vraagprijs aan de hoge kant. Hij heeft nog wel een perceel te koop voor minder geld. Dus rijden we naar een andere plek. Toni wijst: "kijk, dit hoort erbij en dan loopt het tot daar, en aan die kant tot aan de weg". Wat een groot stuk. jammer dat dit niet te koop was toen wij grondstukken aan het bekijken waren twee jaar geleden. Het echtpaar haakt af, vindt de 13.000 meter te groot en te vlak. Maar bij ons blijft het knagen. Als we nou....  maar dat slaat nergens op. Zoveel geld hebben we niet op de plank liggen en waar we zitten, zitten we ook goed. Ja maar... onze fantasie slaat op hol. We zouden misschien....  Altijd leuk, grondstukken kijken, maar we worden er erg hebberig van. Als we nou....

Woensdagochtend 8.15 uur, 3 maart 2010.

Het heeft aardig doorgeregend en het regent nog steeds. Vanaf gisteravond viel er 21 mm. Dat maakt dat we al 261 mm regen hebben dit jaar. De "sequia", de grote droogte, die waterputten doet opdrogen en waar met ontzag over wordt gesproken, komt hier voorlopig niet terug. Riviertjes en bronnen stromen "pronto" en de putten zijn tot de rand gevuld.
Agenda: ik kreeg de keus, mee winkelen of aan het weblogboek voor mijn ouders werken. Nou ja, dan liever een kantoordagje, ik ben niet zo van het winkelen.
De Pioenen, buiten in de vensterbank staan er goed bij. Zo te zien doen ze het goed met veel vocht.

Dinsdag 2 maart 2010.

Waar ben ik nu goed in, vraag ik mij af als ik Poppy door de druivenvelden laat draven. De hond uitlaten is nu niet echt een specialiteit te noemen. De hemel wordt donker en het begint een beetje te regen. Nu moet ik uitkijken want zonder zon praat ik mijzelf zo de put in. Kom op Edwin, even positief denken: je maakt mooie foto´s, maar ja, dat is niet echt moeilijk. Je kan best hard fietsen, ja hoor, dat is gewoon domweg veel kilometers maken en hard trappen, ook niet moeilijk. Je kan goed in bomen klimmen en ze dan stukje bij beetje afzagen, nou ja, als je geen hoogtevrees hebt is daar ook niets bijzonders aan. Mijn Spaans is veel slechter dan dat van Cokky, mijn Engels ook, daar kan ik ook niet mee scoren. Nee, veel kan ik eigenlijk niet. Was ik maar een hond. Moet je eens kijken hoe blij ze is als ze de steen vind die ik heb weggegooid. Kan ik ook al niet. Op de terugweg loop ik langs een vreselijk raar afgeknipt rijtje druiven. Al vijf jaar snoeit de Duitse vrouw haar struiken zelf en wel zo dat ze op kleine knotwilgen zijn gaan lijken. Ik kan het bijna niet aanzien, er komt ook geen druif meer aan en binnenkort leggen ze het loodje. Waarom kijkt ze niet vijf meter verderop, die struiken zijn allemaal goed gesnoeid. Het is zó dom. Dat kan ik wel, druiven snoeien en ineens ben ik weer blij. Toch goed dat hier Duitsers zijn komen wonen.