Wonen in Spanje

Woensdagochtend 8.15 uur, 30 juni 2010.

Een enorme wesp komt op de zonnebloemen af. De bij moet zich net zo voelen als de kleine sportvliegtuigjes die in Valencia ook gebruik maken van de startbaan.

Dinsdag 29 juni 2010.

“Regeltjes, regeltjes”, verzucht Matias, “iedere keer wordt het strenger gereguleerd en gecontroleerd. Ieder schutter moet zijn kruitvaardigheidsbewijs halen, ik moet van allemaal een kopie van hun identiteitsbewijs inleveren, de minimumleeftijd is verhoogd en de hoeveel kruit per persoon is verlaagd. We moeten echt een beetje rantsoeneren, anders is het kruit op voor het feest is afgelopen”. In de smalle straten van Benissa klinken harde knallen, die steeds dichterbij komen. Kruitdamp stijgt op als piraten hun wapens afvuren in de lucht. Matias doet zijn professionele gehoorbescherming weer in en stuurt de piraten een zijstraat in. De stad trilt op haar grondvesten. Indrukwekkend en oorverdovend, maar ik kan geen foto´s nemen als ik mijn oren dicht moet houden. De man met de Pentax naast me lacht begrijpend. Hij vergeet zijn oordoppen ieder jaar mee te brengen, zegt hij, maar nu staat zijn dochter op het kasteel naast de sultan dus hij moet wel door fotograferen. De Christenen winnen, dat had ik al verwacht, de Moren blazen de aftocht, het kruit is op en de feesten zijn weer voorbij. En vanaf vandaag heb ik standaard in iedere fototas een set oordoppen zitten.

Dinsdagochtend 6.55 uur, 29 juni 2010.

Onbewolkt, windstil en afgekoeld naar 14,4 graden. Gisteren was een mooie dag, de temperatuur bereikte pas om half vier de 27,9 graden.
Agenda: fietsen met Javi.
Nee, het zijn niet alleen maar zonnebloemen. Lliber en Oscar staan ook nog op de foto.

Maandag 28 juni 2010.

“De volgende keer gaan we naar Nederland!”, roept voorzitter Toni als we Frankrijk binnen fietsen. Spanjaarden verlaten niet graag hun geliefde vaderland, het is al een hele stap dat we 1 nacht slapen in Luz St. Sauveur. Dat is noodzakelijk om een mooie ronde te fietsen over beroemde Cols: de Aubisque, de Tourmalet en de Aspin. De bestelbus is al vol getankt want een liter brandstof in Frankrijk is 30 cent duurder. Ook etenswaren hebben we volop bij ons, je weet maar nooit, in het buitenland. Het Franse hotel heeft prima kamers, maar is 20 euro duurder per nacht. Het driegangen menu is goed maar je moet eten wat de pot schaft, er is geen keus. In Spanje is een dagmenu meestal inclusief de wijn. Spanjaarden letten nooit op de prijzen, dat is niet nodig, ze bestellen waar ze trek in hebben.Ik weet nog net op tijd de huiswijn te bestellen, die maar 6,50 kost. Volgens Rull is die niet erg best is. Gareth betaalt voor onze twee biertjes, hij moet vijf euro afrekenen. Antonio is echt niet van plan om 2,50 voor een glaasje bier te betalen. Hij haalt een koud blikje bier uit de bus en gaat gewoon bij ons zitten.´s Avonds in de bar blijkt dat er geen carajillo´s zijn. Dus bestellen ze drie expresso´s en één glas cognac dat verdeeld wordt over de drie kopjes koffie. Antonio rekent verschrikt 11 euro af. “Alles kost hier het dubbele”, constateert Toni. “In Nederland zijn dit heel normale prijzen”, zeg ik. “Dan gaan we niet naar Nederland”, besluit Toni. Mooi, een last valt van mijn schouders. Ik zag de verantwoording echt niet zitten. De volgende dag trakteer ik, als we weer terug in Spanje zijn en in de bar van het hotel zitten. Zeven glazen bier, een zak chips en twee schalen pinda´s reken ik af, 11 euro. Als we in oktober twee weken oppas voor de katten hebben, gaan we lekker op vakantie in Spanje. Jammer dat die mooie cols nu net in Frankrijk liggen.

Maandagochtend 7.27 uur, 28 juni 2010.

Heerlijk om weer terug te zijn, fototoestel om mijn nek, mok koffie mee, de drie katten huppelen vrolijk achter mij aan. De zon komt op boven een wolkenveld, alles is nat van een regenbui. Het ruikt lekker fris en vochtig, zoals in Frankrijk. Het vetkruid bloeit op de muurtjes.

Zondagavond 27 juni 2010.

Drie dagen lekker gefietst in de Pyreneeën. Niet alleen het landschap, de cols maar ook mijn Spaanse fietsmaten maakten het tot een bijzondere rit. Nu ben ik een beetje moe, morgen meer.

Zondagochtend 6.30 uur, 27 juni 2010. (door Cokky)

De volle maan, vlak bij de Col de Rates.

Zaterdag 26 juni 2010. (door Cokky)

Ze had me nog zo gewaarschuwd: “Denk erom, dat van vanavond is niet de echte optocht. Vanavond hebben ze hun gewone kleding aan, die ze zelf hebben. Morgenavond is de échte optocht, dan hebben ze allemaal mooie gewaden aan, die ze gehuurd hebben”. Dat wist ik niet, dat staat nergens. Dat is weer zo´n voorbeeld van het dat-weet-toch-iedereen-verschijnsel waar we regelmatig mee geconfronteerd worden. In het programma staat dat iets om 20.00 uur begint, maar díe activiteit begint altijd anderhalf uur later. Dat weet toch iedereen? Andere dingen beginnen stipt op tijd. Dat weet toch iedereen? Dat optreden? O, dat is niet de moeite waard, dat is alleen om de tijd te vullen tussen twee belangrijkere dingen. Wist je dat dan niet? Toch naar Benissa gegaan, genoten van een prachtige optocht, een explosie van kleuren, van een zwoele zomeravond, van feest, van muziek, van een biertje op een terrasje met vrienden. Morgen is de échte optocht, nog kleurrijker, en veel drukker, dan is Benissa a tope, vol mensen. Want morgen is het pas écht spectaculair, dat weet iedereen.

Zaterdagochtend 7.40 uur, 26 juni 2010. (door Cokky)

Er zijn wat wolken maar die trekken ongetwijfeld weer weg om plaats te maken voor weer een zonnige dag.

Agenda: taart maken (het is weekend!), lange wandeling met Poppy maken, koffie drinken op het pleintje van Lliber en in de tuin werken. De (gezaaide)Centaurie bloeit prachtig.

Vrijdag 25 juni 2010. (door Cokky)

 “Een vijf voor Valenciaans en een acht voor Engels?” Angel kijkt zijn zoontje vragend aan. “Engels is misschien wel belangrijker dan Valenciaans”, kom ik Miguel te hulp. Angel is het met me eens, maar als je wilt slagen voor het eindexamen moet je een voldoende voor Valenciaans te hebben. Thuis spreken ze Valenciaans dus daar ligt het niet aan. Angel bestudeert de lijst verder: een 10 voor gym, een 5 voor Ciudadanía. Dat gaat over maatschappelijke onderwerpen, zoals het huwelijk, legt hij me uit. Als ze vragen hoeveel soorten huwelijk er zijn, en je weet alleen man-vrouw te verzinnen, dan krijg je een onvoldoende. “Zapatero heeft het goed geregeld,  mijn vader mag met jouw vader trouwen”, zegt hij en kijkt me afwachtend aan. “Ja”, voegt zijn broer toe, “maar als jij en ik naar de bruiloft gaan mogen we niet roken”.  Lachend gaan de mannen weer verder met hun werk. Het huwelijk of roken, Miguel kan zich er nog niks bij voorstellen. De vakantie is begonnen, dat is het enige dat telt.

Vrijdagochtend 8.05 uur, 25 juni 2010. (door Cokky)

Het is heerlijk weer, de airco hoeft nog niet aan. Gisteren werd het 27,2 graden en ´s morgens vroeg is het 13 graden. De lavendel begint te bloeien. In het hele Middellandse zeegebied groeit lavendel in het wild. Hier zijn niet van die uitgestrekte lavendelvelden als in Frankrijk maar er is wel een mooie lavendeltuin in de vallei.

Donderdag 24 juni 2010.

Vandaag is het San Juan, de naamdag van alle Juans. Bovendien is het de Spaanse versie van het Midzomernachtfeest dat gevierd wordt met grote vuren op het strand. In Alcalali is het de hele week feest: Sant Joan de Mosquera is de beschermheilige van het dorp. Hij wordt verblijd met een mis en een processie, een paellawedstrijd en muziek op het plein. In Benissa beginnen de feesten van de Moren en de Christenen, met optochten en gevechten, ter ere van San Pedro.  De Moros y Christianos in Benissa hebben we nog nooit gezien en moet erg kleurrijk zijn. Op de Middeleeuwse markt in januari hebben we een voorproefje gezien van de prachtige kostuums. Op het plein is een kasteel van hardboard opgebouwd en Moren en Christenen gaan het gevecht aan om de heerschappij over de stad. Het belangrijkste gevecht vindt plaats om middernacht, de Moren zouden bezwijken van de hitte als ze in die gewaden het kasteel op klaarlichte dag zouden moeten veroveren. Hoge temperaturen en feesten in de nacht: de zomer is nu echt begonnen.

Donderdagochtend 7.20 uur, 24 juni 2010. (door Cokky)

Edwin fietst allerlei zware cols op, en ik heb ook een beetje vakantie: mooi weer en een stapel nieuwe boeken. In de tuin: de granaatappel bloeit.

Woensdagochtend 7.20 uur, 23 juni 2010.

Zonnig en een graad of 25, echt vakantieweer.

Agenda: een paar dagen op vakantie met de club van Pedreguer. Met een man of 10 gaan we een rondje fietsen over de Hoz, Portalet, de Tourmalet, de Aubisque en nog wat andere leuke colletjes.

Dinsdagochtend 6.48 uur, 22 juni 2010.

In Spanje moet je veel langer wachten tot het licht wordt, pas om kwart voor zeven komt de zon bij ons boven de berg. De hemel is onbewolkt, er is nog geen zeewind. Vanaf morgen worden de dagen steeds weer een minuutje korter. Om 6 uur ´s ochtends begint het te schemeren en kun je al wat zien, om 10 uur ´s avonds is het donker. Dat is 16 uur. In Nederland is het vandaag van half vijf ´s ochtends tot 11 uur ´s avonds licht. Kijk, dan heb je 2,5 uur meer tijd om buiten te werken. Nee, zelfs nog meer want bij ons moet ook de siësta er nog af.

Maandagochtend 8.00 uur, 21 juni 2010.

Hé het is bewolkt. Dat komt mooi uit want ik moet nog een flink stuk hoog gras afmaaien. De afgelopen dagen was het fraai weer met een maximumtemperatuur van 27,2 graden om half drie ´s middags. Ons zonnebloemenveldje is een succes geworden. Zo, nu gauw maaien want het is 17 graden en daar moet ik van profiteren.  

“Je hebt gelijk, Manolo, hier ga ik voortaan almuerzo houden als ik in de buurt aan het werk ben”, zegt Hector als hij aanvalt op zijn halve stokbrood belegd met Serrano ham, omelet en kaas. Het is 10.00 uur, we zitten in Denia Nova in een bar vlak bij die andere bar waar we vroeger heen fietsten. De concurrentiestrijd is hevig tussen bars die een compleet almuerzo aanbieden voor een vaste prijs maar we kijken niet alleen naar de prijs. Kwaliteit en snelheid van serveren tellen ook. “Il Fratelli” scoort heel hoog op de lijst van populaire aanlegplekken van de wielerclub. Pinda´s en olijven staan al klaar op tafel, er wordt water, bier en gaseosa besteld.  De broodjes zijn groot (een half broodje is maar vijf centimeter korter dan een heel broodje) en goed dik belegd. De Roemeense serveersters werken snel, de koffie is goed en we betalen hooguit 5 euro p.p. en in 35 minuten staan we weer buiten. Feestgangers die de hele nacht doorgehaald hebben nemen een almuerzo voor ze naar bed gaan. Motorrijders eten meer cholesterolhoudend beleg zoals bacon en worstjes. Maar de fietsers die ook motor rijden geven het toe: een almuerzo smaakt het best als je er twee uur lang flink voor gefietst hebt. Wij zijn er zo aan gewend dat we ook op andere dagen, zelfs na een flink ontbijt, om 10.00 uur honger krijgen. De Paella staat in alle reisgidsen aanbevolen voor deze regio maar als wij moeten kiezen dan zijn we het er gauw over eens: de almuerzo, na twee uur fietsen.

Zaterdag 19 juni 2010.

Aan de fietskleding herkende ik ze onmiddellijk. “Fiets een stukje met ons mee”, zeg ik en het zijn inderdaad Nederlanders. Voor mij is het leuk omdat ik dan Nederlands kan praten. Al krijg ik wel commentaar van mijn Spaanse fietsmaten. Ze wisten niet dat ik zo snel kon praten en laten mij horen hoe Nederlands klinkt door woorden met een heleboel g´s uit te stoten. Als je er inderdaad op gaat letten zit de Nederlandse taal vol met rare keelschrapende g´s en ch, “goedemorgen, schuurpapier” en ga zo maar door. Pas als ik de vragen van de twee fietsers beantwoord begrijp ik weer hoe uniek het is om in Spanje te fietsen. “De auto met het zwaailicht achter ons dat is de volgauto, die wordt bestuurd door “abuelo”, opa is 79 jaar en heeft water, reservewielen en onze spullen aan boord. In geval van nood, hup, je fiets op het dak en je kan meerijden met de auto. Ja, we rijden in juni altijd routes van rond de 150 kilometer.” Verbaasd horen ze waar wij vandaan komen. Zij fietsen net een kwartiertje en wij al dik 2 uur. Ze denken dat we om 7 uur vertrekken om de warmte voor te zijn maar dat is een misverstand. De Spanjaarden moeten zo rond 3 uur ´s middags thuis zijn om te eten, dat is de reden. De Nederlanders snappen best hoe wij zo sterk komen, “ze stappen naar buiten en gaan fietsen, altijd mooi weer.” Dat klopt meestal wel en voor ons rondje van vandaag moeten ze in Nederland naar Luxemburg om de Jean Nelissen Classic te rijden, 157 kilometer en 3000 hoogte meters.

Zaterdagochtend 7.45 uur, 19 juni 2010.

Gisteren viel er een klein buitje van nog geen 2 liter/vierkante meter, vandaag belooft weer een zonnige dag te worden. In de berm bloeien wilde peen, cichorei en toorts in een kleurrijk veldboeket.

Agenda: fietsen naar de Tudons met de club van Pedreguer.

Vrijdag 18 juni 2010.

“Kijk daar liggen de Balearen”, roep ik tegen Javi. We zijn pas halverwege Coll de Rates en het eerste eiland is al duidelijk zichtbaar. Het gebeurt niet vaak dat je zo maar een zicht van 100 kilometer hebt. Het is een perfecte dag, niet te warm, heel weinig wind, een strak blauwe hemel en frisse, droge lucht. Noodgedwongen fietsen we weer omhoog. De weg naar Castell de Castells gaat voor de zomer open, het asfalteren zal binnenkort beginnen. Dan kunnen we weer gemakkelijker landinwaarts fietsen. Nu maken we weer een zware tocht van 125 kilometer waarin we ook nog eens 2000 meter klimmen. Thuis vertel ik enthousiast over de prachtige tocht en het mooie uitzicht. Samen rijden we ´s avonds via de fietsenmaker in Gata de Gorgos naar Xábia (Javea). Boven op de Montgo kan je afslaan naar Cabo de San Antonio. De weg loopt door mooie dennenbossen, aan einde van de weg is de vuurtoren zichtbaar. Er zijn hier wandelpaden en aan alle kanten is het uitzicht geweldig. Nog steeds is het helder en 90 kilometer verderop zien we Ibiza en Formentera liggen. Het lijkt alsof je er zo naartoe kan zwemmen. Helaas geen tijd meer, de zon gaat al bijna onder, voorlopig houd ik het maar bij fietsen.

Donderdagavond 17 juni 2010.

Voordeel van Spanje is dat de fietsenmaker tot minstens half negen ´s avonds open is. Riny heeft gelijk want deze keer moet ik ook de cassette tandwielen van mijn fiets vervangen. Na 40.000 kilometer loopt het toch niet lekker meer. We zijn al snel klaar bij Boronat en besluiten om door te rijden, de Montgo op naar Cabo de San Antonio. Zo, hier alvast een foto van onderweg. Nu eerst eten en daarna de rest van het weblog maken.

Donderdagochtend 7.18 uur, 17 juni 2010.

Onbewolkt, alles is bedekt met dikke laag dauw. De druivenstruiken in de vallei zijn nu allemaal "gediefd". De jonge trosjes hebben meer licht gekregen doordat de onderste bladeren en de eerste twee scheuten boven de trosjes zijn verwijderd. Hierdoor worden de trossen groter en doordat er ook meer lucht bij komt is er minder kans op allerlei soorten schimmels. Zoals valse meeldauw.

Woensdagochtend 7.15 uur, 16 juni 2010.

De hemel is onbewolkt en alles is nat van de dauw. Gisteren was een bijzondere dag met in totaal 22 mm regen en slechts een maximumtemperatuur van 17.9 graden. Waarschijnlijk moeten we wachten tot november om onder deze maximumtemperatuur te komen. Er is geen wind dus prima weer om met Javi te fietsen.

Dinsdag 15 juni 2010.

De caissière schuift in een razend tempo onze boodschappen langs de scanner. Tot zover lijkt de Mercadona op een Nederlandse supermarkt. Ik stop de boodschappen in de plastic tasjes, Cokky rekent af met haar pinpas. Achter haar staan geen klanten te wachten, lekker rustig. De caissière draait zich om en helpt mij met inpakken van de boodschappen. Geen gehaast, geen stress, zo wil ik wel boodschappen doen. In de parkeergarage is ruimte zat, hup de boodschappen in de auto en op naar fietsenmaker Boronat in Gata de Gorgos. Ooit werd hij gevraagd door Johan Bruyneel om de mechanieker van Lance Armstrong te worden. Miguel Angel is een goede fietsenmaker. In zijn werkplaats maakt hij eerst even een andere racefiets af en dan ben ik aan de beurt. Hij vervangt de oude Dura-ace ketting, “kijk maar wat een verschil met de nieuwe”, de oude ketting is flink langer geworden. Hij vervangt een kabel, stelt de boel af, druppelt hier en daar nog wat olie en klaar, ik kan weer fietsen. Dagenlang wachten op een eenvoudige reparatie is er niet bij, wie kan er nu zolang zonder zijn fiets?. Doordat ik er altijd met mijn neus bovenop sta, heb ik veel van hem geleerd. “Ga maar even proefrijden”, hij brengt mijn fiets naar buiten en ik rij de straat op en neer. Boronat wacht bij de ingang van zijn zaak om te luisteren naar mijn ketting als ik hem passeer. Alles werkt prima, samen lopen we weer naar binnen, ik reken € 27,50 af, heerlijk ontspannen.

Dinsdagochtend 7.55 uur, 15 juni 2010.

Dat heb ik weer, maak ik de druppelleiding in orde, laat hem een uurtje lopen en dan gaat het toch nog regenen. Precies genoeg zo´n 17 liter per vierkante meter. Gisteren was een mooie dag om in de tuin te werken. Het werd niet te warm met 25,3 graden als maximumtemperatuur.

Agenda: fietsen met Javi gaat niet door want de weg is nat en je weet maar nooit of er nog een bui komt. Dan kan ik mooi naar de fietsenmaker voor een nieuwe ketting en wat nieuwe kabels.

Maandagochtend 7.26 uur, 14 juni 2010.

Bijna was ik met de poezen gaan wandelen zonder mijn camera maar ik weet dat dat dom is. De hemel is vrijwel geheel bedekt met een donkere laag wolken, op een paar heel  kleine gaatjes na. Net als ik bij de zonnebloemen ben schijnt de zon heel even. Prachtig licht, precies op de twee zonnebloemen. Van de vijf foto´s is er maar één goed zo snel is de zon al weer verdwenen. Er is vandaag regen voorspeld, maar dat zegt niets, ze voorspellen al dagen regen. Het wordt nu zo droog dat ik vandaag de druppelleiding ga aansluiten, of het moet toch nog gaan regenen?

Zondag 13 juni 2010.

Het strand ligt bezaaid met lijken. Er klinkt luid geknal, rookwolken omhullen de mannen en vrouwen die vechtend het kasteel proberen te bereiken. Een ridder te paard rijdt heen en weer en moedigt zijn troepen aan. De uitslag staat al vast: gisteren wonnen degenen met de vaandels van de Halve Maan, vandaag winnen de troepen die strijden onder de vlag met het Kruis. Eeuwenlang, van 711 tot 1609, hebben de Moren geheerst over Spanje maar uiteindelijk hebben de Christenen ze weten te verjagen en dat feit wordt ieder jaar uitgebreid gevierd. Zowel Moren als Christenen gaan gekleed in prachtige kleurrijke kostuums, gespecialiseerde bedrijven leveren Stoere Ridders en paarden die niet schrikken van een kanonschot meer of minder. Vrouwen en kinderen doen net zo hard mee. Het feest van de “Moros y Christianos” in Alcoy is beroemd en moet prachtig zijn, ook in kleinere plaatsen is het leuk om te kijken. Soms wordt er gevochten om een kasteel van hardboard maar in Moraira hebben ze een echt kasteel en het strand is een prachtige plek voor het spektakel. Zo vlak na de verkiezingen zou je bijna filosofisch worden over de eeuwenlange vreedzame manier waarop samengeleefd werd, of over de problemen en de strijd, die van alle tijden zijn. Maar daar gaat het niet over vandaag, een Feest is een Feest en de veldslag is precies met etenstijd afgelopen. Moren en Christenen lopen gezamenlijk het stadje in, waar lange gedekte tafels wachten op de hongerige krijgers. Een goede maaltijd verbroedert, en de afloop van de gevechten van volgend jaar staat ook al vast. Dat scheelt.

Zaterdagavond 12 juni 2010.

Eigenlijk stond er weer een tocht van 200 kilometer op het programma van de fietsclub. De route werd echter met algemene stemmen ingekort tot 136 kilometer. Dus had ik nog energie over om ´s avonds met Cokky naar Moraira te gaan om de Moren met de Christenen te zien vechten. Hier alvast een foto, morgen meer.

Zaterdagochtend 7.45 uur, 12 juni 2010.

Het is 14 graden buiten, en lichtbewolkt. Gisteren werd het 24 graden. De zonnebloemen draaien als klein plantje al met de zon mee. Als de zon straks doorbreekt komt vandaag de eerste zonnebloem in bloei.
Agenda: fietsen.

Vrijdag 11 juni 2010.

“ fotograferen doe je ook nog steeds en niet onverdienstelijk. Wij vinden het fijn dat jullie het goed maken en er ook gezond uit zien. Hier laat ik het even bij als je zin heb schrijf je maar een keer terug.”

“Hé, wat leuk een reactie van oom Henk”. Eigenlijk heeft iedere 16 jarige jongen zo´n “oom” nodig. Hij kon dingen regelen die ik heel graag wilde. Oom Henk is een vriend van mijn ouders die ik vanaf mijn geboorte ken maar de laatste 25 jaar niet meer heb gezien. Jammer eigenlijk want aan hem heb ik bijzonder goede herinneringen. Nog nooit is het iemand gelukt mij zo misselijk te krijgen als hij. Goed, ik wilde dolgraag een keer vliegen en zonder dat mijn ouders het wisten vloog ik met hem mee vanaf zweefvliegveld Terlet. Na een paar keer “wing over” en een luchtzak, zo´n zweefvliegtuig valt dan gewoon 200 meter naar beneden, ben ik de rest van de dag ziek geweest. Dat was pas een luchtdoop. Nooit ben ik meer bang geweest om in een vliegtuig mét een motor te stappen. Hij zorgde voor mijn eerste spiegelreflexcamera, tegen inkoopsprijs. Nee, niet zomaar een goedkoop merk maar een Minolta SRT 101 met een prachtige lichtsterke 50 mm lens. Jaren heb ik ermee gefotografeerd. Deze foto´s heb ik 36 jaar geleden ermee gemaakt. Laatst had ik nog bijna zo´n oude Minolta gekocht, gewoon uit pure nostalgie. Natuurlijk ga ik oom Henk terugschrijven, dat heeft hij verdiend.

Donderdag 10 juni 2010.

We blijven stug ook de betere foto´s insturen maar van artistieke foto´s houden de weermannen bij Canal 9 niet. Een prachtige zonsopkomst met een silhouet van een kat ervoor, hup de prullenmand in. Een leuk waterkruikje met een blauwe hemel, weg ermee. Spanjaarden kunnen behoorlijk koppig zijn. Rechttoe rechtaan foto´s, die willen ze. Verder geen poespas. Eén op de vijf door ons ingezonden foto´s gebruiken ze. Het plukken van de eerste kersen was de meest gewaagde foto die ze durfden tonen. Normaal worden de weerfoto´s aan het einde van het weerbericht getoond maar vandaag had ik zulke goede foto´s ingestuurd dat het weerbericht er met twee tegelijk opende. Gewoon klakkeloos het toestel op de hemel richten en afdrukken. Ze blijven koppig die Spanjaarden.

Donderdagochtend 10.15 uur, 10 juni 2010.

Tja, het blijft natuurlijk wel Spanje.

Donderdagochtend 7.15 uur, 10 juni 2010.

Het heeft een heel klein beetje geregend, nog geen millimeter. De weg is nat en van Javi krijg ik een sms'je dat het fietsen niet door gaat. Dat is niet overdreven want de wegen zijn nu spekglad. "Zo glad als zeep", zeggen de Spanjaarden. Veel gevaarlijker en gladder dan in Nederland omdat het hier weken niet geregend heeft. Koud is het niet met een minimumtemperatuur van 18.3 graden. Gisteren liep het kwik op tot 26,7 graden.
Agenda: Maaike en Irene naar het vliegveld brengen maar eerst een "almuerzo" houden. Daar kunnen ze gemakkelijk een dag op teren.

Woensdag 9 juni 2010.

Slecht weer, luidt de weersverwachting. De temperaturen gaan dalen en er is regen mogelijk. In korte broek lopen we een rondje, in korte broek gaan de vrouwen naar het strand van Moraira en in korte broek lunchen we bij La Pista. Er hangt wat sluierbewolking en in de verte dreigt misschien wel een buitje dat broodnodig water voor de tuin zou kunnen brengen. Morgen gaat het halve gezin weer terug naar huis, de week is omgevlogen en eigenlijk zijn we nog niet uitgepraat. Vrijdag zouden we met een groepje fietsers voor een paar dagen naar de Alpujarras gaan om een top van meer dan 3200 meter op te fietsen maar het ziet er naar uit dat we dan in de regen en boven de sneeuwgrens terecht zouden komen. Dus dat is uitgesteld. We smeren met after-sun, gaan rond in de tuin met de gieter en ploffen neer op de bank. Niet omdat het fris is buiten, maar omdat we tv willen kijken, naar de verkiezingsuitslag. Ze mochten willen dat ze zulk slecht weer hadden, in Nederland.

Woensdagochtend 8.30 uur, 9 juni 2010.

Al dagenlang geeft mijn weerstation de komst regen aan maar steeds blijft het zonnig en warm. Toch is het vanochtend niet helder, er wordt voor heel Spanje kans op regen voorspeld. Gisteren was een mooie dag het werd 28,4 graden.
Gezellig ontbijten met 2 bibliothecaressen zit er niet in. Allebei zijn ze verzonken in een bibliotheekboek. Niet storen a.u.b. O ja, Sophie, ze lezen "Een keukenmeiden roman" en "Op klaarlichte dag".

Dinsdag 8 juni 2010.

Integratie is een veelbesproken item in verkiezingstijd. Wij, legale immigranten, doen ons best om behalve de officiële landstaal ook de streektaal te leren. Niet alleen Spanjaarden, maar mensen uit Mexico, Frankrijk, Marokko, Venezuela, Zwitserland, Engeland en nog veel meer landen hebben het afgelopen schooljaar lessen Valenciaans gevolgd. Vanavond worden, in de Universiteit van Benissa, de diploma´s uitgereikt aan cursisten die deelgenomen hebben aan Valenciaans voor buitenlanders. De zaal loopt vol, de burgemeester van Benissa neemt plaats achter de microfoon. Eén voor één worden we onder applaus naar voren geroepen, krijgen het diploma en twee zoenen van de burgemeester en daarna twee boekjes en twee zoenen van de wethouder van cultuur. De burgemeester spreekt de hoop uit dat we volgend jaar weer verder gaan met onze cursus. We zullen wel moeten, als we die twee boekjes willen kunnen lezen. En wat de verkiezingen betreft: ons stembiljet hebben we meer dan een week geleden ingevuld en opgestuurd.

Dinsdagochtend 7.20 uur, 8 juni 2010.

De hemel is onbewolkt, er is een klein beetje dauw. Het zijn heerlijke dagen met om 7 uur ´s ochtends een minimumtemperatuur van zo´n 14 graden en rond 2 uur ´s middags wordt de 27 graden bereikt.
Agenda: stukje wandelen met Poppy en ergens uit eten.
Het is de tijd dat de druiven worden gediefd. Veel bladeren en scheuten worden verwijderd om de jonge trosjes licht en lucht te geven. Het waterkruikje van de mannen drenst een beetje door waardoor het water lekker koel blijft. Het drinktuitje is afgesloten met een stukje druivenstengel. Precies zoals 2000 jaar geleden.

Maandag 7 juni 2010.

Het leuke van vakantie is nieuwe dingen ontdekken: andere landschappen, andere dorpjes, een andere wandeling, eten in een nieuw restaurantje, langs het strand wandelen.
Het leuke van vakantie is nog een keer teruggaan naar die mooie plek, herinneringen ophalen in dat dorpje waar je al eens geweest bent, die mooie wandeling nog een keer maken.
Zomaar een vakantiedag: een lekker broodje eten in een bar, de Bernia opwandelen en door het gat kruipen, bijpraten, in de zon zitten met een boek, barbecueën. Leuk.

Zondag 6 juni 2010.

“Hoe train jij eigenlijk?” vraagt José gretig. “Is dit nu een lange rit voor jou, en het tempo? Ga je anders harder?” Onze “Presi”, de voorzitter doet er alles aan om de wielerclub van Xaló weer een beetje nieuw leven in te blazen, dus fietsen we vandaag samen met de club van Alcalali en een paar jongens die we niet eerder ontmoet hebben. Iedereen heeft zo zijn gewoontes, José fietst eigenlijk nooit meer dan een kilometer of 35 en met stijgend ontzag luistert hij naar het verslag van gisteren, van de tocht het binnenland in met de club van Pedreguer, van 200 kilometer.(zie profiel) Hij neemt zich meteen voor om wat vaker een langere tocht in te lassen. Ooit, heel lang geleden, hadden Xaló en Alcalali één gezamenlijke wielerclub. Familieomstandigheden leidden tot een ruzie die resulteerde in twéé fietsclubs. Waar de fietsers uit Xaló nu steevast een “bocadillo”, een broodje bestellen willen de fietsers uit Alcalali een “plato”, een bord met rauwe ham en kaas of gebakken ei, met wat stukken stokbrood erbij en zo heeft elke club zijn eigen gewoontes ontwikkeld. Het is een mooi gezicht om weer eens zoveel fietsen uit de vallei bij elkaar te zien staan buiten de bar. En om een stuk of vijf jonge jongens erbij te hebben. Het komt vast wel goed met het wielrennen in onze vallei, aan José en mij zal het niet liggen.

Zaterdag 6.30 uur, 5 juni 2010.

Het is vannacht afgekoeld tot een graad of 15, het wordt weer een prachtige zomerdag met, net als gisteren, temperaturen rond de 27 graden.
Agenda: fietsen.

Vrijdag 4 juni 2010.

Beetje wandelen, beetje in de zon zitten, uit eten, beetje in de hangmat dutten, beetje lezen. Na de trainingsweek heb ik wel behoefte aan een beetje vakantie, en Oscar ook. Samen genieten we van een dagje welverdiende vakantie in gezelschap van de drie dames die zwijgend met hun neus in de boeken zitten. Morgen weer fietsen met de club van Pedreguer: 175 kilometer. Ach, een stukje fietsen is ook vakantie.

Vrijdagochtend 7.16 uur, 4 juni 2010.

Natuurlijk is het mooi weer, de hemel is intens blauw, nergens is een wolkje te bekennen. Het is windstil en alles is vochtig. Dit gaat weer een warme dag worden. Gisteren bleef door de bewolking de temperatuur steken bij 25,2 graden. De onweersbui zorgde voor slechts 1 mm regen. Heleboel streken in Spanje zouden erg blij zijn met een lekkere bui van 30 mm. In deze tijd is dat nauwelijks mogelijk. Het is zomer.

Donderdag 3 juni 2010.

"Je kan wel een pension beginnen", merkt Manolo op. Rinus (met paellapan) en Frank zijn terug naar Nederland en Irene en Maaike logeren nu een week hier. Een pension runnen is niks voor ons, dan houden we geen tijd over om te loggen, dus voor vandaag verwijzen we dan ook naar het log van Irene. 

Woensdag 2 juni 2010.

Frank is eerste! Zijn plannetje leek deze keer niet te werken. Het biertje ter afsluiting van onze fietsweek in Parcent moest hetzelfde effect op Rinus hebben als de vorige keer. Helaas trapte Rinus in een moordend tempo de laatste kilometers naar huis. De alcohol leek deze keer geen invloed te hebben maar maakt ook overmoedig. Honderd meter voor ons huis, daar waar het weggetje onverhard is gaat hij onderuit. Eerlijk is eerlijk Frank rijdt als eerste het erf op. Het zit er weer op. In totaal hebben we 566 kilometer gereden in 6 dagen en hebben we 8500 meter geklommen. Ik begin moe te worden. Morgen breng ik ze weer naar het vliegveld, wacht daar en pik de volgende familieleden op van mijn in Nederland werkende vriend, zijn vrouw en zijn dochter. Gelukkig fietsen die niet. Eindelijk rust totdat mijn vriend in juli zijn politiek incorrecte neef, met een voorliefde voor Coll de Rates stuurt. Tien keer wil deze 22 jarige de berg opfietsen, achterelkaar. “Het is toch 2000 tien, nou dan? Ben je soms te oud?” Ik vermoed dat er een gedachte achter schuil gaat: “Hoezo een beetje luieren in Spanje, we zullen hem eens laten werken.”

Woensdag 8.00 uur, 2 juni 2010.
Compleet zomer. De eerste tomaten zijn bijna rijp. Compleet met witte vlieg en op de oleander heb ik de eerste luizen ook al weer gezien.
Agenda: fietsen, minstens 110 kilometer zodat we in ieder geval over de 500 komen deze week.

“Duizend kilometer” stelt Dick meestal als doel als hij hier een week komt fietsen. Zijn fietskameraden knikken dan welwillend en fietsen braaf de door hem uitgestippelde routes. Maar dit jaar is de groep gesplitst: Dick is al geweest en Frank en Rinus fietsen nu als een roedel zonder leider rond. De eerste dagen moest er nog flink gepresteerd worden. Maar nu zijn de kaarten geschud, de krachtsverhoudingen zijn duidelijk en de temperaturen hebben zomerse waarden bereikt. Bij het ontbreken van de peptalk van Dick begint de discipline haarscheurtjes te vertonen. De mannen willen ook wel eens bij het zwembad liggen en Frank spreekt zelfs de wens uit om een rustig toeristisch rondje met Cokky te rijden langs het dorpsplein van Alcalali en de nulmeridiaan van Greenwich bij La Llosa. Zelfs Rinus geeft toe dat hij een beetje moe begint te worden en gaat mee het dorp in: naar de markt, de slager, de bakker en de wijncoöperatie, en daarna lunch met paella en siësta. Eén dag op de nullijn moet genoeg zijn, morgen is de laatste dag en wacht dus de Koninginnerit.

Dinsdagochtend 7.20 uur, 1 juni 2010.

Vrijwel onbewolkt en een graad of 17. Gisteren was een echte Spaanse zomerdag met een maximumtemperatuur van 32,4 graden. Zo´n dag dat als je op de fietst afdaalt met zo´n 50 km/u de lucht om je heen rolt als een warme deken. Ik hou ervan maar voor echte Hollanders is het wel even wennen.
Agenda: met Rinus een stukje fietsen. Cokky laat Frank het dorp zien.