Wonen in Spanje

Zondag 31 januari 2010.

In Benissa weten ze wat feesten is. De Heilige Sint Antonio, die het hier in Xaló moet doen met een paar uurtjes aandacht, wordt in Benissa uitgebreid aanbeden gedurende een bijna drie weken durend feest: de "Fira i Porrat de Sant Antoni".

Na het zegenen van de dieren is er veemarkt, kermis en vandaag als afsluiting Middeleeuwse Markt. Het plein voor de kathedraal en de kleine straatjes in het oude centrum staan vol kraampjes. Grote broden uit La Coruña, cider uit Asturias, gedroogde kruiden en vruchten, bijzondere kazen, worsten uit Castell de Castells, er is van alles te koop uit het hele land. De kooplui hebben hun Middeleeuwse kloffie aangetrokken, er lopen ezeltjes door de straten, muzikanten trekken rond en proeven van de cider. Ruiters en paarden geven een demonstratie dressuurrijden, Moren en Christenen spelen een levend schaakspel. Oude auto´s en motoren staan te glimmen, op de kermis staan kinderen in de rij voor de trampolines. De zon schijnt, de sinaasappels hangen sierlijk aan de bomen in de straten, de draaimolen draait en de hele fotoclub van Benissa loopt er rond. Een prima uitstapje voor een zonnige zondagochtend: een fotogenieke omgeving, gezellige sfeer, lekker eten en veel mooie Spaanse meiden.

Zondagochtend 31 januari 2010, 8.00 uur.

De zon schijnt al op de toppen van de bergen. Het is met 11 graden niet echt koud maar er staat aardig wat wind, soms wel 31 kilometer per uur. Meer excuus heb ik niet nodig vandaag om mijn fiets maar een dagje in de schuur te laten staan.
Agenda: er is nog een stuk taart over van gisteren en we maken er een lekkere luie zondag van.

Zaterdag 30 januari 2010.

Als ouders aan ons, Bewust Kinderlozen, vragen of we een half dagje op hun kinderen willen passen beschouwen we dat als een eer. Het is goed voor mijn algemene ontwikkeling (op het gebied van kinderspelletjes) en je komt nog eens ergens (de speeltuin). Het moment waarop de ouders even kindvrij wilden zijn kwam me iets minder goed uit. Na het fietsclubetentje van gisteravond zat ik om half negen alweer op de fiets om in Benissiva getuige te zijn van de vierendertigste verjaardag van een medewielrenner. De siësta schoot er bij in vandaag, want de kinderen waren er al nog voordat ik onder de douche kon. Op het programma stond een wandeling, met Poppy, naar de speeltuin van Lliber. Om even bij te komen streken we daarna neer op het plein, waar een groep Engelse wielrenners, met witte benen in korte broek, genieten van hun fietsvakantie. De kinderen schommelen, wippen, springen, rennen, klimmen en spelen met Poppy. Weer thuis moeten we spelletjes doen, sap drinken en chips eten en spelletjes doen. En dan eten: kip met appelmoes. Ze zijn nu weer naar huis. De afwasmachine draait, het huis is weer opgeruimd, de poezen zijn over de ergste schrik heen en komen voorzichtig naar binnen. De rust is weer teruggekeerd. Ik ga op de bank liggen, ik doe niks meer vanavond. Er moet nog één ding geregeld worden maar ik hoop dat iemand die dit leest me helpt. Een jongetje van zes heeft in een fractie van een seconde voor elkaar weten te krijgen dat alles op mijn beeldscherm ondersteboven staat.

Zaterdagochtend 8.30 uur, 30 januari 2010.

Koepoes komt mij wakker maken, Loesje doet vrolijk mee en Oscar heeft ook een dolle bui. Ik niet, liever had ik nog een uurtje in ons nieuwe bed doorgebracht. Nadeel van wonen in Spanje is dat ze zo laat eten. Pas rond 1 uur was ik vannacht weer thuis van het fietsclub etentje. Javi was gisteren ook in een dolle bui, na 92 kilometer fietsen ging hij nog even verder om aan de 100 te komen.
Agenda: afgesproken met Gareth om te gaan fietsen. Het is onbewolkt en niet koud, 11 graden, maar er staat veel wind. Dat wordt weer lijden.

Vrijdag 29 januari 2010.

Poppy, die domme Duitse herder van de buurvrouw, kan het stokje niet meer vinden dat ik net in de rivier heb gegooid. Ze is niet gewend dat er water in de rivier staat en snapt niet dat een stok weg drijft. Ik ben even naar de klimwand gefietst omdat ik het een mooie plek vind. De rivier moet natuurlijk ergens het dal, de Vall de Pop, verlaten. In eerste instantie lijkt er geen uitweg voor de rivier te zijn maar natuurlijk heeft het water een doorgang gevonden naar de Middellandse zee.  Langs de kant waar het water tegenaan spoelt is in de loop van vele eeuwen een steile rotswand ontstaan met een mooie, warme kleur. De “rode berg” noemen de inwoners van Xaló dit punt. Wij zeggen “de klimwand” want hij is geliefd bij bergbeklimmers. Heel voorzichtig ontluiken hier een paar bloemetjes aan de amandelbomen. Het is altijd moeilijk te zeggen wanneer de bomen in de vallei massaal gaan bloeien maar erg lang kan het niet meer duren. Vooral als de temperatuur zoals vandaag rond de 17 graden blijft. Poppy blijft zoeken op de plek waar de stok in het water kwam. Dan steekt ze plotseling heel haar kop in het heldere water en komt weer boven met een prachtige, gladde, ronde steen die ze heel trots de rest van de tocht niet meer los laat. 

Vrijdagochtend 8.00 uur, 29 januari 2010.

Het is onbewolkt maar door een klein beetje wind is het vannacht niet zo erg afgekoeld.  Gisteren, na de ITV keuring, (de auto werd afgekeurd omdat de remlichten het niet deden) hebben we de tuin van Gareth opgeknapt. De tweede aanhanger takken kon ik nog net lossen voor 18.30 uur, dan is het donker.
Agenda: om 9.00 uur fietsen met Javi en vanavond om 21.00 uur ga ik naar het jaarlijkse diner van de fietsclub van Pedreguer om de verloren calorieën weer aan te vullen. Veel profclubs zijn hier nog steeds aan het trainen. Eens kijken of we vandaag weer eens een stukje met ze mee kunnen fietsen. Dat wordt afzien voor de mannen!

28 januari 2010.

“Verdorie, nu heb je wéér drie zaailingen omgeploegd” moppert Cokky zoals gebruikelijk als ik in de tuin bezig geweest ben. Ik probeer haar uit te leggen dat het onkruid was maar dat is ze niet met me eens. “Onkruid bestaat niet, het zijn slechts planten die per ongeluk op de verkeerde plek staan”, citeert ze dan. Dus onkruid, zeg ik. En ze legt me weer uit dat het jonge palmpjes zijn die zich spontaan uitzaaien in de tuin, en dat is leuk. En dat ze in Nederland gráág zouden willen dat er spontaan palmen opkwamen in de tuin. Ja, maar we wonen niet in Nederland en we hebben palmen genoeg, dus is het voor mij onkruid. “Zonde hè?”, zei ze vandaag toen we bezig waren om bijna bloeiende mimosastruiken te snoeien. “Weet je wel wat zo´n bos kost in Nederland?” Ons aanhangertje ligt vol met bloeiende mimosa. Hoor eens, zijn buurman klaagde dat hij geen uitzicht meer had, dus moeten ze flink teruggesnoeid worden. Mimosa is net onkruid. Maar ik zag dat de mooiste takken apart gelegd werden, ik weet wel waar ons huis mee vol staat de komende week: grote bossen geel onkruid.

Donderdagochtend 8.16 uur, 28 januari 2010.

Onbewolkt, windstil, zon, gelukkig is het weer omgeslagen. Het waren een paar trieste dagen, gisteren miezerde het de hele dag zonder dat er nu echt veel water naar beneden kwam, slechts 6,1 mm. De maximumtemperatuur was ook laag, 8,2 graden. Dat zal vandaag wel beter worden.
Agenda: naar de ITV keuring in Denia. We hebben er 2 moeten uitstellen door de regen.
Loesje geniet van haar ochtendwandeling. Net voordat de zon boven de berg kwam heeft het aan de grond gevroren. Eerst had ze koude pootjes en daarna natte.

Woensdag 27 januari 2010.

“Manolo weet jij nog een goede Spaanse mop? Ik weet vandaag niets voor ons weblog.” Manolo´s ogen beginnen te glimmen, hij hoeft nog geen seconde na te denken:

  “Je weet dat het crisis is, nou de onderwijzer van de lagere school wil wel eens weten wat de invloed van de crisis is op zijn leerlingen. Veel ouders hebben geen werk en veel minder geld dus misschien krijgen ze minder te eten. Tijdens de lunchpauze loopt hij naar drie jongens die een net een broodje eten. “Pablo, wat heb jij op je bocadillo”, vraagt hij aan de eerste jongen. Pablo laat het zien, lekker veel sepia met mayonaise. “En wat voor werk doet je vader? ”” Die is Guardia Civil, meneer.” Ja, die krijgen goed betaald. “En jij Pepe, wat heb jij op je bocadillo?” Pepe laat vol trots zijn broodje zien: varkenslapjes, met kaas en gebakken uien. Dat is ook een uitstekend belegd broodje. “Wat doet jouw vader?” “ Die heeft geen werk meneer, maar mijn knappe moeder staat langs de N332, de autoweg, en dat verdient behoorlijk.” Ja, dat is waar, je moet wat doen in deze zware tijden om aan de kost te komen. “En jij José, wat heb jij op je bocadillo?” Treurig opent José zijn broodje, niets zit erop, alleen een klein beetje olijfolie. “Jouw vader heeft zeker geen werk?” “Jawel meneer, hij is vrachtwagenchauffeur en maakt lange dagen”. “Maar waarom heb jij dan niets op je bocadillo?” “Dat komt omdat hij eerst langs de vader van Pablo komt en daarna langs de moeder van Pepe".

Woensdagochtend 8.00 uur, 27 januari 2010.

Nog steeds is het zwaarbewolkt, de weg is nat en het is koud. Ondanks de bewolking is de temperatuur toch nog tot 5.3 graden gezakt. Gisteren was de maximumtemperatuur slechts 9.5 graden. De totale neerslag van deze maand is nu 177 mm.
Agenda: vandaag worden onze nieuwe bedden bezorgd, twee logeerbedden (de amandelbomen gaan binnenkort bloeien) en een Auping voor ons. Speciaal voor Cokky 2.10 m. lang. Eigenlijk heeft ze het niet nodig want ze trekt die lange benen altijd op tot aan haar kin en goed slapen kan ze overal. Nou ja, misschien lukt het mij dan een keer om uit te slapen. Jullie merken het vanzelf als er geen ochtendlogje meer is.
Het liefelijke riviertje is veranderd in een woeste waterstroom.

Zondag 24 januari 2010.

Nederlanders zijn verwende stadsmensen. Overal is aardgas, stroom, drinkwater, razendsnel internet, riool, kabeltelevisie, goed openbaar vervoer en de supermarkten en scholen zijn dichtbij. In Amerika of Australië is er wel een wereld van verschil tussen de stadsmensen en de countrypeople. Hun levens zijn totaal verschillend. Ondanks de vele films die humoristisch dit verschil laten zien betrekken we dit nooit op onszelf en verhuizen naar het buitenland om op een afgelegen plek te gaan wonen. Hoe eerlijk de makelaar ook is, wij zien alleen het romantische huisje, het mooie weer en de prachtige natuur. Maar niet de droge rivierbedding waar je altijd doorheen moet. Niet het ontbreken van centrale verwarming, we stoken toch gewoon hout voor die paar weken in de winter? Of halen een paar gasflessen. Een vaste telefoonlijn is er niet nodig, met een klein beetje geluk heeft de gsm nog net ontvangst en de 30 kilometer rijden naar de supermarkt over bochtige bergweggetjes is een feest. Totdat je er echt woont, de winter toch lang duurt, het huis koud en vochtig is, het riviertje ineens stroomt. Je moet vroeg opstaan om brandhout te zagen, tijdens de grootste hitte siësta houden, zorgen dat je voor minstens twee weken eten in huis hebt. De stadse gewoonten moeten eraf en dat valt niet mee. Hoe maak je een houtkachel aan? Hoe zaag en kloof je brandhout? Hoe rijd je met een Landrover door een riviertje? Wanneer snoei je de vruchtbomen? Welk beest krijst er ´s nachts zo angstwekkend? Het ligt niet aan Spanje: het is de pijnlijke verandering van de comfortabele stad naar het ouderwetse, harde platteland.

Dinsdagochtend 8.40 uur, 26 januari 2010.

Het regent vrijwel onafgebroken vanaf gisterochtend. De totale "bui" heeft tot nu toe 110 mm regen opgeleverd. Dat is dus 110 liter water per vierkante meter, en dat is veel, heel veel. We hebben vandaag twee autokeuringen, één in Denia en één Gandia, die in Denia gaat niet door omdat ze daar niet keuren als het regent. We nemen de camera mee want ik verwacht dat iedere droge barranco is veranderd in een woest stromende rivier.

Maandag 25 januari 2010.

Oscar sluipt langzaam naderbij en met een enorme sprong valt hij de kangoeroe aan. Onmiddellijk draait hij zich op zijn rug. Hij omarmt zijn slachtoffer met zijn voorpoten. Zijn nagels gaan diep in de vacht van zijn tegenstander. De kangoeroe kan geen kant meer op en dan probeert Oscar met zijn sterke achterpoten de ogen van zijn tegenstander eruit te krabben. Zijn tanden gebruikt hij om in een achterpoot te bijten. Zo werkt dus een kattengevecht in het echt ook, bedenk ik mij. Diegene die onder ligt heeft de beste positie want die kan zich tegen de grond afzetten en met zijn achterpoten het verscheurende werk doen. Natuurlijk probeer ik de kangoeroe te laten winnen maar met één hand is het onmogelijk om het zwaar geteisterde knuffelbeest onder Oscar te krijgen. Dan gebruik ik twee handen en keer ze beiden om, zodat Oscar boven op de kangoeroe zit. Ik zie paniek in zijn ogen, dit is een gevaarlijke positie en met een prachtige koprol dwingt hij zijn tegenstander weer in de juiste positie. U begrijpt het zeker al, het regent al de hele dag, wat kan je anders doen dan spelen en slapen.

Zondag 24 januari 2010.

Kleumend staan we op Coll de Rates. Het is 7 graden, de wolken hangen laag. Normaal gesproken draaien we ons nog een keer om in ons warme bed als het op zondagochtend zulk weer is, maar vandaag komen de renners die meedoen aan de Volta a la Marina langs. “Onze” Jaume staat op de zesde plaats, dus Manolo vindt dat we hem moeten aanmoedigen, en niet beneden in het dal waar het vier graden warmer is, nee, we moeten omhoog. Je moet er wat voor overhebben, voor de edele wielersport. Gelukkig vertrekken de renners pas om 10 uur uit Altea, zodat wij de tijd hebben om na een rondje van nog geen twintig kilometer uitgebreid almuerzo te houden in Parcent. Daarna fietsen we omhoog, zien Jaume en de rest afdalen en een half uurtje later weer omhoog komen. De renners stoppen kranten onder hun jasjes tegen de ergste kou van de afdaling. Wij laten ons weer afzakken, gaan zo snel mogelijk naar huis, gauw douchen en we zitten met warme chocolademelk bij de kachel tegen de tijd dat in Altea de prijzen uitgereikt worden aan de verkleumde winnaar. Wielrennen is afzien.

Zaterdag 23 januari 2010.

We gingen de caravan in, de spullen ging in de opslag en de bouwvakkers begonnen de tussenmuren eruit te slopen. Precies een jaar geleden startte de verbouwing. Waar we ons het meest op verkeken hebben is de hoeveelheid tijd en moeite die het kost om alles weer in orde te brengen als de verbouwing officieel klaar is. We wonen alweer een half jaar in “ons nieuwe huis” maar de laatste losse dingen staan nog steeds in de opslag. Nadat de laatste container bouwafval afgevoerd was zag de oprit eruit als een bouwput. Buiten hebben we het  redelijk opgeruimd. Binnen zitten we nog tegen kale muren aan te kijken. Moeten we eigen foto´s ophangen? In een lijst of afgedrukt op linnen? Of toch liever een echt schilderij? Soms moet je de dingen niet willen overhaasten, laat het maar op zijn beloop en er komt vanzelf een oplossing, soms uit onverwachte hoek. Riny en Bertha Berkers hebben een vakantiewoning op Monte Pedreguer. Riny fietst ook en we hebben elkaar ontmoet dankzij dit weblog. Bertha schildert als Riny fietst en wil graag mooie foto´s hebben om na te schilderen. Ik denk dat ze onze besluiteloosheid hebben aangevoeld want vorige week kregen we een mailtje waarin ze aanboden om één van onze foto´s na te schilderen om op te hangen in onze nieuwe woonkamer. Dat vinden we echt een prachtig aanbod waar we graag gebruik van maken. We hoefden niet lang na te denken over een toepasselijke foto. We zijn heel benieuwd naar hoe het wordt, als we het schilderij binnenkort kunnen ophangen, dan is de verbouwing pas echt áf.

Vrijdag 22 januari 2010. (voor snoei-instructie:klik hier )

Poppy blaft de hele dag. Vanuit haar tuin kijkt ze uit over de wijnvelden in het laagste deel van de vallei. Na een aantal maanden van relatieve rust zijn er opeens weer mannen aan het werk. Overal staan autootjes geparkeerd. Er wordt volop gesnoeid, een enkeling heeft een hydraulische snoeischaar maar de meeste doen het met de hand. Een aantal wijnvelden ligt er verwaarloosd bij, het onkruid groeit boven de druivenstruiken uit. Maar soms wordt zo´n stuk opeens weer schoongemaakt en in augustus, komt er een hele grote ploeg diepploegen. Dat is een goed teken want dat wil zeggen dat er nieuwe druiven geplant gaan worden. Dat is een heel gemeet en gepuzzel want omdat de trekker er op alle manieren doorheen moet kunnen rijden moeten de planten goed uitgelijnd worden. Pablo en zijn vader zijn al drie dagen bezig met lange stukken touw en stukken riet van de rivieroevers om de plantplekken te markeren, in perfecte ruitvormen. En al die tijd houdt Poppy ons op de hoogte dat er onbekende mannen in de buurt zijn. Als straks alles gesnoeid is en de takken opgeruimd zijn en het onkruid verwijderd is, ziet de vallei er weer een stuk beter uit. En het wandelt ook veel makkelijker als al die lange uitlopers weggeknipt zijn. Dat waarderen de poezen ook want druivenstruiken zijn dé plek om je eens lekker aan uit te rekken, sprinkhanen te vangen en nagels te scherpen.

Vrijdagochtend 22 januari 2010.

Het is een koude nacht geweest, zonder wind en met een heldere hemel is het flink afgekoeld. De minimumtemperatuur kwam uit op 2,3 graden. Gisteren was een zonnige dag met af en toe sluierbewolking. Het werd 16,4 graden.
Agenda: takken verbranden.
Langzaam zijn toch bijna alle narcissen verdwenen. We hebben ze een jaar of 15 geleden uit Nederland meegenomen. Op één na, een hele mooie en die bloeit nu.

Donderdag 21 januari 2010.

Soms sleurt hij koelkasten en oude wasmachines mee richting zee, of zelfs een auto, maar vaker staat hij droog. Als het flink regent verandert hij in een luidruchtig monster, al van verre kun je hem dan horen: “Hé, de rivier stroomt!”. In het begin is het dan vooral veel modderwater dat richting zee gaat, na verloop van een aantal dagen zakt de waterstand weer en wordt het water steeds helderder. In de rietkragen zingen de vogels. Totdat het water weer op is en we maandenlang alleen maar keien zien in de droge rivierbedding. Ons dal is genoemd naar de rivier, de rio Jalón wordt in het Valenciaans de “Pop” genoemd, dus onze vallei heet “Vall de Pop”. Vroeger stond er altijd zoveel water in dat de mensen uit het dorp er ´s zomers in konden zwemmen. Nu staat hij ´s zomers droog en wordt de zaterdagse rommelmarkt langs de oevers georganiseerd. We parkeren de auto in Murla en volgen de rood-witte markeringen van een uitgezette wandeling. Het pad slingert langs de oevers van de rivier en regelmatig moeten we oversteken op plekken waar het water enkeldiep stroomt en de stenen glad zijn. Na een uur zijn we in Benigembla, we drinken koffie en lopen dezelfde weg terug. Geen mooier achtergrondgeluid voor een wandeling dan het gekabbel van helder stromend water.

Donderdagochtend 21 januari 2010.

Onbewolkt en windstil, dat is beter dan gisteren toen er de hele dag een noord-westen wind stond met windkracht 4. De temperatuur liep op tot 19,4 graden.
Agenda: we gaan weer eens met een auto naar de ITV. Eerst buurhond Poppy uitlaten, gisteren waren we laat thuis dus ze zal wel graag willen rennen. Ik moet ook nog een voorraad brandhout klein zagen waar we ongeveer een week mee doen. O ja, ik moet het etentje van gisteren er nog af fietsen. Kom ik alweer tijd te kort vandaag. Maar nu eerst Cokky wakker maken!

Woensdag 20 januari 2010.

Het waait hard. Goede dag voor een uitstapje. We rijden naar Ruud en Marieke en gaan met ons vieren naar Macisvenda, kijken hoe het geworden is bij Leo en Joke, nu ze hun eigenhandig getimmerde tafel van pallets hebben vervangen door hun spullen uit Nederland. Het landschap is daar heel anders dan hier, glooiender, droger. We rijden over lange rechte wegen langs velden vol artisjokken en sla, en boomgaarden vol fruitbomen. In de bergen zijn marmergroeven uitgezaagd. We worden gastvrij ontvangen en krijgen een uitgebreide rondleiding. Jammer genoeg waait het zo hard dat we de tuin en het uitzicht alleen kunnen bewonderen vanuit het raam. "Is dat nou veel duurder, zo´n golfslagbad?" wil Ruud weten. In Hondon genieten we in een stijlvol Engels restaurantje van een prima maaltijd voor 12 euro per persoon, waarna we in de lokale bodega nog wat wijn inslaan. Altijd leuk, zo´n uitstapje, je ziet weer eens wat. Alleen wil Cokky nu ook een internetradio, terwijl Leo duidelijk gesteld heeft dat dat een "Toy for a boy" is. Aan het eind van de middag gaat de wind weer liggen, het zwembad is geen golfslagbad meer en wij gaan weer naar huis. Net op tijd want Cokky begint met steeds meer bewondering naar Leo en zijn twee rechterhanden te kijken. Gelukkig heb ik die niet, dus hoef ik ook niet klussen. Laat mij maar fietsen, hier in de bergen.

Woensdagochtend 20 januari 2010.

De zon komt op aan een onbewolkte hemel, uit het westen staat de winterwind. Koud is het niet. De minimumtemperatuur is 13 graden. Gisteren was het bijna de hele dag bewolkt, het werd 16,2 graden. Een van de mooiste bars in de vallei is die in Parcent. In de "cooperativa" kan je een lekkere bocadillo eten met wat olijven en een flesje wijn erbij.  De bejaarde mannen uit het dorp komen hier hun krantje lezen en als het te koud is schuif je het gaskacheltje wat dichter bij je tafeltje want verwarming hebben ze niet.

Maandag 18 januari 2010.

“Als je stopt met werken dan doe je niet meer mee, dan ga je achter lopen en je gebruikt je hersens niet meer”. Bij ons vertrek uit Nederland, tien jaar geleden, ontbrandden er soms hevige discussies met de achterblijvers. Argumenten werden aangevoerd om toch maar gewoon te blijven ronddraaien in hun vertrouwde tredmolen. Niks makkelijker dan gratis cursussen volgen in de tijd van de baas, dat is waar. Cokky heeft voor de lol meegekeken met een cursus waar haar ex-collega´s mee bezig zijn. De cursus is speciaal bedoeld om bibliotheekmedewerkers op de hoogte te houden van ontwikkelingen op internet. Ze moeten 23 dingen doen op het gebied van communicatie, zoals een weblog starten. Een log hebben we al, een Feedreader gebruiken we al jaren, twee jaar geleden werkten we al in een spreadsheet van Bosman in Frankrijk via Googledocs, onze fotoalbums staan op Picasa. We luisterden naar Pandora toen dat nog kon en naar Last.fm toen dat nog gratis was. Ok, een twitteraccount hadden we wel maar we deden er niks mee. Dankzij de cursus is dat nu ook geregeld en we zitten ook op Facebook. In de toekomst zullen sociale netwerken een belangrijk medium zijn voor consumenten, die persoonlijk advies willen, voorspellen trendwatchers in de cursus. Dat hadden we ook al zien aankomen, als er nog één lezer van ons weblog zijn vakantiehuis huurt via Wijnand en Monica, trakteren zij ons op een etentje.

Dinsdagochtend 19 januari 2010.

Nog steeds overheersen de wolken. Afgelopen nacht is het niet erg koud geworden, de temperatuur zakte tot 8,9 graden. Nadat het twee dagen over de 20 graden werd kwam de temperatuur gisteren niet verder dan 14 graden.
Agenda: naar Toni om, na de verbouwing, de papieren van ons huis in orde te maken.
Op beschutte plekken in de vallei bloeit de klaverzuring. Je treft ze vooral aan onder de sinaasappelbomen. Moeten de boeren er natuurlijk niet gaan spuiten met een onkruidverdelger.

Maandag 18 januari 2010.

“Heb je al honger” vraagt Cokky, nee, nog niet, hoezo? “Nou, als we nu niet eten komt het zo rot uit met mijn pillen.” Ze heeft blaasontsteking en slikt Ciprofloxacino. Volgens de Spaanse bijsluiter moet ze de pillen innemen “dos horas antes o despues de haber comido”, twee uur vóór, of na gegeten te hebben. Dus twee uur vóór de maaltijd, en dan? Na de maaltijd, of twee uur na de maaltijd? Beetje onduidelijk. Na twee dagen zoekt ze op internet toch de Nederlandse bijsluiter maar even op.

“Gebruik geen zuivelproducten (zoals melk of yoghurt) op het tijdstip dat u de tabletten inneemt. Neem ciprofloxacine tabletten 1-2 uur voor of minstens 4 uur na het eten of drinken van zuivelproducten. Zuivelproducten kunnen de werking van ciprofloxacine verminderen.U kan de tabletten voor, tijdens of na de maaltijd innemen.”

Cokky heeft net een bakje yoghurt op want in de Spaanse bijsluiter staat niets over zuivelproducten. Ach, dat is natuurlijk niet nodig: Spanjaarden drinken geen melk, kennen geen boter, ze gebruiken veel minder zuivelproducten dan wij Hollandse Kaaskoppen. Zowel in het Nederlands als in het Spaans moet ze uitkijken met het effect van alcohol en het besturen van zware machines. “Kom dan gaan we lekker met een boek buiten in de zon zitten”, stel ik voor. Maar dat mag volgens de bijsluiters ook al niet, ze moet UV-straling vermijden. En dat terwijl de zon uitbundig schijnt. Kijk, dan ben je weer in het voordeel als je in Nederland woont.

Maandagochtend 8.35 uur, 18 januari 2010.

Het is 7 graden en er is geen wind, de bergtoppen zijn bedekt met mist. Gisteren was een prachtige dag, de maximumtemperatuur kwam uit op 20,3 graden.
De Rucola of raketsla bloeit nu. Het is hier in Spanje een ouderwetse groente. Cokky maakt er wel eens stamppot van. Het zijn eenjarige planten maar ze zaaien zich zelf uit. Het is net een soort onkruid.

Zondag 17 januari 2010.

De één rijdt in een open rode sportwagen, de ander denkt dat de kleur van de stickers op de velg van zijn racefiets zijn prestaties meer glans geven. José kijkt hunkerend naar mijn beeldscherm, waarop een geel miniatuurautootje op Ebay aangeboden wordt. Tweehonderd euro heeft hij geboden. Hoezo crisis? Ja, nee, hij heeft gelezen dat zo´n zelfde autootje duizend euro opbracht bij een andere veiling, dus het is een goede belegging, en later erven zijn kinderen dat weer. Nee, die mogen er niet mee spelen, het autootje gaat in de vitrinekast, bij die andere tweehonderd autootjes. De pastoor komt na de mis met zijn wijwaterkwast naar buiten en alle huisdieren van het dorp passeren in een lange rij, het is Sant Antonio, de beschermheilige van de dieren. Het plein staat vol wachtende mensen. Kinderen met schildpadden en konijnen. Mannen met grote of kleine honden, vrouwen met honden, katten of vogeltjes. Een stoere kale man, gekleed in zwart, met een piepklein hondje, ook in het zwart, maar met twee roze strikjes. Mannen met dikke koppen die honden hebben met dikke koppen. Helemaal achteraan de stoet komen de paarden en de ezels, de geiten en de koeien. Pedro leidt een grote os, iedereen maakt ruim baan en kijkt met ontzag naar hem en zijn vrienden en de imposante beesten. Hij grijnst breeduit naar me. “Maak een foto, maak een foto”, roept hij naar Cokky en hij beloont haar met twee dikke zoenen. De andere mannen plagen hem, “Hé! Ze maakt alweer een foto van je!”. “Dat komt omdat ik de knapste ben!” roept hij luid lachend. Hij straalt helemaal, hij maakt indruk en steelt de show met zijn enorme os. Daar kan geen racefiets of modelautootje tegenop.

Zaterdagavond 18.15 uur, 16 januari 2010.

Alweer een spectaculaire zonsondergang! Ik denk dat ik de zonsopkomsten maar ga overslaan. Het was vandaag een prachtige dag. De dag begon met een temperatuur van 2,8 graden en om 16.30 uur werd een maxium 21 graden bereikt. Er was niet veel wind. Vanaf het dakterras heb ik goed zicht op Coll de Rates. Deze foto is genomen met een 300 mm telelens.

Zaterdag 16 januari 2010.

Mijn gewicht nam razend snel toe, met wel 10 kilo. Het gewicht van Koepoes nam razend snel af, met wel 2 kilo. De verbouwing van ons huis heeft vorig jaar meer invloed op ons gehad dan ik verwacht had. Bijna alles zou gedaan worden door een aannemer en wij zouden gezellig in een caravan gaan wonen. Ik zou gewoon blijven klussen voor anderen en ook nog doorgaan met racefietsen. Natuurlijk konden mijn vrienden uit Nederland komen om te fietsen, geen probleem. Nou, vergeet het maar. Cokky kreeg die gemene infectie waardoor ze nog een aantal dagen in het ziekenhuis terecht kwam, ik ging voor het eerst van mijn leven door mijn rug. We hadden de boel niet meer onder controle. Kregen meer ruzie en gingen te veel uit eten. Koepoes is nogal eenkennig en door al die enge bouwvakkers at ze niet veel. Maar het gaat weer de goede kant op. Vandaag weer lekker 80 km gefietst, natuurlijk met teveel kleren aan. Bij thuiskomst was het 21 graden. Alle bekende wielerploegen zijn hier neergestreken en dat stimuleert ook. Het is altijd leuk om even aan te haken, zolang ze maar niet bergop gaan. Mijn gewicht neemt weer af, met 2 kilo, en het gewicht van Koepoes neemt weer toe, ook met 2 kilo. Dit jaar gaat het weer helemaal goed komen.

Zaterdagochtend 16 januari 2010.

Het is half bewolkt en de temperatuur is gezakt tot 2,2 graden. Gisteren werd het 17.9 graden. De zon scheen bijna 8 uur. Eén vallei verder op waar de dorpen Orba, Sagra en Beniarbeig liggen wordt het altijd wat warmer. Die ligt ook een stuk lager en heeft direct verbinding met de Middellandse zee. Nog een foto van gisteren, op de achtergrond ligt Orba.

Vrijdag 15 januari 2010.

De zon schijnt, de wind is gaan liggen, de temperatuur stijgt. Vanochtend heb ik twee bomen omgezaagd, vanmiddag heb ik vrij. We rijden naar Pedreguer, er moet daar nog ergens een bron zijn die we niet kennen. We slingeren over landweggetjes tussen de sinaasappelboomgaarden. De gele bloemetjes bloeien, af en toe vliegt er een vlindertje langs en de vogels zingen alsof het al voorjaar is. We vinden een grote cirkel van rietplanten, daar welt het water uit de bergen op maar het is geen mooie plek. We komen uit in de Orba-vallei, daar heerst absolute rust tussen de sinaasappelbomen. Ik pluk een mandarijntje. Nee, deze zit zo strak in zijn schilletje, die is niet te pellen. De volgende barst van de pitten, de derde is heerlijk. Een sinaasappel dan: in de ene boomgaard hangen prachtige navelsinaasappels, er tegenover staan bomen afgeladen vol zure perssinaasappels. Af en toe rijdt er een vrachtautootje langs, vol blauwe kratten versgeplukt vruchten. Een mannetje rijdt met paard en wagen langs zijn terrein. Even verderop loopt de herder met een kudde schapen en geiten: die eten het onkruid tussen de bomen op en de vruchten die op de grond liggen te rotten. Als ik thuis kom hebben we 180 foto´s gemaakt: prachtig oranje vruchten tegen een stralend blauwe lucht. Achterin de auto ligt een tas vol sinaasappels. Verser kan niet.

Donderdag 14 januari 2010.

“Edwin! ik heb brandhout besteld maar het zijn van die grote brokken, zou jij alsjeblieft….?” Ja, ik wil wel, maar ik moet eerst mijn eigen brandhout kleiner maken want in de nieuwe houtkachel passen geen stammen van een halve meter zoals in de inserthaard die we hiervoor hadden. Onze Barbas brandt superzuinig dus we doen lekker lang met het hout, maar eerst moet ik ieder stuk dat al op de houtstapel lag wéér een keer in mijn handen nemen doorzagen en vaak nog kloven ook. Toen ik pas bij Staatsbosbeheer werkte heb ik geleerd om met wiggen hele boomstammen te kloven tot bijvoorbeeld weidepalen. Daarom was ik meteen enthousiast toen de man van kachelwinkel Dirk Smit in Altea me de logmatic liet zien: een handig stuk gereedschap om hout te kloven (zelfs een vrouw kan hout kloven!), zolang het gaat om mooi recht hout, stukken den en zo. Maar zodra er een stuk oud, gedraaid olijfhout gekliefd moet worden, gaat het niet en moet de kloofbijl eraan te pas komen. “Edwin, zal ik voor mijn man ook maar een bijl kopen, zodat hij zelf hout kan kloven?” Nou, doe maar niet, als je nog nooit een bijl hebt vastgehouden valt het flink tegen. Weet je wat, ik zaag wel een den om voor jullie dan kan je wel de logmatic gebruiken.

Donderdagavond 18.05 uur, 14 januari 2010.

Eigenlijk ben ik van de zonsopkomsten maar de zonsondergang was ook spectaculair. Dus vandaag een extra foto. Ik was al met het log bezig toen de kamer oranje kleurde. Vanaf ons dakterras had ik mooi zicht op Coll de Rates en de ondergaande zon.
De tandarts viel mee, alleen een beetje bijslijpen. Hoefde niets te betalen, service van de zaak. Goede tandarts. Even geduld het log komt er zo aan.

Donderdagochtend 8.06 uur, 14 januari 2010.

De zon komt mooi op en de temperatuur blijft zich vreemd gedragen. De verwarming is vannacht niet aangeslagen, als ik in de woonkamer kom is het nog steeds 19,5 graden. Rond 4 uur vanochtend werd het door een zuid-westen wind 14,2 graden. Terwijl gistermiddag 13,9 graden de hoogste temperatuur was. Gisteren werd het al snel bewolkt en liet de zon zich niet meer zien.
Agenda: ik moet naar de tandarts want er is een stukje van een vulling gebroken. De Turon uit Valencia is kogelhard. Die uit Jijona is zacht.

Woensdag 13 januari 2010.

Het klimaat in Spanje verschilt enorm, ook dicht bij de Middellands zee. Zo kan een halve kilometer al een groot verschil maken voor planten die nachtvorstgevoelig zijn. De invloed van de Middellandse zee is geen vaste afstand maar een grillige lijn, gevormd door het landschap. Kan je de Middellandse zee zien dan weet je zeker dat je goed zit als je vorstgevoelige planten wilt houden maar de zee-invloed reikt veel verder. Het beste is om te kijken of er ergens in de buurt sinaasappelbomen groeien, dan valt het met vorst wel mee. Ons huis staat op een lage, dus koudere plek in het dal. De hellingen blijven ´s nachts warmer omdat de koude lucht naar het diepste punt zakt. Hoger de berg op is dus niet altijd kouder. In ons weerstation zit een ventilator die zorgt dat er altijd zachtjes een luchtstroom langs de temperatuurmeter loopt. Deze meetmethode is erg nauwkeurig en voorkomt dat er verkeerde, meestal te hoge, metingen worden gedaan. De gemiddelde jaartemperatuur kwam uit op 17,3 graden (de Bilt 10,5). De hoogste gemeten temperatuur was op 22 juli, 37,8 graden. De laagste op 20 december, -2,3 graden. Er viel dit jaar heel veel regen, 1112 mm. (738 mm in de Bilt). De hoeveelheden regen per bui zijn echter veel hoger dan in Nederland. Uitschieter was de maand september met 427 mm en december met 269 mm. Op 87 dagen is er regen gemeten. Hier scoort Nederland hoger met 214 dagen neerslag.

Woensdagochtend 8.40 uur, 13 januari 2010.

Lliber ligt lekker beschut in de opkomende zon. De temperatuur gedraagt zich vreemd. Gisteravond om 23.00 uur werd de maximumtemperatuur bereikt van 14,5 graden. Er stond ineens een warme wind uit het zuid-westen. Nu is het 11,6 graden en het waait net iets te hard om prettig te kunnen fietsen. Ik twijfel of ik wel zal gaan. Nou ja, misschien een klein stukje. Alles beter dan niets. Het is leuker dan de ramen zemen, toch?

Dinsdag 12 januari 2010.

Ze ziet een beetje witjes als ze de klas binnenkomt. Nee, niet van de kou, maar ze heeft een rotmiddag achter de rug. Haar man heeft een garage, zij doet de administratie. Ze heeft eerst uren aan de telefoon gehangen om mensen met openstaande rekeningen over te halen tot betalen, zonder veel succes (“ik ben net ontslagen”, “Ik verdien net genoeg om de huur te betalen en mijn kinderen moeten toch ook eten”). Daarna is ze aan de deur geweest bij mensen die de telefoon niet opnemen die openstaande rekeningen hebben van een half jaar geleden. Eén schuldenaar zag haar voor zijn deur staan en reed gauw achteruit de straat weer uit. De volgende was duidelijk overspannen, loog en maakte haar vervolgens voor leugenaar uit en zette haar zijn huis uit. Zonder te betalen, natuurlijk. Tja, wat moet je als kleine zelfstandige, in een dorp waar iedereen elkaar kent? Je wilt je klanten toch niet kwijt? “Vrienden”, zijn het, ze halen hun auto op, betalen 50 of 100 euro en beloven de rest zo snel mogelijk af te betalen. Geen leverancier die nog onderdelen levert op krediet, dus de garage zelf moet vaak vooraf betalen. En als je dan ook nog een hypotheek hebt voor je nieuwe werkplaats die anderhalf jaar geleden af had moeten zijn maar door allerlei problemen nog steeds niet opgeleverd is, dan wordt je dubbel getroffen door de crisis. Veel kleine bedrijven gaan failliet, slimmeriken zetten gauw de boel op naam van hun vrouw. “De rekening van die reparatie van de bestelbus? Ik heb niks meer, al zou je me opsluiten!” Alleen de buitenlanders, die betalen meteen, zegt ze bijna verlangend. Volgende week maar gauw de Opel weer een beurt laten geven.

Dinsdagochtend 8.04 uur, 12 januari 2010.

De zon komt prachtig op. Er is niet zo veel bewolking en het waait nauwelijks. Als ik buiten kom geeft het weerstation aan dat het 0,4 graden is. Aan de grond vriest het, alles is wit. Lang duurt het niet want als ik 10 minuten later naar binnen ga is het alweer 1,2 graden. Het is altijd leuk om te zien dat als de zon opkomt de temperatuur het laagst is. Gisteren werd het 9,4 graden.
Agenda: de tuin van Juan heeft dringend onderhoud nodig. Nu eerst Cokky wakker maken, de slaapkop!

Maandag 11 januari 2010.

Langzaam raak ik hier in Spanje ondergesneeuwd, iedereen kent Cornelia, net andersom als vroeger in Nederland. Als ik ergens alleen kom is de eerste vraag die gesteld wordt:”waar is Cornelia?”. Komt Cokky wat later binnen, dan draaien mijn Spaanse gesprekspartners zich gelijk om naar haar. Dat begrijp ik wel, haar Spaans is vele malen beter en ze is veel bekender. Zij loopt altijd rond met een camera als er iets te beleven is in het dorp, zij stuurt mails met foto´s aan iedereen die erop staat. Maar vraag haar wat de sluitertijd was en ze weet het niet. Fotograferen is van kinds af aan mijn hobby, ik heb het haar een beetje geleerd. Zelf fotografeer ik veel liever buiten het dorp. Vandaag was het weer raak: “Gefeliciteerd, Cornelia”, zegt Pepe en legt in het voorbijgaan even zijn hand op haar schouder, “Prachtige foto’s!” Iedereen op het gemeentehuis heeft een kalender gekregen met foto´s van de fotowedstrijd en twee van de twaalf foto´s hebben als maker “Cornelia Huge”. We hebben ze echt apart ingeleverd onder, Edwin Huge, Cornelia Lekkerkerk, maar de meiden van het VVV kennen alleen Cornelia, die maakt altijd de foto´s. Voor de wedstrijd kan me dat niet veel schelen maar op de kalender hadden ze toch mijn naam er wel bij kunnen zetten? Vanochtend kwam er een mail binnen van het VVV: voor de tweede keer is een foto van Cornelia uitgekozen als hét toeristische plaatje van de vallei voor de FITUR, de grote toeristische beurs in Madrid. Op de foto staat de waterkruik van Juanvi onder een druivenstruik, in de schaduw om koel te blijven. Cokky hielp met druiven plukken en belde me op dat ik foto´s moest komen maken. “Kijk, mooi!” Ik maakte de foto. Dus deze keer klopt het precies: Cokky deed de eerste helft en ik maakte het af: foto: Cornelia Huge.

Zondag 10 januari 2010.

Tom Boonen poseerde voor een paar foto´s bij de opening van de Stoppomat aan de voet van de Coll de Rates. De renners van de Rabobank keken even opzij maar reden door, Coll de Rates op. Veel bekende wielerploegen zijn door het barre weer in het noorden eerder naar de Costa Blanca gekomen om te trainen. Gisteren fietste ik al omhoog met Gareth maar vandaag was de officiële opening. Gesponsord door een hotel, een fietsenwinkel en Terry´s Ciclo Costa Blanca was er een klimtijdrit georganiseerd. Kolobnev zou komen, die woont in Gata de Gorgos, en nog meer Spaanse professionals, maar de ijzige kou verminderde het enthousiasme van zowel de Spaanse profs als amateurs. Uiteindelijk verrichte Ruben Plaza, Spaans kampioen in 2009, van Caisse d´Epaigne de openingshandeling, want zelfs de burgemeester van Parcent was lekker in zijn warme bed blijven liggen. Ik startte als 2^de, een paar minuten na Plaza, maar ik heb hem niet meer ingehaald. Heel lang stond ik op de eerste plaats in mijn categorie (masters 50+) maar verdorie, op het laatste moment vertrok Andreas van onze club toch ook en toen wist ik het al: hij is lichter en sterker dan ik. Gelukkig maar, want die grote glimmende bekers zijn foeilelijk en ze nemen veel plaats in. Nee, dan heb ik toch liever een bescheiden medaille.

Zondagochtend 8.35 uur, 10 januari 2010.

Het waait nog steeds vanuit het binnenland. Door de wind krijgt de koude lucht geen kans om naar het laagste punt in het dal te zakken. De minimumtemperatuur is 2,7 graden, de maximumtemperatuur slechts 6,4 graden. Aan de grond heeft het weer gevroren. Uit de wind en in de zon is het natuurlijk wel lekker. Na een heel klein wandelingetje nemen de katten ieder een terrasstoel in en vallen weer slaap. Tot ik ze natuurlijk weer stoor. In een volgend leven kom ik terug als kat.

Zaterdagochtend 11.40 uur, 9 januari 2010.

Dit is de koudste periode in Spanje die wij ooit hebben meegemaakt. De maximumtemperatuur kwam gisteren niet boven de 5 graden. Door de stormachtige wind lijkt het allemaal nog veel kouder. Aan de grond heeft het vannacht gevroren, op alle plassen in de vallei ligt een laagje ijs. Het is onbewolkt en de wegen zijn prachtig droog, dus zijn Gareth en ik vanochtend Coll de Rates opgefietst. Voor het eerst had ik deze winter handschoenen en een dikke winterbroek nodig. Er is in Parcent, en ook boven op Coll de Rates, een hokje geplaatst met daarin een apparaat dat je tijd kan registeren. Coll de Rates is de eerste plek buiten Duitsland waar een Stoppomat geplaatst is. Boven aangekomen zagen we de aankondiging dat morgen de officiële opening is met een wedstrijd en prijzen. Na de afdaling ontdekten we pas het hokje in Parcent waar we ons hadden moeten registeren, we staan dus nog niet op internet. We hadden het zo koud dat we maar naar huis gegaan zijn. Misschien gaan we het morgen nog eens proberen.

Vrijdag 8 januari 2010.

Eén grote hap en de sneeuwbal is weg. Poppy loopt voor het eerst van haar leven door de sneeuw en ze vindt het prachtig. Iedere sneeuwbal die we gooien wil ze vangen. Het kan haar niets schelen dat het zo koud is, het is hooguit 2 graden boven nul maar de harde wind zorgt ervoor dat de gevoelstemperatuur dik onder nul is. We zijn de Bernia opgereden, op een hoogte van 600 meter ligt de sneeuwgrens. Dus op de bergtoppen ligt nu sneeuw. Zelfs de Montgo bij Denia heeft een witte hoed. Manolo heeft zijn bestelbusje volgeladen met jongens, ze willen sneeuwballen gooien, net als veel anderen die vanuit het dorp omhoog rijden. Er ligt niet genoeg om een sneeuwpop te maken maar er hangen zware wolken tegen de bergtoppen dus misschien valt er vannacht nog meer sneeuw. Na een half uurtje tintelen mijn handen en oren van de kou, lang geleden dat ik dat gevoeld heb. Nou, nog één sneeuwbal dan en dan rijden we weer naar beneden. Het is prachtig, maar we hebben het wel weer gezien, we gaan lekker bij de kachel zitten. Als er méér valt en de zon gaat schijnen, dan gaan we morgen weer even omhoog. Omdat Poppy het zo leuk vindt.

Vrijdagochtend 8.00 uur, 8 januari 2010.

Een nieuwbouwwoning zonder isolatie in Dieren, met enorme ramen van enkel glas waar mijn ouders uit armoede plastik voor spanden. Met maar één kolenkachel. We zijn het in Nederland niet meer gewend. In Spanje zijn nog massa’s huizen te koop die niet veel beter zijn. We genieten nu iedere dag van onze verbouwing. Onze vloerverwarming werkt uitstekend en de nieuwe houtkachel is zo zuinig dat we hem dag en nacht laten branden. De ramen en deuren met dubbelglas sluiten goed. Het huis is nu goed berekend op het Spaanse klimaat. Buiten is het 3,3 graden er staat een klein beetje wind vanuit het binnenland. Op de toppen van de bergen ligt weer sneeuw. Gisteren werd het niet warmer dan 8,5 graden. Dan heb je gewoon een goed verwarmd huis nodig, ook in Spanje, anders is het lijden, zoals in 1963 in Nederland.

Donderdag 7 januari 2010.

Het regent zachtjes maar gestaag door. Om 6 uur vanochtend is het al begonnen. Er is bijna geen wind, het is grijs, koud en grauw. Cokky zou met een vriendin gaan wandelen maar dat is winkelen geworden. Vandaag is de eerste dag van de “rebajas” de uitverkoop, die direct na de Drie koningen van start gaat. Ik sluit de diascanner maar weer eens aan, ik scan wat oude zwart-wit negatieven in en een paar dia´s. Ik zet wat muziek op en bekijk een paar weblogs. Kortom, ik verveel mij. Mijn hoofd blijft duf zonder buitenlucht. Normaal ben ik buiten bezig. Meestal is het in Spanje goed weer om buiten te zijn, zoveel zelfs dat ik soms hoop op een paar regendagen zodat ik mijzelf rust gun om een boek te lezen. Nu pas snap ik ook de reactie van sommige mensen in Nederland, die een zinvolle invulling zoeken van het bestaan nadat ze zijn gestopt met werken. Je zou maar heel veel van zulke dagen hebben dat je niet naar buiten kunt. Wat moet je in godsnaam de hele dag doen? Nee, dan valt het niet mee om iets zinvols te verzinnen na je werkzame leven. Je volgt een paar weblogs van mensen die wel op vrij jonge leeftijd de stap hebben gezet om uit Nederland te vertrekken en daar geef je af en toe een zuur commentaar op. Zielig, maar ik begrijp het nu. Zo, en nu ga ik heel Nederlands even de hond uitlaten, diep wegdoken onder een paraplu, weinig zinvol hè?

Woensdag 6 januari 2010.

Gareth probeert zijn zoon Fraser te volgen en ik probeer Gareth te volgen maar de eindsprint wordt veel te snel ingezet en de eindstreep is boven op een heuveltje. Mijn hartslag zit tegen de 190, ik moet ze laten gaan. Ieder jaar, op Drie Koningen, fietsen we een gemoedelijke wedstrijd door Xabiá (Javea), de eerste twee ronden gaan heel erg langzaam, iedereen fietst mee. De laatste ronde gaat sneller en pas aan het einde van de race gaat de politieauto weg en mogen we echt hard rijden. Spanjaarden zullen het wel normaal vinden maar ik geniet intens. Het begint al met het inschrijven in een bar bij een leuk kerkje, omzoomd met palmbomen, de zon schijnt, de weg is droog en het is een graad of 16. De lokale politie is met een man of 10 aanwezig om de meute te begeleiden, de ambulance functioneert als bezemwagen. Drie maal worden alle kruispunten afgezet en kunnen we door de rode verkeerslichten rijden. Een groot deel van de route gaat langs de blauwe Middellandse zee, daarna weer het centrum in waar de finish is. Ik win toch nog. Wij, met de rugnummers 13, 14 en 15 hebben zelfs allemaal een eerste prijs. Fraser bij de junioren, Gareth is eerste van de 40 tot 50 jarigen en ik ben eerste in mijn leeftijdscategorie. Met 6 dozen driekoningengebak keren we huiswaarts en dat is gemeen want ik was net een halve kilo afgevallen.

Dinsdag 5 januari 2010.

“Mam, krijg ik een Nintendo?” “Ik denk het niet, maar je mag het wel op je verlanglijstje zetten.” Dat lijstje beslaat dan al een heel blaadje, maar gelukkig kan er nog wat op de achterkant. Het heeft wel wat voordelen voor Nederlandse kinderen om in Spanje te wonen, vooral in december. Als je een beetje geluk hebt en je gedraagt je netjes dan zit je goed, tijdens de Feestdagen. Eerst Sinterklaas vieren en daarna liggen er bij opa en oma cadeaus onder de kerstboom in Nederland. Je zou denken dat de mannen die cadeaus brengen lootjes trekken of iets anders afspreken om de werkdruk een beetje te verdelen, maar blijkbaar kunnen ze het niet goed eens worden, want opeens is er hier op 5 januari wéér een intocht, met muziek, en de burgemeester, en paarden met dit keer wel drie Sinterklazen, een witte, een bruine en een zwarte: Caspar, Melchior en Baltazar. Een hele boel Zwarte (of witte) Pieten dansen voor de stoet uit en strooien met snoep. En er worden wéér cadeaus uitgedeeld, als je braaf geweest bent tenminste, anders krijg je een zakje carbon (houtskoolsnoep). Als kind in deze multiculturele samenleving moet je natuurlijk wel meedoen aan al deze tradities. Morgen nog één Nationale Feestdag en dan is het weer uit met de pret, dan gaan alle kinderen weer terug naar school. Gauw huiswerk maken, en daarna lekker met je nieuwe Nintendo spelen.

Dinsdagochtend 8.00 uur, 5 januari 2008.

De wolken hangen laag, tegen de bergen aan. Gisteren werd het 15,3 graden. Het heeft vannacht een klein beetje geregend. Het is nu 8,3 graden en er worden voor vandaag nog wat buien voorspeld. Vanavond is de intocht van de Reyes Magos, de Drie wijze Koningen uit het Oosten, die hun geschenken komen brengen aan de kinderen van het dorp. maar als het regent blijf ik lekker thuis, gezellig samen zappen met Oscar.

Maandag 4 januari 2010.

Tijdens de nieuwjaarsviering rol ik, warm geworden van de drank, mijn mouwen op. Eerst de linker maar de rechter lukt niet, een stukje boven mijn pols is mijn arm te dik. Even ben ik verbaasd maar dan realiseer ik mij hoe ik aan zo´n spierbundel kom. “Kijk, als ik nu een leuke bloempot op de stob zet, en ik leg er nog wat stenen omheen dan zie je er niets”, maar Cokky is onverbiddelijk, hij moet eruit. In Nederland zijn er stobbenfrezen, in Spanje heb ik ze nog nooit gezien. Al zouden ze er wel zijn, dan kan een grote tractor nog niet bij onze boomstronk komen. Er is maar één oplossing: “uit de broek hakken” dat onding. Heel erg lang geleden heb ik op de bosbouwschool ooit de theorie gehad maar ook in 1973 was het al hopeloos ouderwets en in de praktijk heb ik het nog nooit gedaan. Ik zoek mijn twee bijlen op die nu 35 jaar oud zijn en natuurlijk in prima staat verkeren. Ze even scherp maken met de wetsteen en oude tijden herleven. Iedere dag hak ik een uurtje of twee. Het heeft geen haast, over een paar weken kan ik er met de motorzaag moeiteloos bij en daarna: zand erover. Dat “uit de broek hakken” is dus goed voor de spierontwikkeling. Alleen kan ik nu niet meer mijn “arm uit de mouw steken.”

Maandagochtend 8.43 uur, 4 januari 2010.

Het duurt heel lang voordat de bewolking breekt en de zon door een flink gat de vallei in schijnt. Vannacht heeft het 3 mm geregend en het is afgekoeld naar 8,6 graden. Gisteren was een mooie dag, de temperatuur liep op tot 18 graden.
Agenda: als het droog blijft met een auto naar de ITV keuring, Gareth heeft de handrem gemaakt.

Zondagmiddag 13.00 uur, 3 januari 2010.

Lieverdjes,

gaat het nog een beetje? Is jullie bloed al ijs? Weet de kachel jullie nog wel te redden? Ik maak me ernstig zorgen. Straks komen wij in juni invliegen en kunnen we jullie dead bodies gaan uitbikken...... Hier zijn de omstandigheden een stuk aantrekkelijker: 13.00 uur en - 1, maar dat het bij jullie op precies dezelfde tijd -999 graden Celsius zou zijn, lijkt me echt echt ellendig koud. Nou ja, als er sprake moet zijn van evacuatie: laat het weten! Tot zolang: sterkte! Vanuit een gematigd zeeklimaat met lieve groet,

Irene

Lieve Irene,

Van het weer kan je ook al niet meer op aan!  Zijn maar heel dicht bij elkaar in bed gekropen, samen met de drie katten. Lekker warm en knus. Jammer dat jij er niet bent! O ja, en gelukkig hebben we internet zodat ik de rare storing in het weerstation snel heb kunnen vinden en heb kunnen oplossen.