Wonen in Spanje

Zondag 28 februari 2010.

Natuurlijk dacht ik dat ons weerstation kapot was. Om 19.00 uur ineens 23 graden, dat kan niet. Het eerste wat ik dan doe is buiten even voelen, het klopt, er staat een bijzonder warme wind. Maar waar komt hij vandaan? Ik dacht de oplossing te vinden door het bekijken van de kaart waar alle weerstations op staan die bij Weather Underground zijn aangesloten. Toen werd het nog vreemder: alleen in onze vallei was de warmte te vinden. Tien kilometer verderop, in Ondara, was het maar 12 graden. Een 80 kilometer zuidelijker bij Jumilla was het ook warm, maar niet zo extreem als hier. Ook in Frankrijk aan de voet van de Pyreneeën, bij Bayonne was het 22 graden. Mooi, dan hebben we dus te maken met een föhn, die opsteekt aan de voorzijde van een depressie. Bij ons is het dus ook mogelijk. Daarbij hoort dat de luchtvochtigheid ook enorm terug loopt. Dat klopt, die zakte tot 27%. Om 23.30 uur werd een maximumtemperatuur bereikt van 26,3 graden. In de Alpen is deze warme valwind een normaal verschijnsel, maar de föhn waait ook op veel andere plaatsen in de wereld, soms onder andere benamingen. Zelfs het Limburgse heuvelland kent soms een zwak föhneffect, wat  plaatselijk aanleiding kan geven tot zonnig weer en een opmerkelijke temperatuurstijging. Dat effect zou hier voor morgen mooi zijn want door de begeleiding van de wielerwedstrijd konden we vandaag zelf niet fietsen.

Zondagmiddag 14.00 uur, 28 februari 2010.

Zondagochtend 28 februari 2010.

Vannacht werden we wakker van een windstoot van 80 km/uur maar verder hebben we weinig gemerkt van de superstorm. Het waait nu wel maar niet hard, het is lichtbewolkt en grijs bij een temperatuur van 15 graden.
Agenda: met een vlaggetje op een kruispunt staan voor de wielrenners van de Volta a la Marina Alta.

Zaterdag 27 februari 2010. (door Cokky)

Haar hele sociale netwerk gooit ze in de strijd. Juf Carmen doet haar uiterste best om te zorgen dat haar buitenlandse leerlingen de kans krijgen om Spaans te oefenen met Spanjaarden, en dat haar Spaanse leerlingen Engels kunnen oefenen met buitenlanders. Gaan we uit eten dan haalt ze er een leuke neef bij, koken we met ons allen dan helpt haar zus of haar tante. Ze aarzelt zelfs niet haar moeder van 70 in te schakelen om ons te vertellen over vroeger. Vandaag had ze de traditionele bloesemwandeling georganiseerd. Uit ervaring weet ze dat haar meeste Spaanse leerlingen moeten werken op zaterdagochtend, of andere verplichtingen hebben, dus dit keer heeft ze Dolores ingeschakeld, een vriendin uit Benissa. Onder het mom van zinnetjes oefenen kan je iemand de oren van het hoofd vragen: “Waar woon je? Wat voor werk doe je? Hoeveel uur werk je? En je man? Hebben jullie veel last van de crisis?” Dolores geeft geduldig antwoord: “Me work at Optica”. In de brillenzaak heeft ze veel Engelse klanten, in haar vak kan ze zich redden maar daarbuiten oefent ze te weinig, geeft ze toe. Leuke meid. Aan het eind van de wandeling drinken we gezellig wat met ons allen, vier tafels worden aan elkaar geschoven onder het afdak bij “La Tallarina”. Contacten worden gelegd of verstevigd bij een biertje en een handvol pelpinda´s. Als ik een nieuwe zonnebril nodig heb ga ik naar Benissa, naar de winkel waar Dolores werkt. Want zo gaat dat, integreren. En dat vindt Carmen leuk, en Dolores, en ik ook. Ik ben benieuwd naar onze volgende culturele activiteit.

Zaterdagochtend 27 februari 2010, 7.50 uur.

Het is 9 graden en absoluut helemaal windstil. Is dit de stilte voor de storm? Gaat de "meteorologische bom" hier ook een enorme storm veroorzaken? Dat zou jammer zijn, dan waaien alle bloesems van de bomen af.
Agenda: fietsen, wandelen en toch maar wat dingen vastbinden en binnen zetten, je weet nooit ..

Nu heb je er nog niets aan om een auto met een Nederlands kenteken in Spanje APK te keuren. Bij de ITV keuring doen ze niet moeilijk, ze keuren zonder problemen iedere auto. Alleen erkent Nederland de keuring niet. Dat is best vervelend voor overwinteraars die hier zo´n 6 maanden met een Nederlandse auto rondrijden. Binnenkort moet het wel mogelijk worden. Van de procescoördinator APK van de RDW in Nederland kregen we een vraag hoe Nederlanders in Spanje te bereiken. We hebben hem netjes een aantal links gemaild. Nu is het afwachten hoe snel de RDW en het ministerie van Verkeer en Waterstaat alles regelen. Twee dagen geleden opende het nieuwe ITV keuringsstation in Ondara zijn deuren. Wat een verademing vergeleken bij hun oude plek in Denia. We hoeven niet meer te vechten voor een plekje in de rij te keuren auto´s. Er zijn nu vier stroken waar je netjes op je beurt kunt wachten. Goed, het duurde alles bij elkaar toch nog anderhalf uur maar dat kwam omdat er op het kantoor een computer niet goed werkte. Er is een koffieautomaat en, tot grote opluchting van Cokky, toiletten. Het maken van een afspraak is in Ondara verplicht gebleven. In Gandia kan je zonder afspraak terecht. Per jaar zullen naar verwachting in Ondara 80.000 voertuigen worden gekeurd. Nou ja, misschien iets meer, als er binnenkort wat Nederlandse auto´s bijkomen. Zal best vreemd aanvoelen als we voor de eerste keer in een auto met zo´n lelijke gele kentekenplaat naar de keuring rijden.

Vrijdagochtend 8.00 uur, 26 februari 2010.

Snel, we moeten met een auto naar de keuring. Dus heb ik even het raam boven mijn bureau open gedaan en het uitzicht gefotografeerd. 

Donderdag 25 februari 2010.

“Gatver!” Uit de tuin klinkt een welgemeende kreet van afschuw. “Ik sta bovenop een stel van die gore processierupsen, doe wat! Gauw! Haal de benzine!” Cokky is niet bang van spinnen, probeert muizen te redden uit de klauwen van de katten en zal een vlieg eerder wegjagen dan doodslaan, maar processierupsen moeten verdelgd worden. Vorig jaar moesten we met Loesje naar de dierenarts omdat die arme poes heel dikke pootjes had gekregen nadat ze bovenop een paar rupsen had gestaan en sindsdien kennen we geen genade meer. We spuiten de nesten zoveel mogelijk dood, maar soms zitten ze zo hoog dat ik er zelfs met de lange ladder niet bij kan. Dus af en toe loopt er toch een rijtje rupsen door de tuin, en nu op het nieuwe grind vallen ze goed op. Beetje benzine erover, en de processie komt tot een definitief einde. (Aansteken is niet nodig.) Nog geen uur later hoor ik een luidkeels “Jasses!”. “Edwin, kom gauw, pak de druppels, er liep een teek op Oscar”. Vroeger maakte ze zich daar niet druk over, even de teek fijnmalen tussen twee stenen en er was niks aan de hand. Sinds Cokky vorig jaar in het ziekenhuis heeft gelegen na een tekenbeet heeft ze een grondige hekel gekregen aan die bloedzuigertjes. Dus ik pak de Frontline druppels en grijp de onwillige katten, vanaf nu krijgen ze weer iedere maand een dosis antiparasietendruppels. Ach, als man doe je er alles aan om je vrouw en katten te beschermen tegen al het kwaad.

Donderdag 25 februari 2010, 8.50 uur.
We zijn al een keer naar het tuincentrum geweest maar er was nog niet veel keus. Een paar kleurige margrieten gekocht en volgende week gaan we gewoon weer kijken wat ze hebben om de bakken op het terras te vullen.
Agenda: de zon schijnt, de wind is gaan liggen, het is heel licht bewolkt: fietsweer! In zomerpakje.

Woensdag 24 februari 2010.

De vrachtauto komt oprijden, steekt achteruit, laat heel langzaam de laadbak omhoogkomen en rijdt zachtjes vooruit. Keurig verspreidt hij het grind over onze oprijlaan. Hij steekt nog een keer terug en herhaalt zijn kunststukje nog twee keer. Fantastisch, wat een chauffeur. Deze keer ben ik gauw klaar met het verdelen van de steentjes. Dat is wel eens anders geweest, dan was ik uren aan het scheppen, kruien en weer uitharken. Echt grind zie je hier niet veel, en het is duur. Echt grind komt uit rivierbeddingen en die zijn hier minder en ze liggen vol grote rotsen in plaats van mooi afgeronde kleine steentjes. Hier koop ik “grava”, wat gebroken rots is. Aan de weg tussen Benissa en Gata zit ook zo´n steenbrekerij waar ze een berg afgraven en vermalen tot grava van verschillend formaat. Die berg is van witte rotssteen, dus krijg je witte grava. In andere delen van het land zijn de rotsen van een andere kleur, bijvoorbeeld in Murcia zie je meer gele grava. Dat kan ik ook wel bestellen maar dan ben ik vele malen duurder uit. De nieuwe witte grava is wel erg fel aan mijn ogen als de zon er op staat. Ja hoor, ik ben niet naar Spanje gekomen om de hele dag grind te scheppen. Eerst fietsen met Gareth en dan een wandeling met Poppy en het fototoestel. Foto´s van grava zijn een beetje te saai voor mijn log, bloemetjes zijn veel leuker. Dat grind doe ik mañana.

Woensdagochtend 8.03 uur, 24 februari 2010.

De zon komt op aan een onbewolkte hemel. De minimumtemperatuur is 13,8 graden geweest.  Vannacht heeft het gestormd, het weerstation heeft een windstoot van 82 km/u gemeten. Dat is windkracht 9. Inmiddels is de storm gaan geluwd en zitten we rond de windkracht 2 uit het noord-westen. Gisteren liep de temperatuur op tot 21.3 graden.
Agenda: nog maar eens 9 ton grind bestellen.
Oscar is verliefd op een boompje, hij hangt in de onderste takjes, eerst geeft hij kopjes en en daarna bijt hij in de takjes. 

Dinsdag 23 februari 2010.

Het heeft ons altijd verbaasd dat er hier in ieder dorp wel een Engelse makelaar zit. Of een Engelse aannemer. We krijgen een beetje in de gaten hoe het werkt. Je vestigt je in een dorp, verzamelt wat informatie en dan ga je in de bar zitten. Op een goede dag komt er een landgenoot binnen die een leuk huisje zoekt, je achterbuurman heeft nog wel wat te koop en je vangt je eerste commissie. Tegen de tijd dat je dat uitgegeven hebt in de bar komt er nog een landgenoot binnen. Die verkoop je ook een huis en je stelt hem voor aan die vorige klant, die zo goed kan klussen. Makelaar is hier geen beschermd beroep, dus je opent een kantoortje en hangt wat foto´s op en je vriend koopt een bestelbus en gooit wat gereedschap en een zak cement achterin. Voor je het weet wordt er een Fish&Chips geopend in het dorp. Wij krijgen ook steeds meer vragen van webloglezers. Voor de tweede keer binnen een week zaten we aan de koffie met mensen die een huis willen kopen. Wij hoeven niets te verkopen dus vertellen we niet alleen de voordelen van het wonen hier: openbaarvervoer is te verwaarlozen, het is hier een paar graden kouder dan in Benidorm en soms zitten er erg veel blaffende honden. Het echte werk laten we graag over aan de professionals. Anders moeten we straks nog iemand aannemen om mails te beantwoorden en zitten we de hele dag op kantoor. Moeten we een professionele website maken en targets halen. Nee bedankt, Adviesbureau EdCo werkt uitsluitend met vrijwilligers.

Dinsdagochtend 8.15 uur, 23 februari 2010.

Het weer is anders, veel warmer, de minimumtemperatuur is niet onder 10 graden geweest. Gisteren was een zonnige dag en de maximumtemperatuur was 19,4 graden. Er zijn nog steeds veel wolken.
Agenda: koffiedrinken met webloglezers die hier in de buurt een huis willen kopen. Fietsen en grind verspreiden.
Het komkommerkruid bloeit ook al een tijdje.

“Mijn moeder luistert altijd naar Met het oog op morgen voordat ze in slaap valt, dus dat kan ze hier dan ook gewoon doen, dat vind ik leuk”. Allerlei argumenten worden tevoorschijn gehaald, ik heb het al zien komen: sinds ze hem bij Leo gezien heeft wil ze hem ook hebben: de internetradio. Voor mij hoeft het niet, maar mijn PC kan geen foto´s bewerken als de radio aanstaat, dat is hem teveel werk allemaal tegelijk. Dus bestelde ze hem, hij moest helemaal uit Duitsland komen. De eerste koerier, de SEUR, kon ons huis niet vinden, en kon ons niet bereiken. Dat is heel knap, als je mensen niet kan vinden terwijl ze gewoon thuis zijn en je beschikt over hun vaste en mobiele nummer en hun emailadres. Tegen de tijd dat de ene juffrouw op het Seur-kantoor eindelijk contact had gelegd met ons was het pakketje door een andere juffrouw al weer teruggestuurd naar Duitsland. “Nee, na tien dagen sturen we het terug”. De leverancier had inmiddels een tweede internetradio verstuurd, met de DHL. Of ze zijn slimmer óf luier, die hebben het pakketje gewoon gedumpt op het postkantoor. Mijn schoonmoeder is allang weer thuis. Dus nu hebben wij op de slaapkamer een superluxe wekkerradio met al onze favoriete zenders erop, van Sky Radio tot en met Canal Fiesta Radio en Radio Sonder Grense, waar we tijdens onze vakantie in Zuid-Afrika graag naar luisterden. Toch wel een aanwinst, dat ding. Tegen de tijd dat mijn schoonmoeder weer komt bestellen we er gewoon nog één.

Maandagochtend 11.05 uur, 22 februari 2010.

Ja, ik ben later dan anders. De zon kwam een beetje saai boven de bergen, er waren maar een paar wolkjes. Pas later werd het bewolkt.  Dus ben ik direct in de tuin gaan werken. Op weg naar het dorp, om een vrachtwagen "grava" te bestellen, brak de zon door en heb ik nog snel even een ochtendfoto genomen. Het is 14,8 graden en er staat wind vanuit de zee. Vanmiddag komen ze 8 ton grind brengen dan kan ik onze parkeerplaats gaan opknappen.

Zondag 21 februari 2010.

"Me duele el culo!" roept de vrouw die voor me rijdt. Zadelpijn? Nu al? We zijn nog geen tien minuten op weg. Vandaag worden de nieuwe mountainbikeroutes van de gemeente Alcalali officieel in gebruik genomen dus de Club van Xalo is ook aanwezig. De meeste leden hebben wel een mountainbike om, als het slecht weer is toch een stukje door de vallei te kunnen fietsen maar echt mountainbiken doen we nooit als club. "Maakt niet uit, het is een makkelijk parcours, we doen de korte route van 10 kilometer. Er is een klein stukje onverhard met wat stenen maar dan lopen jullie maar een stukje. En het is een beetje modderig hoor, na al die regen", waarschuwt Armando ons. Bij de start krijgen we allemaal een rugzakje uitgereikt met wat folders en een kalendertje van de Turist Info, en een flesje water. Het eerste stuk gaat over kleine asfaltweggetjes tussen de amandelboomgaarden door, daarna komen we op een modderig pad. Kleine narcisjes bloeien volop en het uitzicht over de vallei is prachtig maar ik heb al mijn aandacht nodig voor het pad. Manolo heeft zoals gewoonlijk de grootste lol en dendert in volle vaart de helling af. Cokky gaat veel langzamer: de modder heeft zich vastgezet bij haar remblokken en spatbord. "Ik ben wel eens vermoeider geweest na een fietstocht", zegt Michael na afloop. Ja, dit was voor de gezelligheid en we weten meteen weer wat het nadeel is van mountainbiken: één uur lol en daarna twee uur je fiets schoonmaken.

Zondagochtend 7.35 uur, 21 februari 2010.

Eigenlijk had ik nachtvorst verwacht maar het is 10 graden en zwaarbewolkt. De opkomende zon doet het maar 10 minuten en verdwijnt dan achter de dikke wolken, ik voel zelfs een paar spetters.
Agenda: om 10 uur is de opening van de mountainbike routes in Alcalali. Wij zijn uitgenodigd door de fietsclub van Alcalali maar dan moet het natuurlijk niet gaan regenen.

Zaterdag 20 februari 2010.

Buiten de bar duw ik een oud mannetje voor het eerst een digitaal cameraatje in zijn handen voor de groepsfoto. Hij probeert wanhopige de zoeker van de camera te vinden. De zon schijnt, de rivier stroomt door de stad. Ik geloof dat ik deze zaterdagochtenden nooit “gewoon” zal gaan vinden, het is iedere keer weer een feest. Met de auto vinden we het te ver weg voor een dagje uit, maar op de fiets met de club van Pedreguer rijden we even heen en weer: naar Cullera. Om 7.15 uur fiets ik richting Pedreguer, met de club fietsen we helemaal langs de kust dus de route is vlak. Rond half elf schuiven we aan in een bar aan de haven. Met 20 man zijn we vandaag, dus worden er 10 stokbroodjes met kaas en gebakken varkenslapjes en 10 stokbroodjes met ham en gebakken ei besteld. De voorzitter snijdt ze deze keer persoonlijk door midden. Iedereen eet hetzelfde, dat is veel sneller voor de keuken. We drinken bier vermengd met cola of wijn met gaseosa, een soort 7up. Olijven, pinda´s erbij, en sterke verhalen. De bar zit vol mannen, het is gezellig druk. Dan komt er een accordeonist binnen en het lawaai overschrijdt de normen van de Arbo-wet. Na de koffie gaan we weer. We draaien kop over kop terug, tegen de wind in, met een aangenaam ritme. Totdat we ingehaald worden door de club van Denia, met 42 km/u. Dat kunnen we natuurlijk niet zomaar laten gebeuren, we sluiten aan en jagen langs de N332. Vanaf Pedreguer weer naar huis stort ik volledig in: na 140 kilometer is de klim bij La Llosa net iets te veel van het goede. Cokky heeft taart gebakken en soep gemaakt en vanavond eten we pannenkoeken. Ik ga de hele middag op de bank liggen. Thuiskomen, dat is pas feest.

Zaterdag 20 februari 2010. (door Cokky).
De zon schijnt, de lucht is strak blauw.
Agenda: fietsen! De bloesemwandeling van Spaanse les is een week uitgesteld, tussen Xalo en Alcalali beginnen de bomen nog maar net te bloeien. Op warmere plekken bloeit het al wat uitbundiger.

 Vrijdag 19 februari 2010.

“De moderne technische mogelijkheden lijken mensen wel dichter bij elkaar te brengen, maar ze blijven op ‘veilige’ afstand, schuilgaand achter hun schermen. Wij kunnen nu spreken zonder te voorschijn te komen, zonder zelf gezien te worden, anoniem,” zei de Koningin in haar Kersttoespraak 2009. “Met virtuele ontmoetingen is die leegte niet te vullen; integendeel, afstanden worden juist vergroot.” Ja, dat kan ze nu wel vinden, maar wij vinden die virtuele ontmoetingen toch wel erg leuk. Uit de virtuele contacten selecteren we virtuele kennissen en een deel daarvan worden virtuele vrienden. Die maken deel uit van ons dagelijks leven. “Vind je ook niet dat de dierenarts van Mirella de kat wel érg snel na de operatie weer meegaf?” “Heb je de kippen van Erik en Elleke gezien?”. Op een gegeven moment komt het er dan van: vandaag zaten we aan de paella met Anne en Alexander. Die “kennen” we al bijna twee jaar maar we hebben elkaar nu gezien. Het blijft natuurlijk heel bijzonder: er loopt een stel binnen in een restaurant, je herkent ze, je kent ze, je weet wat ze willen, wat ze zoeken, je weet een beetje hoe ze zijn. En zij weten heel erg veel van ons. We zijn nog lang niet uitgepraat met ze, deze virtuele vriendschap zou best eens uit kunnen groeien tot een echte vriendschap. Krijgt de Koningin toch nog gelijk: “Echt contact ontstaat in daden en woorden.”

Vrijdagochtend 7.45 uur, 19 februari 2010.

De wolken komen vanuit het noord-westen, er vallen zelfs een paar regendruppels.Het is 6,5 graden, gisteren was een dag met veel bewolking en regen, er viel 16 mm. Voor vandaag is opnieuw regen voorspeld.
Agenda: we ontmoeten Anne en Alexander die een leuk huisje willen kopen bij Valencia.

Donderdag 18 februari 2010.

Bij “het weer” van RTL4 lukte het mij niet, logisch want er worden per dag honderden weerfoto´s ingestuurd en als je dan ook nog eens in Spanje woont, is de kans maar erg klein dat ze een foto uit Spanje laten zien. Alleen als het in Nederland prachtig weer is kan je het proberen met een regenfoto van Benidorm of als het in Nederland sneeuwt, willen ze nog wel eens een foto van zonnebaders op een Spaans strand laten zien. Nee, dan gaat het een stuk beter op de Valenciaanse zender. Als ik dan toch iedere dag een ochtendfoto maak voor ons weblog mail ik een geschikte weerfoto door naar Canal 9. Van de 6 foto´s die ik ingestuurd heb zijn er 3 uitgezonden. De Communidad Valencia is zo´n 30% kleiner dan Nederland en er wonen maar 5 miljoen mensen in deze deelstaat. Alle uitzendingen van Canal 9 zijn in het Valenciaans, dus spreek de 9 uit als “nou” en het weerbericht heet niet “El Tiempo” maar “l`Oratge” . Vicente heeft mijn naam herkend op de televisie: “Ik zeg nog tegen mijn vrouw, die Etwién Oekke woont in Xaló en fietst met ons, dat moet hem zijn”. In het dorp wordt er ook over gepraat: Elvira, de collega van Manolo, heeft ook een foto van mij op de tv gezien, vertelt hij. Als iets niet lukt in Nederland moet je het gewoon eens ergens anders proberen. Canal 9 krijgt per dag veel minder foto´s binnen dan RTL4, en sommige zijn ook nog gemaakt met een mobieltje. Ach ja, in het land der blinden is éénoog koning.

Donderdagochtend 7.37 uur, 18 februari 2010.

Het is windstil en afgekoeld tot 4,1 graden. De zon komt mooi op door een beetje sluierbewolking. Gisteren was gelukkig weer eens een normale Spaanse dag, de temperatuur liep op tot 17,8 graden. Een minder nauwkeurige meting, zoals die van mijn fietscomputer kwam uit op 21 graden.
Agenda: ik weet het nog niet, fietsen of een berg takken verbranden.

Woensdag 17 februari 2010.

“Ik zal er maar niet teveel afhalen hè, het is nog zo koud”, zegt Hermina mijn favoriete kapster. Om half elf zet ze de schaar in mijn wintervacht. Eerder, aan tafel in Bar Juans, ging het gesprek ook al voornamelijk over het weer. Over verwarming en stookkosten. Onze elektricien probeert een toekomstige klant ervan te overtuigen dat de Altherma zoals wij hebben weinig energie verbruikt, dus goedkoop is in verbruik. “220 euro per maand? Dat ben ik nu alleen al aan gas kwijt”. “En ik aan stookolie”. Ze zijn niet gewend om zo lang te moeten stoken, het is een lange, koude, natte winter. “We kunnen net zo goed in Engeland gaan wonen. Of in Nederland, dan verdienen we nog meer ook”. We klagen nog even door: dat het te koud is om te fietsen, dat we het zat zijn, dat we voorjaar willen. Als Hermine haar fraaie lippen tuit en de laatste losse haartjes uit mijn nek blaast, breekt de zon door. Thuis drinken we koffie in de tuin, achter het windscherm dat een proefopstelling is voor een aan te leggen winterterras. Al gauw is het te warm, de poezen zoeken de schaduw op. Het is heerlijk om de zon weer op je huid te voelen maar na 10 minuten begin ik te zweten. Kom, ik ga een stukje fietsen, even het nieuwe fietspakje van de Club van Pedreguer uitproberen. Het voorjaar zit in de lucht, het is fantastisch. Rond vijf uur komen er wolken en het begint te waaien. Voor morgen voorspellen ze weer regen.

Woensdagochtend 8.06 uur, 17 februari 2010.

Mist! Dat maken we niet vaak mee hier, ik kan mij helemaal gek fotograferen met de opkomende zon. De mistflarden veranderen snel van vorm. Te snel, want overal om mij heen zie ik mooie plaatjes. De mist rond de toppen van de bergen, de oude amandelbomen in de mist. Als de zon echt doorbreekt is het ineens een stuk minder mooi. Nou ja, lekker hoor want gisteren hebben we geen zon gezien. Het was de vierde dag oprij dat de temperatuur niet boven de 10 graden kwam en dat heb ik nog nooit gemeten.

Dinsdag 16 februari 2010.

Als je de vallei binnenkomt ligt achterin, in het midden een berg met een dubbele top. “Die berg heet Cavall Verd, het groene paard”, wijst Nuria ons aan. Nee, hij lijkt niet op een paard, maar vanaf Benimaurell gezien heeft hij de vorm van een zadel. De berg heeft een bloedige geschiedenis: in 1609 kregen de Moren, die al 800 jaar de regio bevolkten, van de Inquisitie van Philips III slechts drie dagen de tijd om het land te verlaten. Ze mochten niets van waarde meenemen. Duizenden wisten de haven van Denia te bereiken en scheepten zich in. Ongeveer 15.000 mensen verschansten zich in de bergen. Wijze mannen voorspelden dat er een groen paard door de lucht aan zou komen om de getrouwen van Mohammed op het laatste moment te redden. De profetie ging niet in vervulling. Op 23 november 1609 kwamen de soldaten. Liever dan afgeslacht te worden, wierpen de mensen zich in de afgrond. Maar eerst begroeven ze hun kostbaarheden op een geheime plek, daar waar de eerste zonnestralen de grond raakten. De schatten liggen nog steeds verstopt op de hellingen want niemand heeft ooit wat gevonden. Nu is de Cavall Verd een mooie plek om te wandelen maar ik denk dat ik de volgende keer toch maar een houweel meeneem.

Dinsdagochtend 8.14 uur, 16 februari 2010.

Het is nog steeds zwaarbewolkt maar het is droog en de ergste kou is uit de lucht. De temperatuur zakte tot 6,6 graden. Gisteren regende het de hele dag, er viel 16 mm. Met een maximumtemperatuur van 8,2 graden bleef het koud.
Agenda: naar het dorp en brandhout kleiner zagen, maar goed dat ik zo´n enorme voorraad hout heb liggen met zo´n koude winter.
Deze bloemetjes gaan pas allemaal open als de zon schijnt. Ik kan ze in het plantenboekje niet vinden. Niet met zulke blaadjes. Dus nog even geen naam erbij.

Maandag 15 februari 2010.

“Mira esta fotos”, staat er boven de e-mail van Manolo. Of ik ze kan verbeteren, want het was een prachtige kleurige zonsondergang die hij met zijn super moderne mobiele telefoontje heeft vastgelegd. Het regent toch dus kan ik er wel wat aan doen. Ze zijn zo vreselijk slecht dat ik er weinig mee kan. Goed, ik kan er weer wat kleur aan geven en wat ruis onderdrukken, maar het resultaat blijft bedroevend. Veel mensen staren zich blind op het aantal pixels dat hun camera kan vastleggen. Onze oudste camera, de Canon 400 D, heeft een sensor met 10 megapixels. Het mobieltje van Manolo komt daar dicht in de buurt maar de sensor waar de pixels opzitten is veel kleiner en de lens is waardeloos. Om een zonsondergang te fotograferen heb je goede spullen nodig. Want helaas gaat een dergelijke hoeveelheid pixels op een kleine sensor niet gepaard met een vooruitgang in beeldkwaliteit. De ruis neemt bij weinig licht enorm toe.(klik maar eens op zijn foto) Na wat wanhopig rommelen met de foto´s krijg ik een lumineus idee. Duidelijk herken ik de dubbele top van de Cavallo Verde berg op de wazige foto. Wacht, die heb ik ergens in mijn archief zitten. Alleen even het formaat en de naam van de foto aanpassen en Manolo kan opscheppen over de perfecte foto´s die zijn mobieltje maakt.

Maandagochtend 8.00 uur, 15 februari 2010.

Pamela, onze buurvrouw, woont hier al meer dan 20 jaar maar zo´n lange winter kan ze zich niet herinneren. Het is maar 4,4 graden, het regent een beetje en het is gelukkig windstil. Gisteren kwam de maximumtemperatuur uit 9,8 graden. We zijn zo blij dat we verleden jaar verbouwd hebben. De vloerverwarming in combinatie met de nieuwe houtkachel werkt fantastisch. Het huis is nu uitstekend geïsoleerd en bijzonder comfortabel.
Agenda: Cokky gaat naar Valenciaanse les in Benissa. Ach, misschien ga ik wel mee om in een bar de krant te lezen en wat Valenciaans te oefenen met het meisje achter de bar.

Zondag 14 februari 2010.

“Hup, Cornelia we gaan fietsen.”. Cokky kreunt dat ze liever weer naar bed gaat en dat het buiten maar 5 graden is. Ik weet haar te verleiden met een kort ritje naar Alcalali, een dorp verderop. We nemen de mountainbikes en rijden langs het riviertje verder de vallei in. Eigenlijk vind ik het doodzonde dat er in de loop der jaren zoveel onverharde weggetjes geasfalteerd zijn. De ene week lijkt een wandeling nog op die van honderd jaar geleden en de volgende week loop je ineens op spiegelglad asfalt. Aan de andere kant hebben we nu een prachtige fietsroute naar Alcalali. De zon breekt door en de hemel wordt blauw. “Wanneer maak je nu mee dat er hier sneeuw op de bergen ligt, de amandelbomen bloeien en dat er ook nog sinaasappels aan de bomen hangen”, monter ik Cokky op. Op de grens tussen de twee gemeenten Xaló en Alcalali is een stukje weg nog niet geasfalteerd. In de rivierbedding stroomt nu helder water. Ik fiets er zo doorheen maar Cokky haalt een nat voetje. Dan komen we de fietsclub van Alcalali tegen. De club verkeert in dezelfde conditie als de club van Xaló. Ze hebben de fietsen thuis gelaten en wandelen. Naast de uitkijktorentoren van Alcalali duiken we met z´n allen Bar Toni in voor een uitgebreide almuerzo. Kijk, dat bevalt Cokky nou uitstekend. O, wat heb ik dat weer goed geregeld voor Valentijnsdag.

Zondagochtend 8.08 uur, 14 februari 2010.

Madrugada, dageraad of morgenstond, mooie woorden, of vind ik het juist mooie woorden omdat ik graag vroeg opsta? "Morgenstond heeft goud in de mond.", als je vroeg opstaat kan je veel werk verrichten. Nou, dat vroeg opstaan is vandaag best gelukt: om 5.30 uur al. Gerrit en Anneke gingen om 7 uur al op weg naar het vliegveld van Alicante. Cokky had een champagne ontbijt gemaakt omdat Anneke vandaag jarig is, maar zelfs ik vond het daar nog te vroeg voor.
De zon kwam prachtig op, maar het is zwaar bewolkt en 4,6 graden. Gisteren regende het 19 mm, vanaf 600 meter hoogte ligt er nu sneeuw op de toppen van de bergen.
Agenda: de weg is nat dus gaan we niet fietsen maar we kunnen toch ergens een almuerzo nemen met een glaasje wijn erbij. Rond 10.30 uur zijn we tenslotte al vijf uur wakker.

Zaterdag 13 februari 2010.

Het is drie graden en het begint te miezeren. Zo stralend blauw als het gisteren was, zo grauw is het vandaag. Het rondje “rastro en dorp” wordt ingekort en de koffiepauze is langer dan gebruikelijk. Na de lunch gaat het harder regenen en de temperatuur is nog steeds erg laag. Dat wil zeggen dat het op de toppen van de bergen sneeuwt. Gerrit wil nog graag een close-up van amandelbloesem fotograferen, liefst van een overdadige roze bloeiende boom. Of, nog mooier, diezelfde boom in de sneeuw. We rijden met de Landrover de Bernia op die, weet Anneke te vertellen, onderdeel is van de Europese ecologische hoofdstructuur die natuurgebieden aan elkaar moet verbinden: Natura 2000. Mooi dat is dus goed beschermd. Hoe hoger we komen, hoe harder het gaat sneeuwen. Rond de 650 meter hoogte is het één graad boven nul, het is koud, koud en nat hier. Op de top is alles weer net zo wit als een paar weken geleden: dennen, dwergpalmen en amandelbomen worden bedekt onder een laagje sneeuw. Leuk hoor, maar dit hebben we al een keer gezien deze winter. Wij weten weer waarom de Costa Blanca de “Witte Kust” heet maar wat ons betreft mag het nu weer lente worden. Morgen gaan onze vrienden terug naar Wassenaar. Als Gerrit zonodig sneeuwfoto´s wil maken doet hij dat thuis maar.

Vrijdag 12 februari 2010.

Het is iedere keer weer een verrassing: vanaf de boulevard in Calpe, met zijn flats en appartementencomplexen loop je omhoog “de rots” op. Over een prachtig aangelegd pad kom je bij het bezoekerscentrum en daarvandaan klimt het pad steeds hoger. Het uitzicht over de haven wordt steeds mooier. Na de tunnel sta je aan de andere kant opeens in een natuurgebied. Met uitzicht op zee, een mooie begroeiing en honderden geelpootmeeuwen die onverstoorbaar hun eigen gang gaan en zich uitgebreid laten fotograferen.

Het pad wordt lastiger begaanbaar, aan de kant zijn touwen aangebracht voor het houvast. Een bijzonder plantje komt alleen hier voor: de silene de Ifach. Bovenop wacht het weidse uitzicht naar alle kanten, naar de haven met de vissersboten, de zoutmeren met de flamingo´s, de boulevard, de baai met in de verte de flats van Benidorm. Er staat geen afrastering op de top en mensen met hoogtevrees kunnen beter beneden op een terrasje blijven zitten. Je kijkt een dikke 300 meter naar beneden. Na de inspannende wandeling en een stuk of 100 foto´s is het goed vertoeven in een restaurantje aan de haven.

Vrijdagochtend 9.00 uur, 12 februari 2010.
Het is snijdend koud, het is 6,3 graden maar het voelt aan als 4 graden. In de zon uit de wind kunnen we met Gerrit en Anneke ontbijten op het terras, in fleecejack.
Agenda: foto´s maken!

Donderdag 11 februari 2010.

Maar vier auto´s voor ons! Het is verrassend rustig bij de ITV autokeuring in Denia, we zijn zo aan de beurt. De oude bestelbus wordt snel goedgekeurd en al voor half 10 zitten we aan de anti crisis almuerzo van € 4.50. De eigenaar kent ons, geeft ons een hand en zet zonder iets te vragen de wijn neer, “Dus de ITV is nog steeds niet naar Ondara verhuisd”, concludeert hij. Dat klopt en niemand weet wanneer ze daar open gaan en in Denia dus dicht. Veel drinken we ´s ochtends nooit maar het werkt zo vroeg direct: buiten is de hemel strak blauw, de palmen wuiven in de koude wind en het restaurant stroomt vol met gelukkige Spanjaarden. “Moet je eens op de gezichten letten van de mensen die binnenkomen”, zeg ik tegen Cokky. Haast iedereen is vrolijk, blije gezichten, ze groeten elkaar, er worden handen geschud, het is prachtig om te zien. “Hola, bon dia”, zeg ik vrolijk omdat we aan een tafeltje bij de ingang zitten. We worden vriendelijk teruggegroet en ik krijg zelfs een schouderklopje. Spanjaarden raken je graag aan. Om 10 uur staan we weer buiten, we gaan nog een auto halen, voor een herkeuring deze keer. Onderweg stoppen we om een bloeiende amandelboom te fotograferen. De inspecteur keurt de nieuwe banden van de tweede auto goed. “Zullen we nog een keer een almuerzo nemen”, grap ik tegen Cokky, maar dat is onzin, ik ben al gelukkig genoeg.

Woensdag 10 februari 2010.

“Mijn huiswerk heb ik niet gedaan hoor”, verzucht Pia, “ik ben er niet aan toegekomen. Mijn schoonmoeder logeert 2 maanden bij ons en het is een best mens, maar ze moet toch een beetje geholpen worden met van alles én ze wil bezig gehouden worden. Dus we komen zelf nergens aan toe en de verbouwing ligt stil”. Deze situatie herkennen alle klasgenoten. Iedereen van onze leeftijd die hier in Spanje woont heeft nog wel ouders of schoonouders in het land van herkomst wonen Die wil je natuurlijk wel regelmatig zien en vooral in de winter is het voor alle partijen prettiger om dan in Spanje samen te zijn. Maar “visite en vis blijven drie dagen fris” zegt mijn schoonmoeder altijd en ook al kan ze nu thuis de deur niet uit vanwege de gladheid, ze wil ons niet te lang “tot last zijn”. Veel ouderen brengen hier de winter door en zijn met de feestdagen en in de zomer in Nederland. Is dat wat voor haar? We hebben een bezoek gebracht aan Ciudad Patricia, een senioren resort bij Benidorm. Een mooie, rustige plek. Je kunt er iets kopen maar ook iets huren voor een paar weken. Er zijn nog meer mogelijkheden, zoals Forum Mare Nostrum in Alfaz en Club Residencial in Benimeli. Mijn schoonmoeder vindt het prachtig, wij vinden het prachtig maar ze is er nog niet aan toe. Ze heeft gelijk, ze is nog jong. Aan de andere kant zou ze er nog heel wat winters van kunnen genieten voordat ze net zo oud is als de schoonmoeder van Pia, die 90 is. Gelukkig hebben we voor volgende week geen huiswerk opgekregen.

Woensdagochtend 8.18 uur, 10 februari 2010.

Onbewolkt en koud door een zwakke wind uit het binnenland. Het is 6 graden. De amandelbomen hebben het er moeilijk mee: "Zullen we nu gaan bloeien of zullen we nog even wachten?"
Agenda: met de Landrover en de aanhanger naar het vliegveld van Alicante om vier Belgen en twee fietskoffers naar Benirrama te brengen.

Dinsdagavond 18.23 uur, 9 februari 2010.

Zo, mijn schoonmoeder zit in het vliegtuig naar Nederland. We gaan wat later wandelen met buurhond Poppy, de zon gaat prachtig onder achter de Coll de Rates. Ondanks de vele wolken liep de temperatuur toch nog op tot 15,8 graden. Langs de kust is het in de winter altijd wat warmer. Vlak bij het vliegveld van Alicante gaf de boordcomputer nog net even 18 graden aan. Ik ben moe en heb vanavond geen zin om een logje te schrijven. Zijn schoonmoeders nu zo vermoeiend of zou het komen van die 80 kilometer fietsen met Javier?

Dinsdagochtend, 8.04 uur, 9 februari 2010.

Er zijn veel wolken met stukjes mooie blauwe hemel, het waait met zo´n kilometer of 25 uit het noord-westen en het is 11,6 graden. Gisteren was een dag met erg veel bewolking en 1,5 mm regen. De maximumtemperatuur kwam uit op 15,4 graden.
Agenda: om 9 uur fietsen met Javi. (zwaar met deze wind) en een airportrun.

Maandag 8 februari 2010.

Al vier generaties is onze familie niet meer gelovig, ook met kerst of geboorten kwamen we niet in een kerk. Een kerk heeft voor mij geen speciale betekenis, de kathedraal van Benissa schaar ik dan ook onder de oude gebouwen, net als een kasteel of een museum. Natuurlijk vind ik het wel een mooi object om te fotograferen. De enorme ruimte, de lichtval, de stilte, het heeft wel wat. Cokky hebben we achtergelaten op Valenciaanse les en samen met mijn schoonmoeder breng ik een uur door in Benissa. We lopen door de smalle straatjes met de sinaasappelbomen. De sinaasappels zijn zo oranje dat mijn schoonmoeder eerst denkt dat ze niet echt zijn. Helaas kan ik er niet bij om te bewijzen dat ze echt zijn. Daarvoor heb ik Cokky nodig. We hebben nog tijd over om ook even in de kathedraal te kijken. Er is helemaal niemand. Dit moet een paar honderd jaar geleden een enorme indruk hebben gemaakt als je uit een eenvoudig boerenhuisje kwam. Zo´n enorm gebouw, zoveel goud en zilver, dan ga je vanzelf al op je knieën. Thuis bekijk ik de foto´s, er straalt een licht achter het heilige beeld. Hoe kan dat nou? Ik heb het niet gezien toen ik de foto nam. Mijn schoonmoeder heeft het ook niet gezien. “Het is een raampje”, zeg ik als ik op het lichtje inzoom. Nee, het moet een spiegeling zijn, of toch niet. “Het is een wonder”, besluit ik de discussie. Volgende week maandag ga ik terug om poolshoogte te nemen, word ik toch nog een regelmatige kerkbezoeker.

Maandagochtend 8.13 uur, 8 februari 2010.

De hemel is egaal bewolkt en af en toe valt er zelfs een spatje regen, het is windstil en 9,3 graden. Gisteren was een zonnige dag, het werd 17,7 graden.

Zondag 7 februari 2010.

“Is de logeerkamer vrij in de tweede week van februari?”, “Mogen wij komen, wil je wel dat wij komen, heb je genoeg slaapgelegenheid?” ,“Zijn de palmen al groot genoeg om de hangmat tussen te hangen?” Zodra het nieuwe jaar begint stromen de reserveringen binnen.  De één komt om te trainen met de racefiets, de ander komt met haar dochter om te vieren dat kind eindexamen gedaan heeft, nummer drie wil gewoon even ontsnappen aan de Hollandse winter. Aan iedere gast gaat een intensieve schoonmaaksessie vooraf en een uitgebreide proviandering: koelkast vol stouwen, taart bakken, restaurantjes uitzoeken. En iedere gast heeft weer zo zijn specifieke voorbereiding: de reservefiets opknappen of alvast flamingo´s tellen. Eind volgende week komen Gerrit en Anneke. Dan gaan we de Peñon d´Ifach beklimmen in Calpe. Vandaag hebben we er alvast even gekeken: er liggen al mensen in zwemkleding op het strand, dat is overdreven, de Spanjaarden lopen nog in dikke winterjassen, in de restaurantjes is het gezellig druk, de paella smaakt best, en ja, de flamingo´s zijn er. We telden er een stuk of 50 in de zoutmeren. Volgende week gaat de telelens mee. Maar eerst een grote jerrycan witte wijn halen en dan zijn we klaar voor onze vrienden uit Wassenaar.

Zaterdag 6 februari 2010.

De wereld is klein: de ex-buren van mijn schoonmoeder hebben hier niet zo ver vandaan ook een huis. Eén keer per jaar ontmoeten we elkaar om eens even bij te kletsen en herinneringen op te halen aan mijn schoonvader, hun buurman. De dames gaan naar de rastro en kopen Spaanse jurkjes en schoentjes voor allerlei meisjes in Nederland, de heren wandelen door de velden met Poppy. Daarna ontmoeten we elkaar aan tafel in restaurant “La Pista”, een prima plek voor een heerlijke lunch. Met moeite sta ik mijn nieuwe lens af aan Cokky voor kleurige detailfoto´s van de rastro. ´s Middags rijden we nog even richting Parcent om de eerste amandelbomen in bloei te zien staan. Het zonlicht schijnt prachtig door de bloesem, de lucht is helder blauw. Amandelbloesem is niet alleen mooi maar het is ook een aankondiging dat de winter over is. Als over een paar weken de bomen zijn uitgebloeid hebben ze de bloemetjes ingeruild voor frisse jonge blaadjes. Bijen zoemen rond, vogeltjes fluiten, nog een paar dagen zon en de lente barst los.

Zaterdagochtend 8.13 uur, 6 februari 2010.

Het is vrijwel onbewolkt en 13 graden. De krachtige wind vanuit het noord-westen doet afbreuk aan het mooie weer. Gisteren was een zonnige dag en de temperatuur steeg tot 18,8 graden.
Agenda: Cokky gaat met visite naar de rommelmarkt. Ik ben niet van de rommelmarkten en ga fietsen.
De poezen hadden er zin in vanochtend, we zijn bijna 45 minuten weggeweest. Bij een landbouwschuurtje hebben we gewacht totdat de zon op kwam. De bergen staan al in de zon. Loesje valt bijna niet op.

Vrijdag 5 februari 2010.

Het is eigenlijk nooit meer helemaal goed gekomen tussen René en Spanje. Hij houdt niet van warmte en is gek op de Hollandse keuken: grote pannen jus, draadjesvlees, andijvie en goede aardappels. Bami en nasi zijn ook prima maar kom niet aan met een paella of stokbrood, olijolie of olijven. Na een paar dagen nauwelijks te hebben gegeten gebeurde er een wonder. Hij geloofde zijn ogen niet, eindelijk een frietkraam met patat! De hoeveelheid zout verbaasde hem lichtelijk maar toen hij proefde dat ze suiker op zijn patat hadden gestrooid mikte hij kwaad en teleurgesteld de zak churros in de dichtstbijzijnde vuilnisbak. Vogels kijken in Spanje is fantastisch maar het eten is vreselijk, is zijn ongezouten mening. Wij zijn echter gek op de "patat" met suiker, de churros, ze hebben een soort oliebollen of donutsmaak en je eet ze als ontbijt met suiker bestrooid of met chocolade overgoten. Helaas moet je er een stukje zuidelijker voor zijn. In deze streek worden churros alleen gegeten als er feesten zijn en er een mobiele churroskraam is meegereisd. In de wijde omgeving weet ik hier geen churroszaakje. Als je aan de Costa Blanca een frituurlucht waarneemt dan weet je zeker dat er patat en frikadellen worden verkocht. Misschien komt het dan toch ooit nog goed tussen René en Spanje.

Vrijdagochtend 8.55 uur, 5 februari 2010.

Wat een verschil met gisterochtend toen er nachtvorst was, nu staat een beetje wind en om 4 uur vanochtend was het 10,7 graden. Gisteren was een regenachtige dag, veel neerslag viel er niet, 3 mm in totaal.
Agenda: ik moet eigenlijk fietsen maar het grasmaaien gaat voor, ik moet de andere helft (2500 m2) bij Juan nog maaien.

Donderdag 4 februari 2010.

“Stop, politie!”, ja hoor dat heb ik weer, ben ik toch al te laat op weg naar het vliegveld wordt ik langs de kant gezet door de policia local. Ik weet niet hoe het komt maar sinds ik in Spanje woon lig ik overhoop met de politie. In Nederland heb ik ooit één maal een bon gehad voor te snel rijden, gesnapt met de camera natuurlijk. Dat gaat hier wel anders, al het contact met de politie is lijfelijk. Er is hier veel meer blauw op straat. “U bent niet gestopt voordat u de rotonde opreed”, nee natuurlijk niet want er kwam niets aan. Maar dan komt de verrassing, “Er staat een stopbord en ook als er geen verkeer is moet u stoppen” Verbijsterd kijk ik om en de agent heeft gelijk, bij slechts één toegang van de rotonde staan stopborden, het is mij nooit opgevallen. Ineens realiseer ik mij hoe ze daar gekomen zijn: ze waren er al voordat de rotonde is gemaakt, toen was het nuttig want de N332 rij je niet zomaar op. “Uw verzekeringspapieren kloppen ook niet, gisteren zijn ze verlopen.” In Spanje ben je verplicht om een bankafschrift bij je groene kaart te hebben en die was dus één dag verlopen. De agent ziet deze overtreding door de vingers maar de boete voor het negeren van een stopbord bedraagt 96 euro. Gelukkig gaat er 30% af als ik binnen een maand betaal. Thuis krijg ik van een Spaanse vriend een emailtje. “De Guardia Civil heeft 15 Mercedesen 220 gekocht met radar, kijk uit!” Toch nog geluk gehad, want naar het vliegveld moest ik flink gas geven maar ik heb geen Mercedes gezien.

Donderdagochtend 8.50 uur, 4 februari 2010.

Het is zwaarbewolkt en windstil. De wolken hangen als een deken over de bergen en af en toe valt er een spetter regen. Het is 9,8 graden. Gisteren was een zonnige dag het werd 13,1 graden.
Er zijn een aantal plantensoorten die de hele winter door bloeien en geen last hebben van een beetje nachtvorst. De goudsbloem is er één van. Toch nog kleur in de grijze wereld van vandaag.

Woensdag 3 februari 2010.

In Alcalali staat het voor zondag gepland: een wandeling langs de amandelboomgaarden, georganiseerd door het toeristenkantoor. Komende zaterdag hebben bijna alle wandelclubs het op de agenda staan: de bloesemwandeltocht. Volgens sommige bronnen dankt de Costa Blanca (Witte kust) haar naam aan de bloeiende amandelen: de hele streek kleurt in februari wit van de bloesem. Anderen zeggen dat het komt door de witte rotskust. Dit jaar is de bloesem, door de koude winter, wat later dan anders. Hier en daar staat een boom in bloei, maar de meeste knoppen hebben nog een tijdje zon en warmte nodig voordat ze open gaan. We maken een tochtje via Calpe en La Nucia maar ook daar is nog weinig bloesem te zien. De zon schijnt volop en doet haar uiterste best maar de temperatuur komt niet boven de 14 graden. In aangenaam gezelschap lunchen we in een restaurant dat aansluit op het bloesem thema: “Unoom” in La Nucia heeft een prachtig design interieur: helemaal wit. Door het grote raam hebben we een prachtig uitzicht op het dorpje Polop. De gerechten zijn smaakvol en net zo verzorgd als het interieur. Voor een compleet menu betaal je rond de 30 euro. Tevreden rijden we via Coll de Rates weer naar huis. De zon schijnt mooi op de bergen en de nog kale bomen. Maar de knoppen zijn vandaag al weer wat meer gezwollen: misschien nog een paar dagen en de hele Costa Blanca zal getooid worden door de prachtige witte bloesem.

Woensdagochtend 8.44 uur, 3 februari 2010.

De hemel is intens blauw, het is windstil en alles op de grond is wit. De temperatuur zakte tot -1.4 graden. Dit is een van de koudste nachten geweest tot nu toe. Gisteren bleef het fris en zonnig, de temperatuur liep op tot 12,3 graden. Regelmatig stap ik even snel in mijn Nederlandse klompen om een stukje met de poezen te wandelen. Hier in Spanje zijn ze best gevaarlijk, met al die stenen loopt het niet zo gemakkelijk als in Nederland door een grazige weide. Spanjaarden in deze streek kennen ze niet maar vinden ze wel mooi, die "kloempen".