Wonen in Spanje

Dinsdag 29 september 2009. (door Cokky, vanuit het internetcafé).

Zaterdag 26 september: Juan Clemente: “Ik kwam vanochtend een technicus van de Telefonica tegen. Je staat op zijn lijstje, maar de laatste week is er zoveel onweer geweest, de bliksem heeft een heleboel centrales onklaar gemaakt, die repareren ze eerst.” De vrouw van Juan Clemente: “Telefonica, es una vergüenza”, het is een schande.

Zondag 27 september: regen, onweer, nog meer regen.

Maandag 28 september: regen, onweer, nog meer regen, er valt bijna 100 mm in één dag. Dank zij de verbouwing hebben we in ieder geval geen lekkage meer. Logisch dat de mannen van Telefonica vandaag regenverlet hebben, met dit weer stuur je nog geen hond naar buiten. Zelfs Poppy wil niet wandelen.

Dinsdag 29 september: regen, onweer, nog meer regen, er is vandaag 82 mm gevallen, deze maand in totaal 423 liter per vierkante meter. Dat valt in Nederland gemiddeld in vier maanden, nu had het hier vier maanden bijna niet geregend, dus dat klopt precies. De stroom valt uit. Logisch dat de mannen van Telefonica niet komen: de paal waaraan ze de kabel moeten bevestigen staat op een stuk land dat pas diepgeploegd is. Ze zouden meteen een meter in de modder wegzakken, met ladder en al. Aan het eind van de middag is er weer een beetje zon en we hebben weer stroom. Zouden de mannen van Telefonica dan mañana… nee, vast niet, voor morgen voorspellen ze wéér regen en onweer en nog meer regen. Nou ja, de verwoestijning is weer een jaar uitgesteld.

Vrijdag 25 september 2009 (door Cokky, vanaf een andere lokatie).

Maandagavond: "Met Telefonica, waarmee kan ik u van dienst zijn?" Nou, die telefoonkabel die al een hele tijd op de weg ligt, weet u wel, waar ik al heel veel keer tevergeefs over gebeld en gemaild heb, die is nu eindelijk kapot, we hebben geen verbinding meer. "Er komt zo spoedig mogelijk een technicus naar u toe".

Dinsdagmiddag: "Met Telefonica, waarmee kan ik u van dienst zijn?" Nou, er is nog steeds niemand geweest, en één dag digitale vakantie is wel lekker rustig maar nu willen we weer mailen en loggen. En we hebben ontdekt dat er zelfs een heel stuk kabel weg is. Gejat misschien, vanwege de hoge koperprijs? "Er komt zo spoedig mogelijk een technicus naar u toe".

Woensdagmiddag: "Met Telefonica, waarmee kan ik u van dienst zijn?" Nou,.... "Heeft u met een ander telefoontoestel al gecontroleerd of het wel echt aan de lijn ligt?" Uh, als de kabel kapot is doet een ander toestel het waarschijnlijk ook niet, hoor. "Er komt zo spoedig mogelijk een technicus naar u toe".

Donderdagmiddag: "Met Telefonica, waarmee kan ik u van dienst zijn?" "Ja zeg, als je dat nu nog niet weet... We schakelen buurman Juan Clemente maar in, tenslotte is het zijn schuld dat de kabel kapot is. "Ik heb gebeld, ze zijn in de Centrale naar het probleem aan het zoeken, ik heb gezegd dat ze het daar niet zullen vinden, morgenmiddag moet het gerepareerd zijn, anders bellen we weer. Telefonica? Es una mierda!"

Maandag 21 september 2009.

Op het dorpsplein springt een ridder op het randje van de fontein, hij trekt zijn degen en roept uit “ik ben een held!”. Wie hij dan wel is, wil de Hertogin van Almodovar (nee, geen familie van Pedro) weten. Tirant lo Blanc heet hij en hij is op zoek naar zijn geestelijke vader, Joanot Martorell, die in Xaló woont. Met een man of twintig helpen we hem zoeken. Superleuk en interessant zijn ze, de “Rutas teatralizadas” die verzorgd worden door de Belgische acteurs van Jokumteatro. In het Spaans, maar erg goed verstaanbaar. We lopen door het dorp terwijl de duisternis valt en komen allerlei historische figuren tegen, zoals de dichter Ausias March, de zwager van Joanot. Na een bezoekje aan het museum ziet het “oude vrouwtje” opeens aan de overkant een grote man in een zwart gewaad met een tulband staan en waarschuwt: “Kijk uit, de Moren komen eraan!” Twee Marrokanen die net langs fietsen schrikken ervan. De Moor met de blauwe ogen, Al-Azraq, verdaagt voor de Mas Y Mas supermarkt nog bijna in een zwaardgevecht met Tirant maar dat loopt gelukkig met een sisser af. Of Tirant zijn geestelijke vader nog gevonden heeft weten we niet, want een uitnodiging met lekkere hapjes lokte ons voortijdig weg van de avonturen van de dappere ridder. Maar volgend jaar komen ze terug, belooft Nuria van de Turist Info. Dan gaan we kijken hoe het afloopt.

De bidsprinkhaan kan het gevaar goed zien en maakt zich extra groot door zijn vleugels uit te spreiden. Langzaam sluipt Tijger dichterbij, dan maakt de sprinkhaan met zijn vleugels een blazend geluid. Tijger stopt de aanval, je weet maar nooit met die rare insecten. Hij besluit om zijn kans af te wachten. Helaas is hij zelf vergeten dat hij een van de luiste katten van Spanje is en valt al na vijf minuten in slaap. De bidsprinkhaan loopt weg, pffft, dat was op het nippertje.

Zondag 20 september 2009.

Suzanne en ik hebben onze eigen versie van intervaltraining ontwikkeld: fietsen met toeristische tussenstops. Het voordeel van fietsen met een vrouw is dat je nog eens ergens kunt stoppen om een beetje rond te kijken, met mannen gaat dat niet, die fietsen dóór. In Gata de Gorgos wordt de jaarlijkse “Art al vent” expositie gehouden, Kunst in de wind. “Heb ik vorig jaar al gezien”, moppert Edwin dan, terwijl Suzanne roept “Leuk, we gaan kijken!” Het is eindelijk weer zonnig en we laten ons afzakken naar Gata. Een klapband maakt een voortijdig einde aan onze afdaling, vlak bij de fietsenmaker maar die is natuurlijk nog niet open. We komen tot de ontdekking dat het ons zonder tussenkomst van sterke mannen best lukt om de binnenband te verwisselen. Daarna hebben we zulke zwarte handen dat we wel een bar in moeten, en we kunnen moeilijk onze handen wassen en dan zonder consumptie weer naar buiten lopen. Geheel toevallig ontdekken we daardoor dat er een piepklein cafeetje is waar een Nederlandse vrouw de scepter zwaait en waar heerlijke appeltaart geserveerd wordt, mét welverdiende slagroom. “De pruimenvlaai is ook om van te watertanden, hoor!” We lopen door de straat waar de kunstwerken hangen en helemaal tevreden fietsen we weer omhoog naar Jalón. Intervaltraining, dé manier om cultureel én culinair een leuke ochtend te hebben.

Zaterdag 19 september 2009.

In Frankrijk bezochten we wel eens een wijnstreek en gingen bij een kleine wijnboer even proeven. We kochten een paar flessen en dan reden we verder, naar de buurman. Even proeven, we kochten een paar flessen en we gingen weer verder, tot we een paar honderd meter verderop wéér zo´n bordje zagen staan, en dan stopten we weer tot we half dronken naast de auto in slaap vielen. Wat dat betreft is het aanbod hier schaars: bijna alle boeren leveren hun druiven aan de coöperatie. Een enkeling maakt nog zelf wijn, maar dat is meestal voor eigen gebruik. Soms krijgen we een flesje maar officieel verkopen schijnt in verband met de accijns voor particulieren lastig te zijn. De coöperatie is een modern bedrijf met vinologen en grote roestvrijstalen tanks. Gelukkig zijn er ook nog plekken waar de wijn traditioneel gemaakt wordt en waar de nadruk ligt op het ambacht en de romantiek, zoals halverwege de Bernia, op de Maserof. In het sfeervolle gebouw wordt iedereen uitgenodigd om mee te doen aan het “treden” van de druiven. Dat is nog een heel werk, het duurt best lang voordat de berg druiven uitgeperst is. Daarna wordt de maaltijd geserveerd in een met kaarsen verlichte eetkamer want stroom is er niet. De wijn die hier gemaakt wordt is biologisch. En ja, er staat een teil met ijskoud water, de voeten die enthousiast de druiven pletten zijn schoon.

 Vrijdag 18 september 2009.

 “Ik heb wel weer even genoeg Hollanders gezien hoor”, mopper ik tegen Cokky. En het wordt hoog tijd dat ik weer eens wat werk verricht, want door de regen en aanhoudende sociale contacten loop ik hopeloos achter. Vandaag dus eindelijk weer een paar uur kunnen maaien, en almuerzo gehouden bij Bar Juans. Het leek wel of ze me gehoord hadden, de Spanjaarden: “Edwin, met de puente van oktober gaan we naar Albarracín, gaan jullie mee?” Ja, natuurlijk! “Edwin, op 4 oktober is de marcha ciclista van Valencia, doe je mee’” ja, natuurlijk! “Edwin, morgenavond presentatie van de nieuwe zaalvoetbalploegen en daarna uit eten, kom je ook?” Als er een meidenploeg bij is, ja, dan graag natuurlijk! Zo, dat is beter, vanmiddag gauw een paar uur trainen. Dan belt Suzanne, of we vanavond meegaan. “Hé!” zegt Cokky, “je wilde toch even niks afspreken met Hollanders?” Ja ja, ik weet het, maar dit is leuk om foto´s van te maken zodat ik morgen een leuk logje heb, is mijn excuus. Het weblog is altijd bruikbaar als excuus (nee, geen tijd, ik moet loggen, of: ja, leuk voor het log), maar Cokky weet wel beter: voor Suzanne maak ik graag een uitzondering.

Vrijdagochtend 8.19 uur, 18 september 2009.

Het is lang geleden dat het ´s ochtends zo koud is geweest, de hemel is onbewolkt en het is 10,3 graden. Gistermiddag kwamen er buien maar de regen was nauwelijks meetbaar. De maximumtemperatuur werd bereikt om 12.00 uur, 23,6 graden.
Agenda: met Tijger naar de dierenarts, zielig hij wordt gecastreerd. Om 16.00 uur een tochtje fietsen over Coll de Rates met Ger. O ja, grasmaaien bij Juan, als het gras een beetje droog is.
Heel veel amandelbomen zijn niet geoogst dit jaar. De amandelen brengen te weinig op, minder dan 50 cent per kilo.

Donderdag 17 september 2009.

“Waarom gaan ze hier niet gewoon Spaans spreken”, klaagt een Hollandse vrouw tegen mij. Nou, dat zit er voorlopig niet in. Franco heeft het jarenlang geprobeerd en het is hem niet gelukt om het Valenciaans uit te bannen. We wonen in de communidad Valencia en daar spreken ze nu eenmaal Valenciaans. Toen we 15 jaar geleden ons huis hier kochten voelde ik mij als een Afrikaan die netjes een cursus Nederlands heeft gevolgd om vervolgens in Friesland te gaan wonen. Pas hier was het mogelijk om een cursus Valenciaans te volgen. Cokky heeft vandaag haar diploma ontvangen. Ik ben gezakt. Geeft niet, Araceli is een leuke juf en de cursus is toch gratis. Voor de cursus Spaans moet je natuurlijk fors betalen. Spanje is echt geen uitzondering in Europa bedenk ik mij als Gareth zijn kentekenbewijs laat zien van zijn Engelse auto. Eén gedeelte is voor mij onleesbaar, het andere is in het Engels. Hij is in Wales geboren maar kan geen Welsh spreken of verstaan. Toch kan ik aan hem merken dat hij trots is op Wales, hij voelt zich niet Engels. Op zijn rallyauto prijkt voor zijn naam de vlag van Wales. Voor de naam van Luis Juan, zijn Valenciaanse navigator, heeft hij de Spaanse vlag geplakt. Erg consequent is dat niet van hem want Luis Juan voelt zich net zo Spaans als Gareth zich Brits voelt.

17 september 2009.

Namens Cokky allemaal bedankt voor de vele felicitaties! Het werd gisteravond te laat om nog een weblogje te maken. Buiten is het fris, de temperatuur is gezakt naar 13,6 graden. Gisterochtend scheen de zon regelmatig en het werd 20 graden, s´middags barstte een onweersbui los en het regende 28,4 mm. Samen met de buien van dinsdag viel er 118 mm. Dat wordt volgende week flink grasmaaien.

Woensdagochtend 7.51 uur, 16 september 2009.

In het binnenland hangen wolken maar het grootste deel van de hemel is onbewolkt, de minimumtemperatuur is op 13,1 graden uitgekomen. Gisteren was een regendag er is geen zon geweest. De maximumtemperatuur bleef met 18,9 graden erg laag. Het regende hard en erg veel. In totaal viel er 72 mm!
Agenda: Ruud is jarig en Cokky ook dus vandaag staat in het teken van de verjaardagen.
Het badje loopt bijna over, erg gemakkelijk voor de poezen die nu niet zo diep hoeven te bukken.

Dinsdag 15 september 2009.

Wat kan je nu beter doen op een regenachtige dag dan wat dingen regelen en het nieuwe salontafeltje in elkaar zetten? Dus we rijden naar de Domus in Finestrat. Er zijn héél weinig klanten in de winkel en geen enkele moeder parkeert haar kinderwagen tegen mijn enkels, maar de platte pakjes die ik achter in de auto laad lijken verdacht veel op Ikea-pakketen. Had ik nu toch maar dat beschadigde tafeltje uit de toonzaal meegenomen, dat zat al in elkaar. Elf blokken hout en een berg schroeven en houten pluggen spreid ik uit op het kleed. Even zie ik het niet meer zitten, maar Oscar komt helpen en dat geeft moed. Wat ik ook aan het doen ben, hij is erbij. Samen bestuderen we de tekening en inspecteren de voorgeboorde gaten. Na wat gepuzzel zit de tafel toch nog redelijk snel in elkaar, en hij is een stuk steviger dan de pergola. Volgend project: de kachel, maar die wordt volgende maand gelukkig door de mannen van Dirk Smit in elkaar gezet.

Dinsdagochtend 8.27 uur, 15 september 2009.

Het waait een klein beetje vanuit het binnenland. De wolken pakken zich samen tot regenbuien en blijven aan bergen kleven. Soms is er ook een stukje blauwe hemel te zien. Het is 17,1 graden. Als de zon doorkomt wordt het snel warm. Gisteren was de maximumtemperatuur 27,3 graden. De afgelopen 2 dagen viel er 10 mm regen.
Agenda: eigenlijk moet ik het gras maaien bij Juan maar het is toch net iets te nat. Dan gaan we maar een kachel bestellen. Over een maand moeten we toch af en toe hout kunnen stoken.

Maandag 14 september 2009.

In Andalusia noemen ze het een “perra caliente”, zegt Paco lachend. Ik moet even nadenken. Met een “perro caliente” bedoelt een Spanjaard een hotdog, een hete hond dus. Maar ineens snap ik hem, hij zegt perra, een loopse teef, zo noemen ze dus het autootje waarmee ik naar de autokeuring ben gereden. Al snel reed ik vooraan in de file, en inderdaad voelde ik mij als een loopse hond die wordt achtervolgd door een rij opdringerige reuen. Gelukkig staat het mobile ITV keuringsstation nu in Benissa, lekker dichtbij dus. Jaarlijks rijden we met zo´n 50 auto´s van Engelsen naar de ITV, soms met een Mercedes 500 maar deze keer met een microcar. Toch hebben ze veel overeenkomsten, allebei geven ze een raar gevoel, het zijn beiden automaten, rijden op diesel en met allebei de auto´s heb je veel bekijks. Dan houden de overeenkomsten op. Stuntel ik met de Mercedes dan zie je de mensen denken, “Hij kan wel een grote bak kopen maar hij kan niet eens goed rijden.” Nee, op enig mededogen hoef je niet te rekenen. Hoe anders is het als ik een beetje stuntel met de automaat van de Microcar, een en al mededogen en hulp valt mij ten deel. Vlot uitstappen valt niet mee maar dat is ook niet nodig bij dit type auto. Ik geloof dat ik express een beetje mank naar het kantoortje ben gelopen. Ik was direct aan de beurt en het kostte maar € 13,70. Ondanks veel mankementen werd het autootje toch nog goedgekeurd. Nu alleen nog Cokky nog overtuigen dat ik het perfecte boodschappenautootje voor haar gevonden heb.

Zondag 13 september 2009.

Oorverdovend is het lawaai in de bar. Spanjaarden zijn wel wat gewend maar nu wordt het zelfs Juan te gek en hij stopt even zijn vingers in zijn oren. Netjes zijn we om 8 uur uit Xaló weg gefietst. Het is de eerste keer dat de Club Ciclista Xaló weer eens met 8 man (en Cokky) vertrekt, allemaal te dik en allemaal zwakjes. De route stelt niet veel voor, we fietsen met een ommetje naar Oliva waar we rond 10 uur voor de almuerzo neerstrijken in bar Museo. Naarmate de almuerzo zijn einde nadert neemt het geluidsvolume in de bar toe. Spanjaarden hebben de neiging om tijdens een discussie steeds luider te gaan praten. Diegene die het hardst praat heeft namelijk gelijk. Omdat er naast ons een hevige discussie gaande is moet er aan onze tafel bijna geschreeuwd worden en als de mannen die weer naast onze tafel zitten iets willen zeggen moet die boven ons uit zien te komen. Na drie kwartier staan we buiten in een weldadige stilte en gaan we, enigszins aangeschoten weer op pad. Liever was ik in de tuin doorgegaan maar Cokky wil liever nog niet alleen met de mannen mee. Ze is bang om achterop te raken, pas op de laatste helling moet ik haar een beetje duwen tot ze boven is en naar Lliber kan afdalen. We zijn nog maar net binnen of de zon verdwijnt en een onweersbui barst los, de temperatuur zakt van 26 graden naar 19. Spanjaarden hebben altijd geluk. Mijn kruiwagen regent langzaam vol.

De opkomende zon kleurt de oostelijke hemel prachtig. We moeten al vroeg op om netjes om 8 uur in Xaló te zijn voor de fietstocht. Het is 17,1 graden, gisteren heb ik de eerste Spanjaard in winterkleding zien fietsen, rond 15.30 uur was het 28,2 graden in de schaduw. Spanjaarden blijven mij verbazen.

Zaterdag 12 september 2009.

Drie weken vakantie! De auto inpakken, vroeg opstaan en op weg naar Spanje. Heerlijk je vrijheid tegemoet rijden. Muziekje aan, koffie en broodjes mee, de kilometers suizen onder de wielen door. Gaan we over Maastricht en Luxemburg of over Antwerpen en dan de Route du Soleil? Zullen we een keer over Parijs rijden en Bordeaux, dan nemen we Col de Somport. Alles was leuk als we maar richting Spanje konden rijden. Andersom was minder leuk, weer terug naar Nederland naar ons werk. Tien jaar geleden stopten we met werken, in het begin reden we twee keer per jaar naar Nederland, daarna één keer per jaar en nu heb ik er helemaal geen zin meer in. In totaal reden we 21 keer heen en weer, zo´n 84.000 kilometer. Ik rijd mijn vrijheid niet meer tegemoet, het is geen vakantie, ik kijk er niet meer naar uit en daarbij komt dat vliegen sneller, veiliger en veel goedkoper is. We komen dit jaar in oktober niet naar Nederland. Half november nemen we het vliegtuig om voor vijf dagen de familie te bezoeken. Nee, dit jaar gaan we in oktober lekker op vakantie in Spanje, we zetten de fietsen in de auto en gaan stukken verlaten spoorweg afrijden, nemen een nacht een hotelletje en fietsen weer terug naar de auto. Twee weken vakantie! De auto inpakken en je vrijheid tegemoet rijden.

Vrijdag 11 september 2009.

Van moderne architectuur weet ik niks, bij de naam “Calatrava” denk ik aan “Pan de Calatrava”, één van mijn favoriete toetjes, een soort broodpudding uit de oven met caramelsaus en véél slagroom. Leonne moet weer naar de trein gebracht worden in Valencia dus maken we er meteen uit uitstapje van, dit keer naar de Ciutat de les Arts i les Ciències, (de stad van kunst en wetenschap). Hier, in de droge bedding van de rivier Turia heeft architect Santiago Calatrava zich uitgeleefd en een heel complex aan gebouwen neergezet: een operagebouw, een museum, een park met een prachtige wandelpromenade, een aquarium en een planetarium. Het viel in eerste instantie even tegen want toen we hier de eerste keer waren, een jaar of 5 geleden, waren de bogen van de L'Umbracle prachtig te zien, nu zijn de palmen eronder veel groter en de bogen raken begroeid met kamperfoelie. Mooie pergola hoor, daar niet van, maar de lijnen van het gebouw zijn niet meer zo mooi strak. Als we een poosje rondlopen komen we toch weer onder de indruk van het geheel: de imposante gebouwen, het park eromheen, de waterpartijen, de gemoedelijke sfeer, het is prachtig. En héél fotogeniek. Normaal zie ik liever een toetje voor me dan een stuk moderne architectuur, maar wat meneer Calatrava hier neergezet heeft is een uitstapje waard. Dan rijden we naar het station. Dag Leonne, je bent prettig gezelschap, tot de volgende keer! Dan gaan nog een keer terug, zegt Leonne terecht, om een museum te bezoeken.

Vrijdagochtend 8.04 uur, 11 september 2009.

Voor het eerst sinds maanden ga ik naar buiten met een fleecejack aan. Het is afgekoeld tot 14,1 graden. De zon komt op aan een vrijwel onbewolkte hemel. Gisteren liep de temperatuur op tot 29,1 graden.
Agenda: Leonne naar Valencia brengen. Ank en Rinus komen vandaag langs maar die hebben het huis van de buurvrouw gehuurd. Kunnen ze mooi met Poppy wandelen.

Donderdag 10 september 2009.

Natuurlijk wordt het een uitstapje, de tuin moet maar even wachten vinden de vrouwen. Het is een stralende dag, er staat een zacht windje, prima weer om de kust te bezoeken. Toch beland ik nog bijna in bed met twee vrouwen maar ik weet de verleiding te weerstaan, we kopen geen nieuw bed. Het model keur ik goed maar de maat die wij willen is er niet. In een andere meubelzaak kopen we een salontafeltje, daarna parkeren we in Altea aan de boulevard. Eten we aan zee of boven in het stadje bij de kerk? Het handigst vind ik boven, dan hoef je na de maaltijd alleen maar naar beneden af te dalen. We lopen door de schilderachtige straatjes omhoog naar het pleintje bij de kerk met de mooie blauwe koepel, kijken bij een pottenbakker en lunchen sjiek op het terras bij D´els artistes. Het is al weer een paar jaar geleden dat ik hier geweest ben en was vergeten dat het hier zo leuk is. We lopen weer naar beneden en pakken een terrasje. Iedere keer vallen mij de prijzen mee, je zit tenslotte fantastisch, eerste lijn, de Middellandse zee is prachtig blauw en voor drie consumpties reken ik 4,60 af. Voor de drie menu´s bij het kerkje betaalden we 45 euro. Ik weet weer waarom vakantiegangers hierheen komen. Voor mij is één dag wel voldoende, kijken of de vrouwen me morgen de gelegenheid geven om in de tuin te werken.

Donderdagochtend 8.16 uur, 10 september 2009.

Dit is weer zo´n prachtige, frisse, onbewolkte ochtend. Het is afgekoeld tot 16,1 graden, gisteren werd het 28,7 graden met in de ochtend veel bewolking. Om 15.45 uur werd pas de hoogste temperatuur bereikt.
Agenda: de pergola is af, ik wil eigenlijk verder in de tuin maar met twee vrouwen in huis ben ik in de minderheid en zal het wel een uitstapje worden.
De roze trompet bloeit de hele zomer door. Helaas wil hij bij ons, tijdens een koude winter, nog wel eens bevriezen.

Woensdag 9 september 2009.

“Josep!, Josep!, kom hier en pluk deze rij!” “Josep! Josep!, schiet op, gooi die capazos leeg in het aanhangertje en breng ze hier heen!” “Josep! Josep!, sta niet zo te kletsen, werk een beetje door!”. Pepa van 75 heeft de buurjongens van haar kleindochter ingeschakeld om te helpen met druiven plukken, maar ze is niet erg tevreden. Ze zijn 14 en 16, komen uit een familie zonder campo, zonder land, dus ze weten niet hoe ze moeten werken, ze staan maar te kletsen en laten de helft van de druiven aan de struik hangen, vertelt ze ons. Een beetje met de trekker heen en weer rijden, dat vinden die jongens wel leuk, en de volle capazos ophalen met de kruiwagen en leegkiepen in het aanhangertje, dat gaat ook nog wel, maar plukken, dat is een ramp. De almuerzo houden we aan de kant van de weg, in de schaduw van de struiken. Andere boeren rijden langs met karren vol druiven. Pepa geniet: “ze zullen wel denken allemaal: wat heeft Pepa veel plukkers ingeschakeld!” De moscateldruiven zijn nog niet zo zoet als andere jaren maar er wordt eerder geplukt omdat de Coöperatie een lager suikergehalte wil dit jaar, de wijn wordt vast flojo, slap. Om half twee zijn we klaar, Pepa inspecteert de rijen die we gedaan hebben en ze is tevreden. Over de slappe wijn hoeft ze zich geen zorgen te maken, volgend jaar we drinken gewoon een glaasje extra.

Woensdagochtend 9 september 2009.

Verlangend kijkt Oscar naar de wc-deur. Ja, ja, even wachten ik ga zo. Oscar is van de vaste gewoontes en spelletjes, hij weet dat ik iedere ochtend rond 8 uur naar het toilet ga. Daarna krijgt hij een beetje room op een schoteltje. Geduldig wacht hij voor de gesloten wc-deur. Om de stoelgang wat minder saai te maken schuif ik langzaam een velletje of twee onder de wc-deur door naar buiten. Eens kijken hoe die kat aan de ander kant daarop reageert. Nou, snel. Rats, weg is mijn wc-papiertje. Geeft niets want ik heb er nog genoeg in voorraad. Rats, weer vier velletjes naar buiten. O, gaan we ruig doen? Nou, ik scheur gewoon geen velletjes meer af maar laat ze vast zitten aan de rol. Rats, daar begint de wc-rol te draaien, na een metertje of twee geeft de andere kant het op. Ik heb gewonnen! 

Dinsdag 8 september 2009.

De dag is nuttig besteed (zie het log van Leonne), de avond is heerlijk. De entrecote smaakte prima, met eigengebakken ciabatta, zelfs de salade was lekker, het gezelschap was aangenaam. De fles rosé is leeg, om 11 uur ´s avonds is het nog 20 graden buiten. Het is windstil, de maan schijnt door de palmbladeren, af en toe valt er een vruchtje uit de palm met een zachte tik op het terras, de krekels zingen, de poezen willen spelen. En waar zijn de vrouwen? Die zitten binnen, ieder achter hun eigen laptop. Romantisch hoor!

Dinsdagochtend 7.44 uur, 8 september 2009.

Op alle hoge toppen rond het dal hangen zware wolken, de temperatuur is gezakt tot 19,9 graden. Gisteren was een mooie dag en de voorspelde regen kwam niet, de maximumtemperatuur kwam uit op 29,3 graden.
Agenda: verder met de pergola. Gisteren schoot het niet echt op omdat ik werd afgeleid doordat het graniet geplaatst werd in de buitenkeuken, Fraser kwam omdat hij een lekke band had, en er twee vrouwen in huis zijn.

Maandagochtend 7.49 uur, 7 september 2009.

Het is zwaar bewolkt en het zou best nog eens kunnen gaan regenen. De temperatuur is gezakt naar 18,7 graden. Gisteren liep de temperatuur op tot 26,4 graden. Het was een mooie dag.
Agenda: ik ga door met de pergola bouwen, als het droog blijft. De vrouwen zijn weersonafhankelijk en gaan natuurlijk winkelen.
Heel even laat de opkomende zon zich zien.

Zondag 6 september 2009.

Om 8 uur is het zwaarbewolkt, om half negen miezert het. Om 9 uur breekt de zon een beetje door en we lopen met Poppy naar het plein in Lliber, waar we op ons gemak koffie drinken. De wolken trekken steeds verder weg en we besluiten naar de Vuelta te gaan kijken. Vullen de koeltas en rijden omhoog, naar de Alto de Castell de Castells. We vinden een plekje in de schaduw van de steeneiken bij de steilste haarspeldbocht. Als de stoelen staan komen er al gauw meer liefhebbers van de koers, Pepe en Carmen klappen hun tafel uit naast ons, achter ons gaan de koelboxen open van de leden van CC Pedreguer en Juan en Juan staan aan iets verder in de bocht. “Biertje?” Gareth en Fraser zijn op de fiets omhoog gekomen met een berg sandwiches in hun achterzak. “Jullie ook een sandwich?” “Ja lekker, willen jullie wat chips en pinda´s van ons?”. Willem België met zijn zoon voegen zich ook bij ons. “Lusten jullie ook een spekkie?”. Na veel motorrijders en een hoop auto´s rijdt de kopgroep langs, met een Rabobanker erbij. Wie het is, geen idee, dat zien we straks thuis wel, op de tv. Twaalf minuten later passeert het peloton en drie minuten later is het circus voorbij. Het gezin naast ons klapt het scrabble-bord uit. Pepe ontkurkt de fles rosé. “Zo”, verzucht hij tevreden, “nu kan het feest beginnen, we gaan eten”.

Zondagochtend 8.13 uur, 6 september 2009.

In totaal viel er gisteren 39,7 mm regen. Kijk, dat schiet lekker op. Over een week is het gras weer groen. Nu blijven ze nog regen voorspellen dus maar niet op de fietst naar de Vuelta. De weg is natuurlijk ook nog nat. Gisteren steeg de temperatuur naar 25,2 graden. Boven de 25 graden dus een zomerse dag voor Nederlandse begrippen. Natuurlijk daalde het kwik vannacht niet erg, het werd 21,6 graden.
Agenda: met de auto naar de Vuelta.
De zon schijnt net onder de wolken door op ons huis maar af en toe vallen er een paar druppels. In de bergen is het dreigend.

Zaterdag 5 september 2009.
Komen Herman en Karin aan voor een welverdiende vakantie, regent het! Zouden we morgen met welgevulde picknickmanden langs de route van de Vuelta gaan staan, voorspellen ze nog meer regen.
Het gaat hard, om 12 uur is er al 9 mm gevallen. Goed voor de tuin, en tegen de bosbrand die al voor de derde keer deze zomer woedt ter hoogte van Font d´Aixa. Dat wordt lekker met een boek op de bank vanmiddag, wielrennen kijken, deur open en genieten van de afkoeling en de geur van regen.

Vrijdag 4 september 2009.

Het vliegveld ken ik op mijn duimpje maar verder weet ik niets in Valencia. We hebben Leonne wel eens op de trein gezet daar maar toen ben ik weer zo snel mogelijk de stad uitgereden. Die kans kreeg ik vandaag niet. Er zijn mensen die een stedentrip boeken naar Valencia, en wij zijn er en dan kijken we niet even rond? Dus hadden de dames achter mijn rug om afgesproken dat ze wat tijd in het centrum van de stad wilden doorbrengen. Dankzij de Tomtom vinden we een parkeergarage vlak bij het prachtige station ”Norte” en 1 minuut voordat de trein van 12.00 uur uit Barcelona aankomt, staan we op het perron te wachten. Het is 35 graden maar in de schaduw van de gebouwen is het aangenaam in de stad. We lopen wat straten door, bekijken de Plaza del Ayuntamiento met zijn mooie, opvallend schone gevels en bezoeken de overdekte markt. Dan is het etenstijd. We strijken neer op een terrasje in de schaduw. Met een koud biertje op tafel kiezen we wat lekkers uit. Een windje brengt wat verkoeling, het is gezellig, overal zitten Spanjaarden en toeristen te eten. Na het eten rijden we weer naar huis. Valt niet eens tegen, zo´n stedentripje.

Vrijdagochtend 7.40 uur, 4 september 2009.

Het gaat maar door, iedere ochtend komt de zon op aan een onbewolkte hemel. De temperatuur zakt naar 18,1 graden. Gisteren had ik pech met het bouwen van de pergola, om 12.00 uur werd de maximumtemperatuur al bereikt van 35 graden. Net als je denkt dat de zomer op zijn retour is komt hij in volle hevigheid weer terug. Tot het bijna donker was doorgewerkt toen kwam Juanjo de Volvo terug brengen die nu geschikt is om de ITV keuring te doorstaan. De komende dagen blijft er weinig tijd over om lekker door te werken: vandaag, Leonne halen van het station in Valencia ze komt een week logeren. Morgen, Herman en Karin ophalen uit Valencia en naar La Nucia brengen, die landen al om 9 uur. Daarna Mo ophalen uit Alicante maar die landt pas om 9 uur ´s avonds.

Woensdag 2 september 2009.

Per toeval kwam ik op uw website terecht en daar zag ik de perfecte foto van een regenmeter! Nu heb ik een vraag…Ik heb een kinderboekje geschreven dat eind deze week naar de drukker gaat. Het gaat over het weer . Nu is het helemaal klaar voor druk, alleen de foto van de regenmeter ontbreekt nog. Mag ik uw foto (klein) afbeelden? Uiteraard zal ik uw naam bij de fotoverantwoording vermelden.

 Proberen we een sfeervol Spanje-beeld te schetsen, blijk ik de perfecte regenmeter foto gemaakt hebben voor een Nederlands boekje. Dat hebben wij weer. De regenmeter heeft weinig te doen gehad de afgelopen zomer:

Drie dagen is er regen gemeten, niet veel, in totaal maar 7,4 mm. De gemiddelde temperatuur was 24,7 graden, 22 juli was de warmste dag met een maximum van 37,8 graden.

Voor komend weekend wordt er eindelijk weer regen voorspeld. En dat terwijl de renners van de Vuelta langskomen. Dat Hollandse tintje aan de Ronde van Spanje werkt lang door. Ik voorspel valpartijen op nat wegdek, straks maar even controleren of er wel een paraplu in de auto ligt. Nee, eerst regen zien en dan geloof ik het pas.

Woensdagmiddag 14.05 uur, 2 september 2009.

De maximumtemperatuur bereikt weer net niet de 30 graden, er staat een heerlijk windje. Heel af en toe passeert er een wolkje.
Agenda: eerst in de tuin bomen gesnoeid, daarna een biertje voor de lunch en een wit wijntje bij de lunch, daarna met Tijger in slaap gevallen, ik moe van het werken en hij van zijn nachtelijke avonturen. Volgende keer kom ik terug als kat. Nee, niet erg bruin. Dit jaar zijn we niet naar het strand geweest en hebben we ook niet in de zon gelegen. Hoe langer we in Spanje wonen hoe minder behoefte we hebben om in de zon te liggen. Misschien weer in december. Schaduw, dat is pas lekker.

Dinsdag 1 september 2009.

De vissen springen zo ons bootje in. De twee hondjes van de schipper zijn helemaal opgewonden en lusten de vissen rauw. Zwetend fietsen door de bergen of dobberen in een bootje op een grote zoetwater lagune, Spanje heeft eigenlijk alles. Parque Natural de la Albufera, heeft een oppervlakte van 21.120 hectare en ligt bij de stad Valencia. In een restaurant, vlak bij de aanlegsteigers eten we paling, nee roken doen ze hier niet maar gestoofd is hij ook heerlijk. Vissers werpen vanaf de kant hun hengel uit. Het doet mij denken aan de Weerribben, alleen de temperatuur en de bloeiende oleanders vertellen mij dat we in Spanje zijn. Het gebied dat wij bezoeken heeft een hoog Staatsbosbeheer gehalte, infopanelen, vogelkijkhutten en houten vlonders om over te lopen. We zien purperreigers, kleine zilverreigers, purperkoeten en kiekendieven. De twee jonge enthousiaste beheerders van “Tancat de la Pipa”, een deel van het reservaat dat gewijd is aan het zuiveren van het zoete water, lopen een stukje met ons mee. We mogen hun telescoop gebruiken om een ontsnapte Afrikaanse ooievaar beter te bekijken. Daarna volgt de boottocht, gelukkig hebben ze hier nog nooit van een fluisterboot gehoord, het ruikt ouderwets naar diesel en teer. Als de schipper wat uitleg wil geven zet hij de motor even af. Daarna varen we weer ronkend verder langs dichte rietkragen terug naar de aanlegsteiger bij Catarroja, een stukje Nederland in Spanje. 

Dinsdagochtend 7.40 uur, 1 september 2009.
Het is weer een zonnige dag maar het duurt ´s ochtends wat langer voordat het echt te heet wordt om wat te doen. En het is heerlijk om een poosje in de schaduw te zitten. Of met een goed boek in de hangmat te liggen. Als ik dan omhoog kijk zie ik de vruchten van de palm hangen. Jammer dat ze niet eetbaar zijn, nu moet ik steeds de hangmat uit om wat lekkers te halen. Of zou Cokky iets brengen, als ik het lief vraag? "Schat, ik lig zo lekker....".
Agenda: naar de ITV met een Engelse auto en vanmiddag hebben we met Marc en Ann afgesproken.