Wonen in Spanje

Zaterdag 31 oktober 2009.

“Ik heb bij jullie foto´s als fotograaf gewoon Edwin y Cornelia gezet hoor”, zegt Nuria als we het zaaltje binnenlopen waar de foto´s van de fotowedstrijd hangen. Geen probleem hoor, als ik maar win. Behalve de officiële fotowedstrijd van de Vallei, wordt er hier binnenshuis toch ook wel een kleine competitie gehouden. We hebben ieder onze eigen favoriete onderwerpen: Cokky fotografeert graag details en feesten, ik ben meer van de flora en de landschappen, mensen fotograferen we allebei. De wedstrijd wordt dit jaar voor de derde keer gehouden en we doen voor de derde keer mee. Nuria gebruikt de foto´s in de folders die ze maakt voor de Tourist Info. Vroeger viel ik niet zo op Spaanse vrouwen maar langzamerhand verandert dat. Als ik Nuria blij kan maken met veel mooie foto´s, dan doe ik dat natuurlijk graag. Maar eerlijk gezegd wil ik toch wel een prijs winnen. Het niveau van de inzendingen stijgt en de jury is strenger dan voorgaande jaren. In een paar categorieën wordt zelfs geen eerste prijs toegekend, en iedere inzender kan maar in één categorie winnen. Maar in de categorie Landschappen was er geen twijfel mogelijk, vertelt een jurylid me: de winnaar is: “Invierno”, door Edwin y Cornelia, maar ik heb hem gemaakt want meestal ligt Cokky op dat tijdstip nog in bed, die is meer van de feesten.

Vrijdag 30 oktober 2009.

Natuurlijk kan je aan de natuur zien dat herfst is, de leuke kleine eikjes met die gemene scherpe blaadjes dragen prachtige eikels. De druivenstruiken verliezen hun bladeren maar verder lijkt het alsof de natuur heeft besloten dat de lente voorbij is en dat de zomer is begonnen. Het is warm, de luchtvochtigheid is hoog en ik had net besloten dat de zomer voorbij is. Lekker koel in de ochtend, 10 graden, dus aan het werk maar om 11 uur is het alweer 25 graden. Zweten en veel water drinken. Het struikgewas dat ik op El Collado met de bosmaaier te lijf ga is soms 2 meter hoog. De lagere gedeelten zijn nu prachtig, de boomheide bloeit nog steeds en de gaspeldoorn heeft prachtige diepgele bloemetjes. Bijen en vlinders dwarrelen tussen de struiken. De vogels zingen volop en ik maai met een enorm lawaai alles plat. Van de zacht roze heide maak ik een hutspot met de gaspeldoorn maar eerst maak ik er een foto van. Daarna sneuvelen er jonge dennenboompjes, prachtige palmpjes en ook de eikjes met die leuke eikeltjes gaan er aan. Dit zou de oplossing zijn tegen zinloos geweld. Tegen 13.00 uur ben ik het zat, genoeg vernield, genoeg uitgeleefd, Cokky krijgt een rustige man terug. Over een jaar bloeit de heide en de gaspeldoorn hier weer, alleen is alles wat lager en als er een bosbrand komt is het een stuk minder gevaarlijk om op El Collado te wonen.

Vrijdagochtend 7.16 uur, 30 oktober 2009.

Het is behoorlijk koud, 10,8 graden. Het is ook onbewolkt op een klein plekje na boven de Middellandse zee. De opkomende zon schijnt precies op die paar wolken, hebben we toch nog nog een snelle ochtendfoto.
Gisteren was ook een mooie dag het kwik liep op tot 24,4 graden.
Agenda: maaien op El Collado. En naar de prijsuitreiking van de jaarlijkse fotowedstrijd, altijd spannend.
Zo, en nu heel snel de bosmaaier in de auto leggen.

Woensdag 28 oktober 2009.

Spanjaarden hebben een slechte naam als het aankomt op het nakomen van afspraken, maar over de verbouwing zijn we zeer tevreden. Behalve dan over de man van de gordijnen. De Schot heeft al twintig jaar een winkel in het dorp dus zal hij wel betrouwbaar zijn, dachten we. De gordijnen zijn mooi maar voor ons gevoel te duur, 10 centimeter te kort en de roeden bij de openslaande deuren vonden we ook te kort. Hij zou terugkomen, maar dat vergat hij iedere keer. Vandaag, want gisteren was hij ons wéér vergeten, heeft hij het eindelijk afgemaakt. Na vele malen zeuren, en natuurlijk om drie uur ´s middags, dus daar gáát mijn siësta. Door een Nederlandse kachel firma ging ook gisteren mijn siësta in rook op. Het lijkt overdreven nu, bij temperaturen van rond de 25 graden, maar zelfs Remoli, die de vloerverwarming heeft aangelegd, is het ermee eens: ´s winters hoor je een vuurtje te stoken in de kamer. Het is een mooie Nederlandse spekstenen Barbas haard geworden. Een van de mannen vroeg hoe ik er toe kwam om bij Dirk Smit te kopen. Ik heb eerlijk geantwoord dat ik een zwak heb voor stoere, knappe Hollandse vrouwen die weten waar ze het over hebben. Zij staat in die winkel en dat was dus de reden. Hij glimlacht trots, “Ja, dat is Rianne, daar ben ik mee getrouwd, eigenlijk wilde ze veel liever een boetiek hebben”, dat laatste voegde hij er een beetje gemeen aan toe. Gelukkig ging dat niet door, ik koop liever kachels.

Woensdagochtend 8.15 uur, 28 oktober 2009.

Het is vrijwel geheel bewolkt, slechts een enkele keer breekt er een zonnestraal door het wolkendek. Gisteren kwam er een dikke zeedamp opzetten die net tot El Collado reikte. Dat kwam mooi uit want ik kon net het grootste deel van de ochtend zonder zon werken. De maximumtemperatuur kwam uit op 21,9 graden.
Agenda: kennissen van Javea naar Alicante brengen en een hoop rommel opruimen.
De luchtvochtigheid was hoog gisteren en bleef rond de 80 % hangen, dat was ondanks dat het niet warm was flink zweten. Er is ´s ochtends ook zeer veel dauw.

Dinsdagochtend 7.15 uur, 27 oktober 2009.

Het dauwpunt ligt bij 11,4 graden, dan kan er mist ontstaan en de temperatuur is 11,9 graden. Dus een klein beetje mist op sommige plekken in de vallei. Gisteren was een mooie dag. Rond 12.00 uur werd de maximumtemperatuur bereikt van 24,8 graden. Dat was toch nog flink zweten met de bosmaaier. Ik was nog geen 10 minuten aan het werk of de klanten kwamen op het lawaai van de bosmaaier af als de bijen op de bloemen van de Johannesbroodboom. “Kan je even komen kijken naar een grote dennenboom die vlak bij het huis staat?” en “Wij hebben een coniferenheg die veel te hoog is, daar moeten de toppen vanaf.” Nou ja, dus wat doe je dan? Zoals ooit eens in mijn functioneringsgesprekken stond: “Hij kan moeilijk nee zeggen”

Agenda: in een dikke dennenboom klimmen. Help, ik kom om in het werk. Moet ik maar nee leren zeggen.

Maandagochtend 26 oktober 2009.

Het belooft weer een warme dag te worden. Het is afgekoeld tot 15,1 graden en er zijn wat wolkenvelden aanwezig. Gisteren liep de temperatuur op tot 26,9 graden.
Agenda: vandaag begin ik met een grote maaiklus op El Collado. Eigenlijk had ik al in april moeten beginnen maar toen vond ik het te warm. Zegt de weervrouw van TVE 1 net dat de temperaturen wat hoger zijn dan normaal. Dat wordt dus flink zweten vandaag.
De Johannesbroodbomen bloeien al een tijdje. Ze geven een zoet weeïge geur af die honderden bijen  aantrekt. Onze bomen krijgen geen peulen, we hebben dus alleen maar mannetjes.

Zondag 25 oktober 2009.

In het dorp, op weg naar het vertrekpunt van de zondagse clubritten, komen we bij de bar ervóór al twee clubleden tegen. Dat is een slecht teken, want bij die bar verzamelen de motorrijders zich voor hun zondagse uitstapje. Remo heeft last van zijn rug en Juanjo heeft een gloednieuwe BMW, dus dat is twee fietsers minder. Onze voorzitter zit ook in de verkeerde bar en Juan en Juan, allebei gepensioneerd, hebben vandaag andere bezigheden. Dus Cokky heeft pech, we vertrekken met 7 wielrenners die allemaal sterker zijn dan degenen die anders het tempo aangeven. We gaan naar Font d´en Carros, beslist Gabi. Dat is een redelijk vlakke route voor deze omgeving dus ligt het tempo hoger. Op de terugweg gaan we via La Llosa omhoog terwijl de temperatuur stijgt tot zo´n 28 graden. Trainen is niet alleen een kwestie van spieropbouw, het gaat ook om uithoudingsvermogen, het lichaam wennen aan het niet alleen verbranden van koolhydraten maar ook van vetten, en het wennen van je kont aan het urenlang op het zadel zitten. Bij La Llosa stort Cokky in, ze stopt bij de bar voor een cola. De rest fietst door. Mijn kont is ook blij met een pauze, na de 80 kilometer van gisteren is het wel weer genoeg voor vandaag. We zijn allebei een kilo of acht te zwaar geworden en dat is te merken op deze lange helling. We wisten het, we hebben het zo lang mogelijk uitgesteld maar nu is er geen ontkomen meer aan: afvallen en kilometers maken is het devies voor de komende maanden.

Zondagochtend 25 oktober 2009.

Het is onbewolkt en een stuk frisser dan gisterochtend. De minimumtemperatuur kwam uit op 13,1 graden maar het belooft wederom een mooie dag te worden. Gisteren liep de temperatuur op tot 27 graden.
Agenda: fietsen met de club van Xaló.
De Wirling butterfly blijft mij verbazen. De struik is enorm gegroeid en bloeit bijna het hele jaar door. Fotograferen van een bloemetje is bijna net zo moeilijk als het fotograferen van een echte vlinder. Het moet absoluut windstil zijn, zoals deze ochtend.

Zaterdag 24 oktober 2009.

Het leven is goed in Spanje, bedenk ik mij als we lekker op de racefiets Alt de Pilarets afdalen. Vannacht is er ineens wat wind gekomen, een warme wind. Rond half negen pik ik Gareth en zijn zoon Fraser op. Ze komen buiten met windstoppers aan, “doe die maar weer uit, het is al 19 graden”, zeg ik. Gareth geniet ook van het fietsen, deze keer zelfs dubbel omdat Fraser schor is en niet kan praten. We fietsen dus lekker rustig naar de bar in Benissiva waar we precies om 10 uur zijn, almuerzo tijd. Alsof het afgesproken is komen er nog 6 clubleden van Pedreguer aanfietsen. Zaterdag- en zondagochtend is het zo druk bij David dat hij hulp nodig heeft. Geen probleem, we zetten tafels aan elkaar, dekken ze en halen zelf bier, cola en water uit de koelkast. Een andere renner zie ik de pinda´s op de schoteltjes schudden. Als ik even naar binnen loop staat er zelfs iemand in fietsoutfit in de keuken flesjes olijfolie bij te vullen. De bocadillos halen we zelf op uit de keuken als ze klaar zijn. Scheelt David weer een hoop tijd dan kan hij de koffie regelen. De carajillos die hij maakt zijn de beste uit de wijde omgeving. Hij zet even het stoompijpje van de koffiemachine in de cognac en steekt het dan aan. Samen met een paar koffieboontjes en een stukje citroen brandt de alcohol op, daarna gaat de koffie erop. Afrekenen doen we ook zelf, het is namelijk al jaren 5 euro per persoon, ongeacht wat we drinken. Het geld leggen we op de bar en daarna dalen we weer af richting Pego. Ach, wat is het leven goed en wat ben ik toch gek op de nobele fietssport.

Vrijdag 23 oktober 2009.

We lopen langs de droge rivierbedding van de rio Xaló. De wind is bijna weg, de zon schijnt uitbundig en de temperatuur is de 25 graden gepasseerd. Deze keer hebben we Poppy en de fietsen meegenomen. Het eerste stukje hebben we gefietst. Waar we nu wandelen komen geen auto´s, lekker voor Poppy die los rond huppelt tot we de schaapskudde tegen komen. Je weet maar nooit, honden en schapen, dus moet ze aan de lijn. De hei bloeit al een tijdje en ook aan de rozemarijn zitten weer bloemetjes. Kijk, de gele hoornpapaver bloeit ook. Het is een oude bekende van ons want in de eerste rij duinen, vlak bij de Noordzee kan je hem ook vinden.  In Nederland is de plant zeldzaam en is natuurlijk al lang uitgebloeid. "Poppy kom eens kijken, een naamgenoot van je, een Sea Poppy zeggen ze in Engeland."

Donderdag 22 oktober 2009.

“Je gooit je oude schoenen niet weg voordat je nieuwe hebt”, zegt mijn vader altijd. Dat bedoelt hij niet letterlijk maar meestal blijkt de man of vrouw in kwestie al lang een nieuwe partner te ontmoeten. Vandaag is het gelukt, ik heb eindelijk nieuwe schoenen maar deze keer moet je het wel letterlijk nemen. Grote steden mijd ik liever, maar zelfs ik heb af en toe iets nodig dat ze niet in een ferreteria verkopen. Dus als we toch naar het vliegveld van Valencia moeten, stoppen we bij de Decathlon om mijn wielerkleding voor de winter op peil te brengen. Daar zit ook een Mediamarkt, omdat de enige muziek bij ons uit de tv kan komen begint na een paar maanden relatieve stilte de behoefte aan muziek de kop weer op te steken. Een paar uur later, omringd door afstandsbedieningen en kabels zweer ik dat ik nooit meer een stap in de Mediamarkt zal zetten, ik koop nooit meer iets wat met iets anders verbonden moet worden! Vandaag in Alicante, om een kopie van mijn verloren rijbewijs aan te vragen, zijn we, geheel tegen mijn principes, de Corte Ingles in geweest, schoenen te kopen. Op de terugweg kwamen we langs een andere Mediamarkt, waar ze alle kabeltjes verkopen die je ergens anders niet kan vinden. Ik denk dat ik nu alles heb wat nodig is om televisie, muziekinstallatie en computer samen te laten werken. Mijn oude schoenen kan ik weggooien maar aan een flinke wandeling zal ik vast niet toekomen, deze week.

Donderdagavond 19.16 uur, 22 oktober 2009.

Buiten is het nog steeds 20 graden maar het heeft vandaag eerst geregend, slechts 2 mm, daarna verdreef de stormachtige wind de bewolking en werd het een zonnige dag met een maxium van 22,4 graden. De hardste windstoot van 82 km/h deed de parasol in de jacuzzi belanden. 
Agenda: eerst gauw met Poppy wandelen en daarna een logje maken.
De zon gaat mooi onder achter de Col de Rates.

Woensdag 21 oktober 2009.
Donkere wolken hangen boven het dal, vannacht heeft het al een klein beetje geregend, het is 17 graden.
Hoewel ik niet graag in de rij sta voor mijn eten, maak ik één keer per jaar een uitzondering: bij de Botifarra: gratis broodjes worst voor het hele dorp, één broodje longaniza (blank), eén sobresada (rood) en één morcilla (zwart, bloedworst). Als je geluk hebt, want toen wij aan de beurt waren, was de keuze even beperkt tot rode worstjes. Tegen middernacht had ik drie broodjes sobresada op, twee bekers wijn en carajillo en een mistela, was ik schor van het praten boven de muziek uit, had ik gedanst met Lina, had ik er een klant bij met een hele grote tuin, was ik uitgenodigd bij een wijnmaker en bij een professor die landschappen in bioscoopfilms bestudeert.
Agenda: bijkomen van gisteren en twee keer naar de ITV.

Dinsdagochtend 20 oktober 2009.

De zon schijnt maar er zijn ook veel wolken en er is weer regen voorspeld. Koud is het niet. de minimumtemperatuur kwam uit op 15,7 graden. Gisteren was een zonnige dag, het werd 20,4 graden.
Agenda: het normale leven gaat weer beginnen, Thom en Wilma naar het vliegveld van Valencia brengen.
Gisteren was het een feestdag van de Virgen Pobre, de heilige maagd van Xaló, die werd afgesloten met een processie en vuurwerk.

Maandagochtend 8.58 uur, 19 oktober 2009.

We zijn weer thuis. Gisteravond zijn we maar door gereden. Zo´n 50 kilometer voor de kust werd het bewolkt, de temperatuur steeg en het begon te regenen. Gisteren viel er 3 mm regen. De maximumtemperatuur kwam uit op 18,9 graden. Vanochtend was de koudste ochtend sinds maanden met 7,9 graden. Het is onbewolkt dus kunnen we buiten ontbijten, samen met de poezen en hun oppas. Het is allemaal prima gegaan. Het gras is netjes gemaaid en de oven maakt geen raar geluid meer. Bedankt Thom en Wilma!

Zondag 18 oktober 2009.

Vanaf Beteta volgen we onverharde wegen, totdat Cokky begint te protesteren als we weer een steile helling omhoog rijden waarvan ik niet helemaal zeker weet dat we hem ook gefietst hebben. Dus bij Santa Maria del Vall gaan we weer het asfalt op. Het is hier net de Hoge Veluwe, maar dan hoger. Grove dennen, eekhoorntjes, herten en uitgezette wandelingen. Alleen zijn hier meer schapen dan mensen. We zoeken een plekje in de zon. De thermometer geeft 12 graden aan maar op een beschut plekje is het heerlijk warm. Dan nemen we de laatste helling naar Guadalaviar, waar we geslapen hebben na de zwaarste dag van mijn fietstocht in augustus. Precies met etenstijd komen we in het dorp aan.

De vrouw van het hostal herkent me nog, en ze dekt gauw een tafel voor ons. We luisteren naar de grote verhalen van de paddestoelenzoekers, tientallen kilo´s zijn er geplukt. We mogen proeven van een pastagerecht met paddestoelen maar gelukkig bieden ze ons geen hapje van hun hoofdgerecht aan: ze eten “cabeza”, schapenkop. Opengespleten ligt hij in een schaal op tafel, inclusief tanden. Ach, mijn moeder is gek op tong en bij Cokky thuis aten ze vroeger ook gebakken hersenen maar geef mij maar gehaktballetjes. We lopen naar het uitzichtpunt en brengen een bezoek aan het museum van de “Trashumancia”, de trektocht van de schaapskuddes. Foto´s van herders met kleine tentjes in een dik pak sneeuw. Wat zit ik dan te zeuren over een klein beetje kou?

Zaterdagochtend 9.00 uur, 17 oktober 2009.

De thermometer van de auto geeft min 2,2 graden aan. Het lijkt alsof het beekje kokend water bevat. Het meertje in het dal veroorzaakt zoveel damp dat we binnen een uur uitkijken over een dikke mist. Het is goed dat we met het kamperen gestopt zijn. We konden in Fresneda de verandering al voelen aankomen. De laatste ochtend was de temperatuur gedaald naar 6 graden. De Spaanse televisie gaat uitvoerig in op de weersomslag. Het is erg helder en de wind uit het noorden voert koude lucht aan. Zonder internet kan ik niet even kijken hoe het bij ons thuis in de tuin is maar zeker geen 2,2 graden onder nul. Steeds komt het Spaanse gezegde weer in mij op als we door het droge, zonnige maar koude binnenland rijden: “9 meses invierno, 3 meses infierno”, 9 maanden winter en 3 maanden hel.

Vrijdag 16 oktober 2009.

“Kijk, hier moesten we met onze fietsen op de nek de Taag oversteken”,“Kijk, en toen moesten we hier nog helemaal omhoog fietsen”. Cokky kijkt me geschokt aan. “In augustus, mét bagage, als het boven de dertig graden is? Jullie zijn gék!” Ja, dat waren we wel een beetje, ik heb afgezien en gemopperd maar achteraf was het een prachtige tocht. “Toen smaakte het bier véél lekkerder”, verzeker ik haar als we op het met kinderkopjes geplaveide pleintje van Beteta onder de romantische houten balkonnetjes in de laatste zonnestralen een glas bier drinken. Ze is niet te overtuigen. Ze wil best de mooiste plekjes zien die we bezocht hebben tijdens de fietstocht in augustus, maar comfortabel vanuit de auto.

Donderdag 15 oktober 2009.

We zijn niet eens zo heel ver van huis, en toch is alles anders. De dorpjes hebben geen urbanisaties, het dal is leeg op wat kippenfokkerijen na, er groeit een ander soort olijfbomen en het heeft sinds mei bijna niet geregend. De kust ligt op twee uur rijden afstand, de regen van de “Gota fria” valt hier niet, het is droog. Amandelen, olijven en dennen wisselen elkaar af en omzomen de nu lege akkers. Kuddes geiten en schapen lopen er, in sommige dorpen staat een kleine kaasfabriek. Het “turismo rural” is in ontwikkeling, wandelpaden worden uitgezet, dorpjes worden gerestaureerd en mooie folders moeten de toeristen het binnenland in lokken. Het is hier landelijk, mooi en erg rustig, zoals de Jalónvallei 30 jaar geleden was. Ooit is het een vage droom van mij geweest om een natuurkampeerterrein te beginnen in ons dal, maar dat is niet makkelijk realiseerbaar en we hebben nooit doorgezet. Ik ben jaloers op Joost, hij heeft dit zó goed opgezet op deze prachtplek. Maar ik heb mijn vrijheid en hij moet van Pasen tot en met oktober beschikbaar zijn voor zijn gasten. Tien jaar geleden had ik dat wel op kunnen brengen. Nu ben ik blij met een dag niks doen, we zitten bij de tent, lezen een boek en lopen naar het dorp om te eten. La Fresneda is een fantastische plek, goed dat er mensen zo hard werken om hun droom te verwezenlijken, dan kunnen wij er van genieten.

Donderdag 15 oktober 2009.

Na een heel stille nacht vol sterren is het prachtig wakker worden hier, met de zon in de tent. En dan worden er ook nog lekkere croissants bij de tent bezorgd voor het ontbijt.

Woensdag 14 oktober 2009.

Na twee nachten hotel willen we weer kamperen, maar er zijn niet veel leuke Spaanse campings die nog open zijn in deze tijd van het jaar. Gezien de weersverwachting kunnen we beter aan deze kant van Valencia en een beetje in het binnenland blijven. We besluiten een ander stuk Vía Verde te fietsen en op de website van deze wandel- en fietspaden die over oude treintracés lopen, vinden we een link naar een camping in een natuurgebied bij La Fresneda. Van Hollanders, dus we vermoeden dat we daar prettig kunnen staan met de tent. Na een prachtige tocht door uitgestrekte bossen, langs mooie bergen en uitgestrekte valleien komen we bij Morella, het ommuurde stadje dat we zouden bekijken, maar tegen de tijd dat we daar langs rijden hebben we geen zin meer om te stoppen, we willen lekker bij de tent zitten en Morella bewaren we wel tot de volgende keer. De camping overtreft onze verwachtingen: kleinschalig, prachtig uitzicht, rust, goede voorzieningen en wifi. Eigenaar Joost trakteert ons op een biertje, we krijgen een map mee vol info over wandel en fietsroutes en er staat een kast vol boeken in de bar/receptie. Het dorp, 3 km verderop, is schilderachtig. Ik ben bang dat we het hier wel langer dan 2 nachten uit gaan houden.

Dinsdag 13 oktober 2009

Op zoek naar een restaurant komen we in een processie terecht: de Heilige Pilar wordt toegezongen door mensen in traditionele kledij. Als we later aan een lamsvleesschotel zitten, stroomt het restaurant vol met deelnemers aan de processie. Na het toetje, gaat het zingen nog lang door. De volgende ochtend is het nog een graad of 12 als we de fietsen uit de auto halen. Over de verlaten spoorlijn fietsen we richting de mijnen van Ojos Negros. Vanaf Santa Eulalia ligt de rails er nog, dat fietst wat lastig dus nemen we het asfaltweggetje dat er vlak bij ligt. Het landschap is wijds en verlaten op af en toe een schaapskudde of een boerderij na. Wat een rust. Onderweg komen we wat dorpjes tegen maar een blikje cola is moeilijk te krijgen. Ons meegebrachte brood moeten we delen met hongerige katten en een hond met een lelijke wond aan zijn oor. Hier en daar staan oude karren, of een oude dorsmachine aan de rand van het dorp. Veel huizen zijn vervallen tot ruines, de akkers zijn leeg, trekkers veroorzaken al ploegend stofwolken.

Eigenlijk valt het wel mee, die lelijkheid van Cella. Goed, als je vanaf Albarracín komt is de schok groot, de architectuur is nogal functioneel, of te wel er staan een hoop lelijke schuren. Maar aan de andere kant van het stadje ligt een bron die wel 2000 liter water per seconde geeft, met een klein parkje eromheen en een grote bar erbij die lekker koel bier schenkt. Na 80 kilometer fietsen is Cella een prachtige oase.

Maandagochtend 12 oktober 2009.

Samen fietsen we nog een paar uur langs de Guadalaviar. Een schaapsherder laat zijn kudde van het glasheldere water drinken. De hemel is intens blauw, het is een prachtige herfstdag.

Zondagmiddag 12 oktober 2009.

We fietsen een stukje verder de bergen in en eten ons stokbrood op langs een snelstromend riviertje. Daarna rijden we Tramacastilla in, een leuk klein plaatsje. Cokky haalt twee kopjes koffie uit de bar die we op de rand van de fontein, gezellig naast onze fietsen opdrinken.

Zondag 11 oktober 2009.

"Wij zitten in het lelijkste dorpje van heel Spanje!” jammert Lina. Ja, dat krijg je ervan, als je in Spanje weg wilt in een “puente”, een lang weekend, dan moet je tijdig boeken. Zeker als je met een groep naar een populair stadje als Albarracín wilt. De eerste drie stellen konden drie maanden geleden nog een hotel boeken, de twee erna konden nog terecht in een appartement en net nadat wij de camping opreden werd het bord “completo” (vol) opgehangen. Na wat rondhangen, wachten, en veel gebruik van mobieltjes vinden we elkaar uiteindelijk op zaterdagavond om een uur of tien bij de brug over de rivier. Cesar heeft een tafel gereserveerd in een restaurant en tijdens de maaltijd wordt het programma voor zondag besproken. Wij hebben de fietsen bij ons, de rest van de fietsclub is op de motor. ´s Ochtends trekken we ons eigen plan en zondagmiddag ontmoeten we elkaar weer in het restaurant, waarna we gezamenlijk Albarracín door lopen, net als honderden andere Spaanse toeristen. De muren om de stad heen, de nauwe straatjes, het sfeervolle plein en het prachtige uitzicht zorgen ervoor dat dit stadje heel hoog genoteerd staat in de lijst van mooiste dorpen van Spanje. Op maandag gaat iedereen weer weg, de meeste gaan terug naar Xaló, Manolo en Tonica hebben een week vakantie en gaan naar Segovia. Wij hebben nog acht dagen en onze volgende pleisterplaats is Cella, daar ben ik in augustus geweest tijdens mijn fietstocht met Armando, Javi en Juan Mateo, en dat wil ik Cokky laten zien. Want Cella is, daar heeft Lina gelijk in, het lelijkste dorpje van heel Spanje.

Albarracin, zaterdag 10 oktober.

"Draai je eens om, je snurkt", zegt Cokky en geeft mij tegelijkertijd een por in mijn zij. Zonder protest draai ik mij om maar nu ben ik wakker en hoor het snurken ook. "Sorry, het is de buurman", zegt ze. Verder slaap ik lekker in ons tentje. De temperatuur daalt ´s nachts naar zo´n 8 graden en de volgende ochtend is de tent nog steeds kurkdroog, er is geen dauw. De lucht is fris en droog op 1200 meter hoogte. De populieren in de rivierbedding kleuren prachtig geel.

Vrijdagochtend 8.26 uur, 9 oktober 2009.

Richting de Middellandse Zee drijven een paar dikke wolken maar de zon komt netjes om 8.18 uur boven de berg. De minimumtemperatuur is 15,3 graden. Gisteren was de warmste dag, tot nu toe, van deze maand. Om 13.00 uur werd een maximumtemperatuur bereikt van 28,7 graden.
Agenda: vandaag is het een feestdag voor de Communitat Valencia, maandag is een feestdag voor heel Spanje, wij gaan ook weg. Als we alles hebben ingepakt rijden we naar het kampeerterrein van Albaracin. Zo gauw het mogelijk is om te loggen zullen we dat doen. Dinsdag 20 oktober zijn we weer thuis. Thom en Wilma gaan dan weer naar huis.

Het wordt toch een beetje herfst, de bladen van de populier en abrikoos verkleuren geel, de granaatappels zijn enorm groot en rijp.

Donderdag 8 oktober 2009.

Wat is er mooier dan gras maaien in het zonnetje, onder de palmen, met uitzicht op de Middellandse Zee? En dan daarna genieten van een welverdiend koud biertje en lekker eten. Tja, als je dat iedere week doet wen je eraan, voor iemand die het hele jaar in een werkplaats aan motoren sleutelt is het eens een keer iets heel anders. Dus op mijn laatste werkdag voor de vakantie neem ik graag het aanbod van Thom aan: hij gaat mee helpen maaien. De hele dag zijn we bezig, onderbroken door een goede lunch. Net voordat het donker wordt zijn we klaar, ik kan gaan genieten van een welverdiende vakantie, en Thom ook. Als hij klaar is met de klussenlijst tenminste, want dat is het nadeel als je handig bent en je gaat oppassen op het huis van iemand die iets minder handig is: er is altijd wel wat te repareren. Dus als we terugkomen doet de ijsblokkenmaker van de koelkast het waarschijnlijk weer en maakt de oven minder herrie. Alvast bedankt Thom en Wilma, en prettige vakantie!

Donderdag 8 oktober 2009.

Het is een beetje heiig, de luchtvochtigheid is hoog en de temperatuur is vannacht rond de 19 graden gebleven. Straks komt de zon door en dan wordt het weer een mooie dag.
Agenda: maaien en inpakken, instrueren en delegeren: laten zien waar de glascontainer staat voor de lege wijnflessen, vertellen hoe de vier verschillende soorten kattenbrokjes verdeeld moeten worden over de aanwezige katten, en even samen met Poppy wandelen. Poppy luistert naar iedereen, als ze zin heeft.

Woensdagochtend 7.10 uur, 7 oktober 2009.

Het is fris buiten en in de vallei hangt mist. Het duurt nog een uur voordat de zon boven de berg komt. Gisteren was wederom een prachtige dag, weinig wind, weinig wolken en veel zon. De temperatuur liep op tot een zomerse 28,5 graden.
Agenda: gisteravond al een autootje opgehaald uit Moraira om er om 9 uur mee naar de ITV in Denia te gaan. Daarna autootje terug brengen en het gras van Juan maaien, daar is gisteren niets van gekomen. Dan onze vrienden die komen oppassen ophalen van het vliegveld in Valencia. O ja, eerst een stukje met Poppy fietsen. Gisteren geen tijd gehad om met die arme hond te wandelen.

Dinsdag 6 oktober 2009.

De tent is van zolder gehaald, het bed in de logeerkamer is opgemaakt. We moeten nog even wat dingen op papier zetten want sinds de laatste keer dat ze opgepast hebben is er veel veranderd in huis. Alles is schoon en opgeruimd. Meestal beginnen we pas een paar dagen van te voren met de voorbereidingen voor onze vakantie maar dit keer zijn we al langer bezig. Ons log wordt door veel mensen gelezen, en een aantal daarvan reageert, soms met nuttige tips. In november vorig jaar vroeg ik me af of er geen speciaal kattenvoer was voor onze licht problematische Koepoes (Rosa), en wat blijkt? Zelfs bij Royal Canin lezen ze ons log. Er is nu nieuw speciaal kattenvoer voor poezen in stress situaties: verhuizingen, verbouwingen of  veranderingen in de gezinssamenstelling. Na 6 maanden verbouwing was de Koepoes zo broodmager dat Cokky dacht dat ze een ernstige ziekte onder de leden had, maar zodra de bouwvakkers weg waren werd ze met de dag dikker. Ze eet nu al een week “calm” brokjes, ze lijkt al iets relaxter maar het voer heeft langere tijd nodig voordat er verbetering merkbaar is. Ook de dierenarts is benieuwd of ze zich de komende twee weken niet in de tuin verstopt, maar zich laat aaien. Dat zou niet alleen leuker zijn voor de poes, maar ook voor de oppas. En als het niet werkt hoeven we het voer ook niet te betalen.

Dinsdagochtend 8.38 uur, 6 oktober 2009.

Onbewolkt en 11,2 graden. De zon komt steeds later boven de berg dus blijft het langer koud. Remoli heeft uiteindelijk al zijn werk afgerond, de vloerverwarming doet het maar die hebben we nog niet nodig. Gisteren liep de temperatuur op tot 27,6 graden.
Agenda: met een camper uit Denia naar de ITV keuring in Gandia. Ruud komt om wat spullen te halen en als ik tijd over heb, het gras van Juan maaien.
Het snoeien van de Canarische palm schiet er even bij in. Dat komt in november wel.

Maandag 5 oktober 2009.

Sta ik zondagochtend om half zeven op de autosnelweg zonder benzine, maar ik heb altijd geluk, 700 meter verder is een benzinepomp. De Volvo zuipt nu echt benzine, misschien 1 op 5. Gareth en ik zijn nog net op tijd bij de start van de enige vlakke toertocht in Spanje, die van de stad Valencia. Met tweeduizend wielrenners zoeven we over de afgezette autowegen. De 98 kilometer leggen we af in 2 uur en 29 minuten, 39,1 km/h gemiddeld. Toni ziet aan één kant helemaal zwart want hij heeft de zijkant van de tunnel geraakt toen hij moest uitwijken omdat Estannis viel. De rest van CCPedreguer komt heelhuids over de finish. De chip voor de tijdscontrole ben ik verloren en mijn portemonnee ligt ergens anders langs de kant van de weg. Dat wordt pasjes blokkeren en nieuw rijbewijs aanvragen. Gelukkig had ik contant betaald bij het benzinestation dus er zit weinig geld in mijn portemonnee. Gareth heeft genoten van het sleuren op kop en ik vond het prachtig om achter hem over de autosnelweg te fietsen. Op de terugweg slaat de Volvo bij ieder stoplicht af. Vandaag is de Volvo, in overleg met de specialist, terminaal verklaard. De stekker gaat eruit. Precies op tijd. De Volvo was voor de komende periode uitgeleend aan vrienden die hier hun vakantie doorbrengen. Als we, zoals eigenlijk de bedoeling was, met Gareths auto naar Valencia gegaan waren, hadden zíj ergens langs de kant gestaan. Nu kunnen ze nog iets regelen. Gelukkig.

Maandagochtend 5 oktober 2009.

Doorat het een heldere nacht is geweest zakte de temperatuur naar 12,1 graden. Gisteren was ook een fraaie dag met weinig wind, het kwik liep op tot 26,9 graden.

Agenda: de Volvo naar Juanjo brengen want hij loopt niet goed en ´s middags heb ik hem al nodig omdat vrienden hen willen gebruiken en die moet ik om 16.30 uur ophalen uit Alicante. O ja, nog naar Valeciaanse les ook.

Ook aan de struiken van de muskaatdruif hangen nog kleine trosjes,. Sommigen zijn nu heerlijk zoet. Poppy lust ze ook.

Zondag 4 oktober 2009.

“Wanneer gaan we jullie huis nu inwijden?” heeft Manolo al tien keer gevraagd, en hij maakt een gebaar alsof hij een champagnefles kapot gooit tegen de gevel. Nou vooruit dan maar, in kleine kring, en met paella. Cokky denkt handig te zijn: ze schakelt een paar Spanjaarden in. “Paella? Dat heb ik nog nooit klaargemaakt hoor”, is de reactie van Manolo, van Juanjo en van Tonica. Lina heeft wel ervaring, maar die is beperkt tot een paella van maximaal zes personen en we zijn met ons achten. Ze dicteert het boodschappenbriefje: varkensribbetjes, kip en konijn, grote garnalen en een inktvis, een verse, want die stukken uit de diepvries hebben geen smaak, kikkererwten, paellagroenten uit de diepvries van de supermarkt en saffraan. Manolo snijdt de inktvis aan stukken, Juanjo hakt de peterselie en Eugène neemt de leiding. “Néé…” roept Lina, “dat moet je zo niet doen! Zo hoort het niet, je maakt er een Hollandse paella van!” Paella mixta wil zeggen met vlees en vis, maar in dit geval was het Valenciaans en Hollands. Nog voor het toetje kijkt Manolo al verlangend naar de ligbedden, een Spaans feestmaaltijd is niet compleet zonder siësta.

 Zaterdag 3 oktober 2009.

Als kind was ik gek op mooie verhalen. Ik kroop tegen mijn opa aan en bleef net zolang zeuren tot hij ging vertellen. Meestal vroeg ik om verhalen uit de tweede wereldoorlog, die waren het spannendst. Omdat mijn opa in Leiden was geboren, en zijn vader en opa ook, behoorde het verhaal over hoe de watergeuzen Leiden hebben bevrijd van de gemene Spanjaarden tot mijn favorieten. Het is ook een prachtig verhaal. Alles zit erin, de honger, de bevolking die zich bijna wil overgeven, de brieven die per duif binnenkomen, het hoge water dat de bange Spanjaarden op de vlucht doet slaan. Tenslotte vindt een weesjongen een grote ketel met hutspot. Pas veel later heb ik gelezen dat onze hutspot helemaal niet leek op de hutspot van de toenmalige Spaanse bezetters. Er waren nog geen aardappels en de peen was ook nog niet uitgevonden. Sinds kort weet ik wel hoe het eruit moet hebben gezien. Het was vast “Puchero” het favoriete streekgerecht van onze Spaanse vrienden voor de zondagmiddag. Het is een soort groentesoep met grote gehaktballen met een koolblad er om heen, draadjesvlees, spek, kikkererwten en stukken onduidelijke groente. Na de ontdekking van de aardappel en peen is dat er ook aan toegevoegd. Om 8.30 uur gaat de pan al op het vuur zodat alles lekker gaar is rond twee uur. Stampen of prakken is er niet bij. De Spanjaarden zijn er gek op maar zoals bij de meeste Spaanse streekgerechten is één keer per jaar voor mij wel genoeg, op 3 oktober.

Zaterdagochtend 8.30 uur, 3 oktober 2009.

Onbewolkt en afgekoeld tot 14,7 graden. Gisteren was een zonnige dag met af en toe een wolk. De maximumtemperatuur van 26,9 graden werd om 15.00 uur bereikt. Er was niet veel wind.
Agenda: het huis schoonmaken. Niet fietsen want morgen gaan we met de club naar Valencia voor een toertocht.
Niet alle druiventrossen worden geoogst, alleen de eerste twee trossen van iedere tak dicht bij de stam. De kleine trosjes aan het einde van de takken blijven hangen omdat ze te zuur zijn. Die beginnen nu pas lekker te worden.

Vrijdag 2 oktober 2009.

Poppy springt als een jong veulen dat voor het eerst in de wei loopt, door de duizenden witte bloemetjes. Prachtig groen is de vallei. Alleen de druivenblaadjes verraden dat het herfst is.  Drie weken na de eerste regenbui is het weer voorjaar geworden. Augustus, warm, droog, bruin en stoffig lijkt al lang geleden. De Spaanse margrieten bloeien weer, de eerste goudsbloemen zijn direct na de regen ontkiemd en gaan open. De amandelbomen die bijna al hun bladeren door de droogte hebben verloren maken aan het eind van hun twijgen weer nieuwe blaadjes. In de moestuin komen spontaan de tuinbonen op. Zelfs de dennenbomen hebben het voorjaar in hun hoofd en maken nieuwe scheuten alsof het april is. Dat is het leuke van Spanje, na de zomer komt eerst de regen en dan denkt de natuur dat het weer lente is. Omdat de regen dit jaar bijna een maand vroeger is gekomen zijn de temperaturen ook nog veel hoger. Bij zo´n graad of 26 en veel water weten de planten niet hoe snel ze de grond uit moeten barsten. Fantastisch, al dat groen. Hoewel, het gras groeit ook ineens erg hard. De tuin van Juan, 5000 vierkante meter, onze tuin 3000, het stukje van Manolo, 800 en ook nog een klein stukje van David. Dat wordt volgende week maaien en nog eens maaien. Toch leuk, een tweede voorjaar.

Vrijdagochtend 8.08 uur, 2 oktober 2009.

Het is vrijwel onbewolkt, de temperatuur is gezakt tot 15,7 graden. Gisteren was een zomerse dag, de maximumtemperatuur kwam uit op 27,4 graden.
Agenda: doorgaan met het opruimen van de boom. Remoli is bezig met thermostaten en hij gaat de vloerverwarming testen.
De olijven schieten al lekker op, over een maand zullen de eerste boeren wel aan de oogst beginnen.

Donderdag 11 oktober 2009.

  “Unrestricted country views!” Zo adverteerde onze makelaar lang geleden met het huis waar we nu in wonen. Mooi uitzicht aan alle kanten maar wat een winderige kale boel. Het eerste wat we kochten voor ons nieuwe huis waren boompjes, 28 dennen, een steeneik, fruitbomen, 4 Johannesbroodbomen en 6 Blackwoods (Acacia melanoxylon). Natuurlijk zag je ze nauwelijks staan. De dennetjes waren zo klein dat we wat vaker het gras maaiden, “kijk, nu zie je ze pas goed staan, zie je wel dat ze groeien." Vrienden gaven mij een hangmat, want wat moet je een rentenier anders geven, alleen kon ik hem nergens ophangen. Even een paar jaartjes gewacht en hij kon tussen de Johannesbroodboom en de Blackwood hangen. Eindelijk kon ik beginnen met rentenieren. Een paar jaar later was de Blackwood zo hoog en dik geworden dat het huis gevaar liep. Met pijn in mijn hart heb ik vandaag de motorzaag in zijn zware stam gezet. Zes uur hard door werken en hij ligt in kleine plakken klaar om gekloofd te worden. Aan de jaarringen kan je zien hoe hard hij geroeid is. In de logeerkamer is het weer licht en zonnig en we hebben weer een heel klein beetje zicht op de bergen. Alleen moet ik voor de hangmat een nieuw plekje zoeken. Geeft niets, we hebben ook nog een heel dennenbos staan.

Donderdagochtend 8.10 uur, 1 oktober 2009.

Ja, we zijn weer een beetje terug. De telefoon doet het maar de ADSL lijn valt regelmatig uit. Nee, Telefonica is nog niet geweest. Ik was het zo zat dat we er zelf maar 25 meter stroomkabel hebben tussen gemaakt. Maar welke lijn is van de buurvrouw en welke is van ons? Gisteravond had ik weinig tijd meer om dat uit te zoeken en heb ik beide kabels maar samen gedraaid. Kijk, het werkt nog ook! Bijna dan.
Agenda: snel naar Gandia voor een ITV. Denia heeft 10 dagen wachttijd voor een autokeuring.
Het is bijna onbewolkt. We sluiten september af met 428 mm regen.