Wonen in Spanje

Maandagochtend 11.00 uur, 30 november 2009.

Voor het eerst in jaren heb ik een maandagochtend gevoel. Het is koud en er staat een harde noord-westen wind. Om 8.00 uur netjes met onze drie poezen en het fototoestel een rondje gewandeld maar de zon kwam nauwelijks door, de poezen deden niets leuks, alles had ik al eens gefotografeerd. Met koude voeten en zonder goede ochtendfoto kwam ik weer thuis. "Ik stop met dat domme webloggedoe", heb ik nog tegen Cokky gezegd voordat ze naar Benissa ging voor de Valenciaanse les. Nou ja, na een uurtje de schuur schuren en een kop koffie gaat het wel weer. Somber, koud weer heeft direct invloed op mijn humeur. Laat het dan maar flink regenen daar heeft de tuin nog wat aan. Maar nee hoor, gistermiddag viel er maar 1,5 mm. De temperatuur bleef steken op 16,9 graden. Zo, nu ga ik weer verder met het schuurtje. O ja, neem nooit iets van hout in Spanje. Het maakt niet uit wat je erop smeert, de zon brandt alles eraf.

Zondagochtend 7.55 uur, 29 november 2009.

Volgens het weerbericht is er 20% kans op regen, er zijn inderdaad veel wolken. Manolo belde gisteravond op, hij gaat niet fietsen vandaag, dus durft Cokky ook niet mee omdat zij anders de zwakste is. Laten we maar eens een gemakkelijke zondagochtend houden, we gaan gewoon met Poppy wandelen. (als Cokky wakker is) Het is 6,6 graden, gisteren was het wel zonnig maar er stond een koude wind. De maximumtemperatuur kwam uit op 18,3 graden. Gareth en ik konden nog in onze zomerbroeken fietsen, de Spanjaarden natuurlijk niet.

Zaterdag 28 november 2009.

In de schaduw van onze parasoldennen staat al een tijd een oude stoel. Ik heb die stoel ooit naast een container gevonden. Hij was erg handig voor de katten als opstapje om door het raam naar binnen te kunnen. Tijdens de verbouwing van ons huis konden ze via die stoel het caravan raam in. Na de verbouwing kregen de katten een prachtig kattenluik in onze buitendeur. De stoel heb ik gebruikt toen ik de palen voor de pergola aan het schilderen was. Het was een mooi steuntje. Ik was nog niet klaar of Oscar nam de stoel in beslag. Iedere keer als we met de auto terug komen ligt hij pontificaal op de stoel. Prima plek voor hem, hij kan alles in de gaten houden, of wij thuis komen, of er toevallig iemand op het weggetje loopt en hij kan heel de tuin overzien inclusief het terras. “De “waakstoel” is zijn vaste plek geworden. De oude rieten zitting was zo slecht dat hij met deken en al naar beneden dreigde te vallen. Vandaag heeft Oscar een nieuwe waakstoel gekregen. Altijd nuttig zo´n fietsroute langs containers, bij Benichembla zagen we hem liggen en daarna hebben we hem met de auto opgehaald. Oscar besnuffelt de stoel eerst uitgebreid, keurt hem goed en neemt zijn vaste positie in. Als we twee uur later weer thuis komen vinden we hem diep in slaap. Blijkbaar hebben we ons vergist, dit is geen waakstoel, we hebben per ongeluk een slaapstoel meegebracht.

Vrijdag 27 november 2009.

“Kom, laten we haar vandaag eens verwennen”, zeg ik tegen Cokky. We nemen Poppy mee naar het strand in Dénia. Ze is nog nooit de vallei uit geweest en als het aan haar Engelse eigenaar lag was ze zelfs nog van het erf af geweest. Eigenlijk zou ik het houten schuurtje moeten schuren en verven maar het is mooi weer en dan verzin je gauw wat uitvluchten. Om 10 uur lopen we al op het strand. Poppy geniet ervan en is na de eerste kennismaking met golven al snel gewend. Het strand, Les Bovetes, is zo schoon dat ik pas na 20 minuten een stok vindt om lekker mee te kunnen spelen. Eigenlijk mogen hier geen honden op het strand komen maar zo vroeg ligt er nog niemand te zonnen. Poppy komt zelfs nog een vriendje tegen om leuk mee te spelen. Na een uurtje vinden wij het wel genoeg, Poppy heeft dorst gekregen van het zoute zeewater en wij van het wandelen. We besluiten het uitstapje met een almuerzo in Nova Denia, beetje water erbij voor Poppy en een beetje wijn voor ons. Leuk zo´n lease-hond. Zijn we dit jaar toch één keer op het strand geweest.

Vrijdagochtend 7.45 uur, 27 november 2009.

Af en toe draaien de schoepjes van de windmeter, de wind komt vanaf de Middellandse zee en daarom is het niet kouder geworden dan 12,4 graden. Gisteren was een mooie dag met niet veel wind, het kwik liep op tot 21,6 graden.
Agenda: Ik ben begonnen met het houten schuurtje te schuren daarmee ga ik vandaag door.Soms willen mensen het uurloon weten in Spanje: Nou, gisteren is ook de koelkast gerepareerd. Voor een technicus betalen we het hoogste uurloon tot nu toe: € 35,60. Twee keer voorrijkosten is € 16,80. O ja, daar komt nog 16% BTW bij. Hij had precies een uur nodig. Dat was best snel.

Donderdag 26 november 2009.

Wie hard werkt moet goed eten, dat heb ik wel geleerd in het leerlingstelsel bij Staatsbosbeheer. In Holset gingen we spek en ei eten, in Wapenveld stuurden de bosarbeiders me er tussen de middag op uit om gefrituurde karbonades te halen en in Bladel heb ik gebakken bloedworst leren eten. Nee, niet bij het avondeten maar bij het ontbijt op witte boterhammen. Vooral ´s winters heb je veel calorieën nodig als je 800 boompjes op een dag moet planten. Hier is het anders, hoewel het bijna winter is, is het overdag zomer. Maar zodra de zon onder is, gaat de kachel aan. En eten we winterse gerechten. Bruine bonen met spek kennen ze hier niet, maar alle 12 slagers in het dorp maken morcilla, bloedworst, dat hier gegeten wordt als tapa of in de stoofschotels. Bij Galan, de grootste en mooiste slagerij, heeft Cokky een bol bloedworst gehaald, en ze heeft appelmoes gemaakt, voor bij de rode kool. Probleem is dat ik geen enkele boom geplant heb vandaag, alleen wat brandhout gezaagd. Dat wordt afzien morgen, óf hard werken óf veel fietsen, maar eigenlijk ben ik bang dat ik bij die 60% mensen met overgewicht ga horen, net als de slager.

Donderdagochtend 8.32 uur, 26 november 2009.

Wat een verschil in temperatuur, tien graden meer dan gisterochtend. Heb ik net de vloerverwarming voor de eerste keer in de slaapkamer een paar uur laten draaien, de houtkachel in de kamer laten door branden, komt de minimumtemperatuur uit op 11,2 graden. Gisteren was een prachtige dag het werd het 21,4 graden.
Agenda: ik weet niet, zegt Cokky.
Lig ik net op mijn buik om de hemel te fotograferen met een spoorbloem op de voorgrond, komt natuurlijk die stomme Os met zijn lelijke kattenkop aan de lens ruiken.

Woensdag 25 november 2009.

Wijn drinken hoort bij Spanjaarden, maar dan alleen bij het eten, en met mate. Dat je in het dorp voor een euro per liter losse wijn kan kopen, is eigenlijk niet best voor het imago van de wijn. “Goedkoop”, dus als je goede wijn wilt schenken, koop je een dure fles. Een jaar of tien geleden klopte dat wel, het was ieder jaar even afwachten of we de wijn lekker vonden of niet. Maar de bodega timmert ook aan de weg, heeft vinologen in dienst en investeert een hoop geld in verbetering van de installatie. En met resultaat: de droge witte wijn is tegenwoordig ieder jaar lekker: licht, fruitig, met bloemetjes. Voor doordeweeks is hij prima, met de feestdagen, als er meer aandacht is besteed aan de gerechten, halen we de kristallen glazen uit de kast en schenken we een duurdere wijn. Onze gastronomische fietsvrienden geven hoog op van de “Bahia de Denia”, vooral bij visschotels. Hij is, zoals alle witte wijn uit de vallei gemaakt van moscateldruiven. Volgens de jury van verschillende wijnproeverijen is het een frisse, elegante wijn, de bodega wint momenteel de ene gouden medaille na de andere. In de “Guía Penin 2010” heeft de “Bahía de Denia” het predicaat “uitstekend” gekregen. Een fles van deze door Cinve en Mezquito met goud bekroonde wijn kost 4 euro 60. Zo, en nu eerst even een flesje open maken.

Woensdagochtend 8.10 uur, 25 november 2009.

Het gras is wit, op de grond heeft het behoorlijk gevroren. Dat heb je als het een heldere nacht is en je op het diepste punt van een vallei woont. Het weerstation geeft 1 graad aan als minimumtemperatuur. De zon is krachtig en net als gisteren zal de temperatuur snel oplopen. Het werd gisteren 20,7 graden.
Agenda: we gaan weer eens met een auto naar de ITV keuring, dat is nummer 39 dit jaar.
De blaadjes van de granaatappel kleuren prachtig geel.

Dinsdag 24 november 2009.

Wij hebben pech, onze palm is een vrouwtje en krijgt dadels. De oranje vruchtjes zien er prachtig uit maar op de tegels geeft het een flinke troep. Het is alweer tijd geworden om te snoeien. De rode klei in onze vallei is vruchtbaar en als het genoeg regent, groeit alles als kool. Neem nu onze Canarische palm, ieder jaar zaag ik er zeker 35 bladeren af en ook nog eens evenveel takken met dadels. De eerste keer, in 1996 ging ik op de grond zitten om zo de boom te snoeien. Nu sta ik bijna op de laatste trede van de ladder. De palmbladeren worden in de loop der jaren ook steeds langer. Soms zijn ze tegen de vier meter lang. De hele dag ben ik bezig om de boom te fatsoeneren en Cokky helpt ook nog een handje. Weet je wat nu dom is geweest? Dat we in de afgelopen jaren nog vijf palmpjes hebben geplant. Die ook flink groeien. Nu staan ze prachtig en veel werk heb ik er niet aan want Cokky zaagt er wel wat bladeren af maar over 10 jaar? Dat is twee weken flink doorwerken om ze te snoeien en dan ben ik 63 jaar. Nou ja, we zien wel hoe het loopt. De motorzaag kan er altijd nog in en een geluk hebben we, het zijn mannetjes. Die maken er geen zooitje van.

Dinsdagochtend 8.10 uur, 24 november 2009.

Aan de grond heeft het gevroren. Om 7 uur wordt de minimumtemperatuur bereikt van 2,9 graden. Natuurlijk is het onbewolkt en windstil. Het gaat weer een prachtige dag worden. Gisteren werd het 21,2 graden bij een luchtvochtigheid van 36%.
Agenda: rommelen rond het huis.
Bij gebrek aan kattenkruid is Loesje maar gek geworden van een Spaanse peper.

Maandag 23 november 2009.

Verser kan niet: de vrouw waar we altijd sinaasappels kopen laadt net de “capazos” uit de auto. “Kijk, ik heb ze net geplukt, mijn handen heb ik nog niet eens gewassen. Wil je grote of kleine?” Nou, doe maar van allebei wat. Voor 3 euro kopen we 5 kilo sinaasappels. De blaadjes heeft ze eraan laten zitten, zodat je goed kunt zien hoe vers ze zijn. Binnen een dag verdrogen de blaadjes. De meeste sinaasappelboertjes uit de omgeving  verkopen zoveel mogelijk van hun oogst rechtstreeks aan de consument. Dan verdienen ze er tenminste nog wat aan, want de groothandel geeft maar een dubbeltje per kilo en dat is ver onder de kostprijs. Sinaasappels voor de export worden behandeld met een waslaagje, om de ademende huidmondjes te sluiten. Om de micro-organismen te elimineren wordt er antischimmel middel gebruikt voordat de vrachtwagen dicht gaat. Soms zitten er teveel residuen van die stoffen op de schil als de sinaasappel in Nederland aankomt. De hele lading wordt dan afgekeurd. In het vliegtuig zaten we naast een biochemicus, op weg naar een hele grote sinaasappelboer. Hij wil er voor zorgen dat er in de toekomst met een ander anti-schimmelmiddel gespoten gaat worden, dat milieuvriendelijker is én goedkoper. Onze sinaasappels hebben geen antischimmelmiddel nodig voordat ze op transport gaan. Ze komen hier heerlijk vers aan, als Cokky maar een beetje doorfietst.

Maandagochtend 7.55 uur, 23 november 2009.

Het wordt weer een fraaie dag, de zon komt op aan een onbewolkte hemel er staat een heel klein beetje wind vanuit het binnenland. Gisteren was een mooie dag, het werd 22,8 graden.
Agenda: eerst nog wat brandhout zagen maar nu in Alcalali, dat krijg je met een weblog,  "Hoi, ik heb gelezen dat jij een motorzaag hebt en wij hebben toevallig ook brandhout dat te groot is....." Daarna de klimop kortwieken op de patio in het dorpshuis van Juan. En ik wil naar de kapper, als ik nog tijd over heb.

Zondagochtend 8.30 uur, 22 november 2009.

Voordat ik naar buiten ga kijk ik eerst even op ons weerstation:het is bijna windstil en 10 graden, nog even de katten eten geven, aankleden, schoenen aantrekken, ik zal wel een fleecejack nodig hebben maar nee. Buiten is het superzacht geworden, bijna 18 graden, de zon is verdwenen en ik voel zelfs een enkele regendruppel. Voor de bui uit heeft het even gewaaid en in een half uur tijd is de temperatuur bijna 8 graden gestegen. Karel, de buurkat is er ook en alle katten lopen spelend mee. Ik ben de scheidsrechter en houd de partijen wat uit elkaar, werp af en toe een steentje om mee te spelen, aan handsballen doen we natuurlijk niet. Koepoes zoekt een veilige plek in een amandelboom en beneden haar probeert Karel de kat uit de boom te kijken. 

Zaterdag 21 november 2009 (door Cokky).

“Hier doe je mijn man geen plezier mee”, zegt Suzanne als we ronddwalen door een stoffenwinkel. Nee, dit vindt Edwin ook niks, maar het is een prachtige winkel, waar stoffen worden verkocht waar de kleurige traditionele feestkleding van wordt gemaakt. We hebben een plattegrond gehaald bij de Tourist Info, maar we kijken er amper op. We slenteren rond in het centrum, bekijken de beelden van Rodin die op de Plaza del Ayuntamiento tentoon gesteld staan, drinken koffie in een horchateria met prachtige tegelplateaus. Het assortiment van de Corte Ingles kunnen we uitgebreid bestuderen zonder dat onze mannen ongeduldig mopperend staan te wachten. We lunchen we in een leuk restaurantje, we lopen een prachtige kerk binnen, nemen een kijkje in de Mercado de Colon, gaan naar binnen bij Habitat, wandelen door de autovrije straten in het centrum en genieten van het mooie weer en de sfeer in de stad. Eigenlijk wil ik hier ook een keer met Edwin naar toe en het is handig als ik dan de weg weet en de leuke plekjes weet te vinden. Eén dag is echter niet voldoende om dat gedegen voor te bereiden. Zullen we nog een keertje samen gaan, Suzanne?

Zaterdagmiddag 13.00 uur, 21 november 2009.

Soms valt het niet mee om een ochtendfoto te maken. Rond 7.30 uur is het nog te donker en om 8.00 uur moest ik in Alcalali zijn om met Gareth te fietsen. Cokky had ook om 8.00 uur afgesproken met een vriendin om naar Valencia te gaan. Die maakt dus vanavond het log, heeft ze beloofd.
Het is goed fietsweer, het was 10 graden toen ik weg ging en 19 toen ik weer thuis kwam. De zon schijnt en de hemel is blauw. Tachtig kilometer gefietst, naar Benissiva en weer terug. Op de weg terug hadden we een beetje wind tegen.
De granaatappels zijn de enige vruchten die in deze streek nog geld opbrengen. De vraag schijnt groot te zijn. Hier worden de struiken niet aangeplant, af en toe kom je er een tegen voor eigen gebruik. In de provincie Murcia staan honderden hectares met de Punica granatum.

Vrijdag 20 november 2009.

“Mucho trabajo” waren jarenlang de gevleugelde woorden van iedereen die in de bouw werkte, hier in Spanje. Veel werk, toen wel, maar nu niet meer. In Lliber is onze buurman-loodgieter aan het werk. “Heb je het druk, Juan Carlos?” “Nee, als dit af is heb ik niks meer te doen, dan heb ik gedwongen vakantie”. “Onze” bouwvakkers van Cases de Xaló zijn na de verbouwing van ons huis onafgebroken aan het werk geweest in het dorp. Dankzij Plan España is met extra geld van de overheid de bibliotheek verbouwd, is de regenwaterafvoer verbeterd, zijn de stoepen gerepareerd en de straten geasfalteerd. Vroeger, toen de economie nog met 4% per jaar groeide, was er geen geld voor zulke nuttige werken maar dit jaar wel. Op 1 januari moeten alle projecten afgerond zijn. Er is nog geen ander werk, dus ook “onze” bouwvakkers zullen dan waarschijnlijk deel gaan uitmaken van het groeiende leger werklozen. Optimistisch was er gehoopt dat de crisis na 1 januari wel over zou zijn, maar nieuwe berekeningen tonen aan dat de Spaanse economie in 2010 nog bijna een procent krimpt en dat het aantal werkelozen nog stijgt, tot 20%. Eindelijk zijn er vandaag ondergrondse vuilcontainers aangebracht, dat zal een hoop zwerfvuil schelen. Heeft de crisis toch ook nog wat nuttigs opgeleverd.

Donderdag 19 november 2009.

“Gelukkig, toch nog klanten”, verzucht Sebastiaan als we om half drie binnen komen om te eten. “Gisteren zat ik vol, maar vandaag is er niemand”. Voor minder dan negen euro eet je bij hem een goed “menu van de dag”, maar sinds de crisis eten de arbeiders niet meer elke dag in een restaurant. De eigenaar van Bar Poligono in Denia geeft ons een hand als we binnen komen. Hij hoeft de bestelling niet eens op te nemen, hij weet het al: “¿dos del dia?”. Ja, twee broodjes van de dag, vandaag is dat bacon met tortilla. Olijven, pinda´s, een fles wijn met gaseosa en koffie met een scheutje brandy toe, voor 4,50 euro. “Almuerzo anti-crisis”, sin cambios, zonder veranderingen, als je ham wilt in je tortilla betaal je meer. Als volgende maand het ITV-keuringsstation in Ondara geopend wordt, zullen we hier niet zo vaak meer komen.” Denia heeft niks”, moppert hij, “geen bioscopen, geen discotheek, geen parken, geen parkeerplaatsen. Alleen maar duizenden leegstaande huizen. Nu gaat de ITV ook nog weg, dat kost me klanten”. Morgen ga ik weer maaien op El Collado, dat is te ver weg om almuerzo te houden in een bar, dus Cokky brengt me om een uur of tien bruine boterhammen met kaas en een thermoskan koffie. Dát is pas anti-crisis.

Donderdagochtend 8.00 uur, 19 november 2009.

Het is grotendeels bewolkt maar de zon breekt even door om daarna weer te verdwijnen achter de wolken.  De minimumtemperatuur is 14, 1 graden. Voor Nederland vindt Erwin Kroll dat misschien superzacht weer maar ik vind het gewoon koud. Net als 8, 10 of 12 graden. Gisteren was een bewolkte dag, de temperatuur bleef steken bij 19,6 graden. Dát is zacht weer, net als 18, 21 of 22 graden.
Agenda: net als gisteren een ITV en andere Engelsen hebben gevraagd of ik hun brandhout wat kleiner wil zagen. Dat heb je als je een nieuwe, zuinigere kachel koopt. Zelf moet ik ook nog al mijn brandhout halveren. Gelukkig is het geen superwarm weer.

Woensdag 18 november 2009.

Het water uit de kraan kan je zó drinken en het smaakt nog goed ook al is het erg koud. We worden ontvangen met pepernoten en een Zwarte Pietenkoek van gevulde speculaas en uit de cd-speler klinken Sinterklaasliedjes. Buiten waait de wind om het huis. Neef en nicht buigen zich over de folders van speelgoedwinkels en stellen hun verlanglijst op. Ze dromen van grote Lego pakketten en prinsessenjurken. Het meisje bij de bank kijkt me aan met haar grote blauwe ogen en vraagt me: “Hoe is dat nu écht, in Spanje wonen?”. Buiten valt een miezerig regentje. Dus antwoord ik: “we zijn hier pas één dag en ik heb nu al heimwee.” Dat is het juiste antwoord want haar ogen worden dromerig. Ze droomt van wonen in Barcelona, en daar een bed & Breakfast beginnen. Het lijkt wel of iedereen in Nederland zijn eigen Spaanse Droom heeft. We hebben het tv-programma met een half oog gevolgd maar vanavond gaan we er uitgebreid voor zitten: de finale. De vertaling van de taalfouten vinden we erg humoristisch en we kennen Arcos van een vakantie. Wie er wint kan ons niet schelen, dromen is belangrijker dan winnen. Jammer dat het leuke meisje met die mooie blauwe ogen niet meedoet. Ze had van mij mogen winnen.

Woensdagochtend 18 november 2009.

We zijn weer thuis. Nog wel gefietst in Nederland maar niet afgevallen!

Donderdagochtend 7.54 uur, 12 november 2009.

De zon komt op aan een onbewolkte hemel, het is windstil en afgekoeld naar 8,8 graden. Gisteren was een prachtige dag, de maximumtemperatuur kwam uit op 25,2 graden.
Agenda: vandaag vliegen we van Valencia naar Schiphol. Leo en Joke passen op de poezen, ze zullen ook een ochtendfoto plaatsen, maar niet zo vroeg! De 17de vliegen we weer terug.
Aan de uiteinden van de druivenranken zijn weer heel kleine nieuwe blaadjes verschenen. Ik mis Spanje nu al.

Woensdagochtend 7.55 uur, 11 november 2009.

Tien graden verschil met gisteren, de thermometer geeft 15,4 graden aan, er staat een heel klein beetje wind vanuit het binnenland er is geen dauw. Gisteren was een mooie dag, de temperatuur liep op tot 20,2 graden.
Alle rozen bloeien nu weer.

Dinsdag 10 november 2009.

De zon gaat prachtig onder achter Col de Rates als ik nog gauw even een auto vol rommel naar de container breng. Dat is mooi voor het weblog. Vanochtend nog gauw even met een auto naar de keuring. Je kunt niet die Engelse mevrouw een week laten rijden met een afgekeurde auto. Gelukkig wordt hij nu wel goedgekeurd. Dan nog gauw even naar Altea om gras te maaien en het onkruid uit de perken te houden. We doen het samen omdat we dat zo gewend zijn maar eigenlijk hadden we ons beter kunnen splitsen. Cokky wil ons terras nog afspuiten, de koelkast schoonmaken en moppen. Morgen komen Leo en Joke en overmorgen vliegen we al naar Nederland. Eigenlijk hebben we helemaal geen tijd om te gaan, we zijn nog steeds de verbouwing niet helemaal te boven. Ik moet nog een houthok maken tegen het nieuwe schuurtje en al het brandhout kleiner maken zodat het in onze nieuwe kachel past. Het schuurtje schilderen en het dak dichtmaken, het huis verder afschilderen en een heleboel rommel opruimen. Onderweg krijgen we ruzie,”neem dan ook niet zoveel werk aan voor anderen”, moppert Cokky. Ja hoor, ik kan moeilijk stoppen met de autokeuringen die we voor Gareth doen. Juan heeft al in juni gevraagd of ik de gevel van zijn huis kan schoonmaken en in maart heb ik al beloofd om de maaiklus op El Collado te doen, gelukkig is dat bijna af. Goed dat ik gisteravond die Engelsman heb gebeld dat ik de bomenklus niet kan doen. Nu ziet ons huis er toch nog redelijk uit als de oppas morgen komt.

Dinsdagochtend 7.50 uur, 10 november 2009.

Wow, koud zeg, de wind is gaan liggen en het is onbewolkt, daardoor is de temperatuur gedaald naar 5 graden. Gisteren werd het 19,3 graden.
Agenda: met het Renaultje 4 uit Parcent weer naar de autokeuring. De vorige keer werd hij afgekeurd op de achterremmen, 30% verschil tussen beide remmen. Nu kost de herkeuring in Denia 20 euro. Daarna de tuin in Mascarat opknappen.
Wandelen, wandelen, de poezen willen dat ik mee loop naar het andere eind van de tuin.

Maandag 9 november 2009.

“Ik vertelde vorige week nog aan een stel vrienden, dat jullie zo goed ingeburgerd zijn”, zegt Pascual. Nou, dank je wel voor het compliment, maar voor ons gevoel hebben we nog heel wat werk te verrichten op dat gebied. We weten nog lang niet genoeg en de werkwoorden blijven lastig. Maar wanneer ben je goed ingeburgerd? Als je de Spaanse etenstijden aanhoudt? Als je de taal goed spreekt? Als je callos (pens) lust? Flamencoles neemt? Aan tafel maken we geen grote blunders meer. We weten dat je hier niet de hele dag koffie drinkt, alleen bij het ontbijt (met melk) en ná het eten (zonder melk). We voelen ons geaccepteerd door de mensen in het dorp, we groeten iedereen, we praten met iedereen, we horen er een beetje bij. We doen mee met activiteiten die we leuk vinden en we beginnen niet iedere zin die we zeggen met “In Nederland….”,.

Ook de overheid probeert de integratie van de buitenlanders te bevorderen, in onze mailbox vinden we een uitnodiging van het provinciebestuur van Alicante, van de afdeling Europese Residenten, voor een aantal lezingen, over de rechten van de consument, over Spaanse testamenten, in het Duits en Engels en over lokale belastingen, ook in het Nederlands. Daar hoeven we niet naar toe, dat hebben we allemaal al goed geregeld. En als we iets niet weten dan vragen we het aan onze gestor, of aan iemand uit het dorp. Misschien heeft Pascual wel gelijk.

Maandagochtend 7.59 uur, 9 november 2009.

Het is onbewolkt en er staat nog steeds een harde wind vanuit het binnenland, de minimumtemperatuur is op 12,4 graden uitgekomen. Gisteren was ook een onbewolkte dag maar mede door de wind ook een koude dag. De maximumtemperatuur werd 19,2 graden.
Agenda: door het stenen sjouwen van verleden week heb ik een pijnlijke rug. Javi gaat het eruit halen, dat is altijd pijnlijk maar wel lekker, hij heeft erg harde handen. Zou dat komen omdat hij altijd in het graniet heeft gewerkt?
De roze trompetwinde is net onkruid en woekert maar voort, zelfs zonder dat we extra water geven. Alleen de nachtvorst kan hem in toom houden.

Zondagochtend 9.44 uur, 8 november 2009.

Het is één van de weinige zondagochtenden dat we blijven liggen. We besluiten dat het te hard waait om te fietsen. De temperatuur wil ook nog niet echt snel stijgen, het is 15 graden. Gisteren was een prachtige dag, wel met veel wind maar de maximumtemperatuur was om 14.00 uur toch nog 26,2 graden.
Na de verbouwing is ons huis enorm verbeterd, we hebben deuren naar het terras waardoor de woonkamer net een stukje buiten wordt. Goed verzonnen, bedankt Daniel en Leonne. De winterwind komt van achteren dus zelfs nu kunnen we de deuren openzetten, de zon komt binnen, de wind niet. Loesje neemt haar ochtendzonnebad.
Agenda: met Poppy naar Lliber wandelen en daar koffie drinken.

Zaterdag 7 november 2009.

We zijn er niet blij mee, met dat “schuurtje” van de buurman. Hij vertelt ons al jaren dat er iedere keer een klein stukje aangebouwd gaat worden, totdat het een huis is. Voor dit landbouwschuurtje heeft hij vergunning dus we zullen ermee moeten leren leven. Voorlopig gaat hij er de tractor stallen, en af en toe paella eten met vrienden. “Als je rookwolken ziet, komen jullie er maar bij!” Meedoen is prettiger dan je ergeren, dus toen hij vandaag aankwam met capazos´s vol ijs om de drank te koelen, vissen, rijst, een grote paellapan en ons uitnodigde, zijn we direct gegaan. Hij had de bouwvakkers Hector en Hector uitgenodigd, die we inmiddels goed kennen, en nog wat mannen. Santi, die de broer is van de burgemeester van Adsubia en Juan, die op een vissersboot werkt en verse vis had meegebracht. Er was wat verschil van inzicht over het bereiden van de paella: de één kookt de vis om bouillon te trekken voor de paella, de ander bakt de vis mee met de rijst en voegt dan water toe. Er zitten nog geen ramen in het schuurtje en het waait soms hard. Met platen hardboard wordt de raamopeningen afgedekt zodat de gasbrander niet uitwaait. Natuurlijk blijf ik Nederlands, stom om te denken dat we buiten in de zon gaan eten. De garagedeur gaat dicht en we zitten gezellig binnen. Er is drank genoeg, de paella smaakt perfect en de conversatie is bij vlagen lollig of interessant. Het is al bijna donker als we ons één terras laten zakken, naar huis. Toch wel gezellig, zo´paellaschuurtje.

Vrijdag 6 november 2009.

Iedereen wil zijn droom in de zon werkelijkheid maken. Ze verhuizen naar Spanje, vaak niet gehinderd door enige kennis van het land, de taal of de gebruiken. De meeste dromen zijn bedrog, of de situatie verandert. Voor de meeste Engelsen is alles een stuk duurder geworden, en als je dan in een huis op een helling woont en je man kan niet meer traplopen, tja, dan wordt het lastig. Of we nog iemand weten die een mooie villa met een pracht uitzicht over Calpe wil kopen? Ook als er geen crisis is, is het verloop groot. Mensen gaan terug vanwege hun leeftijd, gezondheidsproblemen of omdat ze de kleinkinderen missen. Nu er ontslagen vallen en bedrijven failliet gaan, keren er meer mensen terug naar hun land van herkomst, waar ze makkelijker een baan kunnen vinden of terug kunnen vallen op anderen. Je hebt ook mensen die het goed voor elkaar hebben hier, die prachtig wonen, een leuke baan en vrienden hebben maar die na een jaar of 7 hier terug verlangen naar de Hollandse herfst, paardrijden op het Wassenaarse strand, de kerstverlichting in de Langstraat en de vleesvervangers bij Albert Heijn. Of we nog iemand weten die een prachtige, moderne villa wil kopen aan de baai van Altea? Vandaag is Monique teruggevlogen naar Nederland, we zullen haar missen.

Vrijdagochtend 7.26 uur, 6 november 2009.

De nazomer is ineens afgelopen. Gisteren was het voor eerst prima weer om flink door te werken. De maximumtemperatuur kwam uit op 19,6 graden. Het was een halfjaar geleden dat de maximumtemperatuur onder de 20 graden bleef. De Spanjaarden klagen over de plotselinge kou en de Spaanse racefietsers hebben een sjaal voor hun gezicht. De televisie laat sneeuwbeelden zien van ergens in het Spaanse binnenland. De zon komt mooi op. Bij ons is de minimumtemperatuur op 11,4 graden uitgekomen. De droge wind komt uit het noordwesten, het binnenland, dat is de windrichting die hier veel in de winter heerst.
Agenda: met een Renaultje 4 naar de ITV in Denia. 

Donderdag 5 november 2009.

“Om kwart voor negen zie ik jullie op het plein, ik trakteer op een biertje en wat te eten vóór de wedstrijd. En o ja, neem je je camera mee? Het zaalvoetbalteam wordt gepresenteerd in de officiële kleding voor het nieuwe seizoen. Dan maken we meteen een groepsfoto voor de sponsor”. We zijn een gewild en gewillig slachtoffer voor de ambities van de Luis en Kiko, de trainers. De volgende dag leveren we in de bar de cd-rom met foto´s in waar de trainer zijn verslag zit te schrijven. “Zaterdag komt het in de krant, ik zal een exemplaar voor jullie kopen”, belooft hij ons. En inderdaad, een paar dagen later overhandigt hij ons een exemplaar. “Het is de laatste, in de hele vallei is hij uitverkocht”. Als we hem openslaan snappen we waarom. Verbaasd zien we dat ze alle 9 foto´s hebben afgedrukt. Ja, zo krijg je wel een krant vol. In Nederland raken de dagbladen in problemen door de dalende verkoopcijfers terwijl de oplossing voor de hand ligt: publiceer méér groepsfoto´s. Iedere vader, moeder en grootouder koopt een exemplaar van de krant waar een foto van zijn (klein)kind in staat. Als ze volgende week verliezen van Calpe, zal de verkoop dáár wel stijgen. Maar dan zonder onze foto´s erin.

Woensdag 4 november 2009.

Het is een Engelsman van een jaar of 60 en we kijken naar zijn bomen die gesnoeid moeten worden. Ik mag hem niet, hij is autoritair, gestresst, heeft geen belangstelling voor mij en hij gedraagt zich alsof Engeland nog de baas is over heel de wereld. Dan zijn bomen, een aantal flink uitgegroeide valse pepers die zich verweven hebben met de telefoonlijn met daaronder een gammele tuinverlichting. Ik moet in de boom klimmen, daar hou ik wel van, elke tak vastbinden en dan één voor één afzagen en langzaam laten zakken. Hij zal mij wel helpen op de grond. Dan staat er een flinke Johannesbroodboom met diezelfde telefoonlijn en een automatische poort eronder. Ook een moeilijk geval maar wel te doen. Als klapstuk wijst hij naar een enorme cipres, de groene zuil is zeker 16 meter hoog, staat naast het zwembad en aan de andere kant gaapt een afgrond met landbouwterrassen waar hij leuke perkjes met bloemen heeft. Die boom moet ingekort worden tot drie meter hoogte. Ik ben niet gauw bang maar deze conifeer boezemt mij angst in. Hij is maar 1,50 breed, dicht betakt met dunne twijgen. Ja, eerst 6 meter ladder, dan erin klimmen totdat het echt te gek wordt, de top vastbinden en afzagen en laten zakken maar die is zwaar, heel zwaar. Tja, moet kunnen. Ik sta nog te kijken of hij wil al weten hoeveel ik reken. Met mijn stomme kop zeg ik 15 euro per uur. Dat reken ik normaal maar in dit geval is dat veel te laag. Dan wil hij weten hoeveel uur ik op een dag werk. Nou, zo´n 4 a 5 zeg ik. Hij kijkt mij minachtend aan, “dat is ook niet veel”, zegt hij. Kon ik nou maar eens zeggen “nee, ik doe het niet”, ik baal van mijzelf en netjes neem ik afscheid, “tot dinsdag”. “Ga zelf maar 5 uur in een boom zitten”, dát had ik moeten zeggen. Thuis, in overleg met Cokky, besluit ik dat ik het toch niet doe. Ik bel hem wel op, morgen, of overmorgen, of maandag?

Woensdagochtend 8.00 uur, 4 november 2009.

Het is onbewolkt maar door wind vanuit het binnenland is het vannacht rond de 18 graden gebleven. Gisteren was een warme dag met een maximumtemperatuur van 27,9 graden. Door de droge lucht (30% luchtvochtigheid) was het prima te doen.
Agenda: alweer een ITV autokeuring maar nu een met afspraak in Denia.
Deze keer ben ik lui, de poezen moeten maar alleen wandelen en de ochtendfoto is snel gemaakt, klik, gewoon rechtuit fotograferen. Hoef ik niet eens van mijn bureaustoel te komen.

Dinsdag 3 november 2009.

“Je raadt nooit waar ik vandaan kom”, zegt José. Nou, geen idee, hij heeft een rare overall aan. Kom maar eens kijken naar mijn auto, wenkt hij. Achter de ramen van zijn bestelautootje vliegen tientallen bijen boos rond. “Mijn oom is apicultor”, legt hij uit. “Hij heeft wel 500 kasten, hij leeft van zijn bijen, en ik help hem.” Door de regen in september en de hoge temperaturen staan er veel planten in bloei, normaal gesproken valt er niet veel honing te oogsten in deze tijd van het jaar, maar nu zitten de raten vol. “Heb je een lege pot, dan vul ik hem voor je. Nee, geen jampotje, iets waar twee of drie kilo in kan!”. Een paar dagen later krijg ik een vol emmertje honing, gewonnen op de berghellingen van Lliber. Er zit een honingwinkel in het dorp, waar ze heerlijke sinaasappelbloesemhoning verkopen, of honing van rozemarijn, maar deze honing is veel beter, zegt José. Echte imkershoning, die binnen een straal van 10 kilometer van je woonplaats is gewonnen bevat stuifmeel uit de omgeving. Als je maar iedere dag een lepeltje neemt, het hele jaar door dan heb je niet veel last van hooikoorts. José heeft in ieder geval geen last van hooikoorts maar wel van 20 kilo overgewicht maar dat zal wel een bijwerking van honing zijn.

Dinsdagochtend 7.45 uur, 3 november 2009.

Geen mooie zonsopkomst vandaag want de zon komt op aan een onbewolkte hemel, het is afgekoeld tot 13,9 graden en het waait zachtjes vanuit het binnenland. Het is droge lucht met maar 55% luchtvochtigheid. Bij het werk aan de dennenbomen heb ik gisteren in Denia drie keer een schoon T-shirt aangetrokken. Het is nog steeds warm. De maximumtemperatuur in Denia was 25,9 graden die bij ons, verder van zee, 26,8 graden.
Agenda: met een auto van Engelsen naar de ITV in Gandia.
De lampenpoetser was uitgebloeid maar staat er nu weer prachtig bij.

Maandag 2 november 2009.

Zet een paar Spanjaarden bij elkaar en ze praten over eten. Maar ook over corruptie. “Casa Gürtel” gaat over tafel: een aantal hoge politici hebben wat cadeautjes aangenomen in ruil voor bewezen diensten. Dat de meeste beschuldigden van de Partido Popular zijn, is toeval, in de andere partijen gebeurt het net zo goed maar die verbergen het beter. En dat de burgemeester van Adsubia zijn eigen salaris heeft verhoogd naar 2238 euro per maand terwijl het dorp maar 686 inwoners heeft, is ook logisch, want als burgemeester van zo´n klein dorp ben je dag en nacht in functie en zodra je de deur uitstapt beginnen de bewoners tegen je te zeuren. Als de broodjes op tafel komen gaat het weer over eten: altijd als we bij Il Fratelli in Denia almuerzo houden worden de afmetingen van broodjes besproken: een half broodje is hier namelijk maar net een paar centimeter korter dan een heel broodje. Tevreden werken we onze maaltijd weg. Als ik vol trots vertel dat ik een prijs gewonnen heb in de fotowedstrijd en Cokky niet, komen we meteen weer terug bij het vorige gespreksonderwerp. De mannen zijn duidelijk op de hand van Cokky: “Wie zit er in de jury? Pascual? En de broer van Cesar? O, geen probleem. Waarschuw ons maar vlak voor de volgende wedstrijd, Cornelia, en dan zal jij eens zien wie er wint!” Maar verder valt het met de corruptie best mee.

Maandagochtend 7.22 uur, 2 november 2009.

De zon komt prachtig op. Ik ben misschien maar 10 minuten buiten geweest en in die tijd voelde je de temperatuur omhoog vliegen. Een beetje wind vanuit het zuidwesten veroorzaakte de stijging van 15 graden naar 20 graden in 20 minuten. Het voelt heerlijk aan maar van mij had het wel even wat koeler mogen blijven.
Agenda: naar Denia om bij Marc een paar dennenbomen om te zagen, dat wordt dus weer zweten.

Zondag 1 november 2009.

Oktober was een droge maand met slechts 20 mm neerslag. Na de 427 mm van september vond Vicente het gistermiddag droog genoeg om ons landje voor het huis om te ploegen. Nou ja, “ons landje”, het is van Domingo die het niet wil verkopen maar we mogen het wel gebruiken. “Zet er maar meloenen, tomaten en tuinbomen op.” Gaan we doen als Vicente klaar is met ploegen en frezen. Het werd 25,1 graden, de luchtvochtigheid bleef hoog, zo rond de 75%, eerst zweten op de fiets naar Benissiva en bij thuiskomst kon ik gelijk achter de trekker de grootste stenen aan de kant gaan dragen. O ja, je ziet ook de amandelboomgaard van de winnende foto.

Agenda: fietsen met de club van Xaló.