Wonen in Spanje

Zondag 31 mei 2009.

Natuurlijk kan ik de schuld geven aan de hitte, 35 graden geeft mijn fietscomputer aan, maar de anderen zijn gewoon sterker, beter getraind. Fietsen kost tijd, veel tijd. Hardlopen kan je “even” doen, met een uurtje ben je al flink uitgeput en als je1,5 uur kan rennen is het helemaal goed. Bij fietsen beginnen na drie kwartier mijn spieren een beetje los te komen en 1,5 uur is net een leuk oefenrondje om te zorgen dat de conditie op peil blijft. Wil ik van een tocht zoals gisteren, zo´n 180 kilometer, nog een beetje genieten dan heb ik heel veel trainingskilometers nodig en dat kost tijd. Die tijd heb ik dit jaar in andere dingen gestoken. Normaal heb ik eind mei zo´n 5000 kilometer afgelegd. Met slechts 2500 kilometer is het lijden. Van Gareth krijg ik een zakje energie gel en hij houdt mij uit de wind. Het is me maar net gelukt om de tocht te volbrengen. Woensdag komen mijn Nederlandse fietsvrienden een week, ik had er weer iedere dag eropuit gewild. Dat zit er dit jaar niet in. Gareth weet de oplossing, hij valt vrijdag voor mij in. “Als jij nu donderdag fietst en dan vrijdag uitrust, dan neem ik ze vrijdag mee en dan kan jij er zaterdag weer tegenaan.” Goed idee Gareth, samen krijgen we ze wel klein.

Vrijdag 29 mei 2009.

De nieuwe tafel staat echt prachtig. Lekker groot en met 6 stoelen erom heen is hij echt super mooi. Cokky heeft hem nog niet gezien. Om een uur of 9 vanochtend was ik haar kwijt. Ik kwam terug van het wandelen met Poppy en kon haar nergens vinden. Bleek dat ze in de caravan lag te slapen! Ze is compleet ingestort, te veel geld uitgegeven, denk ik.Toen Luis en Juanjo weg waren en de cementmolen dus niet meer draaide, is ze naar onze slaapkamer verhuisd en daar ligt ze nu nog. Waarschijnlijk met koorts. Met veel gedoe rond 6 uur de tafel met drie man erin gezet maar geen Cokky gezien. Hopelijk gaat het met heel veel slapen over. Ik ga eens even bij haar kijken.

Zaterdagmiddag 16.00 uur, 30 mei 2009.

Nee, gaat nog niet goed. Als ik terug kom van het fietsen kan ik Cokky alweer niet vinden. Ze ligt niet in de caravan deze keer maar in de logeerkamer. Daar is het donkerder zegt ze. Klopt want we hebben nog geen gordijnen. Net de koorts opgemeten en ze heeft 40,3 graden. De tafel staat erg luxe en de lamp doet het prachtig erbij. Zelfs aan de draadjes begin ik te wennen. Dat kan ik van de halogeenlampjes die aan de draadjes bungelen nog niet zeggen.

Nu moet ik naar de Mas y Mas om water en sap te kopen.

Zaterdagochtend 06.32 uur, 30 mei 2009.

Eindelijk weer eens een mooie zonsopkomst. Zonder wolken is het natuurlijk wel mooi weer maar ook wel een beetje saai weer.
Agenda: 175 km fietsen, help!
Moet nu echt weg als ik om 7.30 uur in Pedreguer wil zijn.

Vrijdagochtend 7.10 uur, 29 mei 2009.

De zon komt steeds eerder over de bergen en omdat we nog geen gordijnen hebben ben ik steeds lekker vroeg wakker. De hemel is strak blauw en het waait een klein beetje, er is geen dauw en het is 17,1 graden. Gisteren waren er geen wolken en het werd 27,3 graden. De luchtvochtigheid was erg laag, met slechts 28% als minimum.
Agenda: heel veel kleine klusjes rond en in het huis, met mijn fiets naar de fietsenmaker in Gata.
Koepoes heeft nog steeds ons nieuwe kattenluik niet door en is helemaal blij als ik ´s ochtends vroeg naar buiten kom om haar eten te geven. Vrolijk huppelt ze met mij mee om op een rustig plekje van de opkomende zon te genieten.

Donderdag 28 mei 2009.

Mijn hele leven ben ik gek geweest op bloemetjes plukken. Als kind al hield ik vreselijk veel van die prachtige gele leeuwenbekken en plukte grote bossen paardenbloemen voor mijn oma. Dit is echter de eerste keer dat ik een hekel aan bloemen heb, net als Juan die de eigenaar is van de bloemen. Palmen bloeien ook en omdat ze bekend staan als “zwembad compatible” heeft hij ooit 8 bomen rond zijn zwembad laten planten. Natuurlijk laat de Californische Waaierpalm (Washingtonia filifera ) geen blaadjes vallen. Zelfs als ik ze niet twee keer per jaar snoei blijven de dorre bladeren rond de stam hangen. Daarom noemen ze hem in Amerika de Petticoat Palm. Prima om naast je zwembad te zetten maar helaas bloeien ze en de uitgebloeide bloemetjes vallen in het water. Natuurlijk is de oplossing om voordat ze gaan bloeien de bloemstengels van meer dan een meter eruit te zagen. De bladeren hebben gemene stekels en sommige bomen hebben wel 15 bloemstengels. Nee, zo heb ik het gauw gehad met bloemetjes plukken. Laat je niets wijs maken, er zijn gewoon geen zwembad compatible bomen of ze zouden van plastic moeten zijn.

Donderdagochtend 7.15 uur, 28 mei 2009.

De zon komt boven de bergen aan een onbewolkte hemel. Het is een koude, heldere nacht geweest. De temperatuur zakte naar 8,7 graden. Gisteren was een onbewolkte dag met een maximumtemperatuur van 24,2 graden.
Agenda: naar het vliegveld van Valencia,  Irene gaat alweer naar huis. Juan heeft zowaar het dekzeil van zijn zwembad gehaald en nu moet ik de palmen nog wat snoeien, anders komt er veel rommel in het water.
Oscar zit tijdens ons wandelingetje graag op de uitkijk in de ochtendzon.

Woensdag 27 mei 2009.

Eigenlijk zou hier nu een lifestyle-verhaal moeten volgen. Van hoe het huis van mijn vrienden de laatste maanden veranderd is in een prachtige en praktisch ingedeelde woning waarin het een genot is om dagelijks te leven en minimaal een keer per jaar te logeren. Van hoe ik mocht invliegen om te helpen met het uitzoeken van de inrichting. Van hoe Cokky en ik samen de laatste dagen de blaren op onze voeten gelopen hebben om overal een voorselectie te maken. Van hoe we daarna met ´el jefe Edwin´ terug gingen en uiteindelijk in diverse zaken een heerlijke bank, twee kekke rode stoeltjes, een fantastische en moderne lamp boven een ovale tafel met zes witte stoelen kochten. Zo´n verhaal zou het moeten worden. Het lukt me alleen niet. De vraag die mij de afgelopen dagen meerdere malen gesteld is:¨Voelt het nu wel als vakantie en kun je nu nog wel een beetje ontspannen¨ overheerst. Hoe is uit te leggen dat het alleen maar ´licht´ is om ondergedompeld te worden in Spaanse sferen? Te genieten van alles wat anders is dan je zelf elke dag ervaart? Dat het dan niks uitmaakt welke lamp er boven de tafel hangt? Dat valt niet in woorden te vangen. Kijk maar naar de foto die ik vanmiddag in Benissa maakte. Dat zegt alles.

Woensdagochtend 7.33 uur, 27 mei 2009.

Er hangen een paar wolkjes richting het binnenland, er is geen wind. Gisteren liep de temperatuur op tot 27,4 graden maar met luchtvochtigheid 37% was het goed te doen.
Agenda: we gaan naar Marc en Ann in Benirrama om ze weer naar het vliegveld in Valencia te brengen.
Bijna alle druivenstruiken in de vallei zijn nu "gediefd", de toekomstige druiventrossen hangen nu mooi vrij.

Dinsdag 26 mei 2009.

Andijvie? Wat heeft wilde cichorei nu met een krop andijvie te maken? Als ik de wetenschappelijke naam van de cichorei (Cichorium intybus) in mijn plantenboek opzoek zie ik het staan: andijvie (Cichorium endiva). Dat moet bijna een vergissing zijn want ik zie absoluut geen overeenkomsten tussen de malse andijvie en de taaie, met paarse bloemen bloeiende cichorei. Hoewel… de Spanjaarden eten hier in het voorjaar wilde “camaroja” en dat zijn de net opgekomen bladeren van de cichorei. Het verband tussen beide planten had ik toen nog niet in de gaten, tot een paar dagen geleden. Van de winterandijvie die we begin november in de moestuin hebben geplant hebben we slechts 2 kroppen gegeten. Cokky vindt het leuke planten maar wel veel werk om ze te wassen, te snijden en te koken, denk ik. En zie, binnen een maand groeit de andijviekrop door tot een dikke meter hoogte, krijgt zijtakjes en paarse bloemen. Het is voor het eerst van mijn leven dat ik een krop andijvie zie bloeien, vergissen is uitgesloten, het zijn tweelingen, andijvie is ook cichorei.

Dinsdagochtend 7.53 uur,  26 mei 2009.

De zon komt op aan een onbewolkte hemel, het waait heel zachtjes vanuit het binnenland. Dit wordt een prachtige dag. Gisteren was het bewolkt rond de bergen van de Montgo en Bernia, het werd 24,9 graden. Ook in Calpe was het prima, niet te koud en niet te warm.
Agenda: waarschijnlijk trekt de regionale economie binnenkort wel weer aan want de vrouwen gaan verder met meubel- en lampenzaken te bezoeken. Zelf ga ik wat rond het huis rommelen.
Iedere ochtend laten we Irene wat mispels plukken voor bij het ontbijt.

Maandag 25 mei 2009.
"Wilt u hier even tekenen?" De dame van de meubelzaak geeft me mijn creditcard terug en knikt me vriendelijk toe. "Dat is snel geregeld", zegt ze. Ik ben hooguit tien minuten binnen. Kunnen delegeren is een belangrijke vaardigheid waar ik erg goed in ben. Nu de echte mannen bezig zijn met de laatste loodjes van de verbouwing, begint het zware gedeelte voor de vrouwen: de inrichting. Irene en Cokky gaan op pad, doen de voorselectie, tussen de middag in een restaurant laten ze foto´s zien en vertellen ze wat ze gezien hebben. Ik maak een keuze uit hun selectie en ga hooguit twee winkels per dag in. Daarna ga ik weer terug naar de loodgieter en de tegeljongens en de dames zoeken verder. De bank is uitgezocht, nu hoeven ze alleen nog maar een bed, kastje, boekenkast, salontafeltje, eettafel met stoelen, lampen en gordijnen uit te zoeken. Ook dat heb ik met graagte gedelegeerd.

Maandagochtend 9.00 uur, 25 mei 2009.

Het is mooi weer en inmiddels 19,8 graden. Gisterochtend waren er veel wolken maar later brak de zon door. De maximumtemperatuur kwam uit op 26,7 graden. De luchtvochtigheid is nog steeds hoog.
Agenda: met een auto naar de ITV en om 14.00 uur heb ik afgesproken in Calpe met Irene en Cokky om wat te eten. De loodgieter is er! De tegelzetters zijn buiten bezig. En er is een man op zolder aan het werk met de verwarming/airco/zonnecollector/warmwatervoorziening. Helaas stoppen ze morgen dus voorlopig geen warmwater, denk ik.
De kralenboom bloeit al een week heel erg mooi.

Zondag 24 mei 2009.

Op het moment dat ik even voor 8 uur op mijn racefiets richting Xaló rijd is Manolo met zijn broer al bezig met het monteren van onze keuken. Zondag is ook een werkdag geworden. Irene en Cokky slepen verhuisdoos na verhuisdoos naar binnen om de keukenkastjes te vullen. Als we met ons zondagse fietsgroepje, zwakke en oude mannen, al ruim een uur op een terrasje zitten begin ik mij wel een beetje bezwaard te voelen. Maar goed, het is maar één keer kersentijd en de “almuerzo” duurt zo lang omdat we grote schalen kersen als hoofdschotel hebben. Na 64 kilometer fietsen ben ik tegen één uur weer terug en tegen 3 uur is de keuken af. Voorlopig staan onze oude meubels weer even in de kamer. Morgen komt de loodgieter om de rest van het sanitair te plaatsen. Het terras wordt betegeld en Remoli gaat door met elektriciteit. Misschien zijn dan ook de inbouwspotjes er. Ik ben al helemaal gewend dat de halogeenlampjes aan draadjes uit het plafond bungelen. Misschien laten we het zo wel, het wordt vast een nieuwe woontrend.

Zaterdag 23 mei 2009.

“Paella”, zegt Irene als we vragen wat ze het liefst wil eten. Dat komt mooi uit want we zitten bij restaurant “La Piscina”, even buiten Parcent en ze maken hier heerlijke paella’s. Nadat afgelopen donderdag de 31 graden was bereikt vond de eigenaar het wel tijd worden om het buitenterras te openen. Het is gezellig druk onder de oude dennenbomen. Wij zijn na tien jaar het Nederlandse werktempo duidelijk ontgroeid maar dat kan je van onze vriendin Irene niet zeggen. Eerst om 8 uur een ochtendwandeling met Poppy, die na thuiskomst uitgeput in slaap valt. Daarna gaan ze nieuwe pannen kopen. Na de paella en wijn ben ik wel toe aan mijn siësta. Rust kan ik alleen nog maar vinden in de caravan, de katten denken er hetzelfde over, als ik weer wakker wordt is het huis bijna ingericht en is de nieuwe keuken gesopt. Ik hoef alleen even een tafel in elkaar te schroeven. Dit gaat super, “ik ga even een weblogje schrijven.” Heerlijk rustig is het hier, lekker achter mijn pc in het schuurtje, maar zelfs hier hoor ik het gerammel van serviesgoed dat wordt ingeruimd. Het tempo boezemt mij angst in, zo zijn ze maandag er al aan toe om de caravan en mijn schuurtje te ontruimen.

Zaterdagochtend 8.43 uur, 23 mei 2009.

Irene stapt de auto uit en de eerste dikke regendruppels vallen uit de hemel. Dat was gisteravond maar inmiddels is het onbewolkt en 20,6 graden. Er viel slechts 0,3 mm. Voor het eerst slapen in ons verbouwde huis ging best, al was het wat kort. Te kort om alweer om 7.30 uur in Pedreguer te zijn om met de club over de Tudons te fietsen. Ik ga morgen wel.
Agenda: aannemers begeleiden, de keukenman is bezig, de loodgieter zou nog komen en de elektricien ook.
Overal zie je nu mensen tussen de druivenstruiken. "Desmondar", noemen ze het druivendieven.  Nee, niet met de Franse slag even met de trekker en de messenbalk erlangs rossen. Alles is handwerk hier.

Vrijdag 22 mei 2009.

Vanavond komt Irene aan en het is gelukt: er komt water uit de keukenkraan en we hebben bij iedere slaapkamer een werkende wc. We zitten nog op plastic stoelen en de tafel is de doos van de afzuigkap maar de cava zal er niet minder om smaken. Speciaal voor deze gelegenheid hebben we de kristallen glazen vast uitgepakt, de rest van de keukenspullen staat nog in de opslag. Vannacht slaap ik voor het eerst na 4 maanden caravan weer in huis, en dan nog wel met twee vrouwen. Dat klinkt mooier dan het is want de dames zijn samen 100 jaar oud. En nee, niet de één van 18 en de ander van 82, ze schelen maar 4 jaar.

Donderdag 21 mei 2009.

“Ik ben jaloers op je kasten” zegt Marina als ze kijkt naar onze nieuwe inbouwkasten. Ze helpt haar man, Remoli, die met zijn slechte knie niet veel kan doen. De kasten kosten een klein fortuin, maar dan heb je ook wat: alles op maat gemaakt, met mooie, geremde deuren. Cokky leeft zich uit en plakt overal briefjes: “werkkleding Edwin”, ”nette kleding Edwin”, “wielerkleding Edwin”. Ze heeft de indeling al en keer veranderd want ik blijk toch iets meer kleren te hebben dan ik dacht. We rijden naar de opslag om de eerste dozen eruit te halen. Raar, maar toen we de dozen daar brachten had ik niet het idee dat we ze ooit weer uit zouden pakken. En eerlijk gezegd heb ik er ook niet echt behoefte aan: het is de warmste dag tot nu toe dit jaar. Bij 31,3 graden komen er truien en fleecejacks tevoorschijn uit de dozen. “Natuurlijk, gooi die trui maar weg, die heb ik 10 jaar geleden het laatst in Nederland aan gehad”. Ik heb dorst, “kom laten we een biertje nemen en kunnen we al die dozen niet gewoon in het dorp laten, het is nu net zo lekker leeg.”

Donderdagochtend 7.52 uur, 21 mei 2009.

Het is zonnig maar de hemel is niet echt strakblauw, het is 17,4 graden. Gisteren was een zonnige dag het werd 25,7 graden. De luchtvochtigheid is nog steeds aan de hoge kant met 55%.
Agenda: ik ga fietsen! Mark komt vanuit Benirrama op de fiets hierheen en dan rijd ik een stukje mee, Coll de Rates, Tarbena, Castell, daarna ga ik weer naar huis en hij ook, maar dat is wel 70 kilometer meer voor hem. Verder moet ik veel grasmaaien en veel schilderen.
Sinds een week bloeien de stokrozen. Deze hebben we ooit gezaaid langs onze toegangsweg.

Woensdag 20 mei 2009.

Verbijsterd kijk ik naar het nieuwe zwembad van Juan, dan schiet ik in de lach. Zelfs na tien jaar in Spanje blijf ik nog steeds een Nederlander. Natuurlijk duik ik in mei niet meer in een zwembad en loop ik in april niet in een korte broek met sandalen. Die tijd hebben we ver achter ons. Alleen toeristen doen zo gek. Net toen ik rond 5 mei de “eerste duik” berichten op diverse weblogs las was het nieuwe zwembad van Juan klaar voor gebruik. Mooi, precies op tijd dacht ik nog maar al na een week is het bad afgedekt alsof de winter nog moet beginnen. Ook bij andere Spaanse huizen is zwemmen nog taboe en het gemeentelijke zwembad is natuurlijk nog gesloten. Het duurt zeker nog tot eind juni voordat een Spanjaard zich herinnert dat hij een zwembad heeft en in september gaat het dekzeil er snel weer over. Cokky is het verst gestegen op de integratieladder en is vorig jaar 1 keer in ons mini zwembadje, de jacuzzi, gestapt toen het water, half augustus, de 32 graden bereikte. Naar het strand zijn we niet geweest, “al dat zand plakt zo.” Een Spanjaard zou bevestigend knikken, “Vorig jaar hebben we niet eens een hittegolf gehad, het was eigenlijk geen goede zomer om te zwemmen.”

Woensdagochtend 7.38 uur, 20 mei 2009.

Zonnig en wat wolken. Warm gehad vannacht, de minimumtemperatuur kwam uit op 14,2 graden. Gisteren was een zonnige dag met 26,4 graden als maximum. Het was minder aangenaam om te werken want de luchtvochtigheid was hoog met 55% als minimum.
Agenda: naar Altea voor tuinonderhoud en de belastinggegevens bij Ingeborg brengen.
Poppy heeft van ons een nieuwe halsband gekregen. De oude zat zo strak dat het minder aangenaam leek. Ze is er trots op! Ach ja, dat heb je met vrouwtjes.

Dinsdag 19 mei 2009.

Mopperend houd ik Cokky wakker. “Dit deugt niet en dat moet anders en als hij dat niet gauw oplost, dan….”  ´s Nachts lijkt alles erger. De elektricien is weer door zijn knie gegaan nadat hij net gerevalideerd was van de vorige blessure. Volgende week wordt hij geopereerd en dan kan hij een maand niet werken dus ik zie het helemaal voor me: tot aan Nieuwjaar zitten we met lampjes die los uit het plafond bungelen, de airco kunnen we deze zomer wel vergeten, we moeten blijven douchen bij de buurvrouw omdat de zonnepanelen nog niet aangebracht zijn en als Cokky iets in de keuken doet valt mijn internetverbinding weg omdat de stroomvoorziening nog niet af is. En waar de loodgieter uithangt is ook niet duidelijk, die zou gisteren komen. Vanochtend voor negenen hebben we al een rondje gemaakt, langs de deurenman, langs de aannemer. Als we weer thuis komen staat de elektricien, steunend op krukken, aanwijzingen te geven aan zijn vrouw, die helpt met het trekken van een paar extra draden. Ach, hij doet zijn uiterste best. Hij belooft twee andere jongens in te huren, de loodgieter belooft dat vrijdag alle kranen erop zitten en in de loop van de middag wordt de voordeur gebracht. We zijn weer tevreden, nu de nacht nog.

Dinsdagochtend 19 mei 2009.
De dag begint, net als gisteren, bewolkt en een beetje heiig. Maar de zon wint al gauw. Gisteren werd het 24,4 graden, een heerlijke dag. Het uitzicht vanuit het keukenraam wordt nog steeds gedomineerd door bouwmaterialen.
Agenda: met een auto naar de ITV en diverse personen achter de broek aan zitten. Ik wil aan het eind van de dag werkende wc´s hebben en glas in àlle ramen en deuren en een betere planning voor de rest van de aanleg de warmwatervoorziening.

Maandag 18 mei 2009.

“Nee, 50 watt is veel beter, je moet kunnen zien wat je eet”, zegt Remoli onze elektricien. Twintig watt halogeen lampjes hebben we gevraagd maar hij is eigenwijs, we krijgen gewoon overal 50 watt. De keuken en badkamer baden al in een zee van licht, veel feller zelfs dan de zon buiten. “Daar zitten slechts 2 lampen in van ieder maar 26 watt en moet je zien wat een licht.” Ja, spaarlampen maar die geven 120 watt licht per stuk, dus 240 watt per lamp en dan maal twee. De geliefde neonbalk hebben de Spanjaarden achter zich gelaten met de komst van de spaarlamp. Hoewel er nog even overwogen werd om in onze nieuwe buitenkeuken een dubbele te monteren. Nog net op tijd konden we dat voorkomen. Soms laten we maar dingen over ons heen komen er is geen praten tegen en we willen onze Spaanse vrienden die de verbouwing regelen ook niet al te erg voor het hoofd stoten. Nog even probeer ik Remoli om te praten naar 35 watt lampjes. Vergeet het maar, hij is onverbiddelijk. Dan krijg ik een lumineus idee. “Hé Remo in Nederland hadden wij een dimschakelaar maar het nadeel was dat die altijd een raar zoemend geluidje maakte.” Remoli leeft op, "die wij hier in Spanje hebben niet hoor, dat zijn moderne, die hoor je niet. Zal ik die monteren, zo gebeurd hoor.” “Ja, doe maar, zet ze overal maar op", dan hebben we allebei ons zin.

Maandagochtend 8.00 uur, 18 mei 2009.

Met een zwakke westenwind wordt de koudere lucht uit het diepste punt van de vallei weggedreven. Het is al 18 graden. Op de toppen van de bergen hangen wat wolken. Gisteren was een zonnige dag met een maximumtemperatuur van 26,4 graden.
Agenda: ITV keuring en vanmiddag komen Leo en Joke naar de verbouwing kijken.
De cichorei bloeit nu volop.

Zondag 17 mei 2009.

De opkomst voor de fietsclub ccxaló is verbazingwekkend, 9 man en Cokky fietsen klokslag 8 uur weg bij bar Rincon. Het ligt natuurlijk aan de vooraf aankondigde route. De vlakste tocht die mogelijk is. Naar Denia voor de almuerzo en over Jesus Pobre weer terug. Het fietsen mag dan niet veel voorstellen, het is wel gezellig. Juanjo ontbreekt, die rijdt ons na vijf minuten op mijn ex-motor voorbij. Ja, hij heeft het tegen zijn vrouw verteld dat hij mijn motor heeft gekocht en zo gauw hij zijn oude motor heeft verkocht krijg ik betaald. Het is tenslotte crisis. Het doet mij voldoening dat de motorclub maar uit vier bestaat, wij fietsers zijn aan de winnende hand. Totdat we rond 13.00 uur weer in Xaló terug zijn. Honderden motoren hebben zich verzameld op het marktterrein. Een beetje verloren lopen we in onze fietspakjes tussen de 300 kilo zware monsters. Geen motorrijder beseft dat twee van onze racefietsen evenveel kosten als hun zwaar verchroomde motor. Niemand kijkt zelfs naar onze fietsen van slechts 7 kilo. Alle aandacht gaat naar de motoren. Ze starten en rijden met zijn allen de Bernia op. Klakkeloos het gas open draaien en ze zijn boven, wat een prestatie. Nou ja, vroeger of later zal hun huisarts wel adviseren dat ze meer aan sport moeten doen, nee geen motorsport maar fietsen.

Zondagochtend 7.07 uur, 17 mei 2009.

De zon wordt een beetje getemperd door sluierbewolking, het is 10, 2 graden. Gisteren was een onbewolkte dag met een maximumtemperatuur van  27,1 graden. De luchtvochtigheid zakte naar 28%. De eerste droogte plekken komen nu in ons gras. Het heeft deze maand nog geen 4 mm geregend.
O ja, de fietstocht van gisteren was zwaar. We zijn naar Guadalest gefietst over Coll de Rates en weer terug. Slechts 106 kilometer maar wel 2000 meter klimwerk.
Agenda: met Cokky en wat andere mensen naar Denia fietsen.

Zaterdag 16 mei 2009.

Na het traditionele bezoek aan de Rastro heeft de schoonfamilie de terugvlucht naar Rotterdam genomen. Het was leuk, het was gezellig en we hebben weer een voorraadje echte Hollandse boerenkaas in huis. Maar zodra dat op is mogen jullie weer een keer een paar dagen terug komen, hoor! Nu gaan we schoonmaken, opruimen, gras maaien en slapen slapen slapen. Volgende week komt Irene logeren, heel misschien is ons huis dan bewoonbaar.

Zaterdagochtend 7.45 uur, 16 mei 2009.
Gisteren werd het 23 graden, vannacht hebben we er een deken bij gepakt toen het afkoelde naar 7 graden. Nu is het windstil en de zon schijnt. De poezen maken een ochtendrondje over het dak. Voor de mussen die nestelen onder de pannen zal het ook fijn zijn als er vanaf maandag glas in alle ramen en deuren zit.
Agenda: fietsen en de schoonfamilie weer wegbrengen naar het vliegveld.

Vrijdag 15 mei 2009.

Ze lijkt wel op haar zus, bedenk ik mij als we een van de mooiste wandelingen lopen hier in de buurt, de Bernia. Gisteren genoot ze zo enorm van de bergen dat ik vandaag heb voorgesteld om naar “het gat” in de Bernia te lopen. Na het buitje van 7 uur is de hemel weer helder en onbewolkt. Prima wandelweer en tegen 11 uur, als we zo rond de 800 meter hoogte zijn kan je zelfs Ibiza ontwaren aan de horizon, zo´n 90 kilometer verderop. Regelmatig stopt ze om bloeiende plantjes te fotograferen en noemt de wetenschappelijke naam. Cokky zou dat ook doen. De bitterling en de zonneroosjes bloeien, honderden vlinders bezoeken de spoorbloemen en dwarrelen om ons heen. Na een dik uur bereiken we het tunneltje in de berg. We kruipen er doorheen en dan ontvouwt zich een spectaculair panorama met diep onder ons Benidorm als middelpunt. Natuurlijk ben ik hier vaker geweest maar iedere keer verbijstert het uitzicht mij. We lopen dezelfde weg weer terug in 45 minuten. Naar beneden gaat altijd sneller. We vullen onze jerrycans bij de bron en rijden weer terug naar Xaló waar ik Leny weer netjes inlever bij haar moeder en omruil voor Cokky. Op naar het volgende programmapunt, uit eten in Benissa.

Vrijdagochtend 7.32 uur, 15 mei 2009.

De zon komt op uit de Middellandse zee maar vanaf de andere kant komt een flinke regenbui. Wij zitten er precies tussen en dan krijg je een prachtige regenboog. Het is 13,2 graden en bijna windstil. Gisteren was een een dag met veel bewolking maar ook brak de zon regelmatig door, het werd 24,7 graden.
Agenda: met Leny naar de bron van de Bernia om water te halen en een stukje te wandelen. Vanmiddag uit eten met Ruud en Marieke in Benissa.

Donderdag 14 mei 2009.

We zitten nog heerlijk te genieten van de gastvrije ontvangst bij Jan en Vera in La Nucia als de telefoon gaat: vanmiddag wordt het aanrechtblad geplaatst. Dus werken we gauw de soep naar binnen en rijden wat sneller over Coll de Rates terug dan we gepland hadden. Er is nog net tijd voor koffie met uitzicht, maar de geplande wandeling houden we even tegoed. Als we thuis komen zijn de mannen net aan het uitladen. Zwaar werk hoor, de hele dag zagen en sjouwen met graniet. Maar Ruben is onvermoeibaar, en als ze klaar zijn kijkt hij me met zijn pretoogjes aan: "Zaterdag fiets ik met jullie mee, Edwin!" Dan rijden we weer dezelfde route omhoog als we vandaag met de auto gedaan hebben. Na vijftien dagen mijn fiets niet te hebben gebruikt voel ik een vaag soort angst, het wordt afzien zaterdag. Verbouwen schaadt de gezondheid.

Donderdagochtend 14 mei 2009.
Het is nog bewolkt maar het ziet er naar uit dat dit een mooie dag gaat worden.
Agenda: met de dames mee, op visite bij de ex-buren van mijn schoonmoeder in Altea. Eigenlijk kan ik niet weg want er gebeurt vandaag weer van alles in en rond het huis waar ik bij wil zijn. Maar gisteren kwamen de dames wel érg vrolijk terug na een etentje en een bezoek aan de bodega dus ik kan beter maar meegaan om een oogje in het zeil te houden en om ze veilig terug te rijden over de Coll de Rates.

Woensdag 13 juni 2009.

Het is Juanjo gelukt! Ik had gewed dat hij ook de afgelopen maandag er niet zou zijn en heb verloren, hij en Luis waren keurig op tijd. Juanjo is eigenlijk tegelzetter maar bij gebrek aan werk voeren ze nu de voorbereidingen uit om de buitenterrassen opnieuw te betegelen. De mannen van onze aannemer zijn bezig de Spaanse staatssteun op te maken door de straten in het dorp opnieuw aan te leggen. Die werken iedere dag keurig 8,5 uur. Juanjo vindt het na 6 uur wel genoeg. “Ze zijn nog jong, hebben geen gezin, zelfs geen verkering”, verdedigt Toni de twee jonge mannen en, gaat hij verder, “ik reken geen 15 euro per uur voor ze en je betaalt alleen de gewerkte uren”. Nou vooruit dan maar. Gisteravond kwam bij mij het Staatsbosbeheergevoel weer even boven toen een onweersbui losbarstte. Snel naar buiten, drie zakken cement afgedekt en 1 zak tegellijm in veiligheid gebracht onder het overdekte terras. Daar staan wel netjes hun werkschoenen, lekker droog, ik pak ze en wil ze naar buiten de regen in smijten maar dan zet ik ze maar weer terug, ach ze zijn nog jong.

Woensdagochtend 13 mei 2009, 8.20 uur.
Ze zijn gearriveerd. We konden nog even buiten zitten bij de caravan en toen begon het te regenen. Het is zwaarbewolkt, hopelijk knapt het een beetje op. Ze hebben goed gegeten gisteravond, nu eens kijken of ze lekker geslapen hebben.
Agenda: ontbijtservice en daarna de agenda van de dames invullen, ik ga Marc an Ann ophalen van Valencia.

Dinsdagochtend 7.10 uur, 12 mei 2009.

Mist! Zover ik mij kan herinneren is dit de eerste keer dit jaar. De luchtvochtigheid is dan ook 97% en het dauwpunt ligt bij 11,8 graden, het is 12,2 graden dus dan is er een flinke kans op mist. Tijdens de wandeling met Poppy is het leuk om te zien dat de Spaanse automobilisten er ook niet aan gewend zijn, ze rijden gewoon zonder licht. Inmiddels is de zon doorgebroken. Gisteren werd het 23,7 graden er was zon afgewisseld met wolken. Bekijk de gegevens van ons weerstation. Leuk is om het kaartje te verkleinen zodat de weerstations bij ons in de buurt zichtbaar worden.
Agenda: bouwvakkers begeleiden, de Alterma installatie komt, de timmerman is bezig met de deuren, de ramen worden erin gezet, op één na die hebben ze gebroken, het terras wordt verder afgewerkt. O ja, natuurlijk naar het vliegveld om de familie op te halen.

Maandag 11mei 2009.

We hebben ramen en we hebben deuren, ze moeten alleen nog even op de juiste plek aangebracht worden. In het keukenraam zit al één deel glas, de rest wordt morgen gezet. Dat zal wennen zijn voor de poezen, nu kunnen ze overal in en uit lopen, en straks zit alles dicht. Het zal voor ons ook wennen zijn, na vier maanden in en uit lopen door openingen moeten we straks opeens weer sleutels gebruiken.

Maandagochtend 7.30 uur, 11 mei 2009.

Wolkenflarden proberen zich vast te houden aan de hoogste toppen van Castell d´Aixa. Richting de Middelandse zee is de hemel blauw. Het zal wel gauw oplossen, net als gisteren toen het toch nog een mooie dag werd. De maxiumtemperatuur kwam uit op 19,7 graden maar doordat de luchtvochtigheid bijzonder hoog bleef, rond de  80% voelde het veel warmer aan. De temperatuur is 15,3 graden.
Agenda: buitenboel verder verven.

Zondag 10 mei 2009.

Onderstaande mail vinden mijn schoonmoeder en schoonzus vandaag in hun inbox. Nu maar hopen dat ze tevreden zijn met deze regeling, en dat ze geen last hebben van herrie van de bouwvakkers die ernaast aan het werk zijn. Nou ja, de betonmolen draait pas om 8 uur en dan is het toch de hoogste tijd om op te staan!

Zondagochtend 7.45 uur, 10 mei 2009.

Dikke wolken hangen over de bergen en er valt af en toen een druppel regen. De zon breekt soms door de wolken, het is prachtig maar fietsen zie ik niet zitten. Poppy heeft geluk we maken een lange wandeling en omdat ik foto´s maak duurt het nog langer. Het ruikt heerlijk en het is 15 graden. Zo lijkt het wel een heel ander land. Net vakantie.
Agenda: nog een beetje schilderen.

Zaterdag 9 mei 2009.

Bijna heb ik geen zin meer om te stoppen met schilderen, Mario heeft gelijk, dit is supergoede verf. Trots vertelde ik hem dat wij zelf altijd de buitenkant van het huis schilderen. Dat is een hele klus want het is toch zeker zo´n 500 m2. Mario, onze schilder die de binnenkant doet, wilde weten waarmee. Mooi, dat weet ik uit mijn hoofd, met Valentine nr. 17. Vijftien jaar geleden zijn we daarmee begonnen, een dure, goede muurverf. De schilder kijkt bedenkelijk, “Vijftien jaar geleden was het de beste verf die er was, maar ze zijn stil blijven staan. Ik zal wel een blik “Blatem” in de juiste kleur mee nemen, moet je maar eens proberen”  De kleur van de muurverf is bijna gelijk, maar het verven is anders: je doet er meer mee, het dekt beter, het is gigantisch plasticachtig en daardoor verdwijnen kleine scheurtjes sneller en komen ook niet meer terug. De verf rolt ook lekker uit, het maakt zelfs een ander geluid. Het werkt super, spettert nauwelijks en één keer 10% water erbij en je verft zo een bak leeg, zonder steeds weer een beetje water erbij te moeten doen. Kortom, mocht iemand binnenkort zijn Spaanse huis gaan verven neem dan Blatem, ook nog één euro per blik goedkoper dan Valentine.

Zaterdagochtend 7.20 uur, 9 mei 2009.
Het is zwaarbewolkt en windstil, het is 14 graden buiten maar het voelt kouder aan. De wolken hangen laag tegen de heuvels aan. De kans op regen is 40%.
De eerste Japanse mispels (Eriobotrya japonica) zijn rijp.
Agenda: er stond een route van 144 km gepland. Ik was me al aan het omkleden toen Gareth afbelde vanwege de verwachte regen. Mooi! Gezien de klussenlijst trek ik mijn overall aan in plaats van mijn wielerpakje. Kilometers maken, maar dan met de verfroller.

Vrijdag 8 mei 2009.
Maandag komt er glas in de ramen, maandag komen er deuren voor de kasten, maandag wordt het overdekte terras getegeld. Dus moet ik dat nu gauw verven, nu hoef ik lekker niks af te dekken.

Vrijdagochtend 7.39 uur, 8 mei 2009.

Alweer een onbewolkte zonsopkomst. Gisteren liep de temperatuur op tot 28,1 graden. In Alicante was het door de zeewind aanzienlijk koeler. Zo´n graad of 23, schat ik.
Agenda: met een auto naar de ITV, heeft Cokky toch een leuk uitje.
Nou ja, volgende week dinsdag komt haar moeder met haar zus, dan krijgen we nog uitjes genoeg want het huis is dan nog niet af. Dit uitje is al bijna uitgebloeid.

Donderdag 7 mei 2009.

Ik zie het aan zijn gezicht: Pepe denkt aan zwavelen. Zo langzamerhand ken ik zijn routine. Maar zijn zoon heeft alle druivenstruiken gerooid, dus er valt voor hem dit jaar niks te zwavelen. Dat is ook jammer voor ons, want hij deed onze druiven en tomaten ook altijd even. Het andere perceel druiven vlak bij ons huis wordt machinaal gezwaveld, Juan rijdt er even doorheen met zijn trekkertje, zet de verstuiver aan en alles is in een half uur gebeurd. Nee, dan het ouderwetse handwerk. Pepita is al twee ochtenden bezig. ´s Ochtends om een uur of zeven, als het nog windstil is, komt ze met haar boodschappenkarretje lopen vanuit het dorp. Met in iedere hand een jute zak met een beetje zwavel erin loopt ze al haar druivenstruiken langs en zorgvuldig doseert ze het schimmelwerende gele poeder. Als het tegen 10 uur gaat waaien, pakt ze haar spullen weer en loopt terug naar huis. Morgen gaat ze naar haar andere wijngaard, hoger de heuvels in. Daar moet ik ook een keer komen kijken, zegt ze. Dat lijkt me leuk, maar eerst ga ik onze tomatenplantjes zwavelen.

Donderdagochtend  7.26 uur, 7 mei 2009.

Het is weer een prachtige ochtend en de eerste ochtend dat ik niet meer moe ben van de 1 mei fietstocht. Als je ouder wordt duurt het herstel langer en dat merk ik. Het is afgekoeld naar een graad of 9 en er is veel dauw. Gisteren was de eerste dag die aan de Spaanse zomer doet denken, het werd 27,4 graden en we hebben nog lang voor de caravan buiten gezeten. Sommige Spaanse bouwvakkers kwamen al in kortebroek.
Agenda: als iedereen aan het werk is gaan we naar Alicante om de volgende stap naar een nieuw rijbewijs voor Cokky te zetten.
Oscar is gek op hoge temperaturen en koestert zich in de eerste zonnestralen. Het gras moet ik nog afmaaien voor Burma, het paard van de buurvrouw.

Woensdag 6 mei 2009.
De stoppenkast zit erin, de ramen zijn gebracht, wat niet wil zeggen dat ze erin zitten of dat er glas in zit, dat komt pas volgende week, de schilder is zijn biezen alweer aan het pakken, de betonmolen draait, het tegelventje schijnt binnen nu echt klaar te zijn en kan buiten verder en ergens zit ook nog een loodgietertje iets aan te sluiten. De vloer wás schoon een paar dagen geleden. We hebben genoeg te doen voorlopig.

Woensdagochtend 7.43 uur, 6 mei 2009.

Het is nu 9 graden maar de temperatuur loopt snel op. Gisteren werd het 22,4 graden. Naarmate de temperaturen stijgen komen er ook meer insecten: op de manshoge, bijna bloeiende stokroos wandelt een beestje rond dat ik niet eerder gezien heb. Geen idee wat het is, als na de verbouwing alle natuurgidsen weer netjes op één plank bij elkaar staan, zal ik eens kijken wat het is.
Agenda: de laatste tegeltjes ophalen in Gata voor de badkamer, heg snoeien, filosoferen met de schilder over de kleur van de binnenmuren (geschatte tijd: 1 uur), almuerzo houden, rommelen en regelen en een aanhangertje tuinafval wegbrengen naar het Ecopark.

Dinsdag 5 mei 2009.

Iedere keer als we vanaf Gata over Lliber naar Xaló fietsen, komen we langs een wegwijzer: Font d´Aixa. “Manolo, is dat goed water, uit die bron?” Hij weet het niet. De meeste mensen weten precies te vertellen welke bron het beste water geeft, in welk water niet zo veel kalk zit. “Als we weer eens een keer gaan wandelen lopen we erheen”, belooft hij. Maar daar kunnen we niet op wachten, met logees in het vooruitzicht willen we een leuke wandelroute in voorraad hebben. Met een lading opgehaalde tegels achterin hebben we tussen de middag even tijd om met de Landrover het weggetje te verkennen. Het is een prachtige route, groen, rustig, en met de auto kunnen we tot aan de “fuente”. Ik had mijn lege waterfles al gepakt maar ik heb hem maar niet gevuld. Er welt water op in een klein meertje en er zwemmen allerlei beestjes. Het ziet er uit als goed drinkwater voor Poppy maar niet voor ons. De wandeling duurt volgens de beschrijving ruim zeven uur. Dat is net iets meer dan we willen doen, laten we ons maar beperken tot het traditionele rondje achterom de berg van Lliber met daarna koffie op het dorpsplein.

Dinsdagochtend 8.05 uur, 5 mei 2009.

In de ochtendzon, op veilige afstand van het huis, houden de poezen alles in de gaten.Er lopen vandaag wel 8 mannen in en rond het huis te werken. Straks, als het weer een graad of 24 wordt, net als gisteren, zoeken ze een schaduwplekje op. Om zeven uur vanavond, zodra de laatste auto wegrijdt, gaan ze meteen het huis inspecteren.
Agenda: schilderen buiten, stopcontacten uitzoeken, kleur binnenmuren bepalen en van alles regelen.

Maandag 4 mei 2009.

Wat maakt het nu zo leuk om naar programma’s te kijken zoals “Het roer om” of “Ik vertrek”? Juist, de dingen die mis gaan. Het gebrek aan geld, het veel te duur gekochte huis, de aannemer die de boel flest of de gasten die over een week komen terwijl er nog niets werkt. Nee, wij zouden niet geschikt zijn voor zo´n programma. Alles loopt op rolletjes. We blijven redelijk in de buurt van de financiële planning en de aannemers doen het geweldig. De planning klopt, mijn Nederlandse fietsvrienden liet ik pas begin juni komen. Dan dacht ik dat alles wel redelijk af zou zijn. Natuurlijk ben ik de baas in huis maar dan moet ik wel thuis zijn. Zo gauw ik half maart vijf dagen in Nederland was boekte Cokky alvast haar moeder met haar zus, voor 12 mei en onze vriendin Irene liet ze de week daarop komen. Weg planning, weg stressloos bestaan. De aannemers worden onder druk gezet. De schilder loopt de elektricien in de weg. De man van het graniet moet de maat nemen van afgedekte keukenmeubelen. De tegelzetter komt weer eens een dagje niet. De schilder klaagt dat er nog geen ramen in het huis zitten. De plafonds van de badkamers kunnen niet worden geschilderd omdat de afdekranden nog geplaatst moeten worden. Buiten is het een enorme puinhoop. Er is nog geen sanitair, afzuigkap, kookplaat, stroom of water en over een week komen de eerste gasten! We kunnen zo op de tv, succes verzekerd.