Wonen in Spanje

Dinsdag 31 maart 2009 (door Cokky).

“De machine die het oude asfalt opeet heeft problemen, die komt later. Het werk aan de straten in het dorp stellen we uit tot na de Semana Santa, dus we kunnen eigenlijk wel meteen aan de buitenboel beginnen”, zegt Toni. Kijk, dat is een welkome mededeling. De vorige eigenaar van ons huis metselde de buitenboel als hobby en na 15 jaar kan een laagje verf het gebrek aan kwaliteit niet meer verbergen. De jacuzzi lekt, de muren van de buitenkeuken vertonen steeds grotere scheuren en er moet een nieuwe barbecue gemetseld worden. Eerst even kijken naar de buitenkeuken. Er komt een afdakje boven, moet dat oplopend of aflopend? Hoe groot, hoe diep, hoe breed? Wil je een houten balk erin? “En waar maak je je paella´s?” wil Toni weten. Nou, dáár. “Op gas?”, vraagt hij afkeurend. Een goede paella hoor je op hout te maken. Dat weet ik ook wel maar dat is vrij lastig. In de nieuwe buitenkeuken komt dus een plek om échte paella´s te maken, en Toni komt ons leren hoe het moet. Paella maken op houtvuur is echt mannenwerk, dus ik denk dat ik die gaspaellabrander toch nog maar even bewaar.

Dinsdagochtend 9.30 uur, 31 maart 2009.
De temperatuur is flink gezakt, het is maar 8 graden buiten en veel warmer zal het niet worden. Het is even droog maar nieuwe buien zijn al in aantocht. Het weerstation heeft al 73 mm regen gemeten sinds zondag.
Agenda: kijken naar het tegelen, en een beetje schoonmaken want Edwin komt vandaag weer thuis.

Maandag 30 maart 2009 (door Cokky).

“Cuantos litros, Cornelia?” O jee, Ik moet Edwin ook op alle fronten vervangen. Gelukkig heb ik opgelet, dus ik kan vertellen dat er 40 mm, dus 40 liter regen per vierkante meter is gevallen. Dat is weinig vergeleken bij de rest van de provincie. De temperaturen zijn zo gedaald dat in de bergen sneeuw is gevallen. Gelukkig is het dakterras al waterdicht gemaakt, deze buien laten geen vlekken meer na op de plafonds. De mannen zijn bezig met de laatste details aan vloeren en muren. Vanochtend zijn de tegels gebracht, morgen komt Juanjo, om te tegelen. Hij is de tegelexpert van de regio, werkt voor verschillende aannemers en het enige dat hij doet, is tegelen, tegelen, en tegelen. Hij werkt goed, hebben ze ons verzekerd. Dat is maar goed ook. Want hoe keurig en recht en mooi de mannen alles ook gedaan hebben tot nu toe, de hele uitstraling van het huis staat of valt straks met de afwerking; de tegels.

Maandagochtend 8.30 uur, 30 maart 2009.

Het heeft flink doorgeregend de hele nacht, met af en toe een klap onweer. Het is zwaarbewolkt, we krijgen nog meer regen.
Agenda: omdat ik midden in de nacht alle stekkers eruit heb getrokken ga ik eerst maar eens de digitale situatie herstellen in het kantoortje. De betonmolen draait al weer.

Zondag 29 maart 2009 (door Cokky).

De eerste voorjaarsbuien zijn gevallen. "En abril, aguas mil", zeggen de dorpelingen. Iedere druppel regen die in deze tijd van het jaar valt, is duizend druppels waard. Volgens de voorspelling blijft het regenen tot en met woensdag, dus dat zit wel goed. De eerste zwaluw is al gesignaleerd, zelfs de eerste vleermuizen hebben boven onze tuin al insecten gevangen. De eerste wesp zit in de caravan, Poppy en de poezen brengen de eerste teken mee. De eerste blaadjes komen aan de vijgenboom, de eerste verse doperwtjes en tuinbonen liggen op de markt. We hebben ons al weer een keer ingesmeerd met zonnebrandcrème. De eerste luizen hebben zich gevestigd op de snijbiet maar het eerste lieveheersbeestje is er ook al. De eerste spoorbloem begint te bloeien. In andere valleien zijn ze al gesignaleerd maar hier nog niet en iedere dag kijken we er naar uit, naar datgene wat onze vallei weer groen zal maken: het wachten is op de eerste blaadjes aan de druivenstruiken.

Zondagochtend 29 maart 2009.

Agenda: wachten tot het droog wordt.

Zaterdag 28 maart 2009 (door Cokky).

Manolo kijkt me hoofdschuddend aan. “Willen ze eerst geld zien vóór ze de tegels afleveren? Dat is niet gebruikelijk hoor, wij betalen altijd pas een maand later”. Ja, maar wij zijn eigenwijs en hebben tegels gekocht bij een zaak waar hij normaal gesproken geen zaken mee doet, dus ze kennen hem (en ons) niet. “Dat komt door de crisis”, gaat hij door, “tegenwoordig vertrouwt niemand elkaar meer, er worden zoveel rekeningen niet betaald”. Maandagochtend beginnen ze met tegelen, dus ik rijd meteen langs de bank om geld te halen en betaal de tegels. Hier gaat bijna alles nog “en efectivo”, contant. We hebben wel een chequeboekje en een creditcard maar die handelingen kosten geld. En geld opnemen of storten niet. José en wij hebben een rekening lopen bij hetzelfde kantoor. Als we een deel van het door hem verrichte werk moeten betalen, bellen we een paar dagen van te voren op dat we geld komen halen. We geven het geld aan José, die het diezelfde middag dan weer naar dezelfde bank brengt. Lekker effectief. Maar op de één of andere manier geeft het toch meer voldoening om met écht geld te betalen in plaats van met “nullen op papier”. En nu moeten wij er maar op vertrouwen dat de tegelfirma maandagochtend inderdaad komt afleveren wat we betaald hebben.

Zaterdagochtend 28 maart 2009.
Het is 14 graden, door de bewolking is het niet erg afgekoeld vannacht. Er wordt regen voorspeld, maar de zon wint terrein. Gisteren werd het 22,8 graden. Met zulke temperaturen komt er steeds meer in bloei. Ook de Echte Salie, de Salvia officinalis, bloeit al in de kruidentuin. Salie groeit het hardst van alle kruiden en ik gebruik het bijna nooit.
Agenda: niet vergeten de klok een uur te verzetten anders sta ik morgenochtend te laat op het plein met mijn fiets (of was het nou te vroeg?).

Vrijdag 27 maart 2009 (door Cokky).

Ik weet het zeker: ergens tussen Schiphol en de andijviestamppot van zijn moeder (mét lekkere jus, lekkerder dan ik kan maken) stopt Edwin bij een snackbar. Niet omdat hij niet genoeg te eten krijgt bij zijn moeder, maar gewoon omdat dat nu eenmaal een ritueel is geworden: zodra we voet zetten op Nederlandse bodem nemen we een patatje mét en een frikandel speciaal. Omdat dat hier niet zo makkelijk te krijgen is, en soms kunnen we opeens zo´n trek hebben in iets Hollands. Het schoonmaken van de frituurpan vind ik een afschuwelijke klus, dat ding staat nu in het asiel voor huishoudelijke apparaten te wachten op een nieuwe baas. Dus toen Mo en Mo voorstelden om eens lekker te gaan “snekken” in Denia was dat een prettige verrassing. Denia? Zit daar dan een patattent? Nee, ze noemen het een “restaria”: in “El Corral del Pollo” serveren ze patat mét, frikandellen mét de goede saus en uitjes, kroketten en zelfs bamihappen. Het leuke is dat er ook Spanjaarden zitten die gewoon een bordje kip met patat eten, of inktvisringetjes. En ze hebben een “Rad van Fortuin”, de señorita die de rekening brengt geeft er een slinger aan: en we winnen een gegrillde kip! Met die tegoedbon zullen we dus nog een keer terug moeten komen, daar hebben we helemaal geen bezwaar tegen. Gelukkig hoeven we er niet helemaal voor naar Nederland.

Vrijdagochtend 27 maart 2009.

De zon schijnt maar er zijn ook flarden sluierbewolking aanwezig die de zon temperen. De minimumtemperatuur is uitgekomen op 4,1 graden. Gisteren was een prachtige dag. De temperatuur steeg naar 21,2 graden.
Agenda: koffer inpakken en vanmiddag naar Nederland vliegen om de 82ste verjaardag van mijn vader te vieren. Dinsdag ben ik weer terug. Cokky let op de katten en de verbouwing. Ze houdt natuurlijk ook het weblog bij.
Bloemetjes en bijtjes, Koepoes verliefd, het is echt voorjaar.

Donderdag 26 maart 2009.

Na een paar uur valt het ineens op, Koepoes (Rosa) is weg. Dat is vreemd want sinds ze als 10 weken oud katje bij ons in de tuin is gezet gaat ze nooit verder van huis dan zo´n 50 meter. “Heb jij haar vanochtend nog gezien?”, vraagt Cokky. Ik weet zeker dat ik haar in de caravan brokjes heb gegeven. Cokky blijft altijd nog even liggen en ik wandel met de katten. Of de katten wandelen met mij, doe ik te lang over een foto dan houden ze het voor gezien. Oscar klom in een boom en daar heb ik een foto van gemaakt. Was Koepoes er toen nog? Ik weet het echt niet meer. Gisteravond was ze nog steeds weg en bij het maken van het weblog zie ik een ochtendfoto van haar, gemaakt om 7.31 uur. Dat was misschien wel de laatste foto van haar, denk ik bedroefd. We kijken op zolder van het huis, niets, we roepen, niets. Misschien is ze wel door de enorme graafmachine onder de grond gewerkt, bij het dicht gooien van de nieuwe septictank, probeert Cokky mij op te vrolijken. Pas om 10 uur ´s avonds springt ze door het caravanraam naar binnen. Ze is helemaal tevreden, laat zich uitgebreid aaien, spint als ze haar brokjes krijgt en geeft zelfs een kopje! Dat is heel bijzonder voor dit poesje dat een aan autisme verwante stoornis heeft. “Miauw” klinkt het buiten, een leuk jong katertje houdt de wacht en na het eten huppelen ze samen weer weg. Vandaag heeft ze de hele dag geslapen. Ik weet zeker dat ze vannacht weer opgehaald wordt, duidelijk een geval van verliefdheid.

Donderdagochtend 26 maart 2009.

De zon komt precies om 7.31 uur over de berg. Op dat moment is goed te zien hoeveel haartjes het komkommerkruid heeft. Het is onbewolkt en afgekoeld tot 3,7 graden. Gisteren werd het toch nog een zonnige dag met een maximumtemperatuur van 18 graden.
Agenda: een boom afzagen bij een mevrouw in Parcent. Daarna fietsen want morgen ga ik naar Nederland en dan komt er even niets van fietsen.
Het is komkommerkruidtijd, de bloempjes worden regelmatig gebruikt om maaltijden te versieren. De plant heeft een holle stengel.

Woensdag 25 maart 2009.

De cementmolen draait. Aan iedere kruiwagen cement voegt Pedro een bekertje vloeistof toe, dat ervoor zorgt dat er geen luchtbellen in het cement zitten. Want deze laag cement komt bovenop de vloerverwarming. Op een laag isolatie zijn de leidingen gelegd in een speciale vorm met noppen. In de badkamers liggen de leidingen wat dichter bij elkaar en onder de koelkast liggen geen leidingen. Omdat de vloer niet overal precies even hoog is hebben de mannen met het waterpas een lijn uitgemeten op de muur en nauwkeurig controleren ze steeds het niveau van de cementlaag. Kruiwagen voor kruiwagen wordt uitgespreid en glad gestreken. Buiten graaft een kraan sleuven voor alle nieuwe leidingen. De meeste buizen zijn en blijven leeg, maar als we in de toekomst een elektrische poort willen, of verlichting in de tuin, dan is alles voorbereid. De telefoonlijn komt ook meteen ondergronds. Op de buizen komt een laag beton, zodat ze in de toekomst niet gemakkelijk per ongeluk kapot getrokken kunnen worden als er weer eens gegraven moet worden. De voordeur komt een stuk hoger te zitten dan het niveau van de oprit dus daar moet een stoep met twee treden gemaakt worden. Alles bij elkaar schiet het lekker op en het huis begint een beetje één geheel te worden. Maar die cementmolen draait voorlopig nog wel even door.

Woensdagochtend 7.28 uur, 25 maart 2009.

De zon komt op maar het zal niet lang duren of de wolken gaan de overhand krijgen. De minimumtemperatuur was 6,7 graden. Gisteren was een mooie dag met een maximumtemperatuur van 23,5 graden.
Agenda: takken verbranden en in de tuin werken.
Verbouwings update: Alles is gestuukt en Remoli is bezig de vloerverwarming te plaatsen. Het schiet allemaal lekker op.
Oscar is weer eens in een gekke bui.

Dinsdag 24 maart 2009.

Het smalle, bochtige weggetje dat van Petracos naar Vall de Ebo leidt is eigenlijk ongeschikt voor een racefiets. Een mountainbike zou een betere keus zijn geweest. Natuurlijk is het ook een leuk tochtje om met de auto te maken. Voordeel van deze route is dat er lekker veel klimwerk in zit. In 60 kilometer lengte gaat het bijna 1000 meter omhoog. Nadeel is dat de gemiddelde snelheid niet echt goed wordt. Natuurlijk moet ik nog foto´s maken van de bloeiende kersenbomen. Zelfs veel hoger, op zo´n 550 meter boven de Middellandse zeespiegel beginnen de kersenbomen ook al te bloeien. Reken maar dat volgende week ook het “kersendal”, Vall de Gallinera in volle bloei staat. Langs het weggetje naar Vall de Ebo kan je ook de auto parkeren en een mooie wandeling maken richting Benimassot. Ik parkeer mijn fiets tegen een eeuwenoude olijfboom om het bordje en mijn fiets te fotograferen. Nog een leuk stuk van de route is de afdaling van Vall de Ebo richting Pego. De langste helling hier in de buurt. Acht kilometer en 10 minuten lang, suis ik naar beneden. Maar ja, thuis blijkt altijd weer dat ik toch net zoveel meters ben afgedaald als geklommen.

Dinsdagochtend 7.49 uur, 24 maart 2009.

Het is onbewolkt maar er is ook wat sluierbewolking aanwezig. Op de grond heeft het weer wat gevroren. De minimumtemperatuur kwam uit op 1,5 graad. Gisteren was een prachtige dag met een maximumtemperatuur van 20,7 graden. De luchtvochtigheid is bijzonder laag met 28%.
Agenda: om 10 uur trakteren we de mannen die ons huis verbouwen op een almuerzo in bar Juans.
De kweepeer heeft wel een paar honderd bloemen, als dat allemaal vruchten worden kunnen we wel op de markt gaan staan.

Maandag 23 maart 2009.

Langzamerhand komt de crisis dichterbij. Van de pakweg 15 leden van de fietsclub van Xaló worden er 2 met ontslag bedreigd. Jonge mannen, werkzaam in bedrijven die afhankelijk zijn van de bouw. De fabrikant van de tegels die we besteld hebben schijnt de productie stilgelegd te hebben. Het grootste deel van de bestelling staat al in Gata op ons te wachten, behalve de traptreden, die zouden deze week geproduceerd worden. Zouden ze de bestellingen wel afhandelen of moeten we wat anders gaan uitzoeken voor de trap? De regering heeft geld beschikbaar gesteld voor projecten binnen de gemeente: straten worden geasfalteerd, stoepen gerepareerd, openbare gebouwen opgeknapt. Er worden geen extra mensen voor aangenomen en ze verdienen er ook niet echt veel op, maar de lokale bouwbedrijven hebben dan in ieder geval voorlopig werk. Ook onze aannemer heeft ook een aantal gemeentelijke projecten binnen weten te halen, hij kan meteen beginnen aan de hoofdstraat. Het grove werk aan ons huis is klaar: nu is het de beurt aan de jongens van de vloerverwarming. Maar we hadden eigenlijk meteen de buitenboel willen laten doen, daar is voorlopig geen tijd meer voor. Als het zo door gaat met Spanje is over 5 maanden de schatkist leeg, gelukkig, dan zijn wij weer aan de beurt.

Maandagochtend 8.00 uur, 23 maart 2009.

Het is onbewolkt en koud. De temperatuur is gezakt naar 1,1 graad. Op de grond heeft het gevroren. Gisteren was een zonnige dag maar de wind van zee was koud. De maximumtemperatuur kwam uit op 17 graden.
Agenda: met een auto van mensen uit Alcalali naar de autokeuring in Gandia.
Het perenboomje bloeit nu ook.

22 maart 2009.

“Ben jij wel eens in het kasteel van Forna geweest?” Nee, Juan niet, hij is pas twee weken in Egypte geweest en binnenkort gaat hij een lang weekend naar Stockholm, maar het kasteel van Forna heeft hij nooit bezocht. Bovenop de heuvel bewaakt het kasteel de hele vallei, wij fietsen onderlangs. Het is een mooie rit, van Pego naar Oliva over Forna. In Forna stoppen we voor almuerzo in restaurant Nautilus, waar altijd veel fietsers en wandelaars zitten te eten in het weekend. “Ben jij wel eens in het kasteel van Forna geweest?” Nee, Manolo ook niet. Hij is in Parijs geweest vorig jaar en met Pasen wil hij naar de Moto GP in Jerez, maar hij heeft nog nooit het kasteel van Forna van binnen gezien. “Dat is te dichtbij”, legt hij uit. We fietsen verder tussen de sinaasappelboomgaarden, de zon schijnt en er staat weinig wind. Tussen Gata en Lliber moeten we aan de kant, want de wielerwedstrijd van de Marina Alta komt langs. Eensgezind leveren we commentaar. “Moreno Moreno heeft wel weer een érg grote voorsprong”, en “Jaime zit wéér niet voorin”. Om één uur zijn we weer thuis. Op een mooie dag als vandaag hebben we absoluut geen behoefte aan verre vakanties. Maar het kasteel van Forna zullen we binnenkort toch maar eens gaan bekijken, dat is lekker dichtbij.

Zaterdagavond 12 maart 2009.

Een statige Moor met een tulband op staat voor de kerk van Alcalali. Samen met een charmante Barones in een prachtige jurk leiden ze de rondwandeling. Ze vertellen hoe de Moren hier in het jaar 711 aankwamen en hoe ze eeuwenlang het land bewerkten, tot ze in 1245 verdreven werden. De pastoor laat ons na afloop van de mis binnen in de kerk, en in het museum van religieuze voorwerpen. Daarna beklimmen we de Middeleeuwse toren, waar het “museo de la pansa” in gevestigd is, over hoe rozijnen gemaakt werden van moscateldruiven. Helemaal bovenin heb je naar alle kanten een prachtig uitzicht. We lopen door de straatjes van Alcalali, waarbij de ondeugende Moor de Barones een beetje plaagt en grapjes maakt met de Spaanse kinderen in de groep. Op een handjevol Engelsen na bestaat de groep van ruim 20 man voornamelijk uit jonge Spaanse gezinnen. Nadat ze ons 2 uur lang vermaakt hebben brengen de Moor en de Barones ons weer naar het pleintje voor de kerk. Daar mogen we van de meisjes van het VVV een enquête invullen: in welke taal willen we dat? In het Spaans, natuurlijk. De rondleiding werd ook in het Spaans gegeven en dat konden we uitstekend volgen. De rondleidingen in de andere dorpen die nog op het programma staan worden door dezelfde twee acteurs uit Benissa gegeven. Geen wonder dat we ze zo goed konden verstaan, het zijn Nederlanders.

Zaterdagochtend 8.30 uur, 21 maart 2009.
De lente begint, gisteren werd het 20,4 graden, het was heerlijk weer om in de tuin te werken. Nu is het 12 graden en zwaarbewolkt. De Allium, wilde kleine lookjes, beginnen te bloeien.De volledige Latijnse naam weet ik niet zeker, het zou de Allium roseum kunnen zijn.
Agenda: fietsen en vanavond moet ik mee naar een georganiseerde wandeling (Ruta Musical) in Alcalali.

Vrijdag 20 maart 2009. (door Cokky)

In de keuken van de school wordt gediscussieerd. De moeder van Rosa maakt het deeg altijd zónder gist, maar de moeder van Carmen doet altijd wél gist in het deeg voor de “bollos”. En in de vulling gaat gewoonlijk, behalve de kruiden die we vorige week geplukt hebben, ook gedroogde en gezouten vis of “bacalao”, maar daar zijn de buitenlanders niet aan gewend, dus dat wordt vandaag vervangen door tonijn uit blik. Niet alle Spaanse jongeren waarderen de smaak van de wilde kruiden, dus voor de zekerheid heeft de moeder van Moli twee bakblikken vol pizza met tomaat, ui en worst meegegeven. Pepi instrueert de Engelse dames die het ook wel eens willen proberen: “Nee, nee, het deeg moet véél dunner uitgerold worden!”. Carmen en Mateo bakken de deegflappen in een dikke laag olie in de paellapannen. Er is wijn, er is bier en er zijn olijven en chips. Zoals gebruikelijk is er weer veel te veel te eten. De “bollos” zijn heerlijk, veel lekkerder dan die van de bakker, die gevuld zijn met spinazie en uit de oven komen. Vicente eet ook mee, hij zoekt nog steeds (nou ja, eigenlijk zoekt hij alwéér) een leuke verloofde, liefst een jonge, blonde Hollandse die hard mee werkt in zijn nieuwe tuincentrum. Tegen middernacht wordt het overgebleven eten verdeeld en het feest wordt voortgezet in een bar. Maar wij gaan lekker naar bed, ons vermogen tot integratie strekt zich niet uit tot de nachtelijke uren.

Vrijdagochtend, 20 maart 2009.

Zoals gebruikelijk is het onbewolkt en fris maar niet zo koud als gisterochtend. De minimumtemperatuur was 2,9 graden. Gisteren was een dag zonder wolken, het werd 18 graden. De wind van zee, die rond 12 uur opsteekt is nog koud en houdt de maximumtemperatuur laag.
Agenda: grasmaaien maar nu in onze eigen tuin.
De koninginnenpage (Papilio machaon) dartelt ook weer vrolijk rond.

Donderdag 19 maart 2009.

Normaal kan ik het meeste werk rustig uitstellen maar de natuur is onverbiddelijk. Al meer dan een maand zeurt het in mijn hoofd, ik moet orchideeën kijken. Als we vandaag niet de bergen in trekken missen we een hoop orchideeën die nu bloeien. Natuurlijk zijn er soorten die vroeger zijn en anderen bloeien weer later, zoals het hondskruid en de bokkenorchis. Poppy loopt voorop over het bijna dicht gegroeide paadje en hapt speels naar de vlinders. Het is een wandeling richting de Bernia en vanaf ons huis lopen wij hem in vier uur tijd. Het begin van de wandeling is moeilijk te vinden. Eigenlijk zou ik een weekje met mijn bosmaaier aan het werk moeten. Trek in ieder geval nooit een kortebroek aan want het paadje is bijna dicht gegroeid met stekeligheden. Op zo´n 600 meter hoogte treffen we veel soorten aan, ook prachtige groepjes Bijeorchis. (Ophrys) Verleden jaar is er een boekje uitgekomen met de orchideeën die op het grondgebied van de gemeente Xaló groeien, dat zoekt dus gemakkelijk op. Dat handige boekje zit ergens diep ingepakt en we moeten het verder zonder de exacte namen doen tot na de verbouwing. Mij maakt het niet uit, zonder naam zijn ze ook mooi.

Donderdagochtend 8.05 uur, 19 maart 2009.

De zon komt weer op aan een wolkeloze hemel. Het is enorm afgekoeld. Ons weerstation geeft 1,8 graden aan maar op de grond heeft het net even gevroren. Gisteren was een mooie dag, in de middag kwamen er wat wolken. De temperatuur liep op tot 17,9 graden.
Agenda: Het is San José en vaderdag, een nationale feestdag. Ik spijbel van het clubfietsen. We gaan vandaag wat anders doen, wandelen in de bergen.
Dit kruikje ligt op een van de vele muurtjes in de druivenvelden. Toen we hier 15 jaar gelden kwamen lag het er al.

Woensdag 18 maart 2008.

Geen camping aan de Costa Blanca heeft zo´n mooi toiletgebouw als wij. Zolang de verbouwing duurt mogen we één van de badkamers in het huis van de buurvrouw gebruiken. Een wc, een douche en een wastafel, helemaal voor ons alleen, in de zijvleugel van een romantisch huis. Het vergt wel enige planning voordat we gaan douchen: er is weinig buitenverlichting dus bij voorkeur gaan we overdag. We moeten omlopen, dus het is wel handig om even goed na te denken of je alles wel bij je hebt. Dan moeten we eerst langs het paard, dat hinnikend een handje gras of een stukje stokbrood eist. Aan de andere kant van het hek heerst de Vreselijke Waakhond Poppy. Die ligt bij voorkeur op het matje vóór de douche een zakdoek of zo te verscheuren, en als we uit de douche komen geeft ze onze voeten graag een extra wasbeurt. Het elektrische kacheltje herinnert ons er aan hoeveel kouder het is in een stenen huis dan in de caravan. De rustieke indeling maakt het ophangen van een douchegordijn onmogelijk, dus dat wordt dweilen, iedere keer. Als dan ook nog de gasfles van de geiser leeg is net als ik mijn haar ingezeept heb, dan verheug ik me dubbel op onze eigen badkamer straks. Minder romantisch, met mét vloerverwarming en warmwatervoorziening op zonne-energie.

Woensdagochtend 7.48 uur, 18 maart 2009.

De zon komt vandaag weer op aan een onbewolkte hemel. Het is windstil en alles is erg nat van het dauw. Het kwik is gezakt naar 2,3 graden. Gisteren was een zonnige dag met wat wolken, de maximumtemperatuur kwam uit op 16,9 graden.
Agenda: Cokky naar Valenciaanse les en ik grasmaaien.
De meidoorn bloeit. Duidelijk is te zien dat deze struik maar één stijl of stamper heeft. De meeldraden staan daar omheen. Er komt dan ook maar één rood vruchtje aan in de herfst.

Dinsdag 17 maart 2009,

Als we thuis komen ligt er een briefje in de deur van de caravan. We moeten naar het gemeentehuis komen om een “notificación” op te halen, over de “Obras”, de werken. Nu maar hopen dat het de vergunning is, die in januari is aangevraagd. We tekenen voor ontvangst en buiten bestuderen we het papier. Ons grondstuk wordt uitgebreid beschreven en alle normen en wetten die van kracht zijn op een “obra menor”, een klein werk, worden erbij gehaald. We moeten het drie keer lezen voordat de strekking doordringt: Na bestudering van artikel 21 van de Wet 7/1985 van 2 april, en artikel 24 van RD Leg. 781/1986, van 18 april en van artikel 41 RD 2568/1986 van 28 november heeft het de burgemeester in al zijn wijsheid behaagd om de aanvraag voor onze verbouwing goed te keuren. Dat het ruim 1000 euro leges in het gemeentelaatje heeft gebracht zal daaraan wel bijdragen hebben. We worden geacht aan allerlei voorwaarden te voldoen en we mogen de openbare weg of gemeentelijke eigendommen niet beschadigen. Verder mogen we er geen winkel of bar van maken en we mogen geen rare activiteiten ontplooien. Nou, dat zullen we niet doen, hoor. Als we het goed begrijpen kunnen belanghebbenden ook nog bezwaar aantekenen. Dat heeft weinig zin meer, het grove werk is al af. We hebben sinds vandaag een mooie nieuwe schoorsteen en de stukadoor is klaar met de woonkamer. Toch wel prettig dat we een vergunning hebben gekregen en niet alles weer in de oude staat moeten terug brengen.

Dinsdagochtend 7.29 uur, 17 maart 2009.

De druivenstruiken in de vallei laten massaal een traantje. Voor de struiken is dat niet erg, het stopt vanzelf. De laatste paar centimeter van het gesnoeide stompje droogt in en gaat dood. De wijnboer houdt daar al rekening mee want hij knipt de tak af een paar centimeter boven een knop. Ze laten dan twee knoppen zitten, daar komen straks twee nieuwe takken aan met ieder 2 trossen druiven.

Agenda: Coll de Rates op fietsen en over Castell de Castells weer terug. Almuerzo in Benigembla.

Gisteren was een prachtige dag met aan het einde ineens wat wolken. De maximumtemperatuur kwam uit op 19,7 graden. Er zijn nu veel wolken maar ook grote stukken blauwe hemel te zien, het is 11,4 graden.

Maandag 16 maart 2009. (door Cokky)

De mevrouw aan de balie van de Trafico in Alicante is onverbiddelijk. Goed, ik heb wel twee kopietjes van mijn rijbewijs bij me, maar de achterkant had óók gekopieerd moeten worden. Tja, aan de achterkant stáát eigenlijk helemaal niks, daar had ik nog naar gekeken. Gelukkig is de hele straat rond het kantoor van de Trafico ingesteld op mensen die hier hun rijbewijs moeten verlengen en niet alles bij zich hebben. Overal staan kopieerapparaten, worden medische tests afgenomen of kan je pasfoto´s laten maken. De medische test had ik al in Benissa laten doen (“Heb je rare ziektes?” “Nee”. “Draag je een bril in de auto?” “Nee.” “Welk plaatje hoort thuis in dit rijtje?” “Die”.” Goed zo, klaar! Daar afrekenen”.) Tegen de tijd dat we ons bij de balie mogen melden hebben we er al meer dan een uur op zitten: eerst in de rij bij de “Informatión” waar je de formulieren krijgt die je in moet vullen, dan in de rij bij de “Caja”, waar je mag betalen en een nummertje krijgt voor de verdere afhandeling bij het loket. Wat heb je daar nodig?: de medische test, paspoort met kopie, oude rijbewijs met 2 kopietjes, geldige residencia of het groene A4tje met kopie, pasfoto en de drie formulieren die ze bij de “Informacion” overhandigd hebben. Het is er benauwd en vol, we zijn blij als we na 2 uur weer buiten staan. De gegevens van mijn Nederlandse rijbewijs gaan nu gecontroleerd worden in Nederland en daarna krijgen we een brief, dan mogen we nog een keer terugkomen. Nou ja, altijd leuk, een dagje Alicante.

Maandagochtend 7.58 uur, 16 maart 2009.

De zon komt op aan een onbewolkte hemel en het is afgekoeld naar 4,7 graden. Gisteren was een mooie dag maar iets minder warm dan zaterdag, de maximumtemperatuur was 20,8 graden.
Agenda: Cokky haar Nederlandse rijbewijs is bijna verlopen dus naar Alicante om een Spaanse te regelen.
Oscar is helemaal gek op het kattenkruid. Het is onmogelijk om een klein plantje groot te krijgen, hij bijt erin en plet met zijn kop iedere dag het arme plantje. 

Zondag 15 maart 2009.

Vier jaar geleden werd opeens een “bancal” sinaasappels gerooid langs de weg tussen Xalo en Alcalali. Het terrein werd verhard, er verschenen een paar ijzeren palen en toen gebeurde er helemaal niets meer. We hoorden al gauw dat Vicente, die een tuinonderhoudsbedrijf heeft, iets te voortvarend gestart was met de bouw van zijn tuincentrum. De vergunningen waren nog niet rond en de gemeente had de bouw stil gelegd. Als we hem zagen, was het “bijna rond”. En toen de vergunning er dan eindelijk was, gebeurde er nog steeds niets. Want “la crisis” was uitgebroken en hij kreeg geen geld van de bank. Er worden minder huizen verkocht, dus worden er minder tuinen aangelegd en minder plantjes verkocht. Maar nu is eindelijk zijn bedrijf afgebouwd. Deze week werden er vrachtauto´s vol planten en bomen aangevoerd zodat het lelijke gebouw nu iets minder afsteekt tegen de groene omgeving. Vandaag was de inauguratie: het halve dorp was aanwezig, er was taart en wijn en de meeste mensen kochten meteen wat plantjes. Ook meneer pastoor was aanwezig en heeft de zegen uitgesproken, daarna liep hij uitgebreid rond met de wijwaterkwast. De lokale vestiging van Banca March sloot binnen anderhalf jaar na de zegening. Laten we hopen dat het voor Vicente beter gaat, ondanks de crisis.

Zondagochtend 7.30 uur, 15 maart 2009.

Alles is met een dikke laag dauw bedekt, het is 9 graden en de zon komt op aan een onbewolkte hemel. Gisteren was een zomerse dag met een maximumtemperatuur van 24,1 graden.
Agenda: fietsen met de club van Xaló en naar de opening van het tuincentrum van Vicente.
"Klaproosje in de dop."

Zaterdag 14 maart 2009.

Een vlakke fietsroute in Spanje? Het lijkt bijna niet mogelijk. Toch lukte het vandaag, ik moest wel een stukje de auto naar Pedreguer nemen want onze vallei kom je onmogelijk uit of in zonder te klimmen. Twaalf dagen had ik niet gefietst dus weinig klimwerk komt mooi uit om er weer een beetje in te komen. Rustig ging het niet, weer terug in Pedreguer gaf de teller toch een gemiddelde boven de 30 km/h aan. De rit voert ons naar de badplaats Cullera, dat “lepel” betekent in het Valenciaans. Antonio die de volgauto bestuurt komt tijdens de almuerzo naast mij en drie Engelsen zitten. “Nu moet je Engels praten”, zeg ik tegen hem. Snel geef ik hem een cursus, “Yes”, betekent si. Antonio probeert voor het eerst van zijn leven “Yes” te zeggen met enige oefenen lukt het hem. “Nó”, is nò, dat gaat hem gemakkelijker af. “En dat is wel genoeg voor vandaag”, vind ik. Hij moet niet overwerkt raken. Op de terugweg krijgt hij het toch nog druk, een lekke band en Vicente komt ten val. Klassieke valpartij, met het voorwiel tegen een achterwiel van je voorganger en er is geen houden aan. Het slachtoffer gaat toch maar in de volgauto. “Breng je hem naar huis en kom je daarna pas naar de verzamelplek”, vraag ik. Antonio glimlacht breed, “Yes”.

Zaterdagochtend 7.45 uur, 14 maart 2009.
20,6 graden werd het gisteren, vannacht is het afgekoeld naar 2,9. Verwachting voor vandaag: zon, zon, zon. Het komkommerkruid begint ook al weer te bloeien.
Agenda: fietsen, in zomerkleding.

Vrijdag 13 maart 2009.

Het liep allemaal voorspoedig en volgens plan met de verbouwing. Totdat de elektricien zijn meniscus beschadigde tijdens een potje tennis. Op krukken kon hij het laatste restje van de voorbereidingen voor de leidingen regelen. Maar hij moet toch geopereerd worden en daarna is hij een week uit de roulatie, precies in de week dat hij de vloerverwarming moet aanbrengen. De jongen die het stucwerk doet schoot lekker op, totdat hij afgelopen zondag tijdens een potje “frontenis” een bal keihard op zijn oog kreeg. Die loopt nu rond met een knalrood, opgezet oog en kan dus geen yeso aanbrengen. Opzichter Toni fietst morgen weer een stukje met de club van Pedreguer mee, voor het eerst in bijna een jaar. Hij loopt nog steeds een beetje mank nadat hij bij een val met zijn fiets zijn heup brak.

Je zal zien dat Cokky over een maand haar grote teen verstuikt bij Pilates of zo, kan ik straks al het schilderwerk alleen doen.

Vrijdagochtend 7.52 uur, 13 maart 2009.

De zon komt op aan een onbewolkte hemel. Het is flink afgekoeld tot 3 graden. Gisteren stond er de hele dag een beetje wind. De maximumtemperatuur kwam uit op 17,7 graden.
Agenda: onderhoud tuin Juan.
Slechts een paar weken geleden bloeiden de amandelbomen nog en nu zitten er al amandeltjes aan.

Donderdag 12 maart 2009.

“We gaan “bollos” maken”, kondigt juf Carmen aan. Af en toe organiseert ze iets voor alle leerlingen tegelijk: degenen die Engels leren en de buitenlanders die Spaans leren. Ze vindt het leuk om de traditionele gebruiken te laten zien en schakelt regelmatig haar moeder in. De “bollos” worden gevuld met wilde kruiden, die we zelf plukken. Nee, niet onder leiding van een bejaarde, kromgebogen vrouw maar met de 20 jarige Kiko, de grootste belhamel van de klas. Zijn oma en zijn moeder hebben hem alles geleerd en hij weet precies waar we “camaroja”, “bleda” (wilde snijbiet) en “diente de leon” kunnen plukken. Na een half uur plukken hebben we twee capazos vol. Alles wordt schoongemaakt en gewassen (drie keer het waswater verversen, zei oma altijd). Alles wordt gekookt (drie keer het kookwater verversen want de camaroja is vrij bitter) en het vocht wordt er goed uitgeknepen. De groene smurrie wordt ingevroren voor volgende week. De jeugd van tegenwoordig waardeert de smaak van bittere groenten niet meer, klaagt Rosa. En ze vinden het ook allemaal teveel werk. Tja, na vanmiddag kan ik me dat goed voorstellen. Gelukkig zijn er nog jongens als Kiko. Hij geeft een handvol zaadjes mee, dan kan ik volgend jaar bollos eten met vulling uit eigen tuin. Thuis zie ik opeens dat onze hele tuin volstaat met lekkere malse “camaroja”. Voordat ik enthousiast begin te plukken en koken wacht ik eerst volgende week maar even af, eerst proeven of wíj de smaak van die bollos wel waarderen.

Woensdag 11 maart 2009.

O, wat is dit heerlijk, de zon, de blauwe hemel. Alles voelt zo ontspannen aan. Om 6.00 uur opgestegen uit een druilerig Weeze en om 8.15 uur zet ik letterlijk weer voet op Spaanse bodem. Bijna had ik de grond gekust maar ik zag niemand dat doen dus deed ik maar net of mijn veter los zat. Zonnebril opgezet en opzoek naar Cokky. Ryanair is zo snel, en ik reis alleen maar met 8,8 kilo handbagage, dat ze er nog niet is. Geeft niet, de palmen, de bloemen, de temperatuur het maakt mij niet uit hoelang ik hier moet wachten. Tien minuten later komt ze aanrijden. We stoppen in Altea om mijn “groene document” te halen. Alles zit mee en het vriendelijke meisje vergeet mijn oude residencia kaartje terug te vragen. Om 10 uur almuerzo, buiten in de zon, alles erop en eraan, “carjillo” toe. Geen vier lagen kleren meer aan, niet die doordringende kou en grijze regen. Ik geniet en geniet, alles lijkt veel mooier in Spanje dan toen ik vertrok. “Dat is nu het probleem met jou, je vergeet altijd alles zo snel”, zegt Cokky. Ze heeft gelijk, over 2 weken ga ik weer een paar dagen naar Nederland, want dit tevreden gevoel wil ik vaker hebben.

Woensdag 11 maart 2009.

In Nederland fietste ik regelmatig ´s avonds in het donker door het duin van Katwijk naar de Wassenaarseslag. “Ben je dan niet bang?” vroeg er wel eens iemand. Nee, ik was niet bang, nooit aan gedacht om bang te worden op “mijn” fietspad waar ik iedere dag reed. Tot dat etentje met collega´s. Toen de vijfde collega vroeg of ik niet bang was begon ik aan mezelf te twijfelen. Zo gauw ik weg kon ging ik naar huis en ieder konijn dat zich op het fietspad waagde bezorgde me een hartverzakking.
Nu zit ik een paar dagen alleen in de caravan. “Ben je niet bang?”, vroeg Manolo. “Je belt me op hoor, als er wat is!” Nee, ik ben niet bang. Ik kijk niet naar Opsporing Verzocht en soortgelijke programma´s, dat scheelt een stuk. Toen ik gisteren op school hoorde dat de juwelier in het dorp overvallen was, werd ik wél bang. Ik had opeens geen zin meer om naar huis te gaan en ben met de rest van de klas meegegaan de kroeg in om voetbal te kijken. In de kroeg horen we het hele verhaal: de overvallers hebben een handvol gouden kettingen gegrepen, zijn naar buiten gerend, konden hun auto niet zo snel terugvinden en hebben al rennend de helft van de buit op straat verloren. Geen professionele Roemeense bende dus. Afgelopen nacht heb ik goed geslapen maar ik ben toch blij dat ik vannacht niet meer alleen in de caravan lig.

Woensdagochtend 7.15 uur, 11 maart 2009.

Het is maar net 6 graden nu maar het belooft een mooie dag te worden. Het perzikboompje bloeit
uitbundig dit jaar, dat belooft heel wat potten jam.
Agenda: gauw naar het vliegveld, Edwin ophalen!

Dinsdagochtend 7.40 uur, 10 maart 2009.
Gisteren werd het 17,7 graden, nu is het 1,6 graden. De poezen maakten me om zeven uur wakker, "brokjes!!!!" Nu spelen ze in het metselzand. Nog tien minuten, dan komt de zon boven de heuvels uit en dan komen de bouwvakkers weer oprijden. Dan start JuanPedro de betonmolen en is het weer gedaan met onze rust.

Maandag 9 maart 2009, door Cokky.

Of ik even mee wil, vraagt Willem, kijken naar een plot en dan even wat foto´s maken om aan zijn vrouw te mailen. Natuurlijk wil ik dat, na huizen kijken is kijken naar een grondstuk het leukste wat er is. De zon schijnt, de vogeltjes fluiten en we rijden vanuit het dorp een stukje omhoog. De buurvrouw in het huis ernaast ziet ons lopen en nodigt ons meteen uit om op haar terras naar het uitzicht te komen kijken. De vallei ligt aan haar voeten en aan de overkant ligt Coll de Rates. Het zet wel aan tot fantaseren, zo´n plek. Je ziet jezelf al zitten op de mooie zomeravonden, met een glaasje koele rosé, in een mooi huis met een grote garage eronder en op het terras een zwembad met uitzicht. We hebben zelf vorig jaar ook rondgereden op zoek naar de perfecte plek om te laten bouwen, maar we konden niets vinden dat én aan al onze wensen voldeed, én legaal bebouwbaar was en nog betaalbaar bovendien. Dus verbouwen we ons huis tot een prima huis dat staat op de prima plek die we al hebben. Maar ooit vinden we misschien die plek waarop we zelf laten bouwen, een huis zoals wij dat prettig vinden, met een dubbele garage eronder, een bijkeuken erin, een apart gastenverblijfje, een stuk bos en een ezelweitje erbij, op een plek waar het ´s nachts iets minder afkoelt in de winter, op loopafstand van het dorp en toch heel stil. Ach, je moet iets te dromen overhouden.

Maandagochtend 8.05 uur, 9 maart 2009.
Gisteren was het zonnig met 18,9 graden, vandaag beginnen we met 5,3 graden en een klein beetje sluierbewolking. Het abrikozenboompje bloeit.

Zondag 8 maart 2009, door Cokky.

De meeste toeristen zijn een beetje uitgekeken op alleen maar zon-en-zee  en zoeken een andere manier om hun vakantie in te vullen, wat actiever, wat meer het binnenland in. De regionale organisatie voor Toerisme heeft een programma samengesteld met activiteiten die hierop inspelen. "Dejate llevar" heet het, laat je meevoeren. Vandaag staat een “Ruta temática en bicicleta” op het programma, een culturele fietstocht vanaf Benissa naar Senija, langs interessante gebouwen, 13 kilometer fietsen in twee en een half uur. Niet dat er veel te zien is in Senija, wat ons betreft is dat dorp alleen aantrekkelijk vanwege een paar lokale restaurantjes waar het goed pauzeren is met de fietsclub. Maar als import inwoner van de streek blijf je natuurlijk toch altijd een halve toerist dus de rest van het programma heb ik uitgebreid bestudeerd. Er zijn nachtelijke wandelingen, kayak en catamarantochten, excursies met wandelschoenen of met snorkels. Het leukst lijken me de “gedramatiseerde routes”, wandeltochten door een dorp waarbij “belangrijke en historische personen” de geschiedenis uitbeelden. Er zijn er tien gepland dit jaar. Ik wil er zeker een paar meewandelen. En als er een paar knappe meiden aan meewerken zal Edwin zich ook wel laten meevoeren.

Zondagochtend 9.15 uur, 8 maart 2009.
Gistermiddag werd het heerlijk, met 21,2 graden en een lekker zonnetje. Vannacht is het afgekoeld naar 4 graden, het is onbewolkt en de zon warmt alles snel op.
In heel het Middellandse Zeegebied komen deze leuke blauwe bloemetjes, Muscari neglectum, voor op grazige en rotsige plaatsen. Ze bloeien van februari tot mei. De donkere bloemetjes hebben witte randjes, de korte, bleekblauwe bloemetjes zijn steriel. De Nederlandse naam is "Vergeten Druifhyacint"  maar dat vergeten we niet meer. Dank je wel, Erik.

Zaterdag 7 maart 2009, door Cokky.
Normaal gesproken maak ik het huis schoon op zaterdagochtend en Edwin gaat fietsen. Met de caravan ben ik gauw klaar, nu heb ik mooi de gelegenheid om een uitstapje te doen, liefst naar iets waar we samen niet naar toe zouden gaan. De Fallas in Valencia misschien? Te ver weg. De Fallas in Denia? O nee, daar is nog niks te beleven. De "Mostra gastronomica" dan, in Benissa? Goed idee. En dan eerst even naar de markt daar en koffie drinken op het plein. Benissa is vlakbij en de groentemarkt is groot en kleurrijk. De zon schijnt, de wind gaat liggen, de temperatuur stijgt naar 20 graden en er verschijnen steeds meer toeristen in kort broek. Voor het eerst dit jaar vind ik dat een goed idee: ik ga lekker naar huis, doe een korte broek aan en ga met een goed boek in het zonnetje zitten, en daarna misschien nog een beetje in de tuin werken. Ik heb mijn plicht gedaan: de caravan is schoon en het log is af, nu ga ik lekker genieten van de rust en het mooie weer, dit weekend zonder man en bouwvakkers.

Zaterdagochtend 8.45 uur, 7 maart 2009.
Gisteren werd het 15,2 graden. De storm ging al gauw liggen. De temperatuur zakte vannacht niet verder dan naar 13,1 graden. Nu waait het weer, de zon schijnt en het is al 16 graden.
Onze buurman in Noordwijk zei altijd: "Blauwe druifjes zijn het bewijs dat God bestaat". Maar hij zal ook wel niet geweten hebben hoelang het geduurd heeft voordat het ontwerp goedgekeurd werd.

Vrijdag 7 maart 2009, door Cokky.

Als we dan toch gaan verbouwen, dan willen we meteen al onze woonwensen ingewilligd hebben. Bij afwezigheid van een bijkeuken staat de wasmachine in de badkamer en strijkplank en stofzuiger verblijven in een logeerkamer. Dat gaat best, tot er logees komen. Dus als we dan toch gaan verbouwen, dan wil ik graag een “trastero”, een berghok. Na veel gemeet, geschuif en gereken weten we met moeite een klein formaat bezemkast in een hoek van de keuken te plannen. Dat moet voldoende zijn, want we hebben voór de verbouwing heel veel onnodige spullen weggedaan. Gisteren waren we voor het eerst sinds we in de caravan zitten, weer in het “local” waar al onze spullen opgeslagen zijn, om een koffertje op te halen. Ik was al weer vergeten dat we nog zoveel spullen over hebben. Dat past nooit in ons nieuwe huis straks, en ik wil al die dingen er niet eens meer in terug hebben! Dus dat wordt straks bij het inruimen nog een keer reorganiseren en opruimen. Na al die weken in de caravan blijkt dat we met weinig spullen toekunnen en is het meteen een stuk duidelijker wat er weg kan. Dat geldt ook voor al dat "handige" gereedschap dan nooit gebruikt wordt, oude wielerkleding en 500 kilo schroefjes, moertjes en boutjes: alles naar de rastro. Achteraf ben ik blij dat we geen grotere "trastero" krijgen.