Wonen in Spanje

Dinsdag 30 juni 2009.

Mario de schilder, heeft gewonnen, pas toen hij hoorde dat morgen onze nieuwe bank arriveert, kwam hij onmiddellijk. Als laatste. Alleen nog een beetje bijwerken, hadden wij gehoopt. “Kijk Mario, daar heeft de timmerman de muur beschadigd”. Mario knikt begrijpend, “un disastro, die timmerlui, die kijken nergens naar” en daar naast de deur is er een flink stuk uit de muur gesprongen toen ze de deur erin hebben gezet, “un disastro, die lui van het aluminium”, beaamt Mario. “De trap heeft Remoli beschadigd met het transport van apparaten naar de zolder.” Mario krijgt het steeds beter naar zijn zin, “zie je nu, die elektriciens willen altijd na de schilder komen maar ze maken er een puinhoop van, een disastro.” Rond 8 uur beginnen Mario en zijn hulp en 12 uur later hebben ze het hele huis van binnen van een nieuwe laag verf voorzien. De meubels staan buiten of ergens op een kluitje in de kamer. De printer en de pc worden netjes afgedekt en ook achter de tv moet hoognodig geschilderd worden, “un disastro, de lui die zo´n flatscreen ophangen, ze kijken nergens naar”. Alles ruikt weer fris naar nieuwe verf, nu gauw dit logje op internet zetten en dan de slaapkamer weer een beetje op orde zien te krijgen, morgen om acht uur staat Mario weer voor de deur, want hij wil niet over de nog natte plamuur heen verven. “Dan wordt het een disastro.”

Dinsdagochtend 6.54 uur, 30 juni 2009.

De zon komt op aan een absoluut onbewolkte hemel. Het is lekker afgekoeld tot 15,8 graden. Gisteren werd de maximumtemperatuur 31,6 graden.
Agenda: Mario komt binnen nog wat schilderen. De caravan aan de buitenkant schoonmaken en dan kan hij, na bijna 6 maanden, weer naar Willem.
Deze maand sluiten we af zonder regen. De druppelleiding staat nu al een paar weken aan, om de 48 uur een uurtje lekker druppelen.

Maandag 29 juni 2009.

Dat hebben wij weer. Wordt er een hittegolf voorspeld, kan er nog geen water in de jacuzzi, doet de buitendouche het nog niet, is de airco nog niet af en het zonnepaneel is ook nog niet aangesloten. De katten laten zich de hele dag niet zien, die zoeken een koel plekje op in de heg. Poppy loopt te hijgen, alleen ´s ochtends vroeg en ´s avonds laat is ze bereid om een stukje mee te lopen door de vallei. De meeste last van de hitte heeft de computer en dus de internetverbinding: de hele dag probeert de ventilator, op de maximale stand, bijna tevergeefs de bedrijfstemperatuur onder controle te houden. Zeker twee keer per dag geeft hij het op en laat de boel vastlopen: “Over temperture error!” meldt hij dan. Het wordt tijd dat we eens gaan kijken naar een watergekoelde PC, die schijnt beter tegen de Spaanse temperaturen bestand te zijn. Goed idee trouwens, in plaats van sjouwen en verven ga ik zelf ook een koeler klusje zoeken: er moet nog een stuk gevel gereinigd worden aan het huis van Juan. Dat is het lekkerste werk dat er is met dit weer: lekker met mijn hogedrukspuit spelen.

Zondagochtend 7.12 uur, 28 juni 2009.

Aan de hemel is geen wolkje te bekennen. Het is flink afgekoeld, tot 15,7 graden. Gisteren was net iets minder warm dan voorgaande dagen, 30,9 graden.
Agenda: Cokky gaat voor het eerst weer fietsen. We gaan samen een klein rondje van 25 kilometer proberen.
Het huis is vrijwel klaar. De luiken ("Mallorquinas") bevallen uitstekend, rond 10 uur doen we ze dicht totdat de zon meer naar het zuiden is gedraaid. O ja, nu zie je goed de toren die moet ik ook nog schilderen, de gaten dichtstoppen waar de satellietschotel heeft gehangen, een nieuwe buitenlamp monteren, de randen onder de pannen nog wit verven, genoeg te doen. Als de buitenkeuken af is kan de container eindelijk ook weg.

Zaterdag 27 juni 2009.

De zonsopkomst fotograferen is niet moeilijk. Koepoes neemt de functie van de wekker over, miauw, miauw, precies op het moment dat het nog zwaar schemerig is wil ze wandelen. Gelukkig is dat in Spanje laat, om 6.15 uur maakt ze mij wakker en om 6.40 uur komt de zon uit de Middellandse zee omhoog. De avond valt ook sneller, om 21.30 uur gaat vandaag de zon onder en om 22.00 uur is het donker. Dat maakt dat er hier 16 uur daglicht beschikbaar is. Nee, dan zijn de zonsopkomsten in Nederland een stuk lastiger te fotograferen. Vandaag kleurde de oostelijke hemel rond 4.35 uur misschien prachtig oranje en om 5.24 uur komt de zon boven de horizon. Tot 23.00 uur kan je nog wat zien en daarna is het pas echt donker. De Nederlanders hebben dan ook 2,5 uur meer daglicht beschikbaar. Dan zitten we in Spanje ook nog eens met het weer, rond 11 uur is het vaak al zo´n graad of 30. Heerlijk om in de schaduw van een palm een boek te lezen maar niet om het huis te schilderen of om in de tuin te werken. De siësta is dan ook een prima uitvinding want pas tegen 18.00 uur zakt de temperatuur onder de 30 graden. Onze Nederlandse vriend kan ons wel “jong bejaard” noemen maar er blijven gewoon erg weinig uren over om te werken. Als je lekker hard wil werken kan je beter in Nederland blijven wonen, hier gaat alles heel erg rustig en langzaam.

Zaterdagochtend 7.55 uur, 27 juni 2009.
Er zijn wat kleine wolkjes maar het belooft weer een warme dag te worden. Het is al 22 graden buiten.
Agenda: fietsen, en daarna weer opruimen rond en in huis en een stukje schilderen. Het is een beetje lastig dat nog niet alles af is, daardoor kan ik mijn werk ook niet echt áf maken. De betonmolen hiernaast draait ook op zaterdag. De bijen zijn ook al weer hard aan het werk, artisjokkenhoning maken is ook een lastig klusje.

Vrijdag 26 juni 2009.

“Hebben jullie eigenlijk een cédula?” wil Suzanne weten. Nee, die (bewoonbaarheidsverklaring) hebben we niet, maar alle papieren zijn in orde, het is een kwestie van aanvragen en dan krijgen we hem. De cédula is het allerlaatste, allerbelangrijkste papiertje waarin de Communidad, de deelstaat verklaart dat je huis legaal en klaar is. Zonder Cédula kan je tegenwoordig een huis beter niet kopen. Vijftien jaar geleden heeft de gestor ons verteld dat er één dingetje ontbrak in de papierwinkel, maar dat het geen probleem was en dat we na de koop beter een jaar of zeven konden wachten met registreren bij het kadaster omdat dat daarna goedkoper zou zijn. We hebben er nog nooit werk van gemaakt want bij de gemeente staan we netjes geregistreerd en we hebben stroom en water. Ná de verbouwing willen we alles netjes in orde maken dus nu het einde van het werk in zicht is heb ik alle papieren bij elkaar gezocht die nodig zijn voor de registratie. In een map met contracten met de elektriciteitsmaatschappij vind ik opeens een vodderig papiertje: de cédula. We hebben hem wel! De eigenaren van 350 illegale huizen hier in de buurt zouden er een moord voor doen en ik vind hem zomaar in een ordner. Al bladerend in de map kom ik er weer achter: we moeten nog een nieuwe escritura laten maken, want daarin staat nu alleen de grond vermeld. Kwestie van een tekening van het huis inleveren en opnieuw naar de notaris. Maar de cédula, die hebben we.

Vrijdagochtend 6.41 uur, 26 juni 2009.

De zwaluwen vliegen hoog, geen kans op wat regen. Richting het oosten hangen een paar kleine wolkjes, de rest van de hemel is onbewolkt. Er is geen dauw en het waait een klein beetje vanuit het westen. Het is 20,2  graden. Gisteren was een warme dag met 33,3 graden als maxium.
Agenda: leeg.

Donderdag 25 juni 2009.

Op het terras buiten hebben we nieuwe tegels laten leggen, “barro”, uit Oliva, hier vlak bij. Dat zijn tegels van gebakken rode klei, heel natuurlijk, ongeglazuurd. Nadeel is natuurlijk wel dat alles wat je erop laat vallen, een vlek achterlaat. En nu ze pas gelegd zijn, ligt er op iedere tegel een laagje zout. Ze zijn vlekkerig, er ligt vogelpoep op, en de vruchtjes van de palm maken vieze vlekken. Ik wil de tegels zo snel mogelijk behandelen. Dus maar advies wezen vragen bij Jaime in Benissa, waar we ze gekocht hebben. We bestuderen de kast met producten die hij heeft staan om tegels te behandelen. Als hij ons te woord staat, lacht hij me een beetje uit. “Maak je nou maar geen zorgen, eerst moet je heel wat keren gewoon met water spoelen en daarna vegen. Dan komt er geen zout meer uit, en verder wordt de tegel steeds mooier hoe langer je hem gebruikt. Dit materiaal lééft. En vlekken? Ach, bij mijn broer is eens een hele paella omgevallen op de tegels. Dat gaf een vetvlek van een meter bij een meter. Ze hebben een beetje schoongemaakt, maar het trekt vanzelf weg. Na een paar maanden zie je er niks meer van. Weet je hoe dat komt? Door de zon. “El sol se come todo”, de zon eet alles op. Een beetje gerustgesteld rijden we weer naar huis. Het wachten is op de mannen die de barbecue/paellera gaan metselen. Als die af is kunnen we uitproberen of Jaime gelijk heeft.

Donderdagochtend 7.16 uur, 25 juni 2009.

Richting Middellandse zee hangen wat wolken voor de opkomende zon. De temperatuur is gezakt naar 19,9 graden. Gisteren werd het 31,4 graden.
Agenda: leeg, dus werken rond het huis.
Het is droog aan het worden, de laatste keer dat het heeft geregend was op 30 mei.

Woensdag 24 juni 2009.

Net zoals bij een treintjesfanaat verdenk ik Remoli ervan dat hij op onze zolder zijn hobby uitleeft door zoveel mogelijk verschillende soorten dingen te proppen in een beperkte ruimte. De machinerie op onze zolder groeit langzaam uit tot iets dat je normaal in een flink kantorencomplex zou verwachten. Vandaag ging er weer zoveel materiaal omhoog dat we nu zeker weten dat het onmogelijk is om daar nog maar iets op te slaan. Dus hebben we de auto maar volgeladen en alles ter beschikking gesteld voor de rastro op zaterdag.

Overal op zolder waar je maar kijkt liggen er leidingen in alle soorten en maten maar geen koper. Hij heeft zeker een hekel aan solderen, dacht ik. Om de kunststof waterleidingen aan elkaar te “solderen” wordt een vernuftig elektrisch knijpapparaat gebruikt. Het gaat allemaal veel sneller en gemakkelijker. Uitrollen, even op maat zagen, een beetje ombuigen, het is zo gepiept en het lekt ook niet. Maar ineens ligt er buiten een bundel ouderwetse koperen buizen. Bijna had Remoli de zonnecollector ook met de moderne witte buizen aangesloten, totdat hij las dat de speciale vloeistof die door het paneel stroomt en het water in een boiler verwarmt, wel 150 graden kan worden. “Dan is er maar één goede leiding en dat is koper”, hij straalt van geluk. Zijn verzameling is bijna compleet.

Woensdagochtend 6.42 uur, 24 juni 2009.

De hemel is onbewolkt, er is geen wind en het is 16,1 graden. Het gaat vast een warme dag worden. Dat dacht ik gisteren ook maar er kwamen wolken zodat de temperatuur niet zo hoog opliep als ik had gedacht. Het  werd 28,1 graden.
Agenda: schilderen en rond 12.00 uur een airport run naar Valencia.

Dinsdag 23 juni 2009.

Steeds meer Nederlanders die in onze omgeving wonen lezen ons weblog ook. Een veel gelezen weblog geeft ook zo zijn problemen. Eerst ging ik er vanuit dat al onze lezers in Nederland wonen en dat is toch ver weg, dus durfde ik alles te schrijven. Soms komen we in gewetensnood. Schrijf ik er een stukje over of niet? Neem nou Bar El Mosset. De Engelse eigenaresse is de bar zat, dus wil ze hem verkopen. Wij kennen haar man Pepe ook, doen er af en toe de tuin en bezoeken soms de bar. Zij vraagt Cokky om een advertentie van een nieuwe Engelse website te vertalen in het Nederlands:

Fantastische café bar te koop, gelegen op het drukke plein "Plaza de las Ocas", midden in het mooie dorp Jalón in de gelijknamige groene vallei. De bar is prima gesitueerd en kijkt uit over het plein, waar het het hele jaar druk is met zowel inwoners als bezoekers. Tijdens de lokale feesten die een aantal keer per jaar gehouden worden en tijdens de zaterdagse Rastro, is het uitzonderlijk druk in de bar. De keuken is compleet en is uitgerust met nieuwe, moderne apparatuur, de bar is aantrekkelijk en de inrichting is van een eigentijds design. Binnen zijn er 30 zitplaatsen, buiten op het terras zijn er nog eens 100 zitplaatsen. Deze perfecte kleine bar heeft veel potentie en is de ideale plek om een bloeiend familiebedrijfje op te zetten.

Tot zover geen probleem zou je zeggen. Alleen Pepe, haar man, die de bar beheert, weet het nog niet. Dus nu niet direct naar bar El Mosset rennen maar eerst even wachten tot zijn vrouw het hem heeft durven vertellen. O ja, ze heeft de prijs laten zakken naar € 150.000 en Pepe mag je gratis van haar hebben.

Dinsdagochtend 6.49 uur, 23 juni 2009.

Je kan zien dat het een warme dag gaat worden. De hemel is vrijwel onbewolkt. Zo vroeg is het nog koel, het is 16 graden. Gisteren werd het 26,1 graden. De luchtvochtigheid was wel hoog, met 65% als minimum.
Agenda: gauw beginnen met grasmaaien. Nou ja, gras... ik ga de venkel sprieten in het verdroogde grasveld afmaaien.
Onze poezen laten verstek gaan maar buurkat Karel meldt zich netjes voor de ochtendwandeling.

Maandag 22 juni 2009.

Ik ben niet van de hebbedingetjes en de gadgets. Ik hoef geen I-Pod of I-Phone of blue tooth of blue ray. Mijn mobieltje heb ik lang geleden geërfd van mijn schoonvader. Ik kan ermee bellen en meer kunstjes hoeft het ding niet te kennen.Het liefst laat ik hem thuis. Als ik een nieuwe computer of printer nodig heb zit ik meestal een avond of twee te mopperen en te schelden voordat alles weer werkt, meestal dreig ik een keer of wat om het ding het raam uit te gooien, dat helpt vaak. Er is één apparaat wat ik al jarenlang wil hebben maar ik had toch nog toe niks kunnen vinden wat aan mijn eisen voldeed. Nu, eindelijk, met onze nieuwe flatscreen, kan ik mijn digitale foto´s op de tv bekijken, als diavoorstelling, in een werkelijk prachtige beeldkwaliteit en met een redelijk vlotte beeldopbouw. Natuurlijk kan de tv nog veel meer, hij moet zelfs opgenomen kunnen worden in mijn computernetwerk. Ik heb er heel éven naar gekeken maar inmiddels ben ik wijzer geworden: ik ga daar geen avonden aan zitten verspillen. Zeker niet met een netwerkexpert in de buurt: Leo, wanneer kom je weer? Gaan we lekker samen met mijn nieuwe tv spelen! En daarna ga ik voorlopig geen elektronicawinkel meer in. Hoewel, zo´n home-cinema geluidsinstallatie maakt het natuurlijk wel áf.

Maandagochtend 7.05 uur, 22 april 2009.

Nog steeds kleven er wolken aan de hoogste toppen van de bergen. Het is lekker afgekoeld naar 17,2 graden. Gisteren was een vrij koele dag met veel bewolking. De maximumtemperatuur kwam uit op 26,2 graden.
Agenda: vanochtend met een bestelbus uit Orba naar de ITV keuring in Denia.

Zondag 21 juni 2009.

“En we vieren nog iets vandaag...” Op een feestje ter ere van San Juan, waarop 5 Juans hun naamdag vieren, houdt Juan, na de heerlijke paella en andere hapjes, een toespraak bij de taart. Er komt nóg een taart op tafel, waar “30” op staat. “Edwin en Cornelia vieren vandaag dat ze 30 jaar bij elkaar zijn”. Oeps, dat was ik even vergeten maar het is waar, precies 30 jaar geleden, op 20 juni 1979, om een uur of half zes, tijdens de openingsreceptie van een tentoonstelling over Hollands Duin, van Staatsbosbeheer in de bibliotheek Katwijk, keken we elkaar voor het eerst aan. Liefde op het eerste gezicht, noemen ze dat. Het lijkt veel korter geleden, als ik erover na ga denken dat het al dértig jaar geleden is voel ik me oud. “Als je zo lang samen bent, wordt je gewoon familie van elkaar”, zegt Kees. Hij heeft gelijk. Zo voelt het. We zijn met elkaar vergroeid en vanzelfsprekend zijn we elkaars verlengstuk. “Je hebt toch wel een bos bloemen voor haar gekocht?” wil Mo weten, “en morgen gaan jullie zeker leuk uit eten?” Nou, nee, eigenlijk niet, ik ben niet zo´n attent, romantisch type en Cokky houdt niet van bossen bloemen. Natuurlijk gaan we wel leuk uit eten. “Af en toe moet je in je relatie investeren”, adviseert Kees. “Als je tenminste wil dat ik nog 30 jaar bij je blijf”, zegt Cokky. Over dertig jaar zijn we in de 80, als we dat halen geven we een feestje. Mét taart.

Zondagochtend 7.15 uur, 21 juni 2009.

Dikke wolken temperen de zon. Het is 18, 2 graden en alles is vochtig van de dauw. Gisteren werd het niet zo warm als de voorgaande dagen, het maxium was 29,8 graden.
Agenda: met Poppy wandelen. Birma, het paard, eten geven want buurvrouw Pamela is in Engeland.
Coll de Rates is het lage gedeelte in deze bergrug en ligt op 626 meter hoogte. Als je daar nu overheen fietst moet je door de wolken heen.

Zaterdag 20 juni 2009.

Al die jaren dat we hier wonen hebben we het gered zonder airco. Het is een kwestie van aanpassen: vroeg op, alles open zetten en zodra het buiten warmer is dan binnen, gauw alles weer dicht doen. Fietsen en werken kan tot een uur of twaalf, daarna is het een kwestie van binnen blijven of een lekker schaduwplekje opzoeken, en wachten tot de zon ondergaat. Nu we toch fors gingen verbouwen en de Altherma van Daikin niet alleen kan verwarmen maar ook koelen, hebben we meteen in alle kamers airco laten aanleggen, je ziet alleen roosters in het plafond en de rest gebeurt ergens op zolder. De “machinekamer” onder het dak is nogal laag en omdat Remoli zijn knie heeft overbelast na zijn meniscusoperatie moet hij even rustig aan doen van de dokter. Dus kan hij niet over de zolder kruipen om de “conductos” te leggen die de koele lucht aan moeten voeren. “Geen probleem hoor, we wonen hier al 14 jaar zonder airco”. Nu is de zomer écht begonnen en we kunnen bijna niet wachten tot hij de hele boel aansluit. Het lijkt warmer in huis dan vorige jaren of zou dat een gevolg zijn van de opwarming van de aarde? Of zijn we watjes aan het worden?

Zaterdagochtend 6.57 uur, 20 juni 2009.

Het is weer een prachtige ochtend, afgekoeld tot 17,7 graden. De zon komt op achter wat wolken. De rest van de hemel is vrijwel onbewolkt. Het zal wel weer een warme dag worden, net als gisteren toen de maximumtemperatuur uit kwam op 34,2 graden. De luchtvochtigheid was gelukkig laag. (29%)
Agenda: fietsen met Gareth naar Benissiva. De andere leden van de club zijn de Quebrantahuesos aan het fietsen in de Pyreneeën, 205 kilometer. Blij dat ik het niet hoef te doen vandaag.

Vrijdag 19 juni 2009.

De crisis, hij leek voor ons alleen maar voordelen te hebben. De autosnelweg rond Valencia is heerlijk rustig. Vergeleken met ruim een jaar geleden rijden er nauwelijks nog vrachtwagens. Goed voor het milieu en ik ben lekker snel op het vliegveld. De aannemers vechten om je verbouwing te mogen doen. Voor een restaurant bezoek hoef je geen reservering meer te maken. Kortom alles ging in het begin van de crisis veel gemakkelijker en vlotter. Totdat de maatschappij zich erop aan ging passen. We eten in restaurant “Bon profit”. Het is er aangenaam rustig maar met nog slechts 2 man in de bediening moeten we wel erg lang wachten op alles. Onze verbouwing vertraagt, de bestelling van de inbouwspotjes gaat mis. Er zijn er nog maar 6 dus kiezen we een ander model, maar die passen niet goed. Pas over 3 maanden gaat de fabriek weer het goede model maken. “Ja, de crisis hè, er wordt niet gebouwd dus zijn er weinig lampen nodig”. Eindelijk, na 10 weken, hebben we de luiken voor onze openslaande deuren. “Ja, die fabriek werkt nog maar op halve kracht”. De buitenlampen doen er twee weken over om van Barcelona naar Jalón te komen. “Ja, de vrachtauto´s rijden niet iedere dag meer, de crisis hè”. Eerst had iedereen het te druk en waren de wachttijden lang en nu werkt alles op halve kracht waardoor de wachttijden soms nog langer zijn. Eigenlijk maakt het dus niets uit, alleen op de snelweg is het lekker rustig.

Vrijdagochtend 7.00 uur, 19 juni 2009.

Het is heerlijk koel buiten. De minimumtemperatuur is uitgekomen op 17,8 graden. De katten lopen spelend met mij mee. De zon verlicht nog heel even de wolken om daarna te verdwijnen. Mooi zo, dan wordt het niet zo warm en kan ik verder met het opruimen van de bouwrommel rond het huis. Gisteren werd toch nog een zonnige dag met een maximumtemperatuur van 33,1 graden.
Agenda: rond 11 uur komt Hans van Starsat de tv ophangen en een andere LNB in de schotel zetten. Het zou tijd worden want de tv staat nu bijna twee weken te wachten omdat er geen muurbeugels waren. Ik had ze bijna al zelf gekocht. Maar af en toe moet je wat geduld hebben.

Donderdag 18 juni 2009.

“Vlektyfus”, luidde mijn diagnose meteen toen ik zag dat Cokky rode plekken op haar armen en benen kreeg. Het was als geintje bedoeld, ik heb nog nooit vlektyfus gezien, later vertelde Ward dat ze dit in Nederland ook wel tekentyfus noemen.

Na twee weken doxycycline en ontstekingsremmers, zit er nog maar een klein korstje op het wondje en je kan nog zien waar de rode vlekken hebben gezeten, maar de Ricketssia bacterie die de Fièvre boutonneuse, zoals het officieel heet, heeft veroorzaakt is onschadelijk gemaakt door de antibiotica. Dokter Arzua knijpt een paar keer in Cokky´s enkel en kijkt dan tevreden op, ze is genezen, zegt hij, en ze mag stoppen met alle medicijnen.

Als we thuis zijn komt Luis, de helft van ons tegelduo, met een verontrust gezicht naar ons toe: “Kijk dan, ik ben al naar de dokter geweest, ik ben gestoken en het is rood en opgezet, zie je dat? Zou ik hetzelfde hebben als Cornelia?” Luis, laat zijn zwaar getatoeëerde arm zien, het zijn gewoon muggenbeten, “zolang je geen koorts hebt en er geen zwarte plek in het midden komt valt het wel mee”. Hij is er niet gerust op. Lang niet alle teken of vlooien zijn geïnfecteerd met de ziekmakende bacterie en niet iedereen die door een besmette teek wordt gebeten, wordt ziek. Maar het is best verontrustend dat je van zoiets kleins zo ziek kan worden. Cokky´s gevoel van “ik ben groot en sterk” is er wel een beetje door aangetast. Maar nu ze kan stoppen met de pillen, dus ze mag weer alcohol drinken en ze kan weer in de zon, en ik heb ook geen pijnstillers meer nodig voor mijn rug, dus kunnen we binnenkort weer bergen verzetten.

Donderdagochtend 7.13 uur, 18 juni 2009.

De zon komt mooi op maar vanuit het zuiden schuift langzaam een wolkenveld mijn kant op. Nog even schijnt de zon op de bergen om daarna achter de wolken te verdwijnen. Het is flink afgekoeld naar 15,5 graden. Gisteren liep temperatuur op tot 31,1 graden.
Agenda: met Cokky naar het ziekenhuis in Benidorm voor controle. De tuin van Juan in Altea onderhouden.

Woensdag 17 juni 2009.

Soms slaat de verleiding toe en geef je eraan toe, tegen beter weten in. De Mas y Mas supermarkt ligt vol verleidelijke, lekkere dingen. Ze waarschuwen niet voor niets dat je niet met een lege maag de supermarkt in moet gaan, anders koop je te veel dingen die je niet nodig hebt. In de koelkast ligt nog een klein stukje echte boerenkaas, en dat smaakt toch het allerlekkerst op Hollands volkorenbrood. Het schap met “Hollands” brood is net bijgevuld en het meergranenbrood ziet er goed uit. Altijd dat Spaanse wittebrood gaat ook vervelen, dus neem ik zo´n brood mee. Eenmaal aan tafel gaat de zak open en ik voel het meteen, het brood is dróóg, niet te eten. Jammer. Maar ach, in Nederland vonden we verpakt brood uit de supermarkt ook niet lekker. Cokky moet maar weer eens op zoek naar goede broodbakmix, of naar een Duitse bakker. Gelukkig waren de rozijnenbollen wel erg lekker. Het is toch een wonder eigenlijk, dat hier zoveel internationale producten in de supermarkt liggen, in zo´n klein dorp. Sambal, Croma, Bolletje beschuit en ontbijtkoek kunnen we hier gewoon kopen. Nu nog literpakken yoghurt en vla, en goed brood. Dit brood gaat naar het paard van de buurvrouw. Met een beetje water erbij zal hij het wel weg krijgen.

Woensdagochtend 7.00 uur, 17 juni 2009.

De zomer is weer terug, de zon komt op aan een vrijwel onbewolkte hemel. Goed geslapen want het is afgekoeld tot 19,1 graden. Geen kat gehoord vannacht. Gisteren was een grotendeels bewolkte dag waardoor het koeler bleef. De maximumtemperatuur kwam uit op 26 graden. Helaas was de luchtvochtigheid hoog, zo rond de 70%.
Agenda: de loodgieter komt de zwembadpomp voor de jacuzzi installeren. De man van het aluminium komt de luiken voor de openslaande deuren monteren en een glaswandje in de douche zetten. Ik ga verder met de tuin opruimen en mijn rug laten masseren. Het gaat trouwens goed, bijna geen pijn meer.
De ogen van Luz (licht) weerspiegelen de opkomende zon. 

Dinsdag 16 juni 2009.

Al voor zes uur loop ik in mijn blote kont buiten op zoek naar de veroorzakers van het helse kattengekrijs in onze tuin. Vroeger dacht ik “ze vechten het maar uit”, maar na een paar dierenartsrekeningen loont het de moeite om tussen beide te komen. De agressievelingen laten zich niet zien en als ik weer in bed lig kan ik niet meer slapen. Ik ga er maar uit want om halfzeven begint de betonmolen bij de buren toch te draaien. Hector heeft aangekondigd dat hij een tropenrooster gaat draaien. Dan kan ik net zo goed met Poppy gaan wandelen. Om 9 uur zijn we in Parcent, om een auto op te halen voor de ITV keuring. Ja, de papieren liggen in het handschoenenkastje. Maar in Denia blijken het de papieren van de aanhanger te zijn. Om 10.15 uur terug in Parcent, waar de dames de juiste papieren niet kunnen vinden. De bar waar we almuerzo willen houden is dicht, in Alcalali kunnen we niet parkeren vanwege de feesten, en als we, uitgehongerd, tegen elf uur bijna in Bar Juans zijn roept aannemer Toni ons binnen, want er is iets mis met de bestelling van de tegeltjes voor de buitendouche. Rond 11.30 uur lukt het pas om een broodje te eten. Daarna moeten we wat onderdelen ophalen in Benissa en wat buitenlampen bijkopen maar die moeten besteld worden. Het is drie uur als we weer thuiskomen. Tja, wat doen jullie nu de hele dag? Nou, niets. We zijn de hele dag bezig geweest en hebben niets bereikt. Morgen is er weer een nieuwe dag.

Dinsdagochtend 7.38 uur, 16 juni 2009.

Het waait behoorlijk hard vanuit het westen. De hemel is bijna geheel bedekt met wolken, zou het gaan regenen? Dat zou voor het eerst zijn deze maand. De minimumtemperatuur was 21,7 graden. Gisteren werd het al snel onbewolkt en warm, 32,4 graden.
Agenda: met een auto van Parcent naar de ITV. Werken rond het huis.
Al het gras is uitgebloeid, de wilde peen loopt ook al op zijn eind.

Maandag 15 juni 2009.

“Die paal alleen weegt al een kilo of acht, plus het deel van het baldakijn dat erbij hoort, dan zit je gauw op tien kilo. Dat moet je de hele tijd omhoog houden. Als degene voor je opeens van ritme verandert moet je uitkijken anders loop je tegen elkaar op en dan stort de hele boel in.” Sebastiaan is moe. Zijn zoon heeft communie gedaan dus moest hij, samen met de andere trotse vaders, het baldakijn boven meneer pastoor helpen dragen tijdens de processie gisteren. De “Corpus”processie is één van de mooiste, de straten worden bestrooid met bloemen en op verschillende plekken in het dorp worden altaartjes opgesteld met prachtige boeketten. De rondgang duurt gauw anderhalf uur, en omdat er weinig communicantjes zijn dit jaar, zijn er weinig vaders die elkaar regelmatig af kunnen lossen. De volgende belangrijke processie is die van de Arme Maagd, de “Virgen Pobre”, in oktober. Maar de Festeros die dan de Maagd door het dorp begeleiden hebben een makkie, want de zware kleden onder het beeld verbergen een onderstel met kruiwagenwielen.

Maandagochtend 6.43 uur, 15 juni 2009.

Drie katten maken mij wakker, ze willen wandelen, eigenlijk veel te vroeg maar wel precies op tijd om de zonsopkomst te zien. Het waait vanuit het westen en daardoor is de minimumtemperatuur hoog gebleven, 20,7 graden. Gisteren was een warme dag, met 33 graden als maximumtemperatuur. Van mij mag het allemaal wel wat minder, de zomer is nog niet eens begonnen. Er zijn nu veel wolken en hopelijk blijft het nu iets koeler.
Agenda: het gaat weer wat beter met mijn rug, dus rommel opruimen rond het huis.

Zondag 14 juni 2009.

“Nee, nee, geen vlees, de rijst is het lekkerst”, zegt Angel als ik wat paella uit de grote pan op zijn bord schep. Dan Mateo: “ik ook geen vlees hoor, en schrap even lekker over de bodem, dat onderste laagje is het lekkerst”. “Dat heet soccorat”, vertelt juf Carmen. We zitten met al haar leerlingen van Engelse en Spaanse les in restaurant L´Era in Parcent. Na de heerlijke voorgerechten zoals gebakken kippenlevertjes, salade en stukjes inktvis gaan we even in de snikhete keuken kijken waar Raoul de paellapannen beheert. Hier wordt de paella op houtvuur van dennenhout gemaakt, en dat proef je. De lichte rooksmaak is fantastisch en geeft de paella echt iets extra´s. Hij is perfect van smaak en van structuur: niet te dik, niet te dun, niet te nat, niet te droog, precies gaar en het onderste laagje zit een klein beetje aangebakken aan de pan, precies zoals het hoort. De stukjes kip en konijn die erin zitten worden meegebakken voor de smaak, de meeste Spanjaarden nemen niet de moeite om het vlees af te kluiven, het gaat om de rijst. Na twee borden paella en het toetje zitten we aardig vol. Angel doet een paar goocheltrucs en de rokers trekken zich terug op het terras. We rekenen 15 euro per persoon af. We hebben goed gegeten én weer lekker Spaans kunnen kletsen in leuk gezelschap: volgend schooljaar zijn we weer van de partij.

Zondagochtend 7.05 uur, 14 juni 2009.

Natuurlijk kwam er afgelopen nacht helemaal geen regen. Het Nederlandse weerbericht toonde dikke wolken partijen over Spanje maar de zon komt gewoon weer op aan een onbewolkte hemel. Voor niets dus de open zakken cement en voegmiddel afgedekt die Luis en Juanjo hadden open gelaten. Nou ja, misschien komt er vanmiddag nog wat bewolking. Het is maar weinig afgekoeld, rond 7 uur is het alweer 20 graden. Gisteren was een warme dag met een maxium van 33,4 graden. (25 % luchtvochtigheid)
Agenda: om 14.00 uur paella eten met alle leerlingen Spaans/Engels. Vanavond processie in het dorp. (Festus Corporis Christi)

Het lekkerste water zit altijd op de moeilijkste plekken.

Zaterdag 13 juni 2009.

“Una cosa es el vino y otra cosa es el amor
Pero si juntas las dos, nace el amor por el vino.”

September, het duurt nog even voordat de druiven rijp zijn. De uitgestrekte druivenvelden, de kleine verlaten dorpjes, de droge warmte, de druivenplukkers. Alles zit in onze favoriete videoclip van Celtas Cortos die regelmatig langs komt op de muziekzender “los 40 latina”. De sfeer in het uitgestrekte binnenland van Spanje wordt perfect weergegeven. De clip begint ´s ochtends vroeg in zo´n bijna verlaten dorpje. Je kunt het ooievaarsnest op de kerktoren nog zien zitten. Het is koud want op deze hoogte koelt het eind september flink af. Met de tractor over de eeuwenoude brug het dorpje uit naar de velden om druiven te plukken. Inmiddels is het warm geworden er wordt wat wijn gedronken uit de "bota de vino", de typische leren drinkzak. Dan volgt het wijn maken in de bodega van Emilio Moro, die fantastische wijnen levert. Natuurlijk is het maar een clip en wordt de wijn in deze streek, Ribera de Duero, machinaal geoogst en niet met de voeten getreden.

 “Een ding is de wijn en een ander ding is de liefde
Maar als je ze samen voegt, ontstaat de liefde voor de wijn.”

Ik kan al bijna niet meer wachten tot het september is.

Zaterdagochtend 7.19 uur, 13 juni 2009.

Zoals gebruikelijk komt de zon op aan een onbewolkte hemel. Het is 16 graden en windstil. Gisteren was een warme dag, het kwik bereikte de 30,4 graden. (slechts 26% luchtvochtigheid)
Agenda: de fysiotherapeut heeft mij afgeraden om erg lang te fietsen. Vandaag stond er een zware tocht gepland van 145 km. Doe ik dus maar niet. Ik ga de planten in de tuin van Juan water geven maar kan niet goed bukken en Cokky mag niet in de zon komen vanwege de medicijnen. Lekker stel zijn wij. Nou ja, niets aan te doen.
Als je de artisjokken niet opeet gaan ze bloeien met echt gigantische bloemen. Daar heb je geen macrolens voor nodig maar eerder een groothoek. 

Vrijdag 12 juni 2009.

Hebben we zelf geen kinderen, staan we toch nog anderhalf uur in de sporthal met schreeuwende kinderen. De prijzen worden uitgereikt van de schoolsporttoernooien van deze “comarca”, die zich uitstrekt van Denia tot Calpe. En omdat de meiden-zaalvoetbalploeg van Xalo gewonnen heeft, worden we vriendelijk uitgenodigd om te komen kijken, en misschien willen we wel wat foto´s maken? Ja hoor, willen we wel, maar als we geweten hadden dat we eerst alle prijsuitreikingen van volleybal en basketball moesten doorstaan voordat we als allerlaatste eindelijk “onze” meiden konden toejuichen dan waren we een uur later van huis gegaan. De sporthal is gespeend van alle luxe, twee betonnen randen om op te zitten, geen airco, maar ja, met dat kleine beetje belasting dat we betalen is het ook geen wonder. Het enthousiasme van de kinderen lijdt er niet onder, ieder jochie met een aardige dribbel waant zich Ronaldo. God, wat heb ik een hekel aan sporthallen. Eindelijk na anderhalf uur sportende kinderen, prijsuitreikingen en veel lawaai mogen we weer naar buiten, onze vrijheid tegemoet. Leuk hoor, dat ze ons vragen om te komen maar ik hoop dat ons dorp volgend jaar niet weer als eerste eindigt, dan zijn ze in ieder geval als eerste aan de beurt met de prijsuitreiking.

Vrijdagochtend 7.15 uur, 12 juni 2009.

De zon komt op aan een onbewolkte hemel. Het is heerlijk buiten, de temperatuur is gezakt naar 18,4 graden. De poezen lopen vrolijk spelend met mij mee om de druiventrosjes te inspecteren. Gisteren was een Spaanse zomerdag. Zo´n dag dat het dom is om rond drie uur ´s middags geen siësta te houden. Het was dit jaar de warmste dag, tot nu toe. De maximumtemperatuur kwam uit op 34,8 graden. De luchtvochtigheid was aangenaam laag met 26%.
Agenda: met een auto uit Calpe naar de ITV in Denia.

Donderdag 11 juni 2009.

“Schaf de belastingen af dan kunnen de mensen meer uitgeven en dan gaat het beter met de economie.” Zo moeten de Spanjaarden wel denken want ieder jaar betalen we minder belasting. Nu hebben wij wel geluk want ons inkomen komt precies uit die bronnen waar de Spaanse regering de belasting voor verlaagt. Ook de deelregering van de communidad Valencia mag belastingmaatregelen vaststellen en draagt zijn steentje bij. Onze lijfrente uitkeringen tellen nog maar voor 20 % mee voor ons belastbaar inkomen. In 2007 schaften ze het successierecht af tussen ouders en kinderen. En dit jaar heeft onze gestor, Ingeborg Posthuma slechts 1 belastingaangifte gemaakt, die voor de inkomstenbelasting. De vermogensbelasting is met ingang van 2008 ook al afgeschaft. Daar viel de waarde van ons huis in en de waarde van de lijfrente. Omdat Ingeborg nu geen belasting aangifte voor de vermogensbelasting maakt doet ze het ook voor de helft minder. Betaalden we in 2005 nog € 3200 belasting, dit jaar vindt de belastingdienst € 980 voldoende. Toch maak ik mij een beetje zorgen, als Spanje zo doorgaat met geld uitgeven en de belastingen te verlagen kan het nooit lang meer duren voordat het land bankroet is. Nou ja, “op is op” zullen de Spanjaarden wel denken, voorlopig wonen we in een belastingparadijs.

Donderdagochtend 7.00 uur, 11 juni 2009.

Onbewolkt en heerlijk fris. De minimumtemperatuur is 13,7 graden, het is windstil. Gisteren was een warme dag het werd 29,8 graden. De luchtvochtigheid zakte tot 29%. Op het vliegveld van Valencia was het warmer, 33 graden.
Agenda: kijken of ik een afspraak kan regelen om de pijn uit mijn rug te laten masseren. Met Cokky voor controle naar Benidorm.

Frank! Rinus! Dick! Waar zijn jullie? Wandelen? Wandelen? Wandelen?

Woensdag 10 juni 2009.

“Fiets”, het Nederlandse Race en MTB Magazine, weet bij mij altijd een meewarige glimlach te ontfutselen. “Ciclismo a fondo”, het Spaanse fietsblad ligt toevallig op hetzelfde stapeltje. De verschillen tussen beide bladen onthullen de Nederlandse volksaard. Hoewel het merendeel van de Nederlanders zich absoluut niet calvinistisch vindt zijn we het vergeleken met de Spanjaarden wel. “Klimfietsen” kopt het nieuwe nummer van Fiets op de voorpagina en dan daaronder, “voor een klein budget”. Ja, hoor, dat kan alleen maar een Nederlands fietsblad zijn. De meeste Spanjaarden verdienen slechts éénderde van een Nederlander en over geld zeuren ze niet. Als je lid bent van een fietsblad willen ze lezen over hun sport en mooie fietsen kijken. In het Nederlandse blad klaagt een lezer dat hij het niet eens is met de keuze van de redactie om een Giant te beschrijven als “de mooiste fiets die er op de markt is”, omdat hij 13.000 euro kost. En bij het testen van fietsen wordt natuurlijk als eerste de prijs vermeld waarna er ook een cijfer wordt gegeven voor de prijs/kwaliteit verhouding. Nederlandser kan het niet. Het Spaanse fietsblad test ook, na wat zoeken vind ik helemaal onderaan de test, in heel kleine lettertjes, de prijs. Die is voor Spanjaarden niet zo belangrijk, want als fietsen je hobby is wil je de fiets van je dromen hebben en niet die met een goede prijs/kwaliteit verhouding.

Woensdagochtend 6.56 uur, 10 juni 2009.

Een sluierbewolking houdt de zon wat tegen. De minimumtemperatuur is uitgekomen op 11,6 graden. Gisteren was een zonnige dag maar niet zo erg warm, het kwik liep op tot 26 graden.
Agenda: rond 10.30 uur almuerzo houden met mijn fietsvrienden en ze daarna naar het vliegveld van Valencia brengen.
De zonnebloem heet in het Spaans "girasol" en dat klopt, de bloem draait met de zon mee.

Dinsdag 9 juni 2009.

Natuurlijk heeft de zoon van Pepe niet de goede vergunning. Hij mag een landbouwschuurtje van 30 m2 bouwen om de tractor te stallen, meer niet. Net naast ons huis, waar nooit meer gebouwd zou mogen worden heeft Clemente vandaag de fundering laten storten voor een huis van zo´n 100 m2. Al een jaar wisten we dat hij die plannen had. Gaan we er wat aan doen? Gaan we naar de politie? Klagen we hem aan? Nemen we een goede advocaat? Lang hebben we getwijfeld maar zijn tot de conclusie gekomen dat we teveel met het dorp en de mensen zijn verbonden. Wij doen dus niets. De Duitse buurman die erop uitkijkt, belt toch waarschijnlijk de politie. Net terug van een zware fietstocht, nog in mijn fietskleren loop ik even naar de rand van onze tuin. “Hola, Edwin como estas?” Aannemer Hector komt naar mij toe, hij gaat het illegale huis bouwen. Samen hebben we jaren geleden de eer gered van de fietsclub door mee te doen aan de klimtijdrit de Bernia op. Hij vertelt dat hij reuze blij is met werk want nergens wordt meer wat gebouwd. Even later komt Clemente vragen of ik nog een paar kubieke meter beton kan gebruiken. Ja hoor, dat komt mooi uit, stort daar maar neer. “Die Duitser heeft foto´s genomen”, zegt hij beledigd. Ach, ze bedoelen het allemaal goed. Nee, wij doen geen aangifte bij de politie. Dat doet die Duitser wel.

Dinsdagochtend 7.25 uur, 9 juni 2009.
Het is al 19,8 graden als de opkomende zon de wolkjes mooi aftekent tegen de lucht.
Agenda: rondje Guadalest fietsen.

Het is best even lekker hoor, om verzorgd te worden als je je al een poos niet lekker voelt. Als je de hele dag mag lezen (De eenzaamheid van de priemgetallen is een geniaal boek, Het spel van de engel heb ik nog niet uit) en er voor je gekookt wordt. Goed voor je ego ook, als allerlei mensen de moeite nemen om naar ziekenhuis te komen. Het is er best goed hoor, in een privékamer in het HCB, de dokter doet standaard met een tolk zijn ronde, en het eten is niet slecht maar dat vastzitten aan een infuus is ook niet echt gezellig.

Als de koorts gezakt is, gaat de lol er snel af, dan wil je nog maar 1 ding: naar huis. Vanaf mijn eigen bank in mijn eigen huis wil ik jullie allemaal bedanken voor de lieve bezoekjes, smsjes, mailtjes en andere vormen van belangstelling. Nu ga ik er nog twee dagen schaamteloos van profiteren dat de mannen hiernaast koken.

Maandagochtend 7.14 uur, 8 juni 2009.

Het is onbewolkt en fris, de temperatuur is gezakt naar 11,7 graden. Gisteren was een prachtige dag, de luchtvochtigheid zakte naar een behaaglijke 34% en de temperatuur steeg tot 26,1 graden.
Agenda: Dick, Rinus en Frank gaan de Bernia beklimmen en fietsen daarna door richting Fleix. Ik ga wachten tot Cokky belt om haar uit het ziekenhuis te halen. Rekeningen betalen, een lootje innen (ja, Cokky heeft weer eens 70 euro gewonnen) en misschien mijn rug laten masseren. Veel te zwaar getild bij het verplaatsen van onze oude keuken.
De zonnebloemen bloeien weer. Alleen zijn er niet veel opgekomen dit jaar.

Zondagochtend 7 juni 2009.

Zonder Cokky is het niet echt gezellig. Gelukkig geven mijn Nederlandse fietsvrienden voldoende afleiding. Cokky heeft geen koorts meer en mag, als alles zo blijft, morgen weer naar huis. Een huis dat bijna af is. Er wordt nog gewerkt aan het buitenterras, de glaswandjes in de badkamers moeten nog worden geplaatst, de zonnecollector en een gedeelte van de airco staan nog ingepakt te wachten op de installatie. Daarom duurde het lang voordat ik in de gaten had dat we warmwater hebben. Mijn haar had ik even boven de gootsteen gewassen, “kan je nagaan hoe gauw de zon de waterleiding verwarmt, het is gewoon lauw ”, dacht ik nog. Pas de volgende ochtend, bij het omspoelen van mijn bidons kwam er bijna kokend water uit de kraan en zo warm is de Spaanse zon nu ook weer niet. Leuk nieuws voor Cokky, maar het eerste wat ze gisteravond zei, “we hebben warmwater, goed hè” Remoli had haar wel gebeld. Nu is het huis pas echt bewoonbaar.

Agenda: na de uitputtende fietstochten van de afgelopen drie dagen wordt er vandaag niet veel gedaan: wandelen met Poppy en paella eten in Parcent. Daarna ga ik bij Cokky op visite.

Zaterdagochtend 6.50 uur, 6 juni 2009.

De zon komt boven de berg en verlicht de wolken. Het ziet er voor vandaag wel goed uit denk ik. Het is afgekoeld naar 14,6 graden. Gisteren was een warme dag, het kwik liep op tot 28,8 graden. Aan het einde van de dag daalde de luchtvochtigheid pas.
Agenda: een mooie ronde fietsen met de mannen. Aan het eind van de middag gaan we met z´n allen Cokky opzoeken in het ziekenhuis. Daarna stappen in Benidorm.

Vrijdag 5 juni 2009.

Toni kijkt mij ongelovig aan: “Een teek of een vlo, dat bestaat niet. De Spaanse teken brengen geen ziektes over, ik heb er nog nooit van gehoord” Ik moet hem overtuigen met dat de dokter in het ziekenhuis het al direct dacht en dat uit de bloedmonsters blijkt dat het echt gaat om een besmetting met een rickettsia bacterie. Welke soort precies weten ze pas over een week. Het lijkt op de ziekte van Lyme maar dan de mediterrane versie. De behandeling met een antibiotica is hetzelfde. Als de koorts weg is mag Cokky maandag naar huis.

Tony denkt na, “Wanneer is je schoonmoeder naar Nederland gegaan, vorige week toch?” ja, dat klopt. “Nou, je zult zien dat zij een teek of vlo op haar kleren had en dat daardoor Cokky ziek is geworden. Onze Spaanse insecten hebben zulke rare bacteriën niet, dat weet ik zeker.”

Donderdagavond 4 juni 2009.

“Nee, het is geen beet van een teek, ik ben al jaren niet door een teek gebeten”, zegt Cokky tegen de dokter. “Ja, maar je hebt katten en honden en je woont op de “campo”, morgen gaan we het toch testen.” Na mijn thuiskomst van de fietstocht heeft Cokky weer koorts, het wondje ziet en weer slechter uit. Ward Waardenburg, onze huisdokter, belt het ziekenhuis terwijl wij alvast naar Benidorm rijden. Nog voordat ik de auto heb geparkeerd ligt Cokky al op de behandeltafel en als ik haar gevonden heb wordt net het eerste buisje bloed afgetapt. Daarna worden er foto´s gemaakt omdat ze nog niet zolang geleden een blaasontsteking heeft gehad en maken ze ook een cardiogram. Binnen een uur ligt ze netjes op een kamer aan het infuus en heeft ze eten besteld. Dan roept ze verrast uit, “kijk daar!” Op het spierwitte ziekenhuislaken loopt een teek, die moet wel afkomstig zijn uit haar haar. Morgen krijgen we warm water belooft Remoli al een paar dagen, dan ga ik eerst eens lekker douchen. Zoals ik al eerder zei, “verbouwen schaadt de gezondheid.”

Donderdagochtend 4 juni 2009.
Gisteren zag het er nog even naar uit dat Cokky aan het infuus zou moeten, maar Ward heeft de bacterie flink toegesproken en dat heeft geholpen: vandaag is de koorts flink gezakt. Dus kan ik haar met een gerust hart achterlaten met een stapel leesvoer dat ze kreeg van de mannen, en wij gaan de benen testen: Vall d´Ebo op. Voordat alle fietsen goed afgesteld zijn is het al bijna 27 graden, dat zal even wennen zijn voor de mannen.

Woensdagochtend 7.36 uur, 3 juni 2009.

Wanhopig probeert de nevel zich aan de berghellingen vast te houden maar genadeloos brandt de opkomende zon de nevel weg. (zo beter Irene?) Het is 16,4 graden en er staat een heel klein beetje wind. Gisteren was een warme dag, de maximumtemperatuur kwam uit op 28,4 graden. Het zwembadwater is 26 graden.
Agenda: de komst voorbereiden van mijn drie Nederlandse fietsvrienden en ze vanavond ophalen uit Valencia. Met Cokky gaat het iets beter, de koorts begint iets lager te worden, 38,8 graden vanochtend.
De granaatappel bloeit al weken uitbundig.