Wonen in Spanje

Zaterdag 31 januari 2009.

Vroeger was naar Spanje reizen voor ons een hele onderneming. Cokky had zo´n handige portemonnee met vier verschillende kleuren ritsluitingen waarachter voor ieder land waar we doorheen reisden het vreemde geld zat. Je voelde je In België al in den vreemde. Eenmaal in Spanje aangekomen kon je geen Nederlands product meer kopen. Voordeel van globalisering is wel dat alles nu veel gemakkelijker is en omrekenen is op veel gebied niet meer nodig, behalve als je naar Groot-Brittannië wil dan ben je direct in het buitenland. Op zich maakt mij het niet uit dat ze wat anders zijn, leuk toch, het geeft wat kleur aan één Europa maar zadel mij er ongevraagd niet mee op. Op de doos van het nieuwe weerstation staat “Euro Version”. Geen idee wat dat inhoudt maar het klinkt vertrouwd. Waarom moet ik dan met veel moeite alle instellingen veranderen? Van Fahrenheit naar Celcius, de barometer op HectoPascal zien te krijgen, de windsnelheid zegt mij niets in mijlen per uur, zelfs de regenmeter meet in inches, klaag ik tijdens onze fietstocht tegen Gareth. Hij geeft direct toe dat het een probleem is. “Ken je dat enorme bord van die makelaar in het dorp?” Ja, die ken ik, als je zo aan de weg timmert moet de nood wel hoog zijn. “Die dacht aan een leuk bord van 3 bij 6 voet maar bestelde per ongeluk een bord van 3 bij 6 meter, nu denkt iedereen dat hij binnenkort failliet gaat.”

Zaterdagochtend 9.15 uur, 31 januari 2009.
Gisteren werd het met 20,1 graden als maximum een heerlijke, bijna windstille dag. Nog één zo´n dag en alle amandelbomen bloeien.
Agenda: fietsen met Gareth, siësta houden en véél bloesemfoto´s maken.

Weerstation Jalon.

Vrijdag 30 januari 2009.  (naar ons weerstation)

Ja, ik geef het toe, het is misschien toch wel een schaalmodel van de KNMI in de Bilt. De Davis Vantage Pro2, meet alles. Behalve de UV straling en het aantal uren dat zon heeft geschenen. Nu ben ik op 4 juli jarig dus hoef ik niet lang na te denken wat ik graag hebben wil. Hoewel het inbouwen van een ventilator op zonne-energie de nodige hoofdbrekens kostte. Die ventilator zorgt dat je de “weerhut”, het witte gedeelte, gewoon in de volle zon kan zetten en de gegevens juist blijven. Verder is hij draadloos en wordt overdag gevoed door de zon. Het zendbereik is prima, de huidige afstand van zo´n 60 meter overbrugt hij moeiteloos. Nu nog met de gegevens het internet op maar Cokky, mijn softwarematige kant, zit al uren te kreunen en te zuchten maar het gaat haar vast lukken. Nog even geduld en op zowel onze website als op ons weblog is de weersituatie in onze moestuin te zien. De Bilt heeft echter één extra onderdeel in hun weerstation die ik gelukkig niet nodig heb en dat is een verwarmde regenmeter. Ja, u leest het goed, dat is nodig om de sneeuw te laten smelten en om dan toch nog de neerslag te kunnen meten. Dat maakt het wonen aan de Costa Blanca toch weer een stuk goedkoper.

Vrijdagochtend 8.10 uur, 30 januari 2009.

Eindelijk is het weer zoals het hoort, onbewolkt een beetje dauw en geen wind. De minimumtemperatuur is uitgekomen op 4,1 graden. Gisteren was een dag met wederom veel wind in de ochtend, ´s middags ging de wind liggen en werd het 19,2 graden.
Agenda: Met de bosmaaier aan het werk op El Collado in Lliber, onze overburen, maar wel een kilometer verder. Ruud en Marieke komen. Misschien ergens uit eten.
Oscar zorgt voor wel voor de afwas.

Donderdag 29 januari 2009.

Gareth is anders, dat is wel logisch want het is best een grote stap om van Wales naar Spanje te emigreren. Vooral al je geen geld hebt en wel twee schoolgaande kinderen. Hij is ook één van de weinige Britten die nu redelijk Spaans spreekt en nog steeds privé les in Valenciaans volgt, gewoon om het beter te kunnen begrijpen. Tijdens onze gezamenlijke fietstochten toont hij ook belangstelling voor de Nederlandse taal. De woorden die hij goed kan onthouden zijn vrijwel gelijk aan de Engelse variant. Zo kent hij nu de woorden "rug" en "zak". Juist: rugzak (rucksack) en onthoudt hij met groot gemak de Nederlandse beroepen van schapenfokker, geitenfokker en kippenfokker. Toch duurde het even voordat hij mijn verzoek begreep om de geiten van Juan vast te lassen. “Hoor eens Gareth, door die storm van afgelopen zaterdag zijn twee geiten die in een boom klimmen omgewaaid, kan jij ze weer vast lassen.” En dat met mijn Engels. Gegarandeerd dat je nog nooit zoiets gelast hebt, voeg ik eraan toe. Het is altijd leuk om mensen de tuin van Juan te laten zien, vooral als je bij de RAF gewerkt heb zoals Gareth. “Verrek, er staat een vliegtuig, een piper in de tuin, je moet die dennenbomen omzagen anders kan hij nooit opstijgen.” Hij last de omgevallen geiten weer vast en wil er niets voor betaald hebben. Hij is niet alleen een goede automonteur maar ook een goede geitenfokker.

Donderdagochtend 8.14 uur, 29 januari 2009.

Alweer een prachtige zonsopkomst. Nu maar eens de andere kant op gefotografeerd. De zon verlicht prachtig de bergen. Het is maar een kort moment, zo´n 8 minuten en dan is het effect weg.
Het is ineens warm geworden. De minimumtemperatuur kwam uit op 10 graden. Gisteren was een zonnige dag. De temperatuur liep op tot 18,3 graden.
Agenda: om 9 uur met Gareth een geit van Juan repareren. Het weerstation kwam gisteren maar het is nog een heel bouwpakket, dus vandaag verder met de installatie.

Woensdag 28 januari 2009.

We waren er niet gerust op. “Hoor eens, die tekening klopt niet helemaal hoor, dit raam zit tien centimeter meer naar links en die muur staat 5 centimeter meer naar rechts en hoe hoog worden de nieuwe ramen dan?”.” Maak je maar geen zorgen, dat komt nog wel,” stelde de aannemer ons dan gerust. Maar wij wilden het precies weten! Dat kan nog helemaal niet, legde hij ons uit, straks gaan we ter plekke meten en dan kunnen we nog van alles aanpassen. Vandaag was het zover: de ramen en deuren zijn ingemeten. Met een meetlint en een potloodje, en aantekeningen op de muur. Toni en Manolo denken lekker mee. “Jullie rare Hollanders, die deur laat je toch niet naar buiten open slaan? Een buitendeur slaat naar binnen open. Kijk maar, anders komt het niet mooi uit met je deurpost”. Ze hebben gelijk. En alles wordt een beetje aangepast. “Dat raampje kan wel weg”: drie mannen vóór, één vrouw tegen. Het resultaat: het raampje blijft niet alleen, het wordt zelfs twee keer zo groot. Hier tien centimeter erbij, daar vijftien centimeter eraf, deze lijn recht doortrekken en als we de wc een tikkie kleiner doen lijkt de hal veel ruimer. Het huis is helemaal leeg van binnen, lekker ruim, lekker licht. Het is bijna jammer dat er nieuwe tussenmuren in moeten, maar het gaat erg mooi worden, daar zijn we nu wel gerust op.

Woensdagochtend 8.02 uur, 28 januari 2009.

Op het moment dat er een spectaculaire zonsopkomst te zien is arriveren de bouwvakkers. "Heb je een stroomkabel, die zijn we vergeten." Eerst snel foto´s genomen, waarna de de mannen besloten om toch maar hun eigen verlengsnoer te gaan halen. De temperatuur is gezakt naar 11 graden. Gisteren was een zonnige dag met veel wind. Het werd 16,2 graden.
Agenda: rommel naar het ecopark brengen. Fiets schoonmaken.

Dinsdag 27 januari 2009.

Jammer, maar hij is verhuisd. Ook jammer voor de leerlingen van de lagere school in het dorp want die leerden grafieken maken met zijn gegevens. Buurman Carlos zorgde met zijn weerstation voor die betrouwbare gegevens. Een tijdje geleden ontdekte Cokky op internet het weerstation van onze Spaanse buurman. Slechts 150 meter van ons huis waren de gegevens vrijwel identiek aan die van mij, dat was dus gemakkelijk. Soms stond ik om 3 uur ´s nachts in mijn pyjama de regenmeter te legen omdat hij anders zou overlopen. Nu hoefde ik er niet meer bij nacht en ontij uit, zelfs de windrichting en windsnelheid was iedere 5 minuten af te lezen en kon ik lekker blijven liggen. Voordat Carlos vertrok gaf hij nog wel een tip welk weerstation we konden kopen. Maar ik zag een beetje tegen al het gedoe aan. Cokky zag het wel zitten, “Regel ik met de wethouder dat onze gegevens op de gemeente pagina komen. “ De storm van de afgelopen dagen gaf de doorslag. Nu hebben we lekkere windstoten, kan ik ze niet meten. Goed, ik ben om. We hebben dus een paar dagen geleden een “instap” model weerstation besteld. Hij kan op internet publiceren en meet bijna alles, behalve de zonne-uren en de UV index maar dat kan altijd later nog aangeschaft worden. Cokky gaat zorgen dat de actuele gegevens op onze website en weblog komen te staan. Ze heeft het ook al over een webcam. “Dan hoef je geen ochtendlogje meer te maken”, zegt ze blij. Zelfs hier word ik langzaam maar zeker weg geautomatiseerd.

Dinsdag 27 januari 2009.

Het is guur, al dagen komt de wind uit het noord-westen. Hard, met flinke windstoten. Verschil met het Nederlands weer is wel dat het al erg lang droog is. Vandaar dat er zo gemakkelijk een bosbrand kon ontstaan toen er afgelopen zaterdag drie hoogspanningsmasten omwaaiden bij La Nucia. De zon doet regelmatig zijn best maar het is geen prettig weer. De minimumtemperatuur was hoog met 10,3 graden. De maximumtemperatuur was niet hoog met 12,7 graden.
Agenda: naar Denia om een verhuurde fiets op te halen en foto´s te laten afdrukken.

Maandag 26 januari 2009.

Verbouwen is vragen om moeilijkheden. Gaat je relatie er niet aan, dan wordt je wel opgelicht door de aannemer of de loodgieter sluit alles verkeerd aan. We zijn deze verbouwing vol vertrouwen in gegaan. We kennen de meeste mannen al van het fietsen, en als je bereid bent om op de vroege zondagochtend zo hard mogelijk Col de Rates op te fietsen, dan ben je in ieder geval niet lui. Vanochtend ging de telefoon, het was de aannemer: “Sorry, maar ze komen morgen niet”. O jee, begint de ellende nu? Ze keken wel érg blij toen we vrijdag de eerste aanbetaling voor de verbouwing gingen brengen. Gaat hij er nu al met ons geld van door? Wat is er aan de hand? Toni vertelt: “Op de Bernia heeft het echt heel hard gestormd, het lijkt wel of er een wervelwind overheen is gegaan. Bomen zijn ontworteld en het dak van mijn weekendhuisje is er af gewaaid. Dat moet gerepareerd worden vóórdat het gaat regenen. Dat duurt een halve dag hoor, daarna komen ze meteen weer in jouw huis werken”. We rijden even omhoog om te kijken, de zon schijnt, de lucht is helder en overal liggen bomen die ontworteld of afgebroken zijn. Goed, de bouwvakkers komen dus overmorgen gewoon weer terug. Cokky gaat een paar dagen naar haar moeder, maar ze heeft een retourtje geboekt, zij zal toch ook wel weer terugkomen?

Maandagochtend 8.30 uur, 26 januari 2009.

De zon schijnt heel even maar op het huis en de bergen en daarna verdwijnt hij achter een egaal grijze bewolking. "El viento hace frio", zeggen de bouwvakkers en dat klopt, de wind maakt koud. Het is 8,1 graden met wederom een flinke noord-westen wind. Gisteren werd toch nog een prima dag met vreel zon. De temperatuur liep op tot 16,4 graden.
Agenda: wat onderdelen kopen voor mijn bosmaaier.

Zondag 25 januari 2009.

Met 100 kilometer per uur raast de noordwesterstorm door onze windsingel en het werkt. Wij zitten in de luwte. Eerst krijgen de cipressen met de stormaanval te maken. Daar heb ik een soort heg van gemaakt. Doordat de toppen eruit zijn houden ze het gemakkelijk. Slechts één van deze coniferen breekt af, juist in het stukje waar nog nooit een top uit gehaald is. Daarna krijgen de blackwoods het te voorduren. Er breken een paar takjes af en ze buigen krom over het huis maar verder geven ze geen krimp. Echte Australiërs zijn het, taai en volhardend, gewend aan extreme weersomstandigheden. Het eerst kwamen we ze tegen in de bossen bij Sydney. Het is een acacia soort, maar wordt gebruikt voor de houtproductie. De boom groeit net zo snel als een populier maar blijft het hele jaar groen, levert bijzonder goed, bijna zwart hard hout en is een enorm goede windbreker. Als de boom jong is heeft hij twee soorten bladeren, veer- en lancetvormige aan één tak. Bloeien doet hij ook maar helaas met bleek groene bolletjes die nauwelijks opvallen. Onze bomen heb ik slechts 13 jaar geleden geplant, de grootste heeft nu een lengte van 12 meter en een omtrek van 1.20 m. Heeft deze boom eigenlijk nog nadelen? Ja. Hij zaait zich gemakkelijk uit en na het afzagen maakt hij op zijn oude wortels tientallen uitlopers, die dwars door worteldoek heen groeien. Je komt er bijna niet meer vanaf. Onkruid is het. Maar wel nuttig.

Zondagochtend 7.30 uur, 25 januari 2009.

Een paar seconden na het publiceren van het ochtendlog viel de stroom gisteren definitief uit. Niet zo maar even maar lang. De GSM mast zat ook zonder stroom, dus geen mobiele telefoon meer. De radiostations waren verdwenen van de de FM band. Via de middengolf hadden we nog wel ontvangst en nabij Monforte del Cid en La Nucia zou een hoogspanningsmast zijn omgewaaid. Langzaam kwam de stroomvoorziening weer op gang, wij als laatste van de vallei. Cokky had met een vooruitziende blik (of was het een romantische?) een oude oliestormlamp in de caravan gepakt. In ieder geval zaten we niet in het donker. Het is nu ombewolkt, de minimumtemperatuur is 6,7 graden en het was maximum 21,2 graden. Het was een warme Saharastorm.
Agenda: het waait nog net iets te hard om te fietsen. Een omgewaaide pergola bij de buurvrouw opruimen.

Zaterdagochtend 8.26 uur, 24 januari 2009.

Storm, vrijwel onbewolkt in het binnenland, richting de Middellandse Zee hangt een dunne bewolking. De temperatuur is hoog met een minimum van 16,7 graden. Gisteren werd het 21,1 graden. Niet dat je er veel aan hebt met deze hoeveelheid wind.
Agenda: fietsen met Gareth gaat niet door.
Volgens het dichtstbijzijnde weerstation is de windsnelheid 65 km/u met windstoten van 100 km/u dat is windkracht 10. Er zijn regelmatig kleine stroomstoringen omdat de de hoogspanningskabels elkaar raken door de storm. We zijn blij dat de voortent niet van onze caravan bleek te zijn en niet paste, anders had hij nu al ergens op de Balearen gelegen.

Vrijdag 23 januari 2009.

Ze vinden het maar niks, de poezen, dat hun huis verbouwd wordt. Ze krijgen straks een écht kattenluik, zodat wij niet iedere keer de deur voor ze hoeven open te doen, én vloerverwarming. Maar eerst moeten ze een paar maanden verbouwing zien door te komen. Het gaskacheltje brandt nu op een andere plek, hún ingang komt opeens uit in een lege, stoffige ruimte en er lopen vreemde mannen rond die herrie maken. Er rijden onbekende auto´s af en aan en de maaltijden worden opeens ergens anders geserveerd. We dachten dat het wonen in de caravan problemen zou geven, maar ze vinden het een interessante woonvorm. Lekker compact, lekker warm en een bed van 1.90 m bij 1.30 m vinden ze groot genoeg om met zijn vijven de nacht door te brengen. Dat bed staat ook nog eens náást de koelkast, ideaal toch? Het allerlekkerste vinden ze de venterbank: achter het grote raam liggen ze alle drie lekker de hele dag in het zonnetje te doezelen en naar buiten te kijken. Als de bouwvakkers weg zijn lopen ze wel eens mee het huis in, maar ze vinden het er niet gezellig. Spaanse ramen gaan naar binnen open, dus zit de vensterbank buiten. Ik weet zeker dat het straks nog een probleem wordt om de poezen weer úit de caravan te krijgen.

Vrijdagochtend 8.10 uur,  23 januari 2009.

Warm! De hele nacht liggen zweten, rond 6 uur vanochtend gaf het metertje 20,6 graden aan. De minimumtemperatuur kwam uit op 17,8 graden. Dat alles met een stormachtige wind vanuit het westen. Heel bijzonder weer dus.
Agenda: Toni 1/5 deel van zijn begroting gaan betalen. "Doe maar contant, dat is hier normaal." Prijsafspraak maken voor een maaiklus op El Collado. Tuin van Juan maaien. (als het droog blijft)
Dit is container 4. Toni heeft er 10 in de begroting gezet. Daar komen ze wel aan, denk ik.

Donderdag 22 januari 2009.

“¿Cornelia es periodista, si?” Nou, niet dat ik weet, Cokky is geen journalist. We schrijven wel eens een stukje, maar dat is natuurlijk in het Nederlands. Maakt niet uit in welke taal, is het antwoord. We willen een artikel in een tijdschrift over de Jiu Jitsu club hier in het dorp, kunnen jullie dat regelen? Dus heeft Cokky de tekst aangeleverd en ik de foto´s voor een Engelstalig lokaal tijdschrift. Gisteren kwam het nieuwe nummer uit. Hierbij de tekst in het Nederlands, met excuses voor het truttigheidsgehalte, maar ze heeft het geschreven in de geest van het tijdschrift.

"Vechtfilms vind ik afschuwelijk, ik houd niet van geweld of vechtsporten. Hoe ben ik hier dan terecht gekomen, in de sporthal van Xaló, bij de Jiu Jitsu training? Jiu jitsu is de moeder aller vechtsporten! Dat komt omdat ik getuige ben geweest van een verkeersongeluk. Een mevrouw in een auto op een bochtige, onoverzichtelijke weg nam de binnenbocht en de fietser die van de andere kant kwam kon geen kant op en vloog over de motorkap, en kwam achter de auto weer terecht op het asfalt. Ik dacht dat hij nooit meer op zou staan. Tot mijn verbazing mankeerde hij weinig! Natuurlijk, hij was geschaafd en gekneusd maar het enige wat gebroken was, was zijn fiets. Die lag in stukken naast de weg. Nadat we van de schrik bekomen waren vertelden zijn kameraden dat hij jarenlang op Jiu Jitsu gezeten heeft, dus dat hij weet hoe hij moet vallen." 

Klik hier als u echt het hele artikel wilt lezen.

Donderdagochtend 8.15 uur, 22 januari 2009.

Er staat veel wind vanuit het westen. Dat valt pas op op als je uit de beschutting van het huis en de bomen komt. De temperatuur is gezakt naar 8,6 graden. Gisteren was een onbewolkte dag. Met een maximumtemperatuur van 12,2 graden werd het niet echt warm. De luchtvochtigheid zakte tot slechts 27%.
Agenda: zware spullen opslaan achter het schuurtje, zoals de haard.
Het aangezicht van ons huis gaat ook veranderen. Waar nu de twee slaapkamer ramen zitten komen de twee openslaande deuren van de woonkamer.

Woensdag 21 januari 2009.

“De dennenbomen op zijn foto zijn nep”, vertelt de chef van de “ferreteria”, die staan niet daar. Ze bedekken een lelijke urbanisatie op de zuidhelling van de vallei. Mooie boel, eerst keurt de partij van de chef de bouw van urbanisaties goed, want dan verkoopt hij lekker veel tuinslangen en schroefjes en dan moet het worden weg gephotoshopt. Al twee weken lang probeer ik Vall de Pop, de vallei waar wij wonen, te fotograferen en het wil maar niet lukken. “Tot Util”, de plaatselijke ijzerwarenzaak heeft voor een gedeelte van de etalage een foto nodig van zo´n 3 meter lengte. Nu staat er een groot kamerscherm en de foto moet daarop komen. Steeds keurt de chef de foto af. Hij heeft namelijk een voorbeeldfoto en zò moet hij worden, alleen dan veel scherper, op 300 dpi, dus zo´n 110 mb groot. De lucht moet egaal blauw zijn. Dan kan daar de reclametekst in komen. Eén dag waren er net te veel wolken, een andere dag was het onbewolkt maar ik kon maar niet het juiste standpunt vinden. Nadat de chef had verteld dat het eigenlijk drie foto´s waren die het gewenste effect gaven lukte het vandaag dan wel. De hemel strakblauw, het juiste standpunt, juiste lens, drie foto´s rechtop genomen en die netjes aan elkaar geplakt die de juiste foto opleverde.Voor de zekerheid ook nog wat losse dennenbomen gefotografeerd om voor de ongewenste bebouwing te zetten maar dat vertel ik de chef niet. Hier doet hij het er maar mee. Dan had hij maar op een andere partij moeten stemmen.

Woensdagochtend 8.10 uur, 21 januari 2009.

Uit het huis klinken harde klappen: ze zijn begonnen. Er staat een koud windje, maar ik heb geen idee waar de thermometer gebleven is. Het ziet ernaar uit dat het een zonnige dag gaat worden.

Agenda: kijken, overleggen, regelen, sjouwen. Valenciaans en Pilates zullen er wel bij in schieten vandaag.

Dinsdag 20 januari 2008.

Manolo zit weer eens te gapen. Als zijn dochter van 18 gaat stappen moet hij haar om een uur of 4 ´s nachts ergens bij een discotheek ophalen. Dat doet hij uiteraard met veel liefde maar het gaat wel ten koste van zijn nachtrust. Of dat hier normaal is, vragen we dan. “Ik was precies zo, vroeger, zegt hij en zijn ogen beginnen te glimmen. Toen hij 18 was, woonde hij in Fontilles, en de dichtstbijzijnde discotheek was in Orba. Daar zette hij ieder weekend met zijn vrienden en klasgenoten de boel op stelten. Ja, hij heeft véél vriendinnetjes versleten toen. Of er ook buitenlandse meisjes bij waren, willen we weten. Jazeker, hij heeft de brieven van Goedele nog bewaard. Zijn vrouw wilde ze weggooien, maar hij koestert dierbare herinneringen aan drie Belgische zussen: Goedele, Aldegonde en Machteld. Met hun ouders brachten ze de vakanties door in Orba. Hij zou best willen weten hoe het nu met ze gaat, hoe ze er nu uit zien. We kunnen best een oproep doen in ons log, zegt hij, we hebben toch ook veel Belgische lezers? We vertellen dat er een Nederlands tv-programma is over vakantieliefdes, en dat ze, als ze elkaar na 40 weer terugzien dan altijd zeggen: “je bent geen háár veranderd!” Manolo gooit zijn denkbeeldige lok achterover en lachend stelt hij vast: “Ik ook niet!”

Dinsdagochtend 8.45 uur, 20 januari 2009.

Vrijwel onbewolkt en zacht. De minimumtemperatuur is uitgekomen op 8,2 graden. Gisteren was een onbewolkte dag met een maximumtemperatuur van 18,4 graden.
Agenda: laatste spullen uit het huis halen zoals ons bed en de lampen eraf halen.
De opkomende zon schijnt mooi door de bladeren van de agave. Ze komen eigenlijk uit Mexico. Het is onkruid, als je er eenmaal één hebt kom je er niet meer vanaf. Ze hebben gevaarlijke punten en gemene stekels. Het sap geeft bij mij een allergische reactie. Ik heb het niet erg op deze planten. Dit is wel een mooie plant met gele randen langs de bladeren.

Maandag 19 januari 2009.

Obama trekt in het Witte Huis. Kabels worden gelegd, snoeren worden uitgerold, extra elektriciteitsvoorzieningen zijn aangebracht op ongebruikelijke plaatsen. Mensen lopen zenuwachtig heen en weer. Een man probeert een satellietschotel te richten maar hij heeft nog geen ontvangst. Hoe zit het met de telefoons? Werkt dat wel? En de internetverbinding, is die in orde? In het zenuwcentrum wordt steeds meer apparatuur opgesteld. Er wordt gesjouwd met stoelen en banken. Uit de gereedschapskist wordt steeds ander gereedschap gehaald. Even dit aan de muur schroeven, even daar waar anders loshalen. Alles wordt vastgelegd op de gevoelige plaat, maar een winnende foto zal er wel niet bij zitten. Maar dit zijn niet de voorbereidingen voor de installatie van Obama, dit is de aanloop tot onze verbouwing. Het schuurtje is nu multimediaal verbindingscentrum, de caravan is de slaapkamer, de badkamer is gevestigd bij de buurvrouw en het magazijn met alle opgeslagen spullen bevindt zich in het dorp. “We hebben min of meer alles voorbereid”, zei Toni vanochtend. Woensdag kunnen we beginnen. Yes we can!

Maandagochtend 8.12 uur, 19 januari 2009.

Er zijn veel wolken aan de hemel verschenen. De minimumtemperatuur bleef steken op 8,6 graden.
Agenda: satellietschotel van het huis halen, prijsopgaaf van de nieuwe deuren en ramen ophalen en nog veel meer kleine dingetjes.
Gisteren was een onbewolkte dag met een strak blauwe hemel. De temperatuur bereikte net niet de 18 graden. De pastoor van Xaló zorgde zelf voor wat plaatselijke neerslag.

Zondag 18 januari 2009.

"Toen we hier voor het eerst waren stonden we als buitenstaanders te kijken, en nu loopt Floris mee met een vriendje, leuk hè?”, zegt Suzanne tegen ons. Ze heeft gelijk, een feestdag als vandaag is een goede gelegenheid om jezelf even langs de integratiemeetlat te leggen. Met kinderen integreer je veel makkelijker dan mensen zonder kinderen, maar met een fototoestel gaat het ook goed. Vooral op San Antoni, als iedereen zijn huisdier laat zegenen. Marina gaat er even mooi voor zitten als ik mijn camera op haar richt. Het raadslid voor milieuzaken zegt tegen me: “Hé Edwin, ik had gisteren mijn toestel niet bij me, wil je je foto´s van gisteravond even naar het gemeentehuis brengen morgen? Dan zet ik ze op de website”. De dierenarts laat zijn hondje zegenen, Remoli loopt langs met zijn puppy, Amanda van de bakkerij is er met haar prachtige werkpaard en Juan showt zijn luxe superpaard. Jordi loopt Kiko te plagen: “Jouw hond is lelijk, de mijne is veel mooier!”. We kennen véél meer mensen dan een jaar geleden, ook dankzij het fotograferen. En omdat we meer mensen kennen, kunnen we ook mooiere foto´s maken. Jordi heeft geen gelijk, de Podenco van Kiko is écht mooi. En misschien zien we Floris volgend jaar met zijn eigen hond langs de pastoor lopen?

Zondagochtend 7.47 uur, 18 januari 2009.

Vrijwel onbewolkt, het is afgekoeld tot 1,8 graden. Gisteren was het de hele dag bewolkt, de temperatuur steeg tot 12,3 graden.
Agenda: fietsen met de club van Xaló. Rond 13.00 uur foto´s maken bij de kerk. De dieren worden dan gezegend. Gisteravond heeft San Antoni al een rondje door het dorp gemaakt.

Zaterdag 17 januari 2008.

Ervaring is een belangrijke eigenschap, belangrijker zelfs dan jong en krachtig zijn. Zelf vind ik het bewonderenswaardig om op een leeftijd van 58 jaar nog een zware baan te hebben zoals piloot van een Airbus of ober in een druk restaurant. Het zijn vermoeiende banen met rare werktijden en veel verantwoording. Ik vroeg mij wel eens af waar de oude, ervaren obers van vroeger waren gebleven maar ging ervan uit dat niemand dat werk volhoudt tot zijn 65ste en ze dus allang met pensioen waren. In Nederland wel maar in Spanje niet. De ober in het restaurant in Calpe doet het perfect, hij zou zo voor de Engelse adel kunnen werken. Hij helpt de mensen uit hun jas en omdat het een goedkoop restaurant is, ze hebben geen kapstok, drapeert hij de jas over de lege stoel naast de klant. Hij houdt zijn gasten in de gaten, hij bedient vreselijk soepel, is efficiënt en glimlacht voortdurend. Bij het weggaan helpt hij zijn gasten weer in hun jas. Wat een verschil met ons laatste restaurant in Nederland, het eten was perfect maar de bediening. Ach, ik hoef het niet eens te beschrijven want iedereen kent wel de fouten makende, hooghartig kijkende studenten die bedienen. Maar ze zijn er dus nog wel, de door de wolgeverfde, ervaren oudere, werknemers die ervoor zorgen dat je een prettige dag hebt of veilig een noodlanding op de Hudson maakt. Helden zijn het, geef ze een flinke fooi.

Zaterdagochtend, 17 januari 2009.

Er zijn zware wolken maar ook grote stukken onbewolkt. Koud is het niet, de minimumtemperatuur kwam uit op 8,6 graden. Gisteren was een vrijwel geheel bewolkte dag met een maximumtemperatuur van 12,2 graden.
Agenda: fietsen met Gareth, maar ik neem wel een regenjasje mee.
Luz en Oscar spelen luie spelletjes onder een palm. Er staan 5 palmen in onze tuin die 10 jaar oud zijn. Het verschil in groei is echter enorm groot.

Vrijdag 16 januari 2009.

Alles loopt best lekker. De vergunningaanvraag voor een kleine verbouwing had Toni netjes klaar liggen. Daarmee moet je eerst naar de bank om 2,8% leges te betalen over het begrote bedrag. Er komt een stempel op van de bank. Daarna naar het gemeentehuis om de aanvraag in te dienen. Zonder betaling wordt hij niet behandeld. Woensdag wordt er begonnen met de verbouwing. Dat er dan nog geen vergunning is maakt volgens Toni niets uit. We komen fietsvriend Javi tegen, hij polijst het nieuwe graniet aan de gevel van een huis en zorgt over een paar maanden ook voor ons nieuwe aanrechtblad. “Als de kastjes staan komen we pas meten, dan weet je zeker dat het past.” Het blad komt rechtstreeks van de fabriek waar hij werkt. Dan nog even wat bronwater halen. Altijd naar diezelfde plek is ook niet leuk dus proberen we deze keer een bron bij Sagra. Niet die op het pleintje bij de oude wasplaats maar we volgen de bordjes naar Font dels Mortits. Een mooie plek hoog op een berg waar water in overvloed is. Eenmaal in de flessen is het niet helder. Daar drinken we maar niet van en rijden terug naar de bron in Sagra. Het water ziet er prima uit, geen bacterie te zien en net voor ons vult een 90 jarige ook een fles water, dat geeft voldoende vertrouwen. Ook hier is water in overvloed. Maar het zou best kunnen dat de man vóór ons het water bij een plantje in zijn huis giet: “het is niet te drinken maar de planten doen het er geweldig op.”

Vrijdagochtend 8.52 uur, 16 januari 2008.

Het is zwaar bewolkt, hoewel de zon af en toe door een klein gaatje in de wolken schijnt.  Koud is het niet meer. De minimumtemperatuur kwam uit op 3,2 graden. Gisteren werd het 13,8 graden.
Agenda: overleg met Toni, contract tekenen voor de verbouwing. Horen wanneer ze willen beginnen. Wij zijn er bijna klaar voor.
Oscar let op waar de andere 2 katten zijn. Je weet maar nooit wanneer ze aanvallen.

 

Donderdag 15 januari 2009.

Rosa weet heel veel over de geschiedenis van het dorp en ze heeft altijd wel wat leuks te vertellen: “Zondag is het San Antoni, dan komen jullie toch wel naar het plein, hè? Om fotos te maken van de dieren die gezegend worden? Tegenwoordig komen de mensen met hun kanariepietjes en katten en honden, maar vroeger, vroeger waren er alleen “machos”. Je weet toch wel wat dat is: zo´n dier dat gebruikt werd om mee te werken, half paard en half ezel. Ieder huis had er één of twee en ze liepen in een lange rij langs meneer pastoor om gezegend te worden. Weet je nog Carmen, hoe we onze grootouders hielpen met rozijnen maken en hoe we met ze meegingen naar de “campo”? Hé, Marie Carmen, ben je nu al begonnen met druiven snoeien? Maar toch nog niet op het Pla de Lliber, hè? Mijn opa zei altijd: we snoeien eerst de hoger gelegen wijngaarden waar het minder koud is, want beneden in de vallei kan het ´s nachts stevig vriezen en te vroeg snoeien is dan niet goed voor de struiken. De struiken op “el pla” mogen pas gesnoeid worden vanaf “la luna vieja” (de oude maan) van februari. En zo is het, mijn grootvader had gelijk, kijk maar, als het ´s nachts helder is, is ´s ochtends alles wit bevroren op “el pla". Las cosas han cambiado mucho” zegt ze dan, er is veel veranderd. Ze is maar 3 jaar ouder dan wij.

Donderdagochtend 9.15 uur, 15 januari 2008.

Helder en zeer koud. Eerst even met Poppy gewandeld dus ben ik wat later dan normaal. Het is tot nu toe de koudste nacht geweest van deze winter met -3,9 graden. Het microklimaat telt nu, op de hellingen van het dal vriest het niet. De koude lucht zakt altijd naar het laagste punt. Gisteren was een mooie dag de temperatuur liep op tot 13,5 graden.
Agenda: als het bestelde matras er is gaan we vandaag over naar de caravan.
Poppy heeft een wilde bui en probeert druiven te snoeien.

Woensdag 14 januari 2008.

 

Veel argeloze bezoekers van natuurgebieden valt het niet op. Ze wandelen wel maar zien veel niet. Daarom is een rondleiding met een boswachter altijd leuk om te doen, er is veel van te leren. Ook als er tijdens de wandeling geen dieren worden gezien dan is aan de begroeiing wel te zien welke grazers er in het natuurgebied leven. De duinen zijn bij uitstek geschikt voor de konijnen. Oorspronkelijk kwamen ze vanuit het zonnige Middellandse-Zeegebied. Van de natte Nederlandse polder moeten ze niets hebben maar die droge zandige duinen daar voelen ze zich thuis. Voor de komst van de vos en allerlei virusziekten, wemelde het van de konijnen in de duinen. Het gevolg was een kaal gebied met een prachtige vraatlijn. De onderkant van alle struiken waren tot zo´n 60 centimeter hoogte perfect opgesnoeid. Alles waar het konijn maar even bij kon werd op gegeten. Ze gingen op hun achterpoten staan, rekten zo hoog mogelijk en de langsten hadden de lekkerste hapjes. Het gerucht gaat dat in Afrika zo ook de giraf is ontstaan. Met de komst van allerlei grote grazers in natuurgebieden is de vraatlijn veel hoger geworden. Zo ook in de straten van Calpe. Let tijdens een stadswandeling op de vraatlijn van de sinaasappelbomen in de straten. Een klein onderzoek wijst uit dat de reikwijdte van de Calpenaar niet verder komt dan een schamele 1.95 meter. Bij alle door ons onderzochte bomen ontbraken de sinaasappels onder die hoogte. Nou ja, behalve bij één boom: daar moet een giraf bezig zijn geweest, denk ik.

Woensdagochtend 8.38 uur, 14 januari 2009.

Onbewolkt en het is 4 graden, er is bijna geen wind. Gisteren werd de zon tegengehouden door een sluierbewolking, het werd 14,2 graden.
Agenda: Valenciaanse les en pilates.
De Chinese kralenboom heeft zijn naam te danken aan zijn fraaie bessen die de hele winter blijven hangen. O ja, hij komt oorspronkelijk uit de Himalaya.

Dinsdag 13 januari 2008.

“Kijk dan, leuk hè, dat is écht Spanje” zeggen we altijd als we een mooie documentaire op tv zien over Andalusië of een andere zuidelijke streek. Dan laten ze gezellige pleintjes zien, straten waarin sinaasappelbomen groeien, restaurants met véél kleurige tegeltjes tegen de wanden, en natuurlijk schijnt het zonnetje en hangt er een mooie blauwe lucht boven de Middellandse zee. En waar wij wonen dan? Tja, wonen is nu eenmaal wat anders dan vakantie hebben. Een toerist gedraagt zich anders, gaat naar andere plekken. De meeste plaatsen aan de kust vermijden we wegens teveel toeristen en te weinig parkeerplaatsen. Maar vandaag hebben we een dag vakantie genomen: we hebben langs het strand van Calpe gewandeld, gegeten in een restaurantje aan de boulevard en een stuk gelopen van de toeristische route voor voetgangers door het oude centrum. En kijk: er zijn gezellige pleintjes en er groeien sinaasappelbomen in de straten. Er zijn leuke musea, die ook nog eens gratis toegankelijk zijn. Het zonnetje scheen een beetje waterig op de Middellandse Zee, een enkeling liep met korte mouwen, of op sandalen. Als we weer terugrijden de vallei in zien we de boeren druiven snoeien en de eerste amandelboom begint voorzichtig te bloeien. Het échte Spanje, daar wonen we eigenlijk middenin.

Dinsdagochtend 8.34 uur, 13 januari 2009.

Onbewolkt en windstil, het is dus behoorlijk afgekoeld. De minimumtemperatuur is -1,8 graden bij het opkomen van de zon. Gisteren was een mooie dag met een paar wolken. Het kwik liep op tot 11,9 graden.
Agenda: op verzoek van Juan de aanleg van een tuin beoordelen bij Altea. Nog een klein beetje in huis rommelen. Toni wil de verbouwing maandag starten. Dus kunnen we op ons gemak de laatste dingen regelen.

Maandag 12 januari 2009.

Poppy heeft geluk, we maken haar uitlaatrondje een stuk langer. Het is prachtig weer en we besluiten langs de "bassa dels arcs", de oude wateropslagplaats te lopen. Eerst wandelen we langs de weg richting Xaló totdat een bordje ons over een smal paadje de druivenvelden in wijst. Al na een paar honderd meter zien we de bogen van het bouwwerk. We zien dat er een nieuw infopaneeltje bij is geplaatst. Dat komt mooi uit want niemand kon ons tot nu toe vertellen waartoe de bogen dienden en of dit nog werk van de moren is geweest. Het infopaneeltje weet het dus ook niet. Er heeft water in gezeten, het is gegraven en vroeger zwommen de kinderen erin. Daar moeten we het maar mee doen. Poppy likt vrolijk een prachtige Podenco in zijn snuit. Met deze honden wordt gejaagd en het ras hoort hier in deze streek thuis. Luisteren doen ze niet en ze ontsnappen vaak. De Podenco wil wel spelen maar de spontane kussen worden niet erg gewaardeerd. Hij gedraagt zich als een echtgenoot die al 25 jaar getrouwd is, “hou op met die gekkigheid, kom op wandelen.”  We volgen de rio Jalón en lopen door de smalle straatjes van Lliber. Net buiten Lliber heb je even een prachtig uitzicht op de kerk van Xaló. Dat is raar want het is een punt dat iets lager ligt dan de kerk. Ik maak gelijk maar een hele serie want de ijzerwarenzaak heeft er één nodig van 3 meter bij 2 meter en waar hebben ze het liefst een foto van? Volgens Manolo moet het een foto zijn van hun geliefde dorp: “Mijn vrouw houdt best van reizen maar ze moet de kerktoren van Xaló kunnen blijven zien, anders wordt ze zenuwachtig.”

Maandagochtend 8.05 uur, 12 januari 2008.

Onbewolkt, aan de oostkant komt de zon op en aan de westkant gaat de maan onder, neem ik aan, want met de maan weet je maar nooit wat hij gaat doen. De minimumtemperatuur is 7,8 graden. Het waait nog steeds vanuit het binnenland. Gisteren werd het 9,9 graden en pas tegen de avond begon het te regenen. Er zat 11 mm in de meter.
Agenda: naar Toni voor de laatste begroting van de verbouwing. We laten de torenkamer isoleren. Spullen naar het dorp brengen.

Zondag 11 januari 2008.

“Waar zijn we aan begonnen?” vragen we ons nu al regelmatig af. En we zijn nog niet eens begonnen. Het is toch wel een beetje zonde van de badkamer, die is pas 8 jaar oud. Het plafond ziet er niet uit en soms komt er een putlucht uit de afvoer. De keuken is eigenlijk nog best goed. Nou ja, behalve het gasstel dan, dat is echt gammel. En er is een stuk uit de sierlijst gebroken. En in de gang vallen de plinten van de muur en er zitten een paar gebarsten tegels in, maar dat is toch niet zo erg? O ja, het lekt op twee plekken. De scheuren in de muren van de slaapkamers zie je nu pas goed als de kamer leeg is. Het tocht wel erg langs de ramen en onder de deuren langs, hè? Dat merk je pas goed, nu het zo koud is. Het huis wordt steeds leger en steeds kaler en alle kleine defecten en problemen worden steeds beter zichtbaar. Maar zou het echt de moeite en het geld waard zijn? Het huis is een koelkast nu, wat zou het heerlijk zijn als we nu vloerverwarming hadden. Ik dacht altijd dat we niet veel spullen hadden en we hebben best veel weggedaan maar er blijft nog zat over. Dat moet eerst het huis uit, en over een paar maanden er weer in. Omdat het fietsen niet door ging, de weg was nat en er werden buien verwacht, hebben we weer een aanhangertje vol huisraad naar de opslag gebracht. Het schiet op, geef ons nog twee dagen zonder regen en het huis is echt helemaal leeg. Dan pas gaat het écht beginnen.

Zondagochtend 8.39 uur, 11 januari 2009.

We gaan niet fietsen, vannacht heeft het 2 mm geregend en buiten ziet de lucht er zeer dreigend uit. De zon schijnt precies door een gat in de wolken op ons huis. De kou is over, het is 7,7 graden. Gisteren was een overwegend zonnige dag met een maximumtemperatuur van 10,8 graden. Het waait uit een vreemde richting, het noord-oosten met windkracht 4.
Agenda: proberen om nog een vrachtje huisraad naar het dorp te brengen. Om 10.00 uur in bar Ricon kijken of er nog een aantal leden van de fietsclub zijn die daar de Almuerzo houden.

Zaterdag 10 januari 2008.

Gareth belt zijn vrouw die Fraser met de auto komt halen. Fraser is 14 jaar oud en fietst met ons mee. Omdat in zijn trainingsschema een tocht gepland staat van 40 kilometer stoppen we na 50 kilometer voor de almuerzo, “Dad, kan je een nieuw frame voor mij kopen”, zeurt hij. Fout Fraser, zo moet je dat niet doen. Eerst was je een keer de auto van je vader zonder dat hij erom heeft gevraagd en als hij dan vraagt waarom je dat hebt gedaan zeg je: “I love you dad.”  Frasers ogen beginnen te glimmen en hij steekt nog een paar patatjes in zijn mond, die hij wegspoelt met cola. “That´s easy.” Hij probeert het direct uit: “I love you, dad”  en hij zet zijn liefste gezicht erbij op. Gareth vertelt dat het beter werkt dan wat zijn andere zoon, David gisteren tegen hem zei. David wilde een nieuwe jas kopen, “neem die van mij maar”, heeft Gareth toen gezegd en toen moest je hem horen: je denkt toch niet dat ik zo´n smakeloos ding aantrek van zo´n vette oude man als jij bent. Dus die kan voorlopig iets nieuws wel vergeten, “He has hurt my feelings.” Hij doet trouwens helemaal niets, nou ja alleen maar slapen. Ik had hem gevraagd om vroeg thuis te komen, gisteren kwam hij dus om half vier ´s nachts thuis. Fraser luistert aandachtig naar zijn vader. Hij begrijpt nu vast hoe het werkt. Na een half uur komt Rachel haar zoon halen, we drinken samen nog een kop koffie waarna wij de tocht afmaken en de fiets van Fraser in de auto gaat. Net voordat ik opstap kijkt hij om en met een stralende glimlach zegt hij, “I love you, Edwin.”

Gisteren bleef het bewolkt en koud. Om half negen vanochtend was het nog 2,1 graden onder nul. Gelukkig is het nu zonnig, zo te zien wordt het een mooie dag. Nu maar hopen dat de Hollandse winterandijvieplantjes bestand zijn tegen de Spaanse winter.
Agenda: fietsen met Gareth en dozen sjouwen.

Vrijdag 9 januari 2008.

“Cajas”, dozen, nog een paar kartonnen dozen hebben we nodig voor de verhuizing. Manolo schudt van nee, er zijn maar een paar kleine lege doosjes. Vóór de feestdagen had hij lekker veel grote dozen voor ons, maar nu verkoopt hij bijna niets dus hoeft hij weinig dozen uit te pakken. Hij heeft voorraden genoeg dus bestelt hij niets en als hij niets bestelt dan komen er ook geen nieuwe dozen. Tja, dat schiet niet op natuurlijk. Dan rijden er ook minder vrachtwagens, dan hebben de chauffeurs geen werk, die kunnen dan hun hypotheek niet betalen, dan hebben de benzinepompen minder omzet, de mensen in de kartonnendozenfabriek worden ontslagen, en die hebben dan geen geld om uit te geven, die kunnen dan geen nieuwe auto kopen of een flatscreen. De hele Spaanse economie zakt in als hij geen spullen bestelt. ”Je hebt gelijk”, geeft Manolo toe, “die hele recessie is mijn schuld. Ik zal een voorstel aan Zapatero sturen voor een subsidie, het is een goed plan. Maar mijn vrouw heeft een veel beter plan. Zaterdag begint de uitverkoop, dus dan gaat ze naar Alicante, de Corte Inglés leegkopen. We hadden toch 600 euro gewonnen in de loterij? Dat is al op! Aan háár zal het niet liggen, zaterdag haalt zij in haar eentje de hele Spaanse economie uit het slop!” Dat is mooi, maar aan tasjes van dure kledingzaken hebben we niets, kan ze niet ook wat dingen kopen in grote dozen?

Vrijdagochtend 8.40 uur, 9 januari 2008.

Gelukkig is het niet zo heel erg koud meer, de minimumtemperatuur is 3,2 graden. De zon komt op door een gat in het zware wolkendek. Af en toe voel ik een spettertje en in de regenmeter zit 6 mm van gisteren en vannacht. Het ziet er niet best uit om onze spullen naar het dorp te brengen. Gistermiddag lukte het ook al niet.
Karel, de buurkat is de enige die het natte gras trotseert en vanochtend met mij mee loopt. Onze katten liggen bij de kachel, de slappelingen.

Donderdag 8 januari 2008.

“Koud, koud!” Ja, zo koud als het deze winter is hebben wij het nog niet eerder meegemaakt in Spanje. Vandaag was de maximum temperatuur 4,4 graden. Iedereen in het dorp loopt te klagen Maar wij lachen ze allemaal uit. We zien op tv de beelden van de sneeuw en de ijzel in Nederland en we zijn blij dat we er niet doorheen hoeven te fietsen. Koud? In Nederland is het pas koud! “Nee, het is hier veel kouder”, weet Sebastiaan te vertellen. Want hier in Spanje hebben we vochtige koude en in Nederland heb je natuurlijk een droge kou, dus dat voelt heel anders aan. We vertellen over nachten met temperaturen van min 20, over bevroren waterleidingen en mensen die schaatsen op de dichtgevroren plassen en sloten. Het maakt geen indruk. Hier is het kouder want als het écht koud was bleven al die mensen toch wel binnen bij de centrale verwarming? Juan heeft met zijn camper een reis door Holland gemaakt en hij vond het prachtig. Zo schoon en netjes, en zo´n intense kleur groen had hij nog nooit gezien. Zijn fotoboek is af en we mogen meekijken. Giethoorn, Volendam, de Zaanse Schans, het was geweldig. Hij zou er wel willen wonen. Ja, ze hebben wel bijna elke dag regen gehad en het was koud, maar dat is lekker, dan slaap je goed ´s nachts, in de camper. “Kijk”, wijst hij aan, “in augustus had ik in Nederland dezelfde trui aan als nu hier”. Of het er nu echt een graad of 20 kouder is dan toen, wil hij weten. Als we dat bevestigen brengt hij een kleine verandering aan in zijn woonwens: “maar niet het hele jaar!”.

Donderdagochtend 8.36 uur, 8 januari 2009.

Afgelopen nacht heeft het flink gevroren, de minimumtemperatuur kwam uit op -2,7 graden. Gelukkig schoof er in de loop van de nacht een flink wolkendek voor de heldere hemel waardoor de temperatuur weer opliep tot 3 graden. Hopelijk hebben de planten niet te veel last gehad van de vorst. Gisteren was een heldere dag maar ook koud, 8,2 graden was het maxium.
Agenda: huis verder leeghalen, deuren uitzoeken bij de timmerman.
Dit zijn gesnoeide druivenstruiken, nog 10 rijen te gaan. Nou ja, ik heb de tijd tot eind februari.

Woensdag 7 januari 2009.

Aan het eind van een onverhard weggetje wilden we wonen. Wisten wij veel dat we dan ook aan het eind van de elektriciteitslijn zouden zitten. Vanuit het dorp zie je de kabels steeds dunner worden, en bij de allerlaatste paal gaat er een bescheiden kabeltje naar ons huis. Vroeger was dat niet zo´n probleem maar nu er nieuwe huizen zijn gebouwd die airco´s en elektrische verwarming hebben, blijft er op warme en koude dagen weinig stroom voor ons over. Als Cokky de oven aanzet gaan de lampen op halve kracht branden en als de wasmachine aangaat en de rest van het dorp verbruikt ook veel stroom, dan ligt de internetverbinding eruit. Ze kookt nu op gas maar in de nieuwe keuken wil ze graag inductiekoken, dat maakt zo gemakkelijk schoon, zegt ze als ze de folders bestudeerd heeft. Inductie? Dat is op stroom! Er is maar één oplossing, zegt Remoli onze elektriciteitsdeskundige. Je moet klagen bij de elektriciteitsmaatschappij, één keer per week, liefst met meer buren tegelijk. Iedere week, en dan zetten ze er over een half jaar misschien ergens aan de weg een transformator bij en ben je van het probleem af. Dus dat doen we, er gaat iedere week een e-mail naar de Iberdrola, maar ik denk dat we toch maar een gasfornuis uit moeten zoeken.

Woensdagochtend 7 januari 2008.

De temperatuur is gedaald naar 2 graden en het is vrijwel onbewolkt, het belooft een mooie dag te worden. Wel staat er een guur windje vanuit het binnenland. Gisteren was het de gehele dag bewolkt, het werd 12,2 graden.
Agenda: naar Toni om te horen wanneer de verbouwing kan beginnen. Naar Valenciaanse les.
Veel planten bloeien gewoon door. De Margrieten kunnen ook wel tegen een heel klein beetje nachtvorst als het maar niet te lang duurt.

Dinsdag 6 januari 2008.

Leuk hoor zo´n caravan. De Landrover merkt niet eens dat er iets aan zijn trekhaak hangt. Bijna vind ik het jammer dat we maar twee kilometer hoeven te rijden. Bijna, want ik zou in de wijde omtrek niet zo´n mooie camping weten als waar we nu staan. Prachtige rustige plek met een mooi uitzicht op de bergen. We staan op het zuiden, beschut tegen de wind door parasoldennen. Kijk, ik zou het helemaal niet erg vinden als er nu nog twee of drie caravans bij zouden komen, dan hebben we nog enorm ruime plaatsen, zeg ik tegen Cokky. Ja, ja, en als Clemente naast ons een landbouwschuurtje dreigt te bouwen wil je al verhuizen, kaatst Cokky terug. Ja, dat is waar, raar hoe ineens de normen veranderen als je ons terrein als camping beschouwt. Waarom dit nu anders aanvoelt kan ik ook niet verklaren. Zo gauw we de caravandeur openen stormen de katten naar binnen, dat is dus geen enkel probleem. Wat lekkere kattenbrokjes erbij en ze willen hier nooit meer weg. Nu alleen nog even de caravan waterpas zetten, de voortent eraan maken, gasflessen aansluiten, water halen, een verloopstekker voor de elektriciteit kopen en het bed opmaken. Leuk hoor zo´n caravan maar het is toch meer werk dan ik dacht. Misschien dat de beheerder zijn mooie huis wel wil verkopen.