Wonen in Spanje

Zaterdag 28 februari 2009.

“Hoeveel inwoners heeft Spanje?” Het regent, ik kan niet fietsen dus wil ik het best even opzoeken om een scholier te helpen. Spanje had op 26 december 2008, 46 miljoen inwoners, om precies te zijn: 46.157.822. Dat is in een jaar tijd bijna een toename van 1 miljoen mensen, om precies te zijn: 957.085 mensen kwamen erbij. De meeste in Madrid. Spanje heeft een oppervlakte van 505.992 vierkante kilometer, dat is ruim 12 keer zo groot als Nederland. “Hoeveel auto´s heeft Spanje?” In Spanje zijn er 20,7 miljoen auto´s. Dat lijkt veel maar per 1000 inwoners is dat bijna gelijk aan Nederland. Nederland heeft zo´n 7,4 miljoen auto´s. Alleen is Spanje veel groter. Ter verduidelijking vertel ik het zo aan mijn Spaanse vrienden: als in Spanje 200 miljoen mensen zouden wonen en er 90 miljoen auto´s zouden rond rijden, hadden we hier diezelfde dichtheden als in Nederland. Ongelovig staren ze me dan aan, het is natuurlijk ook moeilijk voor te stellen. Het verschil is zo enorm groot dat het dan ook best logisch is dat dit gegeven alleen al invloed heeft op het doen en laten van mensen in beide landen. Zo is de hoofdstad Madrid voor de meeste Spanjaarden erg ver weg. De 17 deelstaten, comunidades met hun eigen regering zijn voor de mensen vaak veel belangrijker. Zo, dit stukje is af en zo te gebruiken voor de werkstukken over Spanje. Ja, dat krijg je er nu van als het regent.

Zaterdagochtend 28 februari 2009.

Bijna hadden we deze maand kunnen afsluiten met één dag regen. Nu sluiten we de maand af zoals we begonnen zijn, met regen. Het is een graad of 7 en er valt een zacht regentje. Gisteren was een prachtige dag zonder bewolking. De maximumtemperatuur liep op tot 16,8 graden.
Agenda: het fietsen gaat dus vandaag niet door. We gaan maar in het dorp almuerzo houden en vanavond hebben we het diner in Calpe om de zomerfeesten van Xaló te sponseren.
Oscar is in een dolle bui en als het heel even droog is lopen we een klein stukje. Normaal knijpt hij zijn ogen dicht tegen de felle zon maar vandaag kan hij eindelijk eens zijn mooie blauwe ogen open houden.

Vrijdag 27 februari 2009.

“Bestel even snel het urinoir, dan weet ik waar de aansluitingen moeten komen”, zegt Carlos de loodgieter. Zelden heb ik mensen zo ontspannen samen zien werken. Ze nemen de tijd voor alles, vegen regelmatig de vloeren netjes schoon en een tekening hebben ze niet nodig. Hier een centimetertje erbij en daar er wat af, het loopt tot nu toe allemaal voortreffelijk. Toni is er voor zijn vrijdagmiddaginspectie van de werkzaamheden. Iedere dag zijn er minstens drie mannen aan het werk. Waren de nieuw gezette muren eerst nog gaaf, nu heeft de loodgieter weer overal gaten in gemaakt. Waar moeten de inbouwspotjes komen? Gaten in het plafond. Waar komen de roosters voor de airco? Nog meer gaten in het plafond. O jee, dat komt niet mooi uit met die gaten voor die spotjes. Dan smeren we die drie gaten weer dicht en in plaats daarvan maken we drie nieuwe gaten, dan zitten ze mooier op een rij. In de badkamer is de “yesero” al begonnen met het aanbrengen van een laag cement op de stenen als voorbereiding op het stucwerk. Toni kijkt tevreden rond. Hierna gaan ze de vloerverwarming aanbrengen en over een maand zijn ze zo goed als klaar, schat hij in. “En de hoogte van het urinoir, op 80 cm”, vraagt het kleinste loodgietertje van Spanje verbaasd. Ja. Als jij op visite komt gebruik je de wc maar. Als hij dat wel redt, want Cokky is nu eenmaal de baas bij deze verbouwing.

Vrijdagochtend 27 februari 2009.

Snel hol ik van de caravan naar het schuurtje om een fototoestel te halen, brrrr het heeft gevroren, het gras is wit. De zon komt prachtig op, het is vrijwel onbewolkt en de temperatuur is gezakt tot -0,3. Gisteren was een mooie dag, er waren wel wat wolken maar ook veel zon. De temperatuur liep op tot 15,6 graden.
Agenda: met de bedrijfsauto van Thom de plumber naar de ITV in Denia en daarna zijn bomen snoeien.

Donderdag 26 februari 2009.

De huizenprijzen in Spanje dalen, dat is waar. Sommige huizen zijn bijna twee ton in vraagprijs gezakt. Van 550.000 euro naar 349.000 euro. Dat lijkt heel aanlokkelijk, maar 9 van de 10 keer komt dat, omdat er iets aan de hand is. En meestal kloppen de papieren niet of zijn ze niet volledig.

Een praatje met een makelaar, een raadslid of huizenzoekende vrienden leveren al gauw een handvol voorbeelden op van problemen. In de gemeente Lliber staan bijna 300 illegale huizen, wat voor een deel te wijten is aan de toenmalige gemeentearchitect. De gemeente werkt aan een nieuw “Plan General”, een bestemmingsplan waardoor een groot deel daarvan gelegaliseerd kan worden. Maar een huis dat in beschermd gebied staat, of te dicht bij de rivierbedding, of vlak langs de weg of de buren, dat blijft een probleem. Als de bouwer 12 huizen aansluit op één watermeter en er na een jaar vandoor gaat met het geld dat de bewoners hem betaald hebben voor het water, zitten de bewoners met een probleem, en zónder water. Pas als een huis een cédula heeft, een bewoonbaarheidsverklaring, dat is al het papierwerk correct afgehandeld, dan staat het huis overal netjes geregistreerd, dan heeft het huis recht op elektriciteit en water. Vroeger luisterde het allemaal niet zo nauw, maar de tijden zijn veranderd. Koop nooit iets zonder eerst een goede gestor of advocaat te raadplegen. Dat is wel wat duurder maar kan een hoop ellende voorkomen.

Donderdagochtend 8.05 uur, 26 februari 2009.
In de vallei hangt een koude mist, maar op de heuveltoppen schijnt het zonnetje al, het wordt een mooie dag. Het is 0,5 graden. Gisteren werd het 14,8 graden. De amandelen die nog aan de boom hangen zijn niet-geoogste noten van vorig jaar.
Agenda: de Buslotfietsers naar het vliegveld brengen.

Woensdag 25 februari 2009.

De vrouw van Juan José plaagt mij altijd altijd. Als ze een keer goed wil lachen gaat ze me voordoen hoe je sommige woorden in het Valenciaans uitspreekt. “Bous”, stieren, moet ik dan zeggen van haar. “Nee, geen bous, maar boús!” Ik doe mijn best, zij ligt dubbel. “Edwin, wil je kaarten kopen voor het Valentijns-diner?” vraagt ze me met haar liefste glimlach. Ze weet hoe romantisch ik ben en niet kan dansen, maar zelfs ík weet dat Valentijnsdag al voorbij is. “Ja, dat is wel zo, je hebt gelijk, maar het is een diner dat wordt georganiseerd door de Festeros, om geld in te zamelen voor de feesten van augustus. Dat wordt ieder jaar gehouden op Valentijnsdag, maar dit jaar trouwde er een meisje uit het dorp op die datum, heb je de bruid niet gezien? Ze trouwde met die jongen van de ITV, die ken je toch wel? Het halve dorp had dus al een etentje op die dag, en vorige week was het carnaval, vandaar dat we het komend weekend houden.” Een buffetdansant dat pas om 10 uur ´s avonds begint? Nee hoor, ik kan niet want zaterdagochtend moet ik vroeg op om te fietsen. O, het is pas zaterdagavond? Dan ben ik moe van het fietsen, dan wil ik vroeg naar bed. Mijn argumenten worden van tafel geveegd, ik moet zelfs met haar dansen. Vooruit dan maar, het is voor een goed doel. Nu nog even een uitvlucht verzinnen om tijdens de feesten in augustus niet iedere avond te hoeven dansen op het plein.

Woensdagochtend 8.31 uur, 25 februari 2009.

Het is 8,3 graden, dus bewolkt. De zon komt niet op, we blijven uitslapen tot 8 uur. Daarna worden de poezen zo lastig dat we er wel uit moeten. De mannen die het huis verbouwen zijn er ook iedere ochtend netjes om 8.00 uur. Gisteren was een prachtige dag. De maximumtemperatuur kwam uit op 15,4 graden.
Agenda: oude boom snoeien op El Collado. Fietsen of grasmaaien, ligt eraan wat het weer gaat doen.
Rosa-Koepoes heeft een heerlijke plek gevonden om haar nagels eens lekker in te zetten. Een zeer oude granaatappelboom dient als krabpaal.

Dinsdag 24 februari 2009.

Rijd ik op de fiets dan gaat alles best en vergeet ik niet een mede lotgenoot te groeten. Dat is in Spanje zo de gewoonte. Op de motor vergeet ik vaak andere motorrijders te groeten en nu vergeet ik ook een tegemoetkomende camper te groeten. Blijkt dus dat die ook naar elkaar zwaaien. Bij de volgende campers zwaaien we vrolijk terug vanuit onze Spaanse camper. "Wat zijn die Spanjaarden toch vriendelijk", zullen ze wel denken. We komen er wel een stuk of tien tegen op weg naar Gandia. “Baie dankie!” zegt Lynn als we haar camper weer terug brengen. Ze komt uit Zuid-Afrika en net als vorig jaar zijn we met haar camper naar de itv-keuring in Gandia geweest. Het is altijd leuk om even met haar te praten. Allerlei woorden uit het Afrikaans, die we geleerd hebben tijdens onze vakantie daar, schieten ons weer te binnen. “Ons kuier” zeggen ze daar, in plaats van “wij lopen”. En alle werkwoorden zijn lekker regelmatig, de winkel is niet gesloten maar “gesluit” en hij liep niet, maar hij “het geloop”. Zuid Afrika is een mooi land maar die taal maakt een reis daar naar toe nog interessanter. Na een paar weken konden we de krant goed lezen en de radio verstaan. In ons reisverslag probeerden we iedere dag een leuk woord te vinden: “Hijsbakkie” voor lift, of “lugwaardin” voor stewardess.

Onderweg zingen we:

 O bring my t'rug na die ou Transvaal,
Daar waar my Sarie woon.
Daar onder in die mielies
By die groen doringboom,
Daar woon my Sarie Marais.

De camper is goedgekeurd, Lynn kan op vakantie.

Dinsdagochtend 7.50 uur, 24 februari 2009.

Alweer super afgekoeld vannacht. De meting op 1.50 m hoogte komt uit op 0,2 graden. Gisteren was een prachtige dag. De maximumtemperatuur kwam uit op 14.8 graden.
Agenda: met een camper uit Parcent naar de ITV keuring in Gandia. Dat is een aardig ritje want hij is te hoog voor het ITV station in Denia. Vanmiddag maaien.
Vanuit de toekomstige huiskamer heb ik deze foto gemaakt met een beetje telelens. Er staan wel erg veel palmbomen in ons uitzicht. Nou ja, je moet natuurlijk wat te klagen hebben.

Maandag 23 februari 2009.

Remoli, onze elektricien schudt afkeurend zijn hoofd. “Nee, je moet voor je verlichting eenheid in je huis zien te brengen, niet in iedere ruimte verschillende soorten spotjes. Goed dan houden we het op vierkante.” De gaten die ze in ons plafond hakken worden dus vierkant. Thuis lees ik een reactie op ons weblog van de Renault 4 club Nederland met een link. Ze hebben een oud logje van mij overgenomen met wat foto´s van Staatsbosbeheer dienstauto´s. Nou Erik, ik wil je wel een plezier doen, ik heb nog wel meer foto´s. Dienstauto´s in alle kleuren van de regenboog tot de huisstijl echt zijn intrede deed en alle auto´s definitief één kleur groen werden. Een huisstijl is niet goedkoop, eerst wordt er een bureau ingehuurd die de nieuwe stijl ontwikkelt. Alles moet bij elkaar passen: visitekaartjes, uniform, bebording, vlaggen, lettertype, enveloppen en ook de dienstauto´s. En na een ingrijpende reorganisatie komt er natuurlijk weer een nieuwe huisstijl. Stickers eraf krabben en nieuwe erop plakken. Overspuiten in de nieuwe kleur hoefde nog net niet, alleen na een zware aanrijding kwam de auto terug uit de garage in de huisstijlkleur. Remoli heeft gelijk met onze verlichting. We houden er eenheid in door het hele huis. Ons huis ziet er nu toch uit als een Renaultje 4 na een zware aanrijding.

Maandagochtend 8.08 uur, 23 februari 2009.

De zon komt op aan een onbewolkte hemel. Het is flink afgekoeld naar 1,5 graad. Op onbeschutte plekken is het gras wit. Gisteren was een mooie dag, de temperatuur liep op tot 17,7 graden.
Agenda: met een auto uit Javea naar de ITV keuring in Denia. Vanmiddag grasmaaien bij Juan.
De duivekervel bloeit nu volop. Er zijn meer soorten maar ik denk dat dit de bicolor is.

Zondag 22 februari 2009.

Wie kent iemand die schaapherder is? In Spanje is dat niet zo moeilijk, bijna ieder dorp in het binnenland heeft nog wel kudde schapen of geiten. In Nederland ligt het lastiger. Toch zijn ze er nog, niet alleen bij Staatsbosbeheer maar ook bij het Goois Natuurreservaat. Door ons Aegon spotje krijgen we regelmatig leuke reacties van mensen die we uit het oog zijn verloren. Mirjam heeft jaren geleden bij Staatsbosbeheer stage gelopen en mailde mij dat ze schaapsherder geworden is. De kudde telt 200 schapen. “Het werken met de schapen en mijn eigen border collie is geweldig. Ik voer nu heel specifiek heidebeheer uit waarbij ik weinig bemoeienis heb van kantoor. De hele dag buiten!!” Haar Spaanse collega, die ze hier “pastor” noemen, heb ik geprobeerd uit te leggen dat het niet haar eigen schapen zijn, dat ze gewoon betaald krijgt en vier dagen per week werkt. Een deeltijd herder dus. “Dus ze hoeft niet te leven van de schapen, werkt maar vier dagen en krijgt gewoon betaald, hoeveel dan?” Ja, misschien wel 1000 euro per maand. “Om de boel kaal te laten vreten, om te voorkomen dat het bos wordt, om te zorgen dat er erosie ontstaat?”, vraagt de man ongelovig. Ja, knik ik. Ze zijn in Nederland gek op stuifzand en verwoestijning. De Spaanse herder die niet in het bosgebied mag komen en jaarlijks veel geld betaald om zijn kudde in de natuur te laten grazen, hoeft niet lang na te denken. “Dus het paradijs bestaat toch, ik heb wel 300 dieren, ze vreten alles wat groen is, wanneer kan ik beginnen?”

Zondagochtend, 22 februari 2009.

Mooi weer, wind stil en onbewolkt. Prima fietsweer. Vandaag fietsen we naar Piles, vlak bij Oliva. Cokky gaat ook mee en afwachten hoeveel andere leden er nog komen. Het is tenslotte carnaval. Gisteren was een mooie dag, het kwik steeg naar 15,8 graden.
Niets lekkerder dan op een stoffige plek rollebollen in de zon, vindt Oscar.

Zaterdag 21 februari 2009.

Barx, de naam alleen al doet sommige fietsers huiveren. Als je nu goed getraind ben en geen 8 kilo overgewicht hebt dan valt hij best mee. Maar het is pas de tweede rit uit het routeboekje van dit jaar, ik ben niet goed getraind en sleep zeker zo´n 8 kilo te veel gewicht de Barx op. Zoveel weegt heel mijn fiets.Tijdens ons verblijf in Nederland kwam ik zeker vier kilo aan en het wilde er niet meer af. Mijn Nederlandse fietsvriend kon door onze verbouwing niet komen, dus waarom dan extra trainen? Nou, omdat het vandaag weer zwaar was. De route is eigenlijk vlak, op de Barx na. Acht kilometer klimmen en de steilste stukken zijn 10%. De eerste keer dat ik de Barx beklom, lang geleden, moest ik twee keer stoppen om uit te rusten. Zoiets blijft je achtervolgen, toen was ik beter getraind en had ongeveer het zelfde gewicht maar schijnbaar wordt je taaier in de loop der jaren, of houdt je een basisconditie want vandaag viel de Barx toch nog wel mee. Ik kwam niet eens als laatste boven, nu nog wat afvallen en wat meer fietsen. Als de verbouwing klaar is kan mijn Nederlandse fietsvriend weer komen en een betere stok achter de deur is er niet om snel in conditie te raken. Dick, ik mis je!

Zaterdagochtend 7.58 uur, 21 februari 2009.
De eerste blaadjes van de meidoorn komen uit, de eerste zaadjes komen op in de tuin, de eerste klaproos komt in bloei.
Gisteren werd het 15,5 graden als maximum, vanochtend vroeg was het minimum 3,5 graden. Het wordt een mooie, zonnige dag.
Agenda: voor de eerste keer weer de Barx op met de club van Pedreguer.

Vrijdag 20 februari 2009.

“Mag ik je residencia even zien?” Als we met de creditcard betalen of iets duurs bestellen, willen ze hier in Spanje altijd je NIE-nummer, weten. Vroeger was het verplicht om, als je meer dan de helft van het jaar in Spanje woonde, een “residencia” aan te vragen: een verblijfsvergunning, tevens legitimatie. Een handig plastic kaartje, formaat creditcard. Tegenwoordig is dat voor inwoner uit EU-landen niet meer verplicht, de echte “residencia” is afgeschaft. Daarvoor in de plaats is de “certificado de registro como residente comunitario” afgekort tot “het groene A4-tje” gekomen, een onhandig document dat niet in het vakje van mijn portemonnee past. Voor het afhandelen van officiële dingen ben je verplicht om, als je residencia verloopt, zo´n groen A4-tje aan te vragen. Na het lezen van allerlei rampverhalen over urenlang wachten in lange rijen bij het kantoor van vreemdelingenzaken hebben we ons terdege voorbereid. Formulieren gedownload van internet, kopietjes gemaakt, pasfoto´s laten maken en van ons paspoort kleine geplastificeerde kopietjes laten maken zodat we die wel in onze portemonnee kunnen. Staan we voor het kantoor in Denia, zijn ze verhuisd. Hebben we het nieuwe kantoor gevonden, worden we verwezen naar Altea. Blijkt dat ze dat met ingang van deze maand veranderd hebben. Xaló, Alcalali maar ook Lliber vallen nu onder Altea. Lichtelijk verbaasd gaan we maar weer naar huis, waar we via internet een afspraak aanvragen. Die hebben we vandaag gekregen, ik volgende week dinsdag en Cokky moet woensdag in Altea verschijnen.

Vrijdagochtend 7.45 uur, 20 februari 2009.

Het is windstil en tegen het mistige aan. In de wolken zitten flinke gaten waar vandaag de zon wel doorheen zal komen. Vannacht zakte het kwik naar 2,8 graden en gisteren was de maximumtemperatuur 14,4 graden.
Agenda: Wat bomen weg zagen bij Jan, menu del dia in bar Juans, tuin doen van Juan.
Loesje houdt haar pootjes lekker dicht bij elkaar als ze op een grote steen op de uitkijk zit. Staart erom heen, lekker warm.

Donderdag 18 februari 2008.

“Had het maaiwerk nu maar aangenomen, hè", zegt Jan. Ja, dat is waar, dan had ik zo´n 50 % meer verdiend. De eerste offerte die hij kreeg was er een van 2400 euro. Dat leek hem te veel. Juan, zijn vriend, schatte de kosten tussen de 1000 en 1200 euro. Zelf had ik geen idee hoe lang ik erover zou doen. Dan werk ik liever in uurloon. Alleen weet de opdrachtgever dan niet waar het opuit draait aan het einde van het werk. Dus sprak ik af, 15 euro per uur, tot een maximum van 1200 euro. Het ging toch een stuk sneller dan iedereen gedacht had. Na 42 uur maaiwerk ben ik klaar. Ruim binnen de begroting van Jan. Hij hoeft niet meer bang te zijn voor een bosbrand, het is kaal rond zijn huis. Het leuke van het werken in uurloon is dat er meestal meer werk uit voortvloeit. Zo ging ik een keer een huis schilderen en na twee weken stond ik het zwembad schoon te maken, de tuin aan te harken en de teken van de schoothondjes te halen, omdat de eigenaresse daar zo´n hekel aan had. Met een aanneemsom gaat dat natuurlijk niet. Nou ja, het maaiwerk is af, Jan vroeg alleen of ik morgen nog wat bomen weg kon zagen om er brandhout van maken. Nee, ze hebben geen huisdieren, dat heb ik al voorzichtig gevraagd.

Donderdagochtend 7.41 uur, 19 februari 2009.

Onbewolkt en iets minder koud dan gisterochtend met een minimumtemperatuur van 2,3 graden. Gisteren was een prachtige dag, de maximumtemperatuur kwam uit op 16,9 graden. In Alicante was het nog wat warmer. Altijd leuk om een groepje bleke Belgen van het vliegveld te halen met veel te dikke winterkleren aan, binnen de kortste keren puffend in de warmte en geen van allen een zonnebril bij de hand.
Agenda: met een auto uit Javea naar de ITV keuring en achter een nieuwe residentia aan. (of wat daar voor in de plaats is gekomen.)
Onze katten profiteren van het ruimte gebrek in de caravan. De tafel hoort toch bij de vensterbank? Oscar kan met zijn kont de laptop al uitzetten.

Woensdag 18 februari 2009.

Waar is Cornelia?” Remoli houdt een vaag verhaal over rechthoekige roosters die op bevel van Daikin veranderd moeten worden in ronde roosters, en daar moet hij het met Cornelia over hebben. Maar Cokky is op bezoek bij een vriendin in het ziekenhuis. “O, dan komt het morgen wel”. “Cornelia! Waar is Cornelia?” Manolo wil weten op welke hoogte de lichtschakelaars ingehakt moeten worden. Maar Cornelia is naar Valenciaanse les. “O, dan komt het morgen wel”. In het begin vroegen ze alles aan mij, zoals gebruikelijk in Spanje: mannen nemen beslissingen in overleg met mannen. Op de een of andere manier is dat veranderd. Zou het komen omdat ze nu extra werk hebben doordat ik een deur de verkeerde kant op heb laten openslaan. Daardoor kon je niet bij het lichtknopje als je de deur opendoet. Toen was Cornelia in Holland en ik had de tekening niet bij de hand. Klein foutje, kan gebeuren. Cokky heeft de boel weer laten veranderen. Gelukkig mag Mo weer naar huis, weg uit het ziekenhuis, dat is een zorg minder. Nu is de loodgieter bezig: waar komt de spoelbak, de wasmachine, de afwasmachine? Geen idee. “Cornelia!”

Woensdagochtend 8.13 uur, 18 februari 2009.

Net voordat de zon opkomt wordt de minimumtemperatuur bereikt van - 0,7 graden. Een half uur later is het alweer 2,7 graden. De zon is al erg krachtig. Het is onbewolkt en windstil. Gisteren was de ochtend bewolkt, ´s middags werd de maximumtemperatuur van 14,4 graden bereikt.
Agenda: Marc en Ann en nog vier andere fietsers ophalen uit Alicante.
Vlak bij ons huis is één amandelboomgaard die pas bloeit als de anderen al bijna zijn uitgebloeid. Zeker een laat ras. De bloemen hebben ook wat meer kleur dan de gemiddelde amandelbloesem.

Dinsdag 17 februari 2009.

“Durven jullie het aan” vraagt Sebastian “om foto´s te maken van de communie van mijn zoon?” Nou nee, daar beginnen we niet aan, we zijn tenslotte geen professionals. De fotoreportages die gemaakt worden bij feestelijke gelegenheden zoals communies en feesten zijn heel uitgebreid, met veel geposeerde studiofoto´s. Nogal kunstmatig, naar onze smaak, en zo´n opdracht legt een zware druk op de fotograaf, het moet allemaal in één keer goed. “Ja maar, jullie maken zulke prachtige foto´s, ik heb het zelf gezien op jullie weblog”. Dat is waar, maar een bloeiende amandelboom laat zich iets makkelijker fotograferen dan een jochie dat communie doet. Steeds meer dorpsgenoten kijken op ons log en ze vinden dat we maar in het Spaans moeten schrijven maar dat kan ik niet. Zowel Daniel en Leonne als Paul van de Herberg hebben een vertaalgadget op hun log, maar het resultaat is zo krom, dat wil ik niemand aandoen. Nee, schrijven in het Spaans en professionele foto´s maken, daar beginnen we niet aan. We hebben wel afgesproken met Sebastiaan dat we naar de communie komen, en aanvullende foto´s maken. Want dat is leuk om te doen. We zijn meteen maar begonnen met de voorbereidingen: een foto van vader en zoon in de hoofdstraat van Xaló.

Dinsdagochtend 8.18 uur, 17 februari 2009.
Net voor de zon opkomt is het 0,7 graden, dit is de koudste plek van de Costa Blanca en wijde omgeving. Gisteren werd het 12,7 graden. Om één minuut voor acht draaide de betonmolen al.
Agenda: nog een extra stuk maaien en de loodgieter komt de leidingen aantekenen.

Maandag 16 februari 2009.

Net neem ik de eerste hap van mijn “bocadillo de tortilla francesa con queso”, een broodje omelet met kaas, als Remoli, die tegenover me zit, opeens begint te grijnzen. Hij maakt een gebaar met zijn hand langs zijn keel en wijst achter me: “Weer een concurrent minder”! Aan de overkant haalt de Engelse loodgieter zijn reclameborden van de muur, een triest gezicht die man zo bezig te zien. Nu hangt er een bordje “te huur”. Al die mensen die hun verwarmingsinstallatie bij hem gekocht hebben, waar kunnen ze nu naar toe voor hun garantie? Juist, nergens. Dus komen ze naar Remoli. “En dan reken ik het volle pond”, verzekert hij mij. “Ja”, gaat Antonio verder, die ook bij ons aan tafel zit, “ik ben hier geboren, als ik een huis verkoop moet alles 100% in orde zijn, want iedereen weet me te vinden. Maar de Engelse makelaars die hier pas een paar jaar zitten, wie weet of ze er volgende maand nog zijn? En als je dan een huis koopt bij hun en er blijkt achteraf iets niet te kloppen? Dan sta je voor een gesloten deur.” Er worden steeds meer zaken van de ene dag op de andere gesloten. Het gerucht gaat dat de Engelse keukenzaak in Benissa ook dicht gaat. Vorige week zijn we er nog geweest en er leek niets aan de hand. Maar de keuken gaan we toch maar bestellen bij iemand die al generaties lang in het keukenvak zit en door de dorpelingen betrouwbaar wordt geacht.

Maandagochtend 8.10 uur, 16 februari 2009.

Koud, dus bijna onbewolkt. De temperatuur is gezakt naar 1.2 graden. Gisteren was het de hele dag bewolkt, de temperatuur bereikte net niet de 11 graden.
Agenda: naar mijn maaiklus. Ik denk dat als ik vandaag nog vier uur werk de boel kaal is. Dat is dan een totaal van 36 uur.
De opkomende zon schijnt prachtig door de amandelbloesem.

Zondag 15 februari 2009.

“Chef zijn is niet altijd gemakkelijk”, verzucht Manuel. “Neem nu Juan, we gaan om 9 uur open en meestal komt hij net om 9 uur aanrijden. Hij vindt het niet nodig om iets eerder op zijn werk te komen omdat hij pas vanaf 9 uur betaald krijgt.” Hij heeft hetzelfde probleem als ik vroeger had, eerst zijn het allemaal collega´s en dan wordt je ineens hun chef en dat valt niet mee. Na de almuerzo stapt Manuel op zijn motor om de wielrenners omhoog naar de Bernia te begeleiden. Wij gaan de start op het dorpsplein bekijken. De beste renners van de provincie doen mee aan deze klimtijdrit. Ieder jaar kennen we meer renners. Gisteren fietsten Pablo en Renè nog met ons mee de Montgo op. Sterke, jonge, slanke atleten, goed getraind en vandaag staan ze op scherp. Al 45 minuten hebben ze op de “rollen” zich warm getrapt om optimaal te kunnen presteren tijdens de 12 kilometer lange klim. Natuurlijk doet ook Juan mee, hij behoort bij de 10 besten. Je ziet de concentratie op de gezichten als een jurylid met het aftellen begint, exact iedere minuut vertrekt een wielrenner. Cuatro, tres, dos, uno, en gaan. Hoezo gaan? Waar is Juan? Indringend roept de speaker om Juan en 15 seconden te laat vertrekt hij. Nu weet ik het zeker, het zal Manuel nooit lukken om Juan vóór 9 uur op zijn werk te krijgen.

Zondagochtend 8.30 uur, 15 februari 2009.

Het heeft vannacht een paar druppels geregend, onmeetbaar, zo weinig was het. Het ruikt heerlijk voorjaarsachtig. Gisteren was een prachtige dag, zonder wolken. Doordat er ´s middags wind van zee kwam bleef de temperatuur steken bij 16,6 graden.
Agenda: naar de klimtijdrit in het dorp kijken.
Normaal ligt hier in Spanje het dauwpunt  ver onder de temperatuur, er kan dan geen mist ontstaan. Nu is de buitentemperatuur 7,7 graden en het dauwpunt ligt bij 7,3 graden. Samen met een luchtvochtigheid van 97% is het dus een beetje mistig. Ook een prachtig gezicht.

Zaterdag 14 februari 2009.

Als Cokky terugkomt uit Nederland zit haar rugzak helemaal vol met lekkere dingen. In de supermarkt hier kan je ook wel Goudse kaas en ontbijtboek kopen, maar dat is natuurlijk geen boerenkaas en de ontbijtkoek komt ook uit de fabriek. Maar nu genieten we dus weer even van kandijkoek, krentenmik en gevulde koeken van de échte warme bakker en lekkere boeren kaas. Het Spaanse eten is prima hoor, maar een paar keer per jaar genieten we graag van maaltijden zoals we vroeger aten. Als Mo vraagt of we mee gaan naar restaurant Bajul om Indonesisch te eten zeggen we dan ook meteen ja. In een bont gezelschap van Spanjaarden, Nederlanders en een Chileen genieten we van een uitstekende rijsttafel. Er zijn veel “Chinees/Indische” restaurants hier waar je héél goedkoop kunt eten; de gemiddelde Spanjaard houdt niet zo van pittig eten dus zijn de gerechten aangepast. Bajul heeft meer klasse, er hangt een grote foto aan de muur van de overgrootouders van de kok op Java: hier wordt authentiek en met liefde gekookt , dat proef je. Bij de koffie neem ik spekkoek, dat was wel heel erg lang geleden.
In ons “Postvak In” zit nog een mail van Johan, die een huis hier in de omgeving zoekt. Hij wil graag fietsen en “natuurlijk genieten van een etentje en een glaasje op tijd en stond, de Chinese/Indische keuken (lees restaurant) staat bovenaan ons lijstje”. Nou Johan, dat wordt dan een huis in de buurt van Moraira.

http://www.bajul.es/

Zaterdagochtend 8.20 uur, 14 februari 2009.
Het is onbewolkt en net voor de zon opkomt zakt de temperatuur even onder het vriespunt en wordt het gras wit, het is -0,4 graden geweest. Gisteren bleef het fris met 13,6 graden als maximum.
Agenda: voor het eerst weer fietsen met de club van Pedreguer, dat wordt afzien.
Lekker rustig, zo in het weekend, zonder bouwvakkers. Als de cementmolen niet draait verandert de bouwplaats in een poezenspeeltuin.

Vrijdag 13 februari 2009.

Een prijs winnen in een fotowedstrijd is leuk, maar het is nog veel leuker als je de foto afgedrukt ziet in een tijdschrift of op een reclamebord. De lokale VVV heeft vorig jaar op een beurs in Madrid een foto gebruikt die door Cokky gemaakt was, ze liep twee weken naast haar schoenen van trots. Ze had de foto ingezonden voor de wedstrijd van 2007 maar was er niet mee in de prijzen gevallen. Vandaag zat er een envelop bij de post met een verrassing: een kalender, uitgegeven door het VVV, met foto´s van de wedstrijd van 2008. Dat ziet er leuk uit, en onder 4 van de 12 foto´s staat mijn naam als “autor”. Ze hebben er ook 2 gebruikt waar ik geen prijzen mee heb gewonnen in de wedstrijd. Volgens Cokky is het niet eerlijk, die foto van die vlinder heeft zíj gemaakt, maar daar twijfel ik aan en die foto van de Festera heb ik wel gemaakt, maar ik had eigenlijk geen zin om naar dat feest te gaan. Cokky heeft me meegesleept en gezegd waar ik moest gaan staan. Daar heeft ze gelijk in. Oké, een klein deel van de eer komt haar toe. Zoals gebruikelijk in zulke gevallen citeert ze uit het Groot Katwijks citatenboek van Mevrouw Jonker: “Hij is het hoofd, maar ík ben het nekje! En wat is een hoofd zonder nekje? Niks! En daar heeft ze wel gelijk in.

Vrijdagochtend 8.06 uur, 13 februari 2009.

Het is niet geheel onbewolkt maar het ziet er goed uit. De temperatuur is gedaald naar 3,7 graden. Gisteren was een mooie, onbewolkte dag en het werd 19 graden.
Agenda: met onze Sintra naar de ITV herkeuring. Juanjo heeft de handrem gemaakt. Een herkeuring kan in Denia zonder afspraak en kost 20 euro.

Donderdag 12 februari 2009.

“Hebben jullie nu al beslist welke tegels jullie nemen?” wil aannemer Toni weten. Ja, we weten al lang welke tegels het gaan worden maar nog niet waar we ze gaan bestellen. Zaak 1 gaf 15 procent korting, wat vrij standaard is. Zaak 2 gaf 10 procent en deed verder geen moeite. Zaak 3 liet de officiële verkoopprijs binnen een half uur zakken met 30 procent en gaf aan dat we, als we meer dan 150 vierkante meter zouden bestellen, er ook zonder IVA (BTW) geleverd zou kunnen worden. Maar ja, zonder IVA betekent zonder factuur en hoe zit het dan met de garantie? De crisis heeft hard toegeslagen in de tegelindustrie, in Castellon liggen de magazijnen vol. De mevrouw van Zaak 1 heeft ons erg prettig en professioneel geholpen. Blijkbaar wil ze ons graag als klant, want na twee weken belt ze op: of we al beslist hebben. Ze heeft met haar baas gepraat en ze mag wat meer korting geven: 25 procent. We hebben geen haast, en ja hoor, nog twee weken later belt ze weer en loopt de korting op tot 35 procent. "Jullie hebben geen Spaanse smaak, de Colorker altamira is een mooie, dure tegel, typisch een tegel die ze maken voor de export naar Duitsland en Nederland", zei de Nederlandse tegelinkoper Riny. En nee, we hebben nog niet besteld, nog een paar weken wachten en dan krijgen we geld toe.

Donderdagochtend 8.33 uur, 12 februari 2008.

Het is onbewolkt en door een beetje wind vanuit het westen is de minimumtemperatuur, met 9,7 graden hoog gebleven. Gisteren was een onbewolkte dag, het kwik steeg naar 18,6 graden. Alles is droog aan het worden. Het heeft al een tijd niet geregend en de luchtvochtigheid zakte naar 29%.
Agenda: ja, een beetje saai maar alweer maaien op El Collado. Het schiet wel op.
De amandelbomen bloeien nog steeds, als je heel goed kijkt zie je de eerste kleine blaadjes tussen de bloesem verschijnen, een teken dat het spoedig gedaan is met de bloesempracht.

Woensdag 11 februari 2009.

Wonen in Spanje is niet altijd leuk. Over het weer hebben we niet te klagen, het is een fantastische dag, onbewolkt en zo tegen de 19 graden. De verbouwing loopt voortreffelijk. De mannen werken netjes en komen zelf met suggesties als iets bouwkundig beter kan. We krijgen echt een prachtige lichte woonkamer met twee openslaande deuren naar het terras, waar de palm staat en we gewoonlijk leven. Vanuit de toekomstige woonkamer kan ik net het stuk land van Pepe zien. Door mijn maaiwerk klus had ik maar 8 rijen druiven gesnoeid. Voordat ik begon vroeg ik nog aan Pepe, wanneer zijn zoon het geplande landbouwschuurtje ging bouwen? Pepe, haalde zijn schouders op, “met Clemente weet je het nooit.” Dat klopte want zaterdag heeft Clemente met behulp van een tractor alle 800 struiken uit de grond gerukt. Ook de gesnoeide. Dat doet zeer, al jaren hielden wij de druiven bij. Snoeien, dieven en oogsten. Natuurlijk weet ik dat het zijn grond is. Wij zijn buitenlanders met een groot huis, die nauwelijks werken. Iemand die hier al generaties lang woont, krijgt geen vergunning om een huis te bouwen en zet dan maar een “landbouwschuur” neer, netjes met vergunning. Toch loop ik rond met een knoop in mijn maag. Het enige wat hielp was achterelkaar vier afleveringen van de rijdende rechter te kijken. Wat is Spanje toch een prachtig land.

Woensdagochtend 11 februari 2009.

Gisteren werd het 17,6 graden, het koelde af naar 9,2 graden als minimum. Vandaag wordt een zonnige dag, er staat wel een fris windje.
In de moestuin is nog niet veel te zien: alleen de artisjokken hebben nu grote bladeren.
Agenda: maaien.

Dinsdag 10 februari 2009.

“In Nederland zou zo´n soort verbouwing zeker 200.000 euro kosten”, zegt Riny. Hij importeert en verkoopt Spaanse tegels in Nederland en is ook goed op de hoogte van Nederlandse bouwkosten. We kijken nog wat verder in de begroting, Remoli, onze elektricien rekent voor de aanleg van een stopcontact 30 euro en voor de aanleg van de groepenkast 200 euro, “ook dat is goedkoop”, zegt hij. Voor onvoorzien werk rekent de aannemer met een uurloon van 16 euro per uur voor een bouwvakker. Daarbij komt dan nog 7% IVA. Keerzijde van de medaille is dat ik voor mijn maaiwerk ook niet meer dan 15 euro per uur kan vragen en dat is inclusief de machine, en benzine. Daarmee kom ik, net als 15 jaar geleden, nog steeds tot conclusie dat je geld in Nederland moet verdienen en het in Spanje moet uitgeven. Zo´n soort tekst mailde ik naar mijn broer in Nederland. Hij reageerde dat hij nog een berg hout heeft liggen, zeker 10 kubieke meter, en een mannetje wilde inhuren om deze boomstammen tot brandhout te verwerken. “Is die 15 euro per uur inclusief reiskosten?”, kreeg ik als antwoord. Het volgende mailde ik hem terug: Als jij die betaalt dan kom ik zelfs naar Nederland. De kosten bedragen: een retourtje Alicante-Weeze 138 euro. Twee dagen zagen met jouw motorzaag, (jij betaalt de benzine en eventuele andere kosten.) 16 uur maal 10 euro is 160 euro. Totale kosten: 298 euro en dan zie je jouw geliefde broer ook nog even.

Volgende maand ga ik dus naar Nederland, om te werken. O ja, als Spaanse gastarbeider.

Dinsdagochtend 10 februari 2009.

Gisteren was een mooie dag met 19,8 graden als maximumtemperatuur, vannacht koelde het niet verder af dan naar 13,1 graden. Het is lichtbewolkt. De kleine wilde aronskelkjes (Arisarum vulgare) zijn maar een centimeter of 15 hoog, ze staan overal.
Agenda: maaien. Vanochtend de eerste processie rupsen gezien dus vanaf nu staat het brandertje bij de hand om ze zo snel mogelijk onschadelijk te maken.

Maandag 9 februari 2009.

Lakens hangen te wapperen aan de waslijn en het dekbed ligt te luchten in het zonnetje: er is duidelijk weer een vrouw aanwezig op het terrein. Natuurlijk weet ik me uitstekend te redden in mijn eentje: tussen de middag ga ik eten bij Bar Juan´s, dan hoef ik ´s avonds niets meer te eten, dus hoef ik ook geen boodschappen te doen. Dat scheelt tijd. Vrouwen willen regelmatig aandacht, dus als ze er niet zijn houd je ook meer tijd over. Tijd om te werken, natuurlijk. Als we aan tafel gaan in Bar Juan´s vertelt Sebastian aan Cokky dat ik erg braaf geweest ben toen ze weg was: “Hij kwam bijna iedere dag eten en daarna ging hij weer hard aan het werk”. “Ja ja, hij had niet eens tijd om boodschappen te doen”, knikt ze meewarig. Toen ze gisteravond thuiskwam na 5 dagen verwend te zijn door haar moeder moest ze rond etenstijd constateren dat er alleen ontbijtkoek en wijn in de caravan was. Ik dacht dat zij wel wat lekkers mee zou brengen. Na 5 dagen leiding geven aan dit huishouden ben ik ook dringend aan vakantie toe, ik heb meteen een vlucht naar Nederland geboekt: volgende maand ga ik lekker een paar dagen brandhout zagen bij mijn broer. Het mooie van deze reis, hij betaalt en ik hoef geen boodschappen te doen.

Maandagochtend 7.37 uur, 9 februari 2009.

Het is warm in de caravan, eerst denk ik dat het komt omdat Cokky weer naast mij ligt maar nee, buiten is het al 14 graden. Er staat nog steeds veel wind maar vanochtend is hij warm. De minimumtemperatuur is 13,2 graden en gisteren was de maximumtemperatuur 14,6 graden.
Agenda: twee uur maaien op El Collado, daarna komt Riny, een trouwe weblog lezer ons opzoeken. Altijd leuk maar niet allemaal tegelijk komen, hoor.
De windmeter van ons weerstation heb ik al wat hoger staan maar eigenlijk nog niet hoog genoeg voor een juiste meting.

Zondag 8 februari 2009.

Na vier kilometer worden we luid toeterend ingehaald door de motorafdeling van de fietsclub, die gestaag in ledenaantal toeneemt. Ongeveer net zo hard als de afname van de fietsende leden. Dat komt ook ons doorzettingsvermogen niet ten goede. “He, heeft Juanjo een nieuwe motor”, vraagt Manolo. ”Nee hoor”, ik herkende direct mijn Moto Guzzi, zolang de verbouwing duurt staat die bij hem in de garage. Natuurlijk moet hij erop rijden anders is het slecht voor de motor en ik fiets liever, leg ik Manolo uit. Maar erg overtuigend komt het er niet uit. Voor Spaanse begrippen waait het namelijk zo hard dat ons, uit drie fietsers bestaande peloton besluit de route drastisch in te korten. We draaien om en vliegen letterlijk naar het dorp terug. Om 9.15 uur wordt de wijn al in de glazen geschonken en beginnen we al aan de “almuerzo” . “Weet jij waarom ze het hier de Costa Blanca noemen” vraagt Mattias, die altijd iets weet te vertellen over de natuur of landbouw. Ik weet het natuurlijk wel maar al na één glas wijn zeg ik liever, een vragend “no”, want dat is een stuk gemakkelijk dan te vertellen dat de meeste mensen denken dat het hier “witte kust” heet door de mooie zandstranden maar dat de naam ontstaan is door de bloeiende amandelbomen. Mattias begint dus een uitgebreid verhaal over bloeiende amandelbomen. Pas om 11.15 fietsen we lichtelijk aangeschoten weer naar huis door een ware sneeuwbui van rond dwarrelde bloesemblaadjes. In windstille hoeken blijft de bloesem liggen, net als echte sneeuw. Echt een Costa Blanca.

Zondagochtend 7.55 uur, 8 februari 2009.

Onbewolkt en het is 8,1 graden. De onaangename wind vanuit het westen is er nog steeds. Gisteren liep de temperatuur op tot 11,6 graden. De luchtvochtigheid is laag met 34%.
Agenda: fietsen met de club en vanmiddag Cokky ophalen van het vliegveld in Alicante.
Verbouwings update: het zijn geen Belgische bouwvakkers, dus vlak voordat ze de deur dichtmetselden hebben ze de opening gemaakt voor de achterdeur, de terrasdeur. Aan de andere kant van de woning komt nog een nieuwe deur, de voordeur. O ja, ik heb de kattenbrokjes gevonden! Onder het bed in een geheim vakje.

Zaterdag 7 februari 2009.

Miauw, miauw, ja, ja, even geduld poezenbeesten jullie krijgen zo brokjes. Brokjes? Paniek slaat toe, ze zijn op. Ik weet zeker dat Cokky iets heeft gezegd over kattenbrokjes maar ze zijn echt niet te vinden en zo groot is de caravan toch niet. Wacht eens, in de Sintra ligt een pas gekochte zak kattenvoer, schiet mij te binnen. Maar die staat al bijna een week bij Juanjo om de handrem te repareren. Nou ja, hij staat gewoon op straat dus rijd ik er met de Landrover wel even langs. Ga ik eerst even water in Fleix halen want dat is ook bijna op. De hemel is strak blauw, de amandelbomen bloeien prachtig en er staan Duitsers bij onze favoriete bron met zeker nog 25 lege jerrycans. Dus rijd ik een stukje door om foto´s te maken van Campell, dat ligt zo prachtig in Vall de Laguard. Eerst door Fleix dan nog een stukje verder naar beneden om bloemetjes te fotograferen. Tussen de madelieven staat een prachtige silene soort te bloeien. Het is al 2 uur en om nu weer helemaal terug te gaan naar de bron zie ik niet meer zitten. Dan maar door naar de pizzeria in Orba. Pizza gegeten, half litertje wijn erbij, huis gemaakt toetje, carajillo en nog maar een koffie solo genomen. De rekening is 15 euro. Niet echt goedkoop, hoewel de koffie maar 80 cent kost. Buiten spelen de Spaanse kinderen onder de nog kale populieren. Net voordat ik weer thuis ben denk ik aan het kattenvoer. Gelukkig, er ligt er een baal van 10 kilo in de Sintra, we kunnen weer even vooruit. Alles gaat hier goed, maar ik ben wel blij dat Cokky morgen weer terug komt.

Zaterdagochtend 8.18 uur, 7 februari 2009.

Vrijwel onbewolkt maar er staat een koude, droge wind vanuit het binnenland. De temperatuur is 6,7 graden. Gisteren was een mooie dag, in de middag stak de wind pas op de maximumtemperatuur kwam uit op 15,4 graden.
Agenda: de afwas doen, (vanaf dinsdag)
Verbouwings update: het gat voor het keukenraam zit nu op de plaats waar de voordeur zat. Geweldig uitzicht nu vanuit de toekomstige keuken. Daar zou ik met plezier de afwas doen. O nee, ik geloof dat we een afwasmachine hebben?

Vrijdag 6 februari 2009.

Jan en de burgemeester van Lliber, Juan, inspecteren mijn maaiwerk. Het schiet al aardig op maar ik heb zeker nog een uur of 20 nodig, schat ik. Jan, de eigenaar, is 70 jaar maar helpt flink mee, hij verbrandt de struiken die te groot zijn om te versnipperen. Het was Juan zijn idee om het struikgewas te verwijderen en nu bekijkt hij het resultaat. Onder het hoge struikgewas komen prachtige “bancales”, landbouwterrassen te voorschijn. Ik ben niet gauw jaloers maar zulke mooie terrassen zou ik ook wel willen hebben. De Moren hebben ze perfect aangelegd. Tijdens het maaiwerk krijg ik steeds meer bewondering voor de bouwers. Noeste arbeid door mensen en muildieren. Geen steen steekt uit en daardoor durf ik vlak langs de rand te maaien. De meter brede strook grond tussen de muurtjes is stenen vrij. Wat een prachtige plek om irissen te planten. Af en toe laat ik een jong dennenboompje staan en ook spaar ik de oude rozemarijnstruiken die nu bloeien. Prachtige kleine narcisjes bloeien er ook. De burgemeester is uitermate tevreden, “Ik ga een brandverordening maken dat voor de zomer iedereen zijn terrein op deze manier moet schoonmaken.” Jan, die vroeger in de handel heeft gewerkt, ziet het al helemaal voor zich, “Nu krijg je hier binnenkort enorm veel werk. Je moet een paar goedkope krachten aannemen want alleen kan je het nooit aan, ik word wel je manager.” Ja, ik zie het al helemaal voor mij: vier man personeel, een paar groene autootjes, meer bosmaaiers, planning, urenverantwoording, mobiletelefoon, ziek personeel, loopbaangesprekken. Nee, dat heb ik al eens in Nederland gedaan. Laat mij maar lekker fijn tussen de rozemarijn.

Vrijdagochtend 7.51 uur, 6 februari 2009.

Vrijwel geheel bewolkt en het is 7 graden. Gisteren was er ook veel bewolking maar rond 2 uur brak de zon door. Voor de caravan is het dan direct warm. De maximumtemperatuur kwam uit op 16,2 graden.
Agenda: natuurlijk door met de maaiklus en de tuin van Juan.
De zonsopkomsten zijn de laatste dagen erg fraai. Het weer wat minder maar van de voorspelde regen is weinig uitgekomen. Deze keer is de zonsopkomst mooi rood en in mijn hoofd komt ongevraagd een socialistisch strijdlied op: "Morgenrood, uw heilig gloeien heeft ons de dag gebracht",  ik was vier en als je het iedere dag hoort wordt je ermee besmet. Nou ja, een beetje socialisme kan nooit geen kwaad.

Donderdag 5 februari 2009.

Een restaurantrubriek doet het altijd goed. Al jaren schrijft mijn in Nederland werkende vriend zo´n rubriek. Het is een manier om de krant vol te krijgen en nog een leuke ook, want de baas betaalt het eten. Als wij dus een keertje weinig te loggen hebben gaan we gewoon ergens uit eten, schrijven een gemakkelijk stukje en het weblog is weer voor een dag gevuld en wij ook. Alleen moeten wij zelf betalen maar dat kost je in Spanje geen rib uit je lijf. Nu Cokky in Nederland is eet ik in bar Juans. Gewoon heel Spaans, vandaag een salade als voorgerecht, daarna kip met patat en een zelf gemaakt puddinkje toe, fles wijn erbij en een carajillo, koffie met cognac toe, kosten 10 euro. De hele dag hoef ik dan niet meer te eten. Maar daar valt verder niet veel over te schrijven. Er is één restaurant op loopafstand van ons huis. Toch hebben we bij de huidige eigenaar nog nooit gegeten. Ik geloof dat dit alweer de vijfde eigenaar is. Op een argeloze toerist na zie ik er ook nooit iemand eten en de berichten zijn niet al te best. Maar eerlijk is eerlijk, binnenkort zullen we hem eens uitproberen. Iedere keer als ik de eetgelegenheid passeer moet ik denken aan een mop die een Belg mij ooit vertelde: “Weet je waarom bij Nederlandse vlag de kleuren horizontaal lopen?” Nee, dat wist ik niet. “Dan kunnen ze hem opmaken tot aan de stok.”

Donderdagochtend 7.58 uur, 5 februari 2009.

Er is erg veel bewolking en vooral in het binnenland is het dreigend. De temperatuur is vannacht gezakt naar 6 graden. Gisteren was een prima dag, onbewolkt en de temperatuur liep op tot 16,7 graden. Voor de luchtvochtigheid en alle andere details kijk naar de gegevens van ons weerstation.
Agenda: ik ben van plan om hem vandaag eens flink te raken, maaien dus. (Als het droog blijft.)
Onderaan de foto kan je de straatverlichting van Lliber nog zien branden.

Woensdag 4 februari 2009.

“Ach, je kunt rustig een paar dagen naar je moeder gaan, er gebeurt toch niet veel”, zoiets heb ik gezegd. “Waar wil je het bed neerzetten”, vraagt Remoli, de elektricien. Op de tekening staat het hoofdeind aan de noordkant getekend, maar nu die muur er in het echt staat lijkt mij de andere kant veel beter. Toni, Manolo en Miguel zijn het met mij eens. “Mucho mejor”, veel beter aan de andere kant. Dus komen de stopcontacten hier en niet daar en hoeveel lampen wil je in de slaapkamer? “Ik zou er vier doen in het plafond”, vind Remoli. Nou ja, doe dan maar. Miguel wil weten of het schuiframen moeten worden of niet, “Kijk als je er nu één met een handgreep neemt en de ander met zo´n schuifje dan kan Cornelia ze toch nog schoonmaken, zelfs met de “rejas” voor de ramen. In de slaapkamer moet je gewoon twee delen nemen en niet drie.” “Hoeveel televisie en telefoon aansluitingen wil je eigenlijk?” “Doe er maar drie maal tv”, zeg ik. “Dan doen we er ook telefoon bij want in de toekomst zou je nog wel eens via ADSL naar je tv kunnen gaan kijken. Hier de tv dan maar? O, nee, daar komt de kachel te staan.” De verlichting in de woonkamer? Zullen we hier 6 of 8 lampen gaan inbouwen.” “Nee, je moet geen muurtjes in deze badkamer rond de douche plaatsen gewoon glas nemen, dan heb je veel meer licht, het is moderner en maar 5 mm dik in plaats van twee keer 8 centimeter, dat geeft veel meer ruimte.“ Cokky heeft één grote fout gemaakt, ze heeft het hele dorp verteld dat ze in Nederland is en nu nemen ze met z´n allen tegelijk hun kans waar. Ik vind alles prima, dat weten ze.

Woensdagochtend 8.10 uur, 4 februari 2009.

Een gedeelte van de hemel is onbewolkt maar in het binnenland zie ik een paar wolken. Het is afgekoeld naar 6,8 graden. De maximumtemperatuur kwam gisteren op 15,3 graden, er waren maar weinig wolken.
Agenda: maaien, almuerzo om 10.15 uur, daar afgesproken met de man van de aluminiumramen om naar ons huis te gaan voor de juiste maten. Vanmiddag naar de tuin van Juan.
Wij wonen op de Pla de Lliber, een vlak gebied onder in het dal. In de verte staat het huis van onze buren, ons huis staat daar achter.