Wonen in Spanje

Donderdag 30 april 2009.

Natuurlijk is er niets mooier dan hout. Ik ben gek op bomen en op hout. Op de bosbouwschool moesten we niet alleen de bomen leren kennen maar ook het hout. Een groot aantal plankjes kwam op tafel en na een tijdje moest je er zo´n stuk of vijftig toch wel kennen. Prachtig eiken, herkenbaar aan de grote “spiegels” in het hout, beukenhout dat niet splintert en prima geschikt is om speelgoed van te maken, kersenhout met zijn mooie rode gloed. Eigenlijk kan het mij niet schelen welke houtsoort het is, elke soort heeft iets unieks, iets speciaals. Heerlijk de lucht van cederhout, prachtig als de stammen van de douglas zijn verzaagd tot planken en worden verkocht als “Oregon pine”. Driehonderd jaar oud grove dennenhout uit de Pyreneeën, zo langzaam gegroeid dat de jaarringen nauwelijks te tellen zijn, zo harsrijk dat de kern van de balk over nog eens driehonderd jaar even sterk is als toen hij werd omgezaagd. Ja, ik ben echt gek op hout. Dus hebben we gekozen voor aluminium raamkozijnen en deuren want ik ben het zat om ieder jaar een paar weken te schilderen. De kozijnen lijken wel op hout, dat nog wel maar natuurlijk is er niets mooier dan hout.

Donderdagochtend 8.02 uur, 30 april 2009.
Het oranjezonnetje schijnt, gisteren werd het 22,8 graden. 
Agenda: almuerzo houden met de mannen, schilderen, schoonmaken.

Woensdag 29 april 2009.

Manolo legt de laatste hand aan het dakje van de barbecue en binnen gaat het ook hard. Nu kunnen we zelf een beetje beginnen met verven en schoonmaken, Cokky heeft de tegels van de badkamers al een keer afgenomen. Bijna alle draden zijn getrokken, bijna alle tegels liggen. De discussie gaat nu over de volgorde: maakt de schilder de kozijnen weer vies of beschadigt de timmerman de verf? Moeten de stopcontacten afgeplakt worden of worden die na het verfwerk gemonteerd. Wie mag er het laatst? De keukenman bemoeit zich niet met de discussie: die komt vrijdag. 1 Mei is een officiële feestdag maar hij houdt niet van feestdagen. Het sanitair zit er nog niet in en er zijn ook nog geen ramen en deuren, maar als alles goed gaat zijn we eind volgende week een heel stuk verder.

Dinsdag 28 april 2009.

"Edwin, maak eens gauw een foto van mij, die doe ik in mijn portefeuille en dan zeg ik dat dit mijn dochters zijn", zegt Manolo terwijl hij een heel stel leuke meiden omarmt. Tijdens de Romero picknick verkopen ze lootjes om geld op te halen voor de feesten. Als het donker wordt lopen we naar het dorp, zoals altijd drinken we koffie in een bar totdat de muziek op het plein begint te spelen.
Terwijl Manolo treurig naar de bankbiljetten in zijn portemonnee kijkt zegt hij: “Tonica kan ze van groen in bruin en van blauw in rood laten veranderen maar nooit in paars” Hij vist er 10 euro uit, om de rekening te betalen. Deze keer ben ik hem voor, denk ik, want ik sta al in de bar om af te rekenen. “Er is al betaald", zegt de eigenaar, verbijsterd loop ik terug en als ik weer naast Manolo zit heb ik pas in de gaten dat hij achter mijn rug de barman een seintje heeft gegeven dat hij betaalt. Zo is Manolo, het lukt gewoon niet om te betalen. Hij is voorzitter van de fietsclub en chef in de ijzerwarenzaak, de ferreteria en heeft altijd lol. Als we fietsen imiteert hij geluiden van de meest uiteenlopende dieren, honden blaffen terug, paarden beginnen te hinniken en als ik twee keer een Nederlands woord zeg herhaalt hij het zonder moeite. Vroeger gaf hij de klanten advies maar tegenwoordig zit hij meestal in piepklein kantoortje achter in de zaak “Tot utiel”. Wil je zeker weten dat hij het is maak dan met je hand een schurende beweging, zegt de man dan netjes in het Nederlands, “schuurpapier”, dan heb je te maken met Manolo Montfort.

Dinsdagochtend 7.30 uur, 28 april 2009.

Het waait nog steeds vanuit het binnenland, het westen, daardoor is er geen dauw. Aan de hemel zijn een paar wolken te vinden. De minimumtemperatuur kwam uit op 10,7 graden. Gisteren was een mooie dag met een maximumtemperatuur van 22,6 graden.
In de berm bij de buurvrouw staat een prachtige paarse klaproos ( Roemeria hybrida) te bloeien. Het is de enige paarse klaproos in de omgeving, waarschijnlijk heeft er zaad gezeten in het paardenvoer.
Agenda: die was leeg maar Mario heeft net een paar emmers verf gebracht. Hij gaat binnen schilderen zodra de tegelzetter klaar is, wij gaan zelf vandaag beginnen met het schilderen van de buitenmuren.

Maandag 27 april 2009.

“Heeft u betaald met zwart geld? Aan wie? Heeft u kwitanties? Zo nee, waarom niet? Hebben ze u op een bepaald moment in kennis gesteld van het feit dat de bouw van het huis illegaal was?” Dat zijn heftige vragen. We zijn op een vergadering van de http://www.auln.eu/ , een vereniging van eigenaren van illegale huizen in Lliber. Als je een leuk grondstuk ziet en op het Gemeentehuis geven ze je toestemming om te bouwen, dan vertrouw je daar toch op? Als achteraf blijkt dat de bouwer en de advocaat ook in het complot zaten en dat een aantal mensen geld in eigen zak heeft gestoken en er vergunningen afgegeven zijn die niet rechtsgeldig waren, tja dan zit je als nieuwbakken eigenaar met de gebakken peren in een huis zonder water en stroom. En zo zijn er dik 300 huiseigenaren in Lliber die slecht slapen omdat blijkt dat ze te goed van vertrouwen zijn geweest. De Guardia Civil heeft een onderzoek ingesteld naar de daders, die vervolgd zullen worden voor fraude en corruptie. Maar daarmee is voorlopig aan de status van de huizen nog niets veranderd. Neem altijd een onafhankelijke gestor of advocaat bij het kopen van huis. Dat kan een hoop ellende schelen.

Maandag 8.20 uur, 27 april 2009.
Het heeft in de verte flink geonweerd vannacht, hier is het droog gebleven. De zon schijnt, de betonmolen draait. Op de muurtjes om de druivenvelden heen bloeien nu grote bossen wilde roze leeuwenbekken, de Antirrhinum Majus.
Agenda: fietsen. Op 1 mei staat er een tocht van over de 200 kilometer op het programma, dus vandaag nog wat kilometers maken en dan de rest van de week rust houden - op fietsgebied.

Zondagochtend 11.00 uur, 26 april 2009.

We wandelen met Poppy naar Lliber, rommelen wat in de tuin en vanmiddag gaan we uit eten met fans van ons weblog. Fietsen heb ik gisteren genoeg gedaan. Het was een zware tocht met 2200 meter klimmen erin. Gelukkig ging het allemaal lekker langzaam. Van deze zondag maken we een rustdag.

Zaterdag 25 april 2009.

"Van welke krant bent u?" Van geen enkele krant, mevrouw."O, dus u bent freelancer!" Nou, dat ook niet, maar toevallig wonen we naast de mevrouw die werkt bij de mevrouw die deze modeshow organiseert, en die vroeg of ik wat foto´s wilde maken, anders had ik hier echt niet gestaan vandaag, mevrouw! Het fotograferen van Engelse huisvrouwen van middelbare leeftijd is mijn hobby niet hoor, zelfs niet als ze in leuke nieuwe jurken rondlopen. Maar vooruit, om de buurvrouw een plezier te doen kom ik even foto´s maken. Mode is mijn ding niet. Mocht ik ooit worden gevraagd voor een badmode reportage met modellen van onder de twintig dan ben ik natuurlijk bereid om mijn mening bij te stellen.

Zaterdagochtend 8.00 uur, 25 april 2009.
Het is lichtbewolkt en er wordt regen voorspeld. Dat komt slecht uit want vanmiddag wordt de traditionele Romero gehouden, iedereen gaat rozemarijn zoeken en picknicken. Dan eet iedereen bollos, oftewel empanadas. Normaal zijn ze gevuld met tomaat of met doperwten, speciaal voor vandaag komt daar tonijn of sobrasada bij. Omdat we zonder keuken zitten haalt Cokky ze bij bakker Vicentica, dan weten we in ieder geval zeker dat ze lekker zijn.
Agenda: fietsen en vanmiddag naar de Romero.

Vrijdagochtend 7.43 uur, 24 april 2009.

Het is onbewolkt op wat hoge sluierbewolking na. Het is afgekoeld tot  8,2 graden. Gisteren was een onbewolkte dag en de maximumtemperatuur kwam uit op 25,7 graden.
Agenda: grasveld aanleggen aan de Middellandse Zee, bij Altea.
Gisteravond het aanhangertje al ingeladen. Dan kunnen we nu snel weg.

Donderdag 23 april 2009.

De volgauto staat bij “Restaurante Pinos”. Cokky en Marjan hebben een tafel in de schaduw uitgezocht en zitten al op me te wachten. Marjan heeft al een paar avonden voor ons gekookt, nu zijn wij aan de beurt om voor haar te zorgen. Terwijl ik aan de andere kant de Bernia omhoog fietste, hebben de dames de Iristuin in Marnes bezocht en nu eten we paella met uitzicht. Het terras zit vol toeristen want hier zit je leuk en je eet voor een euro of 15 per persoon een “menu del dia”, met sardientjes en salade vooraf en als hoofdgerecht lam uit de oven, paella, kip of karbonaadjes. Onder het met klimop begroeide afdak heerst een aangename temperatuur. Na een gezellige maaltijd rijden we weer naar beneden. Het is dat er een grote witte Volvo voor me zat met twee middelbare vrouwtjes erin, anders was ik véél eerder thuis geweest dan zij.

Donderdagochtend 8.10 uur, 23 april 2009.

De zon komt op aan een vrijwel onbewolkte hemel. De minimumtemperatuur kwam uit op 7 graden. Gisteren was een fraaie dag met een maximumtemperatuur van 23,1 graden. De luchtvochtigheid zakte naar 32%.
Agenda: met een auto van Engelsen uit Javea naar Denia voor de ITV keuring. Daarna gaat Cokky met Marjan opstap.
Nog meer steenbreek bloeit er op de muurtjes. Deze soort vormt grote plakkaten en heeft kleine bloemetjes.

Woensdag 22 april 2008.

Leven zonder televisie is geen kunst aan. Al drie maanden zitten we nu in de caravan zonder televisie. Dat kost weinig moeite want we hebben wel internet, dus we kijken via  “Uitzending gemist” naar “De wereld draait door” en via “TVE a la carta” naar het Spaanse journaal. Geen reclameblokken, geen eindeloos herhaalde aankondigingen, geen irritatie. Het beeld is een beetje klein en als het regent lekt ons schuurtje en valt onze wifi weg maar we redden ons prima zo. Niet ver hiervandaan is een vallei waar geen dekking is, daar begin je weinig met je mobieltje of je laptop. Het is voor ons ondenkbaar geworden om ergens te wonen waar geen internet is, en er zijn meer mensen die niet meer zonder kunnen. Ons tijdelijke “kantoortje” fungeert dan ook regelmatig als toevluchtsoord voor vakantie- en voorbijgangers. Deze weken komt Marjan regelmatig langs om haar mail te checken of te solliciteren.  Onze visite is nog geen uur in Spanje en na het gebruik van de wc is het checken van de mail het eerste wat noodzakelijk is, of van de bankgegevens. De echte verslaving is internet. Het is duidelijk dat de tv zijn langste tijd heeft gehad. Hij behoort in geen geval meer bij de verslavende middelen, we kunnen gemakkelijk zonder.

Woensdagochtend, 8.15 uur, 22 april 2009.

Iedereen is weer aan het werk, ook Juanjo de tegelzetter die altijd een extra vrije dag neemt na een lang weekend. Het is afgekoeld naar 9,4 graden en het is onbewolkt. Gisteren was een mooie dag met een maximumtemperatuur van 21,4 graden.
Agenda: niet veel bijzonders.
De buitenkeuken en het schuurtje, waar ook de pomp van de jacuzzi in komt, schieten nu aardig op.

Dinsdag 21 april 2009.

Dan heb je eindelijk een huis onder de zon en dan wil je ook zo snel mogelijk een mediterrane tuin eromheen. Planten die snel groeien en die weinig onderhoud en water nodig hebben, want ons huis stond de eerste jaren regelmatig een poosje leeg. Toen we het huis kochten vijftien jaar geleden, was het grondstuk kaal en leeg, op een enkel amandelboompje en één klein palmpje na. Dus op wandelingen breek je stukken af van grote cactussen, je plukt een paar schijven af van een vijgcactus langs een geitenpaadje en je scoort wat stukken yucca bij vrienden die je plant naast de jonge uitlopers van agaves die je van de buurvrouw gekregen hebt. En ieder jaar als je terugkomt, is alles lekker gegroeid. Je moet heel voorzichtig werken in de tuin, want als je niet uitkijkt zit je vol stekels, maar dat hoort erbij. Totdat je op een dag logees krijgt met kleine kinderen, of met huisdieren, die rakelings langs de centimeters lange stekels lopen en je geen rustig moment meer hebt. Dan besef je dat je toe bent aan andere planten. Al vier kruiwagens levensgevaarlijke cactus verwijderd. “Stekkie, buurvrouw?” Nog vier kruiwagens te gaan, en dan planten we iets met héél zachte blaadjes.

Dinsdagochtend 8.00 uur, 21 april 2009.

De zon schijnt uitbundig. Door de heldere nacht is het kwik gedaald naar 4,6 graden. Gisteren was de maximumtemperatuur 19,4 graden.
Agenda: tuinwerk bij het huis van Juan.
Op de muurtjes in Vall de Laguar bloeit nu een soort steenbreek, het kan ook wel een soort hoornbloem zijn.

Maandag 20 april 2009.

De laatste keer dat we hier langs reden, zagen we geen hand voor ogen. De wolken hingen zo laag, dat we nog geen tien meter zicht hadden. Gelukkig waren we met de Landrover, want om er te komen moet je over een smal, kronkelig bergweggetje. Zowel vanaf de weg naar Castell de Castells als vanaf Benimaurell is de route naar Venta El Collao behoorlijk landelijk. Een tegenligger kan hier voor problemen zorgen. Gegeten hadden we hier nog nooit, maar vandaag heeft Manolo voor 16 man gereserveerd: hier eten we paella. Het uitzicht is prachtig, de bediening is attent, en het eten is prima. Twee grote pannen paella zijn er voor ons gemaakt: één met konijn en kip, en de andere met varkensvlees en groenten. Het regent alleen tijdens het hoofdgerecht en als we de heerlijke toetjes op hebben breekt de zon weer door. De rekening bedraagt 24 euro p.p., niet echt goedkoop, maar voor een maaltijd op een feestdag met wandelingetje toe is dit een prima plek, en het uitzicht zit bij de prijs inbegrepen.

Maandag 20 april 2009.

Gisteren viel er 29 mm regen, vandaag schijnt de zon weer. De eerste maandag na Pasen is een regionale feestdag, ter ere van de Heilige Vicente Ferrer, de patroon van de Comunidad Valenciana. Volgens de traditie gaat vandaag iedereen tussen de middag paella eten. Wij fietsen eerst een rondje, over de "Alt de Ferrer" tussen Alcalali en Murla. Daarna gaan we paella eten met een groep vrienden. om half drie spreken we af bij het restaurant. Niet eerder, want een aantal mannen werkt vanochtend wel, de meeste winkels zijn een halve dag open. Maar omdat ´s middags alle klanten ergens paella zitten te eten, heeft het geen zin om dan open te blijven. Volgens de "Calendario Laboral" is het een werkdag, maar dat maakt niet uit. En onze bouwvakkers? Die hebben wel de hele dag vrij, want San Vicente Ferrer is de beschermheilige van de bouwers en de loodgieters.

Zondagochtend 10.00 uur, 19 april 2009.

Tik, tik, tik, rond een uur of 7 druppelt de eerste regen op het dak van de caravan. Heerlijk, ik hou van duidelijkheid en dit betekent dat er in ieder geval niet gefietst wordt. Het is 10 graden en tot nu toe heeft het 10,5 mm geregend. Cokky gaat Birma, het paard van de buurvrouw zijn haver brengen, Tom de kater voeren en even met Poppy wandelen omdat de buurvrouw een paar dagen in Engeland is. De regen maakt mooie bellen in het zwemband. Gisteren was er ook regen voorspeld maar het werd een prachtige dag, niet erg warm, de maximumtemperatuur kwam uit op 19,1 graden. Goed fietsweer. Voor de eerste keer ging de fietsroute van de Pedreguer fietsclub over de nieuwe weg van Lorcha (Lorxa) naar Villalonga. Vanaf Lorcha klimt de weg steil omhoog, drie kilometer lang met een gemiddelde van 8,4 %. Voor de enkeling met alleen 39 tandjes voor en 23 achter is dit lijden. Zelfs met mijn 30 versnellingen valt het nog niet mee. Terug in Pedreguer heb ik mij laten verleiden om niet meer naar huis te fietsen maar om met Antonio mee naar Xaló te rijden, 135 kilometer vind ik wel genoeg. Heel langzaam word ik toch weer wat sterker. Nu nog 6 kilo gewicht eraf. “Ja, Cokky ik kom eraan, dit stukje even op internet zetten”, en dan in bar Juans een uitgebreid almuerzo houden. Lekker stokbrood met omelet en bacon, daar heb ik trek in.

Zaterdagochtend 8.00 uur, 18 april 2009.
De zon schijnt, de merel zingt, de Weigelia bloeit. Eind van de dag en morgen gaat het regenen, als de voorspelling uitkomt.
Agenda: fietsen met de club van Pedreguer, over Beniarres.

Vrijdag 17 april 2009.

Ergens tussen het bekijken van een tuin in Altea waar ik een grasveld moet inzaaien, het uitzoeken van het aanrechtblad in Benissa, het ophalen van een auto in Alcalali en het laten keuren daarvan in Gandia moeten we ergens een plek en een tijdstip vinden om wat te eten. Mogelijkheden genoeg onderweg en onze voorkeur gaat vandaag uit naar iets wat we nog niet kennen, langs de route en met parkeermogelijkheid. Tussen Oliva en Pego, vlak bij de afgraving, zit een restaurantje, een beetje verscholen in een bocht. Voor Aigües de Terele staan altijd veel bedrijfsautootjes als het etenstijd is, dat is altijd een goed teken. Op de parkeerplaats, onder de witte abelen, staan ook een paar paarden geparkeerd. Een verlegen jochie past op ze: hij heet Pedro en wil niet op de foto. Binnen zitten arbeiders aan de warme maaltijd, het interieur is tijdloos. We nemen sopa de fideua (vermicellisoep) en lomo al horno (varkenslapjes uit de oven, heerlijk). Beetje sla en brood erbij, glaasje rosé (smaakt als huisgemaakt, dat hoeven we de volgende keer niet meer), flan (puddinkje) en een carajillo toe: voor 18 euro hebben we ruim voldoende voedsel binnen om de hele middag lekker door te werken. Culinaire hoogstandjes worden hier niet geserveerd, maar dat hoeft ook niet, vandaag zijn we arbeiders die tussen de middag genieten van een uurtje Spaans vakantiegevoel.

Donderdag 16 april 2009.

Kort na de opening van de nieuwe Mas y Mas supermarkt gingen drie kleine zelfbedieningswinkeltjes in het dorp dicht. Oude vrouwtjes, met een schort voor en op pantoffels, vergaapten zich aan al die luxe en overvloed in de nieuwe felverlichte supermarkt en stonden met hun paar boodschapjes onwennig in de rij bij de kassa. Toen het nieuwtje eraf was begon het gemopper: de prijzen waren te hoog, de groente was niet vers, en in de kleine winkeltjes was het vroeger toch gezelliger. Opeens werd er weer een klein zelfbedieningswinkeltje geopend en er was ook weer behoefte aan een groentewinkeltje in het dorp. Dankzij de crisis heeft het bedrijf van Toni ook flink werk, "In deze straat ga ik de trottoirs verbeteren", wijst hij, en dat is hard nodig want je breekt je nek als je niet goed uitkijkt. Hij heeft een dik boekwerk bij zich waar alle eisen en normen in staan waaraan het werk moet voldoen om voor subsidie in aanmerking te komen. De steunmaatregelen van de regering geven de gemeentes de kans om lokale aannemers openbare wegen en gebouwen op te laten knappen. Restaurants sluiten hun deuren nu de Engelsen minder geld uit te geven hebben, maar even zo vaak opent een nieuwe eigenaar korte tijd later de deuren weer. En dat geeft ons weer de kans om binnenkort, over een nieuwe stoep, wat nieuwe restaurants uit te proberen.

Donderdagochtend 9.00 uur, 16 april 2009.
Na de korte stortbui van gistermiddag is het weer helemaal opgeklaard. Zodra de zon schijnt, gaan de grote roze bloemen van de Middagbloem open. Tenminste, zo noemt mijn moeder ze altijd, maar dankzij buurman Michael hebben we het even nagekeken, de Carpobrotus Acinaciformis heet Rode Hottentotvijg. Deze turbo ijsbloem groeit als kool en kruipt overal heen waar je hem niet wilt hebben.
Agenda: tuinwerk op verschillende adressen.

Woensdag 15 april 2009.

Het blijft een beetje ondoorzichtig, de Spaanse feestdagen. Waarschijnlijk zouden ze een halve dag werken op Witte Donderdag, hadden de mannen gezegd, maar er kwam niemand. Dus na 5 dagen zonder enige activiteit in het huis waren we wel weer toe aan wat vooruitgang. De mannen uit Xaló stonden dinsdagochtend om 8 uur weer als vanouds aan de cementmolen, maar de man waar we het meest naar uitkeken, de tegelzetter, was er niet. "Juanjo is er niet? Wat raar, ik zal hem even bellen". Juanjo komt niet uit Xaló maar uit Pedreguer, daar blijken ze Derde Paasdag te vieren, dan gaan ze allemaal uit eten met de familie. "Nee, dat doen we hier in Xalo niet, een paar zaken zijn ´s middags dicht, maar wij werken gewoon door." Volgende week maandag is een regionale feestdag, de viering van San Vicente Ferrer, de beschermheilige van de Cominidad Valenciana, valt één week na Pasen, op maandag. Niet alle bedrijven sluiten dan, veel mensen werken dan een halve dag. 1 Mei is een nationale feestdag, dus er vallen nogal wat werkdagen uit, deze tijd van het jaar. Vanochtend was Juanjo om 8 uur paraat en heeft lekker doorgewerkt, in de kamer en de keuken liggen de meestal tegels erin. Wij verheugen ons op de allerbelangrijkste feestdag ergens in de loop van volgende maand: dan kunnen we vieren dat we ons huis weer in kunnen.

Gisteren was een lekkere dag om te fietsen of te wandelen en even op een terrasje te zitten, het werd 18,4 graden. Vannacht koelde het af naar 4,6. Het is nu zonnig met een beetje sluierbewolking. De wilde Santolina doet het ook goed in de tuin met zijn paasgele bloemetjes.
Agenda: maaien.

Maandag 13 april 2009.

Een tere groene waas kleurt de Vall de Pop. De druivenstruiken lopen uit en als je goed kijkt zijn zelfs de eerste bloemetjes te ontdekken. Ook bij de struiken die slechts een paar weken geleden zijn gesnoeid lopen nu de knoppen uit. Geen paniek dus wanneer een druivenstruik flink “huilt” als hij in het voorjaar pas wordt gesnoeid. Hij gaat echt niet dood. Elke wijnstreek heeft andere gewoontes. In onze vallei zijn de verschillen tussen de boeren groot, de een wacht zo lang mogelijk met snoeien om de nachtvorst te vermijden en een ander begint al half januari met het snoeien. Pepe kijkt geschokt als ik hem vertel dat de Catalanen hun “ceps” al beginnen te snoeien in oktober, ja, met de bladeren er nog aan. De reden daarvan is dat er wijngaarden zijn van wel  400 hectare, die kan je onmogelijk allemaal in 2 weken snoeien. Het snoeien eindigt pas als alles af is, eind februari. Wat de struik het prettigst vind zou ik niet weten, er komen gewoon ieder jaar weer druiven aan.

Zondag 12 april 2009.

Als we de parkeergarage uitkomen doe ik gauw mijn fleecejack aan: er staat een fris windje. Even later loopt er een man voorbij in zijn zwembroek. Dat is Benidorm: tot mijn verbazing ligt het strand vol met zonnebadende mensen. Op de boulevard is het verschil tussen Spanjaarden en toeristen duidelijk te zien: die met korte broeken, witte benen en tatoeages zijn toeristen, degenen met een trui of jas aan zijn Spanjaarden. Het is altijd leuk om met Spaanse vrienden rond te lopen in Benidorm, even mensen kijken en Nederlands oefenen met Manolo. “Kijk”, hier kan je Nederlands eten: vleeskroketten met patat. De Nederlandse namen van gerechten zijn altijd veel korter, “salmonetta” bijvoorbeeld heet “poon”. Makkelijk toch?” Manolo bestudeert de menukaart en probeert “groentesoep” uit te spreken. “Spaans is veel makkelijker”, zegt hij, “Parrillada” is toch een veel beter woord dan “verschillende soorten vis gegrild? En kijk dan: voor paella of arroz a banda hebben jullie niet eens woord.” Na de arroz a banda flaneren we over de boulevard, kopen een ijsje en lopen weer terug via een andere straat. Altijd leuk, even naar Benidorm, maar we zijn blij als we weer naar Xaló mogen. Daar zijn geen badgasten, geen kroketten en geen Nederlandse restaurants.

Zondagochtend 8.25 uur,  12 april 2009.

Het is halfbewolkt en 9 graden. Er staat nog steeds een koude wind vanuit het westen. Gisteren was een koude dag, het werd niet warmer dan 13,3 graden. Normaal draag ik heel winter alleen een fleecejack en een T-shirt, gisteren heb ik lekker mijn windstopper van het fietsen eronder gedragen. Dat is echt uitzonderlijk voor april.
Agenda: met een groepje Spaanse vrienden ergens naartoe.

Prettige paasdagen allemaal!

Zaterdagochtend 8.30 uur, 11 april 2009.

Na een lekker etentje bij Marjan zouden we naar de Processie gaan gisteravond, maar een onweersbui (14 mm) zorgde ervoor dat we lekker konden blijven zitten. Later klaarde het op en vanuit Marjans keuken hadden we zicht op een prachtige zonsondergang. Vandaag is het wisselend bewolkt en fris, het is nu 9 graden.
Agenda: fietsen.

Vrijdag 10 april 2009.

Waarom is er nog geen kunstmest uitgevonden die zorgt dat een plant niet meer verder groeit? Ik denk dat zo´n product beter zou verkopen dan echte kunstmest. “Dáár zit het raam” wijst Joanna aan. Goed dat ze het zegt, want het enige wat ik zie is een ondoordringbare massa klimop. Als we het tweede aanhangertje vol afgevoerd hebben, is het dak weer klimop-vrij en het raam kan weer open en dicht. Bij het dorpshuis van Juan is het gelukkig nog niet zo lang geleden dat de klimop gedaan is maar na een dag op de ladder zit het aanhangertje toch weer vol “biomassa”. De hechtworteltjes zijn funest voor muren en verfwerk. Cokky wil graag bloeiende klimplanten tegen de buitenkeuken. De carport van de buurvrouw was altijd een waterval van roze bloemen, mensen stopten langs de weg om te kijken. Zoiets vind ik ook wel mooi maar ik ben niet van plan om twee keer per jaar een dag te moeten snoeien. We zullen een compromis moeten zien te vinden voor de ideale klimplant: mooie, kleurrijke bloemen, maar géén stekels, géén hechtwortels, ultralangzame groeier en een maximale hoogte van twee meter. Tot mijn anti-groei kunstmest is uitgevonden, dan mag ze planten wat ze maar wil.

Goede vrijdag 8.14 uur, 10 april 2009. 

Het is halfbewolkt en 9,3 graden,  gisteren werd het 18,3 graden bij veel zon.
Agenda: vandaag lekker geen bouwvakkers die allerlei dingen willen weten dus kunnen we mooi een dag werken op de patio van het dorpshuis.
Deze gele composiet breidt zich ieder jaar een stuk uit. Als het zo doorgaat hebben we over een jaar of vijf 4000 m2 van deze plant die geen Nederlandse naam heeft.

Donderdag 9 april 2009.

Op Witte donderdag vieren we dit jaar dat Leo en Joke gisteren naar de notaris geweest zijn en afgelopen nacht voor het eerst in hun eigen Spaanse huis geslapen hebben. Met Ruud en Marieke erbij eten we bij restaurant La Piscina in Parcent. Het restaurant staat tussen de dennenbomen aan de voet van de Coll de Rates. Het oude zwembad is veranderd in een visvijver en irrigatieplas voor de vele planten eromheen. Hier komen veel Spanjaarden paella eten. Een menu kost 15 euro p.p. Grote pannen paella worden vanuit de keuken aangevoerd maar wij kiezen vandaag voor een gewoon hoofdgerecht. Twee gitaristen gaan zingend de tafels langs. Aan de bar zit een man met een valkparkiet op zijn schouder. Aan de tafel naast ons wordt een meisje 23 jaar, als de fles Cava op tafel komt zingen haar oma´s mee: “cumpleaños feliz”. Iedereen heeft wel wat te vieren vandaag, al is het alleen maar dat het een schitterende dag is.

Donderdagochtend 8.40 uur, 9 april 2009.

Het is stil, veel Spanjaarden zijn vandaag al vrij op Witte donderdag. Het binnenland is onbewolkt en richting zee hangen veel wolken. De minimumtemperatuur kwam uit op 8,5 graden. Gisteren was een dag met erg veel bewolking en af en toe wat zon. De temperatuur liep op tot 16,5 graden.
Agenda: vanmiddag gaan we uit eten met Ruud en Marieke, en Leo en Joke.
Coll de Rates, ligt al lekker in de zon. De planning is dat we hem zaterdag van de andere kant klimmen met de fietsclub van Pedreguer. Dan moet de wegwerkzaamheden van Castell de Castells naar Tarbena wel afgerond zijn anders mogen we er niet door.

Woensdag 8 april 2009.

Ik móet fietsen, ik móet fietsen. Ik heb afgesproken met Marc in Benirrama dus ik kan er niet onderuit. Liever was ik hier gebleven om de mannen een beetje te helpen met bouwen en gaandeweg een beetje bijsturen als dat nodig is, eigenlijk kan ik niet weg. Maar ik moet van Cokky, en ze zegt ook nog dat ik er van moet genieten. Alsof dat mogelijk is met hier alles overhoop en mijn overgewicht en gebrek aan conditie dat me op iedere helling ingewreven zal worden. Als ik in Benirrama aankom ben ik al moe maar Marc is nog fris. Hij stelt voor om de route te fietsen die ik afgelopen zaterdag gemist heb en ik zeg nog “ja” ook.
Als ik na 145 kilometer totaal gesloopt thuis kom kijkt Cokky me bezorgd aan. “Je had gelijk hoor, je kan niet weg. De vrachtauto die zand bracht kwam vast te zitten, jij had hem eruit moeten trekken met de Landrover maar je was er niet.” Ik weet zeker dat zij niet in de Landrover stapt als er vijf mannen staan te kijken, maar ze heeft Manolo de sleutels gegeven en die heeft het geregeld. Het is dat Dick en consorten komen trainen begin juni, anders nam ik dit jaar fiets-vrij. O, ja Dick hier je klimrondje in Nederland!

Woensdagochtend 8.30 uur, 8 april 2009.

Gisteren is er 14 mm regen gevallen, vandaag is het opnieuw bewolkt.
Agenda: fietsen, vanavond fitball les in plaats van Pilates en daarna eten bij Marjan.

Vrijdag 7 april 2009.

Een mailtje van Patricia, van Banca March: “Hola Edwin, No es posible tener el dinero para mañana.Lo siento.Un saludo.” Acht dagen geleden hebben we een flink bedrag aan contant geld besteld zodat we de aannemer en de tegels kunnen betalen, maar de bank heeft geen contant geld voor ons. Nadat Cokky een nacht niet geslapen heeft omdat ze denkt dat de bank failliet is, meldden we ons de vorige week donderdagochtend bij Patricia. Nee, er was echt geen contant geld, er is een probleem met de geldauto. Een bankcheque kan wel (kosten: 40 euro), of een overschrijving (ook zo duur) , maar echt geld was er misschien dinsdag weer. Vandaag kregen we met veel moeite 5.000 euro mee. Sinds het plaatselijke kantoor van de bank gesloten is en we naar Benissa moeten zijn we helemaal niet tevreden meer over de service van deze bank, en veel rente geven ze ook al niet meer. Maar ja, welke bank moet je dan nemen? Zoals Leo zegt: “In zaken telt de vent, niet de tent”. Aan het tafeltje naast ons in Bar Juans zit een man te eten die we van gezicht wel kennen. Jordi heet hij, hij spreekt 15 talen waaronder verrassend goed Nederlands en hij blijkt op de hoek te werken, bij de Solbank. Hij nodigt ons uit om een keer te komen praten en zegt dat als je bij hem geld bestelt, het er twee dagen later echt ís. De naam van de bank staat mij wel aan. Nemen we misschien toch nog af en toe de zonnebank.

Dinsdagochtend 7.55 uur, 7 april 2009.

De minimumtemperatuur is op 10,1 graden uitgekomen. Precies waar de zon moet opkomen hangen wolken. Gisteren was een mooie dag met een maximumtemperatuur van 21,2 graden.
Agenda: Klimop snoeien op de patio van het dorpshuis van Juan.
Loesje is een oplettend poesje en houdt graag overzicht op haar omgeving.

Maandag 6 april 2009.

Iedereen die wel eens in ons huis heeft gelogeerd heeft wel een nuttige suggestie aangedragen voor de verbouwing. Het huis hebben we 14 jaar en we hebben er nu drie winters in doorgebracht, maar zelf vinden we het wel eens lastig om door een bestaande situatie héén te kijken en te bedenken wat het zou kunnen worden. Ook over de kleur van de muren en de vorm van “de ideale bank” wordt internationaal meegedacht. Eisen worden gesteld (“Ik ga niet met hém in één kamer slapen hoor!”) en beloftes gedaan (“ik kom helpen schilderen hoor!”). Soms heb je er het meest aan als iemand onder woorden weet te brengen wat je eigenlijk wilt. Dus dank je wel Raymon, jij hebt ons het inzicht gegeven in wat we eigenlijk aan het doen zijn met de buitenkeuken. Het is nu nog een puinhoop, maar tegen de tijd dat je komt trainen is het een “geniale chillplek”.

Maandagochtend 8.30 uur, 6 april 2009.
Het is mistig, de bergen zijn niet te zien. Het is 7,8 graden, gisteren werd het 20,7 graden. Overal groeit Wolfsmelk, in veel varianten maar ze zijn allemaal prachtig groen.
Agenda: met een auto naar de ITV en mee kijken en meten voor het uitzetten van de buitenkeuken.

5 april 2009.

Je bent 75, je gaat naar je moestuin, je rommelt er een half uurtje lekker in de zon, je plukt wat jonge tuinboontjes en om tien uur ga je naar de bar, waar je vrienden al zitten te wachten. Je houdt “almuerzo”, je neemt een biertje en je eet er lekkere rauwe, knapperige verse boontjes bij. Wat kan een mens zich nog meer wensen?

Zaterdag 4 april 2009.

Na weer eens tien dagen zonder te fietsen gaat het vandaag dan echt beginnen. Het kan mij niet schelen dat het om 7 uur nog donker is, dat de weg nog nat is door een regenbui van afgelopen nacht, nee, ik pak de auto naar Pedreguer om mij daar bij de fietsclub aan te sluiten. Het fietsen wil dit jaar maar niet op gang komen. Vorig jaar liep alles prima en had ik al 3000 kilometer afgelegd. Dit jaar geeft de fietscomputer slechts 1250 kilometer aan en als ik ga fietsen voel ik halverwege een flinke col dat ik 6 kilo te zwaar ben. Naar Nederland, de verbouwing en veel meer betaalde klussen dan verleden jaar zijn daar debet aan. Ook is het vaak slecht weer op zaterdag of zondag geweest, maar vandaag ga ik echt. Sorry, ik kan niet mee wandelen, met Cokky en onze vrienden, ik ga fietsen. Sorry, ik kom pas na het fietsen naar het restaurant om paella te eten, dat zal pas tegen drie uur zijn. Ik ga fietsen. Precies op tijd ben ik in Pedreguer. Mijn fietshelm, zonnebril, mouwtjes, handschoentjes, drinken, fietscomputer, alles heb ik bij mij, behalve mijn fietsschoenen. Verslagen rijd ik weer naar huis, ik geef het op. Ik ga paella eten.

Zaterdagochtend 8.51 uur, 4 april 2009.

Vannacht heeft het geregend, 4 mm. Het is droog en er zijn veel wolken. Gisteren was een dag met wolken en zon, de temperatuur liep op tot 18,1 graden.
Agenda: fietsen.
De regendruppels blijven mooi liggen op de pas uitgelopen rozenblaadjes.

Vrijdag 3 april 2009.

Mijn gehoorbeschermers liggen ergens in een hoek, naast mijn veiligheidsbril. Met een dikke laag stof erop. Ze worden niet gebruikt. Bouwvakkers zijn eigenwijs. Al op de eerste dag dat ze begonnen te slopen kreeg Juan Pedro last van zijn ogen. Ja, logisch, als je met een hamer op stenen muren gaat slaan kan je wel eens wat in je ogen krijgen. Mijn bril hoefde hij niet, hij deed zijn zonnenbril wel op.Toen ze stenen gingen zagen heeft hij uit beleefdheid één keer mijn gehoorbeschermers opgedaan, maar nee, dat werkt toch te lastig, weg met dat ding. Stofmaskers en werkhandschoenen zijn voor watjes. Een bouwtoilet? Er staan toch bomen genoeg in de buurt, en de rest houden ze wel op tot tussen de middag. De aftandse betonmolen moet aangetrokken worden met een touw en alles gaat met de hand en met behulp van de kruiwagen. Een paar jaar geleden zagen we nog wel bouwvakkers op touwschoentjes maar tegenwoordig lopen ze hier op stevige schoenen. Er zit vooruitgang in.

Vrijdagochtend 8.02 uur, 3 april 2009.

Het is zwaarbewolkt en af en toe valt er lichte regen. Koud is het niet met 10 graden. Gisteren was een dag met veel wolken, afgewisseld door zon. De maximumtemperatuur kwam op 17,7 graden uit.
Agenda: met een auto van mensen uit uit Alcalali naar het ITV keuringsstation in Denia. Als het regent naar het keuringsstation in Gandia, daar keuren ze gewoon door. ook bij regen.
In een dag tijd hebben de mannen heel de buitenboel gesloopt en afgevoerd. Lekker veel ruimte!

Donderdag 2 april 2009.

Het is stil in het huis waarnaast we aan het werk zijn. Joans Engelse buren hebben krijskinderen maar vandaag is het aangenaam rustig. “Hé, zijn ze al terug naar Engeland?”. “Nee, helaas niet”, verzucht Joan. De huisbaas heeft de huur verlaagd en nu kunnen ze blijven. Er hangen opvallend veel bordjes “Se alquila” (te huur) in het dorp. Niet alleen de huizenprijzen dalen ook de huurprijzen staan flink onder druk. Veel Engelsen gaan terug naar Engeland. Door de koersval van het pond en de crisis met de bijbehorende werkloosheid kunnen veel mensen het zich niet meer permitteren om hier te blijven wonen. Alleen al voor een kind op de Internationale school ben je al gauw 700 euro schoolgeld per maand kwijt. Van de ene dag op de andere zijn mensen soms verdwenen, staan bedrijven of winkels opeens leeg, wordt de telefoon niet meer opgenomen of verschijnen kinderen niet meer op school. Honden worden naar een pension gebracht maar het baasje komt nooit meer terug van “vakantie”. Paarden worden gestald en niet meer opgehaald en rekeningen worden natuurlijk niet betaald. Met het achterlaten van de auto op vliegveld komt er een einde aan de Spaanse droom.

Donderdag 2 april 2009.
Gisteren was een prettige dag met 16.9 als maximum temperatuur. Nu is het bewolkt. In de tuin groeit alles hard en iedere dag komt er meer in bloei.
Agenda: tuinonderhoud bij Joan, véél wegsnoeien van haar klimop en bougainvillea.

Woensdag 1 april 2009.

“Maart was vrij zacht, zonnig en aan de droge kant. Gemiddeld over het land viel 53 mm neerslag tegen 65 mm als langjarig gemiddelde”, meldt het KNMI.

Kom dan eens in Spanje kijken: met 135,1 millimeter regen verslaan we hier met gemak het droge Nederland. Waarom klagen de Nederlanders dan zo over het weer? Goed, de gemiddelde temperatuur in Nederland was veel lager met 6,3 graden. In Xaló waar wij wonen was dit voor maart 11,3 graden. Dat maakt natuurlijk wel veel verschil. Maar in Spanje regende het in maart wel meer dan het dubbele, vergeleken met Nederland. Ja, in hoeveelheid wel maar niet in het aantal dagen. Zo waren er hier 7 dagen nodig om aan de 135,1 mm te komen en Nederland had daar ruim het dubbele aantal dagen voor nodig, zo´n 15.

Mijn in Nederland werkende vriend vindt vast niets bijzonders aan de Nederlandse neerslag, hij loopt al aardig tegen de vijftig. Dan kijk je niet meer op, van frequent een beetje druppelen.

Woensdagochtend 8.22 uur, 1 april 2009.

De zon komt op aan een onbewolkte hemel en zo hoort het ook. Het is 7 graden. Gisteren heeft het ook nog geregend, dat kon ik zien aan de grote plassen. De rivieren stromen en alles is vochtig. De maximumtemperatuur kwam uit op 13,8 graden.
Agenda: in de moddergaten grind gooien.
De paardenbloemen zijn nu uitgebloeid.