Wonen in Spanje

Dinsdag 30 september 2008.

Nog maar een paar jaar geleden schoten we per jaar honderden kleinbeeldfilmpjes van 36 opnamen vol. Vaak diafilm, het liefst Fuji omdat die goed verzadigde dia´s gaf. Vaak ook kleurennegatief film of zwart-wit film. Voor de allerbeste opnamen maakte ik foto´s met de Pentax waar rolfilm inging, die 6 x 4.5cm negatieven produceerde. Zwart-wit en kleurenfilm konden we zelf ontwikkelen en afdrukken. Als mijn baas, Staatsbosbeheer haast had was het: snel de opnamen maken en daarna de donkere kamer in. Filmpje ontwikkelen, spoelen, drogen en afdrukken. Diezelfde dag klaar. Steeds meer kwam ik tot de conclusie dat het geheim van goed fotograferen in de hoeveelheid opnamen zit. Van onze dia´s redde maar één op de vijf de vertoning. Digitaal fotograferen is het paradijs. Bijna iedere ochtend schiet ik, bij wijze van spreken, wel één rolletje vol van 36 opnamen. Slechts één foto haalt het weblog. Vaak vind ik dat die nog wel een tikje beter kan, volgende keer wat meer opnamen maken.  Soms kan ik bijna geen keuze maken, te veel leuke foto´s. Net als vanochtend, een prachtige zonsopgang, mooi gekleurde druivenbladeren, windstil, een beetje nevel over de velden. Hup, 30 foto´s in 20 minuten. Dat zijn mijn favoriete ochtenden, alleen kost het uitzoeken dan weer veel tijd en dat is dan weer zonde. Dan zit ik weer een uur binnen achter de computer terwijl buiten de zon schijnt. Dat is het nadeel van digitaal fotograferen.

Dinsdagochtend 8.15 uur, 30 september 2008.

Onbewolkt en dus flink afgekoeld naar 10 graden. Dit is nu wat ik bedoelde met het Spaanse weerbericht. Iedere keer is er veel meer zon en veel minder regen dan voorspeld. Vergelijk het zelf maar met het weerbericht van afgelopen vrijdag. Wilma en Thom die morgen komen en hier twee weken komen oppassen krijgen gewoon, mooi Spaans weer. Gisteren was een zonnige dag met 24,1 graden als maxium.
Agenda: tuin van Juan doen. Volvo naar Juanjo brengen, bij het tanken lekt hij benzine.
De bloemen van de Oleander bloeien zeker nog een maand door.

Maandag 29 september 2008.

“Vandaag rijden we mee met de surveillanten Sander en Peter die op de Scherpenzeelseweg in de gemeente Barneveld een rode Suzuki Alto in het vizier hebben.”

Nou, dat wordt spanning en sensatie in deze aflevering van wegmisbruikers. “De vrouw geeft geen richting aan en dat is de reden om haar staande gehouden.” Het programma is zo tenenkrommend kneuterig dat ik er iedere keer weer naar kijk.

Vrijdag gaan we richting Nederland rijden met onze Opel Sintra, die heeft een aardige 6 cilinder 3 liter motor van zo´n 200 pk maar hij wordt een soort Smart vergeleken bij de motor van de Mercedes 500 SL met zijn 8 cilinders van 5 liter en 320 paardenkrachten. Voor Cokky is het gewoon een oude witte auto en van haar moet ik rustig naar de ITV in Denia rijden. Toch kan ik het niet laten om even het gas diep in te trappen. Het is een automaat en hij spuit echt weg. Een geweldig gevoel, vind ik. Cokky snapt hier niets van, “echt mannelijk gedrag hoor, om zo op auto´s te kikken”, moppert ze naast mij. Als we nu met deze auto naar Nederland gaan kan ik er voor zorgen dat die saaie programma´s zoals “Wegmisbruikers” of “Blik op de weg”, eindelijk wat spectaculairder worden. “Vandaag rijden we mee met de surveillanten Sander en Peter die op de autosnelweg een witte Mercedes 500 SL in het vizier hebben.” Nou, en dan geef ik gas en hebben surveillanten Sander en Peter het nakijken. Ze proberen natuurlijk nog wel een meting te starten maar zo tegen de 220 km per uur geven ze het op. Veel te gevaarlijk en over drie kilometer sta ik toch stil in een file van 18 kilometer. Nee, het valt toch niet mee om in Nederland een beetje spannend programma te maken, denk ik.

Het regent een heel klein beetje en de zon komt fraai op. In het binnenland hangen zware wolken. De temperatuur is gezakt naar 11,4 graden. Gisteren werd het 22,4 graden.
Agenda: bij Monte Pego een Engelse Mercedes ophalen voor een vrijwillige ITV keuring In Denia. Het beeldscherm van Cokky haar laptop doet raar dus misschien ook nog naar Altea, want hij moet mee naar Nederland.

Zondag 28 september 2008.

Het liefst overnachten wij in een tentje. Niet op een camping maar in een stil Spaans dennenbos. Het mooie van kamperen is dat je buiten in de natuur bent. In Spanje is vrij kamperen nog steeds toegestaan en in het binnenland zijn er ook voldoende prachtige plekken te vinden. Cokky staat eigenlijk liever op een camping, dat is gemakkelijker. Veel  kamperen we niet meer, nog maar één of twee keer per jaar. Dit jaar gaan we op weg naar Nederland maar blijven eerst een weekje in Spanje en Frankrijk. Doordat we zeker vier tenten op zolder hebben liggen hebben we een probleem. “Dat blauwe tentje lekte toch”, vraagt Cokky. Ja, dat is waar ook. Daar moest landbouwplastic over, dat staat zo armoedig. “Laten we die van Ruud en Marieke maar nemen.” Vandaag is het goed weer voor een test want er dreigt een bui aan de horizon. Het tentje staat snel, maar vaag zeurt er iets in mijn hoofd over een probleem met dit tentje. Het regent even lekker door en knus zitten we met de katten in het tentje, we blijven droog. Rond vijf uur loop ik nog een keer naar het tentje, de zon komt een beetje door. Het moet een goed tentje zijn want Loesje ligt al drie uur languit te slapen. Ik maak een foto van de slapende poes. De belichting moet zo zijn dat zowel binnen als buiten alles goed te zien is. In flitsen? Nee, hoor niet nodig het tentje is van binnen bijna net zo licht als van buiten. Ineens weet ik het probleem weer. De verlichting op de campings. Zonder eigen licht kan je in dit tentje een krant lezen, de hele nacht lang. Ik doe geen oog dicht. Dus nemen we hetzelfde stuk zwarte landbouwplastic weer mee. Maar het tentje lekt niet!

Zondagochtend 7.30 uur, 28 september 2008.

Om 6 uur worden we wakker van de regen die zich van het dak stort. Als we gaan verbouwen nemen we een dakgoot. Mooi, de weg is dus om 8 uur zeker nog nat, dus kunnen we blijven liggen want het fietsen gaat dan niet door. Nou ja, Cokky blijft liggen tot 8.00 uur en ik wordt onrustig als een warme rode gloed de witte muren van de slaapkamer verlicht. Na de verbouwing gaan we aan de andere kant van het huis slapen. Dan komen er vier katten stoeien en ben ik nog mooi op tijd om de zonsopkomst te fotograferen. Na de verbouwing maken we een speciaal kattenluik in de hal.
Het is buiten 14,6 graden en er zit 7 mm in de regenmeter. Dat maakt 84 mm in totaal over deze regenperiode. Gisteren was een geheel bewolkte dag met 19,2 graden als maxium.

Zaterdag 27 september 2008.

“Oh, jullie gaan zeker weer naar Nederland” weet de mevrouw van het honingwinkeltje al als we 7 kilo honing bij de kassa neerzetten. Ja, dat klopt, zoals ieder jaar nemen we 2 kilo sinaasappelbloesemhoning en 2 kilo citroenhoning mee voor tante Wina, en nog wat kleine potjes voor andere mensen. Tien jaar geleden laadden we de auto iedere keer vol met 5 literjerrycans witte “slobber”wijn en Spaans aardewerk, maar dat doen we niet meer. Iedereen heeft inmiddels wel een leuk bloempotje. Wijn wordt er echt niet beter op als het een week lang via allerlei passen in de Pyreneeën en zonnige Franse campings reist. We beperken ons tot een bescheiden hoeveelheid mierzoete moscatelwijn voor de echte liefhebber, honing en wat “turron”, een traditionele amandelsnoeperij. Mijn moeder is bijna jarig en Cokky moet nog een cadeautje uitzoeken voor haar favoriete neef en haar lievelingsnichtje. We kunnen natuurlijk niet met lege handen aankomen in Nederland. Cokky is naar de rastro en stort zich op de kraampjes van de rommelmarkt waar altijd wel leuke dingen te vinden zijn, en gelukkig hoef ik daar niet mee naar toe. Ik zorg wel dat de autobanden op spanning zijn.

Net als het droog is komt Loesje thuis, als een verzopen kat. Zij geeft niets om regen. Oscar neemt haar liefdevol onder handen, nou ja, onder de tong.

Woefff, klinkt er aan de andere kant van de dennenbomen, dat is waar ook, eerst met Poppy wandelen. Gauw, het is nog droog.

Zaterdagochtend 8.15 uur, 27 september 2008.

Gelukkig viel er rond 6 uur al de eerste regenbui en om 7.30 uur stortte de regen naar beneden. Alles is lekker nat. Ik hoef mij dus niet schuldig te voelen dat ik de mannen van de fietsclub vandaag niet vergezel. Volgens Fernando, de voorzitter, gaan er toch nog 6 van de 12 op weg naar Alcala de Jucar. Stoer maar ik ben niet naar Spanje gekomen om uren lang bij 11,8 graden door de regen te fietsen. Er zit nu 17 mm in de regenmeter. Gisteren was een droge dag met 21,8 graden als maximum.

Agenda: klusjes doen, zoals de motorzaag schoonmaken.

Koepoes, Rosa baalt dat het ochtendwandelingetje erbij inschiet. Even nog wachten poes, het wordt al lichter aan de horizon.

Vrijdag 26 september 2008.

Het regent en de zon schijnt, dat is nu echt Spanje. Het Spaanse weerbericht is het meest onbetrouwbare weerbericht dat er is. Of ik ben zo Nederlands dat ik het steeds maar weer geloof. Als er slecht weer voorspeld wordt dan nemen we paraplu’s mee of we gaan helemaal niet weg om vervolgens het grootste deel van de dag in de zon te zitten. Net als vandaag, vanmorgen slechts een korte bui vanmiddag gewoon droog en zonnig. Voor morgen heb ik mij opgegeven om met de club van Pedreguer 180 kilometer te gaan fietsen. Twaalf man hebben zich aangemeld om naar Alcala de Jucar te fietsen. In dit leuke dorpje aan de rivier de Jucar overnachten we om zondagochtend weer terug te fietsen. Het officiële weerbericht laat geen ruimte voor optimisten, 100% kans op regen. Gisteren viel er in Sueca, een stadje dat op de route ligt in een paar uur tijd ruim 200 mm regen. Zelf heb ik besloten om niet te gaan. Ik heb geen zin om urenlang in de stromende regen te fietsen. Vanavond zal ik de voorzitter nog even bellen, maar ik kan mij niet voorstellen dat het uitstapje zal door gaan. Wedden dat de rest morgenochtend gewoon vertrekt en zonder nat te worden in Alcala de Jucar aankomt.

Vrijdagochtend 7.45 uur, 26 september 2008.

Het regent en het is erg donker. De temperatuur is gezakt naar 15 graden en de katten komen weer nat binnen. Gisteren was een droge dag met in de namiddag wat zon. De temperatuur liep op tot 23,6 graden. Ik zit nu nog in mijn korte broek maar ga zo opzoek naar een spijkerbroek en sokken. Gisteren kwam ik dit monster tegen in de Japanse mispel. Hoewel zij gefotografeerd is met een macro lens was dat niet echt nodig. Deze bidsprinkhaan is wel 7 centimeter groot. Het is een vrouwtje, die hebben korte sprieten op hun kop. Ze eten andere insecten en kunnen uren lang op één plaats op hun prooi zitten wachten.
Agenda: met Koepoes naar de dierenarts voor controle van haar blaas. O ja, die van mij is weer prima in orde.

Donderdag 25 september 2008.

Dankzij “la crisis” worden er weinig huizen verkocht en er wordt ook bijna niets meer gebouwd. Er vallen ontslagen, vooral bij bouwbedrijven en makelaarskantoren sluiten hun deuren. Ook hier in het dorp staan steeds meer winkeltjes en bedrijfspanden te huur en te koop. De winkel met mooie Argentijnse spulletjes? Gesloten. Restaurant La Pista, met die mooie binnenplaats? Al weer te huur, de vorige uitbater heeft het nog geen 2 jaar volgehouden. Het makelaarskantoor van Wim, waar we altijd "De Week" en "Het gratis weekblad" halen? Gesloten, voortaan werkt hij vanuit zijn huis. Gelukkig heeft Emma van Cases Xalo geregeld dat we de Nederlandstalige bladen voortaan bij haar kunnen halen.Een paar jaar geleden was het bijna onmogelijk om een aannemer te vinden voor een verbouwing. Voor iets kleins als een douche renoveren moest je bijna een jaar wachten, of je toevlucht nemen tot een illegale Engelse klusjesman. Nu zitten de aannemers te springen om werk, dus ze komen graag verbouwen. Vanochtend zag Santi ons door het dorp lopen en we moesten meteen even binnen komen in zijn kantoor: hij heeft de eerste tekening voor de verbouwing al af. Volgende week gaat hij naar de gemeente om te overleggen met de gemeente-architect. Alles gaat een stuk sneller dan we gedacht hadden en we hoeven nergens achteraan te bellen. Van ons mag “la crisis” nog wel even voortduren.

Donderdagochtend 8.15 uur, 25 september 2008.

Overal hangen dikke wolken maar de zon komt keurig om 8.10 uur over de berg. Het is 15,1 graden. Gisteren was een koude, geheel bewolkte dag. Zonder de zon werd het niet warm, de maximumtemperatuur bleef steken bij 18,4 graden. Er zat 25 mm in de regenmeter. Dat maakt in totaal 60 mm.
Agenda: Leeg. Nou ja,even naar Ward voor controle.
Voor iedereen is het zeker wel duidelijk wat voor soort meloen dit is? Nee, geen druppelmeloen.

Woensdag 24 september 2008.

Zelfs al zou ik niet van fietsen houden dan nog heeft het fietsen zo zijn voordelen, snel leer je veel Spanjaarden kennen. Toni, de secretaris van de club ciclista Pedreguer strompelt met twee krukken ons terras op. Hij is met zijn fiets onderuit gegaan en heeft toen zijn heup gebroken. Toni is makelaar en de eigenaar van Cases Xaló, hij gaat onze nieuwe garage en de verbouwing regelen. Hij is samen met Manolo, zijn broer die de bouwwerkzaamheden uitvoert en met Santi, die bouwkundige is. Santi is de zoon van Juan. Juan fietst altijd mee met de club van Xaló en is de eigenaar van bar Juan´s waar we regelmatig rond 10.00 uur een broodje eten. O, ja, Santi is getrouwd met Inma, de zus van Toni en Inma heeft een kapsalon waar wij ons haar laten knippen. Santi heeft ook nog een zus en daar is Javi mee getrouwd. Javi fietst iedere zondag met de club van Xaló en heeft mij vanaf de eerste keer alle belangrijke dingen geleerd. “Nee, geen koffie met melk om 10.00 uur, ben je soms ziek?” Opa, die de in volgauto rijdt van fietsclub Pedreguer woont ook in Xaló en was vroeger een fanatiek fietser. Hij is de oom van Toni. De twee zoons van opa fietsten ook met ons mee. De kleinzoon van opa is al tegen de dertig en heet Manolet (kleine Manolo) en zijn vrouw krijgt in februari een baby en dan wordt opa dus bisabuelo, overgrootvader. Mijn familie is overzichtelijker. Mijn vader is enig kind, ik heb één broer en we hebben geen kinderen. Onze stamboom loopt zelfs dood na ons. Snapt u het nou dat Cokky het raar vind dat ik regelmatig aan haar moet vragen wie nu wat van wie is?

Woensdagochtend 8.15 uur, 24 september 2008.

De katten balen, geen ochtend wandelingetje in de opkomende zon. Loesje komt binnen als een verzopen kat en miauwt klagelijk tot ze met keukenpapier is afgedroogd. Wij zijn blij maar een beetje ontregeld. Het regent. Gistermiddag is het begonnen en nu zitten we al aan de 35 mm. De droogte is voorbij, over 10 dagen is alles weer groen. Gisteren werd het 24,8 graden en de minimumtemperatuur was vanochtend 16,4 graden. 
Agenda: ja, wat zullen we vandaag eens gaan doen? Naar de kapper? Daar is het in ieder geval droog.
Logisch dat dit log wat later is want Oscar ligt behoorlijk in de weg.

Dinsdag 23 september 2008.

Onze juf Spaans geeft niet alleen Spaanse les aan Britten en andere buitenlanders, maar ze geeft ook Engelse les aan Spanjaarden. Regelmatig brengt ze beide groepen samen zodat we met elkaar kunnen oefenen. Dat valt nog niet mee. Bijna alles op televisie wordt hier nagesynchroniseerd dus de doorsnee Spanjaard hoort niet veel Engels en op de radio wordt veel Spaanstalige muziek gedraaid dus dat schiet ook niet op. Kinderen durven vaak wel wat te proberen in een vreemde taal, maar de meeste volwassenen hebben er echt moeite mee. Nuria werkt tijdelijk op het VVV, dus nu moet ze haar Engels echt verbeteren. “Vanochtend kwam er een man binnen en ik snapte er geen woord van”, verzucht ze, “ik weet echt niet wat hij wilde. Het is ook zo´n rare taal, dat Engels. De helft van de letters spreken ze niet uit, en ze gebruiken ook zoveel woorden. Kijk, als ik vraag: “¿Sabes hacer paella?” dan zijn dat drie woorden. En in het Engels? “Do you know how to make paella?”, dat zijn 7 woorden, dat is toch niet te onthouden?”. We moeten nog véél oefenen, dat is wel duidelijk. De man die daarna binnenkomt om een folder te halen van de “green bus”, kunnen we samen helpen, tevreden gaat hij de deur uit met de folder van de gratis uitstapjes met verkoopdemonstraties in de bus. Geamuseerd kijkt hij naar hoe we er samen in twee talen klungelend uitkomen. “Don´t worry”, zegt hij, “ik kom al heel lang minstens drie maanden per jaar naar Spanje, en ik ken maar één Spaans woord. Gracias.”

Dinsdagochtend 8.00 uur, 23 september 2008.

Oscar komt nat binnen en zijn vacht zit onder de zaden van de wilde peen. Het heeft vannacht geonweerd en ik kan zowaar 5 mm regen uit de regenmeter gooien. Het is bijna drie maanden geleden dat het heeft geregend. Er is natuurlijk veel meer regen nodig en het ziet er naar uit dat er meer gaat komen. Het is zwaar bewolkt, windstil en de minimumtemperatuur is 18,5 graden. Gisteren was een dag met veel zon en een maximumtemperatuur van 28,4 graden.
Agenda: naar La Nucia om de coniferen bij Ruud en Marieke te snoeien.

Maandag 22 september 2008.

De stad Groningen gaat een stopverbod bij alle scholen instellen om de veiligheid te verbeteren. Spanje doet het in dat opzicht veel beter. Hier rukt rond de begin- en eindtijd van de scholen de Policia Local uit om het verkeer rond de scholen in goede banen te leiden. Ze doet haar helm af en zet haar stoere mountainbike aan de kant van de straat. Ze stapt onverschrokken de weg op tussen de voorbij razende auto´s. Binnen de kortste keren ontstaat er een flinke verkeerschaos. Dat helpt want als de snelheid uit het verkeer is vallen er natuurlijk minder verkeersslachtoffers. Zelf ben ik een grote fan van de lokale Spaanse Politie. De Guardia Civil bestaat uit stoere mannen die mij regelmatig dreigen te bekeuren. De Policia Local is daar de tegenhanger van en neemt voor mijn gevoel uitsluitend nog vrouwen aan die altijd lief naar mij lachen. Ze hoeven alleen maar midden op de straat te gaan staan, vriendelijk op hun politiefluitje blazen en alle auto´s minderen snelheid. Natuurlijk stop ik ook. Het ligt er een beetje aan wie het is, hoe lang ik stop, maar ik heb de indruk dat naarmate ik ouder wordt de politieagentes aantrekkelijker worden. Deze keer geeft ze een goede, stoere show weg. Soms wacht ik express een beetje te lang om weer door te rijden. Kom, wenkt ze. En ja hoor, ze fluit naar mij!

Maandagochtend 8.10 uur, 22 september 2008.

Op de toppen van de bergen en boven de Middellandse zee hangen wolken. Als ik recht omhoog kijk is het vrijwel onbewolkt. Ongeveer hetzelfde weer als gisteren. Toen liep de temperatuur op tot 31,5 graden. De minimumtemperatuur is uitgekomen op 19,3 graden.

Agenda: naar de Lidl in Benissa waar vandaag de fietsspullen in de aanbieding zijn. Ik heb nog een paar windstoppers nodig.

Zondag 21 september 2008.

We fietsen langs de boulevard van Denia. De zon schijnt, de terrassen lopen vol en vakantiegangers zoeken een plekje op het strand. We zijn maar met 7 man vandaag en de afwezigen worden even besproken, “Y Juan, no está?” “No, Juan no está, está muy constipado”. “Constipado?”, geconstipeerd, verstopt? De eerste keer dat ik dit hoorde dacht ik dat het slachtoffer geplaagd werd door darmklachten, tegenwoordig weet ik dat het wel een verstopping betreft, maar dan van de neus, hij is dus verkouden. Ja ja, het weer is omgeslagen hè, dan zijn er altijd veel mensen verkouden. Die weersomslag is belachelijk. “Een tropische dag”, zou Erwin Kroll zeggen. Maar toch start Javier om 8 uur met zijn mouwtjes aan terwijl het 20 graden is. Als hij ze in Denia uitdoet geeft mijn fietscomputer 32 graden aan. We dachten altijd dat griep en verkoudheid typische verschijnselen waren van “het noorden”, maar een béétje griepvirus laat zich niet tegenhouden door wat zon en vers sinaasappelsap. In de krant wordt al gewaarschuwd voor de komende griepgolf, die zal hevig zijn dus mensen in de risicogroepen kunnen maar beter tijdig een griepprik halen. En ik weet nu al wanneer wij weer verkouden zullen worden: over een week drie, want dan zijn we in Nederland. Dát is pas een weersomslag.

Zondag 21 september 2008.

Iedere ochtend verwachten we dat het regent maar voorlopig is er nog niets gevallen.  Er zijn wel wolken maar ook de zon heeft flink de ruimte. Gisteren was de maximumtemperatuur 27,4 graden. Het is goed weer om met Cokky en de club van Xaló ergens naartoe te fietsen om almuerzo te houden. Ik doe het nog maar even rustig aan.

Op de uitgebloeide zonnebloemen zitten een aantal wantsen. De gekko´s eten ze niet. Als ze er één vangen spugen ze onmiddellijk weer uit. “Niet te pruimen, die wantsen”, zie je ze dan denken.

Zaterdag 20 september 2008.

“Hola José, hoe was je vakantie?” “Nou, heel goed, we zijn 10 dagen bij mijn zus in Detroit geweest. Ze is met een Amerikaan getrouwd, maar het leven daar is nu niet zo goed, veel mensen worden ontslagen, er staan veel huizen te koop, voor 80.000 euro koop je een prachtig huis, ik heb er nog even over gedacht, maar de belasting is erg hoog, je betaalt zo 4.000 euro per jaar, en dan nog gas, licht en water, dus ik heb het toch maar niet gedaan.” José vertelt dat hij zelf daar ook 7 jaar heeft gewoond, maar iedere dag zat Spanje in zijn hoofd. “Ik wilde een Spaanse vrouw en ik wilde terug naar Spanje, dus kijk, hier zijn we weer.” Gelukkig maar, want José beheert ons favoriete restaurant in Benigembla. Deze keer hebben in Benigembla bronwater gehaald. Beneden bij de rivierbedding is de wasplaats en een bron die nog snel stroomt. Door de week nemen we hier bij José regelmatig een almuerzo of een menu del dia voor weinig geld, in het weekend serveert hij, zoals veel restaurants hier, een speciaal “menu fin de semana”, een weekendmenu. Duurder, maar ook verfijnder. Brood met aioli, een “amuse” vooraf, dan “parrilada de verduras (gegrillde groenten) of salade met zalm, en als hoofdgerecht varkenshaasje met roquefortsaus of visfilet. Toe: keuze uit chocoladetaart, kwarktaart of nog een stuk of 5 andere lekkere dingen. Een goede Ribera del Duero wijn erbij, en dat kost dan 15 euro per persoon. “Pa y vidre” heet het restaurant, oftewel brood en een glas. Meer heb je niet nodig om te genieten van het goede Spaanse leven. Fijn José, dat je weer terug bent.

Zaterdagochtend 8.00 uur, 20 september 2008.

Dikke, dreigende wolken hangen boven de Middellandse zee. Langzaam komen ze onze richting op. Eigenlijk had ik 150 kilometer moeten fietsen met de club, over de 1000 meter hoge pas van de Tudons. Cokky heeft mij overgehaald om maar niet te gaan. En ze heeft gelijk, ik ben nog steeds niet op volle sterkte. Met Koepoes (Rosa) gaat het ook niet goed want haar blaasontsteking is weer terug. Om 10 uur dus naar de dierenarts. Daarna een groot dekzeil kopen om het brandhout af te dekken. Na maanden zonder regen is het nu perfect droog en dat moeten we zo zien te houden.

O ja, gistermiddag werd het toch nog zonnig, waardoor de temperatuur opliep tot 29,9 graden.

Vrijdag 19 september 2008.

“Kom Edwin, eet je bordje eens leeg”, verward kijk ik naar het schoteltje met hapjes dat nog ergens in het midden van de tafel staat. Ik ben schijnbaar zo aan Spaanse gewoonten gewend geraakt dat ik nu fouten ga maken in Nederlands gezelschap. Tijdens het gesprek met mijn buurvrouw heb ik gedachteloos twee vishapjes van het bordje geprikt. Nu blijkt dat iedereen beschikt over een keurig bordje met evenveel hapjes. Niets delen, alles is al verdeeld. Daarna komt de salade op tafel. Eén grote schaal die rond gaat en iedereen schuift met een grote lepel zijn deel op zijn eigen bord. Verbijsterd constateer ik dat deze Nederlandse gewoonte nu heel erg hebberig overkomt, inhalig, onbeleefd zelfs. Spanjaarden delen veel meer. De schaal met hapjes, de salade en ook het toetje, een schaal met verschillende stukjes taart gaat midden op de tafel en iedereen prikt er met een vork af wat hij lekker vind. Op deze manier blijkt vanzelf wat mensen wel of niet lekker vinden. Meestal blijft er aan het eind één lekker stukje op de schaal achter. Wil je dat nemen dan doe je het volgende, je pakt een mes en vraagt aan een andere lekkerbek, “ook nog een stukje”, en op hetzelfde moment snijd je het door, niet wachten op een antwoord, weer delen dus. Bij een pan paella heb je, ook in een restaurant, altijd de keus om met zijn allen rond de pan te zitten en gezellig, ieder met een lepel, uit de pan te eten. Als slot van een maaltijd gaat vaak de “porón” met dessertwijn rond. Je kunt er lang uit drinken of direct weer doorgeven maar aan het eind worden er geen halfvolle glazen wijn weggegooid en dat zou ons Nederlanders toch moeten aanspreken.

Vrijdagochtend 8.00 uur, 19 september 2008.

Het is al erg lang geleden maar het is geheel bewolkt. Door de wolkendeken is de temperatuur bijna 20 graden. Gisteren was een warme dag het kwik liep op tot 29 graden.

Agenda: Goed weer om te werken, eerst bij Engelsen uit de tuin wat boomstobben wegzagen met een heel oude ketting op de motorzaag. Daarna almuerzo en dan de tuin van Juan netjes maken.

De rozen die we dit jaar hebben aangeplant doen het uitzonderlijk goed. Beetje kunstmest erbij en twee keer per week krijgen ze water via het druppelsysteem. 

Donderdag 18 september 2008.

“Wat er ook gebeurt.” Nationale Nederlanden en andere grote bedrijven geven een kapitaal uit aan reclamebureaus die een passende slagzin voor ze verzinnen. Spaanse bedrijven blijven niet achter. Iedere keer als ik van de N332 naar Pedreguer rijd kom ik een enorm bord tegen van een bouwbedrijf. “Construimos con futuro”, gebruikt dit bedrijf. Dat betekent zoiets als, “wij bouwen met toekomst.” Die kreten hoeven natuurlijk niet echt te kloppen. “Die pet past ons allemaal”, is natuurlijk ook niet waar. Maar de slogan van dit bouwbedrijf klopt, daar kan niemand iets aan afdoen. Waarschijnlijk heeft het reclamebureau gedacht aan stevige, ruime flatgebouwen en mooie grote villa´s. Maar nee hoor, niets van dit alles, het bedrijf bouwt al weken aan het kleinste en meest economische flatgebouw van Spanje. (let op de Coca Cola fles) Het zijn uitsluitend éénpersoons, éénkamer appartementen. De muren zijn niet dik en toch hoor je nooit de buren. Inderdaad, voor iedereen uit Pedreguer is dit het flatgebouw voor de toekomst: de uitbreiding van de begraafplaats.

Donderdagochtend 7.50 uur, 18 september 2008.

De huisdieren van onze buren eisen ´s ochtends ook hun tijd op. Poppy geeft af en toen een blaf omdat ze wat aandacht wil en een wandelingentje. Buurkat Karel meldt zich keurig om 7 uur om te spelen. De buren hebben zeker geen kattenspeelgoed want hij is er gek op.

De ochtendfoto moet het log op en onze katten willen wandelen. Het is fris buiten, 12,6 graden. Veel wolken zijn er niet, ongeveer zoals gisteren toen werd het 25,1 graden. Regen? Nee, nog steeds niet. Nou ja, drie druppels.

Agenda: om 9.30 uur bij de ITV keuring in Denia. Deze keer met onze 21 jaar oude Volvo 740. Daarna om 13.00 uur een fiets bij Terry in Denia brengen. Die hebben we voor een week verhuurd.

Woensdag 17 september 2008.

Coll de Rates lijkt vandaag veel verder weg. Het fietsen valt mij zwaar, ik ben moe en moet plassen, zo gaat het niet. Goed, ik weet het tot boven op de pas te redden maar zie het echt niet zitten om de hele trainingsronde af te maken. Dan maar terug en een kort rondje fietsen. In Benigembla alweer plassen, het doet pijn. Thuis weer plassen, geen rode bietjes gegeten en toch zo´n soort kleur. Volgens Cokky lossen vrouwen een blaasontsteking op met Cranberry sap maar daar geloof ik niet in. Het voordeel van meer buitenlanders in Xaló is dat we nu een eigen clinica hebben. Even huisdokter Ward Waardenburg bellen die vandaag in Calpe dienst doet, “Je wilt zeker vandaag al een afspraak in Xaló hebben?” Natuurlijk, want zo kan ik niet fietsen en ja hoor, om vier uur mag ik komen. Veel artsen aan de Costa Blanca zijn al wat ouder. Weg uit de hectische Nederlandse gezondheidzorg en de laatste jaren tot aan het pensioen rustig aan in Spanje nog wat bijverdienen. Ward is echter jong. Hij maakt een testje en ik kan naar onze apotheker, Juan (ja, die van de ballen). Lekker hoor om zo vlot behandeld te worden. Ward is aardig en bedachtzaam, misschien zelfs een beetje verlegen. Hij is met zijn gezin hier naar Xaló is verhuisd, daar heb ik bewondering voor. Dat verdient onze steun. Het is toch best een hele stap. Het is een sympathieke dokter. Toch haal ik buiten opgelucht adem. Angstig had ik al naar de witte latex handschoenen gekeken maar gelukkig is het woord prostaatonderzoek niet gevallen.

Woensdag 17 september 2008.

Richting Middellandse zee hangen wat donkere wolken. De rest van de hemel is vrijwel onbewolkt. De temperatuur is gezakt naar 14,2 graden. Gisteren was een zonnige dag met af en toen een wolkje. Het maximum kwam uit op 26,3 graden.

Agenda: 2,5 uur fietsen, almuerzo met Cokky in Benigembla. Vanavond 1,5 uur rekken, strekken en Pilates. Dat is toch ook een voordeel van veel tijd, je kunt wat aan sport doen.

De zonnewortel (Helianthus strumosus) bloeit al een tijdje. Hij komt oorspronkelijk uit Noord-Amerika en is familie van de grote zonnebloemen maar die zijn al weken uitgebloeid.

Dinsdag 16 september 2008.

De volle maan verlichtte de bergen en de vallei, het was gezellig gisteravond en plotseling was het 16 september. Cokky is jarig en Ruud ook. Gefeliciteerd Ruud! We zijn gisteravond dus alvast begonnen met het te vieren en dat kan ik nu nog goed voelen. Ach ja, we worden ouder hè.

Agenda: Toni en Santi komen kijken voor onze verbouwing. Leo en Joke naar het vliegveld in Valencia brengen. Daarna gelijk door naar La Nucia voor de barbecue bij Ruud en Marieke.

O ja, bijna het weer vergeten. Het zijn onbewolkte dagen en de temperatuur liep op tot 27,9 graden. Gisteravond om één uur was het al afgekoeld tot 17 graden. Op het overdekte terras bleef de warmte lekker hangen om nog lang buiten te zitten. (beetje te lang)

Maandag 15 september 2008.

“Juan, hoe weet ik nu of mijn meloenen rijp zijn, wanneer kan ik ze plukken?” Hij heeft me meteen door: “Ha, Cornelia kon zich zeker weer niet inhouden?”. Vrouwen in de supermarkt zie ik altijd knijpen en ruiken aan meloenen, en ze kloppen erop met hun knokkels om te horen of ze hol klinken, maar volgens mij klinken ze allemaal hol. Juan neemt nog een slok van zijn koffie en gaat er eens goed voor zitten. “Tegenover iedere meloen zit een blad. Als dat blad verdroogt, ervan uitgaand dat de andere bladen aan de plant gewoon gezond zijn, dán is je meloen rijp. Maar het is een slecht meloenenjaar, dit jaar.” Ja, wij hebben ook voornamelijk kleine en misvormde meloentjes. Nu we toch bezig zijn vertel ik maar meteen dat onze eerste watermeloen uit eigen tuin nog te groen was, de tweede was perfect en de derde en laatste was eigenlijk al iets té rijp toen we hem plukten. “Bij een watermeloen zit vlak bij iedere vrucht zo´n krullend dingetje, net een varkensstaartje. Als dat verdroogt, is je watermeloen precies goed”. Weer wat geleerd.

Maandagochtend 7.53 uur, 15 september 2008.

De temperatuursomslag is enorm. Werd het afgelopen vrijdag nog dik 32 graden, gisteren bleef de temperatuur steken bij 25,5 graden. Voor het eerst sinds lange tijd geen siësta gehouden maar lekker het schuurtje opgeruimd. Vanochtend, bij de zonsopkomst heb ik voor het eerst weer mijn fleecejack aangetrokken, de temperatuur was gezakt tot 9,8 graden. Oorzaak is natuurlijk de onbewolkte hemel en het ontbreken van wind. Alle koude lucht zakt in de loop van de nacht naar het diepste punt van de vallei.

Agenda: gisteren zijn Leo en Joke aangekomen vanuit Saifores. Vandaag met zijn auto naar de garage van Juanjo om nieuwe banden te bestellen en ergens uit eten.

De zon staat al een kwartier op Coll de Rates, (626 meter) voordat hij op ons huis schijnt. De hoge berg rechts heet “Tossal dels Diners” en is bijna 1000 meter hoog. Er is naartoe te fietsen. Dat gaat het beste met de mountainbike. De berg links heet “Penya Talai” en is 777 meter hoog.

Zondagochtend, 14 september 2008.

De ochtend is helder en koud. Om 7.30 uur geeft het metertje geeft 12,7 graden aan. Eigenlijk moet ik weer fietsen, bijna 100 kilometer staat er in het boekje van de club. Coll de Rates, Bolulla, Calpe en Moraira. Het is nog donker en na de 165 kilometer van gisteren heb ik weinig zin. Poppy, de herder van de buurvrouw laat haar bedelblaf horen. “Wandelen, wandelen.” Vooruit dan maar, de fiets blijft in het schuurtje en Poppy springt vrolijk voor mij uit. Eerst door de druivenvelden naar Lliber, daar begint een mooie wandeling. Hij is niet erg lang maar het lijkt alsof je ver van de bewoonde wereld bent. Langs het smalle bergpaadje bloeit de witte affodil (Asphodelus albus), de plant geeft er niet om dat het al maanden niet heeft geregend. Ook de gronddistel en de kogeldistel trekken zich niets van de droogte aan en bloeien. Beneden mij, langs de droge rivierbedding klingelen de bellen van een kudde geiten en boven aan een blauwe hemel klinkt het kruutss, kruutss, van de bijeneters die hoog overvliegen. Tot weer in de druivenvelden komen we niemand tegen. De druivenplukkers zijn met de laatste velden bezig. Nog een paar dagen en de druivenoogst is binnen. De herfst kan beginnen.

Zaterdag 13 september 2008.

Zenuwachtig loopt de Nederlander naar buiten, dat is vreemd want bij mijn fietsenmaker in Gata de Gorgos wacht je gewoon tot je geholpen wordt. Dat kan nu eenmaal een uurtje duren, maar omdat je er met je neus bovenop staat leer je in de loop der jaren een hoop. “Wat ga je dan steeds doen?”, vraag ik hem. “Buiten kijken of mijn fiets er nog staat”, zegt hij met een verontschuldigd lachje. Hij komt hier al jaren op vakantie en kan er maar niet aan wennen dat je fiets rustig een uurtje buiten kan staan.

Daar moet ik aan denken als we na 70 kilometer onze fietsen in Alfafara buiten op straat neerzetten en een uurtje almuerzo gaan houden. Er staat toch voor minstens 50.000 euro op straat. Nog nooit is er een fiets gestolen. Nou ja, 2 jaar geleden was er een fiets weg. Niet van onze club maar van de club van Alcalali. Het gebeurde in Denia, de dieven hadden geen verstand van fietsen want het was de oudste en de goedkoopste fiets. En het was van een oude Duitser, dus vond ik het niet zo erg. Snel was de politie op de plek des onheils en maakte een rapport op. Een jaar later werd een rode fiets terug gevonden, de Duitser werd gebeld, helaas het was de verkeerde fiets. Stelt u zich nu eens een Spanjaard in Nederland voor. Hij zet zijn fiets van 5000 euro voor een bar natuurlijk niet op slot, en een uurtje later is de fiets weg. De politie komt niet eens kijken. Als je fiets niet op slot staat, dan vraag je er gewoon om. Aangifte kan hij het best via internet doen. De almuerzo sluiten we af met een dessertwijntje. We rekenen 6 euro per persoon af en buiten wachten netjes al onze fietsen. De zon schijnt, het weer is fantastisch. Opa pakt de volgauto en zet zijn zwaailicht aan, de weg is leeg, heerlijk. Ik wil geen kwaad woord over Spanje horen.

Zaterdagochtend 13 september, 7.30 uur.
Aurora heet ze, het ochtendgloren. Ze was weer mooi vanochtend maar na 10 minuten is ze al weer weg. Ze beloofde een mooie dag. Gisteren werd het 26,1 graden met een luchtvochtigheid van 52%. Nu is het lekker fris, 15 graden.
Agenda: druiven plukken en het huis schoonmaken (v), 170 kilometer fietsen met de club van Pedreguer (m).

Vrijdag 12 september 2008.

Misschien komt het door de Zangeres zonder Naam

"De druivenplukkers trokken door het land
Andreas nam Maria bij de hand
Ze dansten en ze dronken een paar glazen
Maria raakte spoedig in extase
Het werd een nacht vol hartstocht en vol vuur
Tot aan het vroege morgenuur"

maar druiven plukken lijkt heel romantisch. Wij krijgen mails van meisjes die graag willen komen helpen en ook de vrienden van Monique lijkt het wel wat. De mensen hier weten wel beter. De vader van Matias heeft gigantisch veel grond, die zijn wel twee weken aan het plukken. Fietsen? Nee, geen tijd. Ze dragen een heel brede steunband, zodat de ruggen nog een beetje ontzien worden. Het is niet alleen het gebukt staan de hele dag, het is ook het sjouwen met de 25 kilo zware capazos. Je wordt vies, alles plakt, je krijgt blaren en wonden aan je handen, de vliegen kriebelen, de wespen steken en er zitten spinnen in de struiken. De moeder van Maria is er dan ook mee gestopt: als je na twee weken in de druiven nog eens twee weken amandelen moet oogsten, dan ben je kapót. Ja, een keer een ochtendje hier en een uurtje daar voor de lol met een gezellig ploegje plukken, dat is wel leuk, maar als je het fulltime voor je brood moet doen, nee, dan heeft druiven plukken weinig glamour. En het levert nog weinig op ook.

"Maar druivenplukkers trekken altijd voort
En zoeken hun geluk van oord tot oord
Maria ligt nu 's nachts te vergeefs te wachten
Gepijnigd door wanhopige gedachten
Andreas heeft z'n nieuwe avontuur
Ergens in een druivenschuur"

Morgen nog twee uur plukken, dan zijn we gelukkig weer klaar. Toch blijft het de hele dag in mijn hoofd zitten. “Mandolinen zongen zacht…..”

Vrijdagochtend 7.45 uur, 12 september 2008.

Zwaarbewolkt en de temperatuur is gezakt naar 21,5 graden. Gisteren was een zomerse, onbewolkte dag met een maxium van 32,3 graden. (50% luchtvochtigheid).
Agenda: een muur verven bij mensen hier niet zover vandaan. Vanmiddag Pepe helpen bij de druivenoogst.
Toch kondigt de natuur de herfst aan, de meidoorn heeft prachtige rode bessen. Nu nog de herfstregens?

Donderdag 11 september 2008.

Het leek mij geweldig, nooit meer te hoeven werken, totale vrijheid. Dat was ons doel en dat doel bereikten we precies 9 jaar geleden. Zestien jaar lang waren we er mee bezig, sparen, koopsompolissen, beleggen, huis in Spanje kopen en het lukte. Doel bereikt. We waren gek op reizen en fotograferen, een nieuw doel was dus gemakkelijk te vinden. We gaan een half jaar naar Australië, daarna naar Chili en Zuid-Afrika. Heerlijk leek het ons. Alleen het viel eigenlijk een beetje tegen. Altijd vrij is anders dan drie of vijf weken vrij. Normaal kom je weer thuis, lekker foto´s uitzoeken, dagboek netjes uitwerken en weer door de regen naar je werk. Bij ons sloeg na twee maanden de reismoeheid toe. “Kijk, in de reisgids staat dat hier de hoogste waterval van Chili is. De entree kost vier euro. Vier euro? Om naar een beetje vallend water te kijken? Zijn ze nu helemaal bedonderd.” Dus gingen we niet. Bleven langer op één plek staan en ik keek steeds maar naar mooie stukken grond om te kopen. Achteraf gezien waren de vakanties van vroeger juist zo leuk omdat je dan eindelijk voor drie weken eigen baas bent. Zelf de beslissingen neemt, zelf je tijd indeelt. Dat was voor mij 80 % van de lol. Nu dat voor ons is weggevallen is het reizen veel minder aantrekkelijk geworden. Soms, bij het inscannen van onze oude dia´s, begint het weer heel af en toe te kriebelen. Toch hoef ik alleen maar een keer Coll de Rates op te fietsen en het is weer over.

Donderdagochtend 7.10 uur,  11 september 2008.

Mooi weer, het is lekker afgekoeld naar 17,6 graden. Er staan wat windveren aan de hemel. Goed weer om te fietsen. Ik ga mijn nieuwe Durace wielen uitproberen, Coll de Rates, Castell de Castells en weer naar Xaló. De luchtvochtigheid is erg belangrijk want gisteren werd het maar 27,6 graden en toch was het flink zweten bij 70% luchtvochtigheid. Geef mij maar 30 graden bij 40% luchtvochtigheid.
Het gaat goed met de granaatappels, langzaam beginnen ze te kleuren. Als ze rijp zijn persen we ze uit. Ze zijn erg rijk aan zaden, granatum betekent dan ook "rijk aan zaden". Zo eten is dus een hele klus. Ze zijn lekker zoet.

Woensdag 10 september 2008.

De druivenoogst is nog steeds in volle gang. Van flinke tractoren met aanhangers tot bestelauto´s met doorgezakte veren, alles rijdt richting bodega. Niets van de oogst gebeurt machinaal: Er wordt met de hand geplukt in een soort afwasteiltjes, die worden geleegd in de bekende zwarte capazos, deze plastic manden worden naar de rand van het veld gedragen en daar weer overgegooid in de aanhangertjes. De losse witte wijn, die je zelf kunt tanken, kost nu 95 eurocent de liter in de bodega. Dat kan dus nooit uit, vandaar dat er voor een groot deel met “vrijwilligers” wordt gewerkt. Opa, oma, zonen, dochters en de kleinkinderen, iedereen wordt ingeschakeld om de druivenoogst binnen te krijgen. Juanvi heeft prachtige druivenstruiken, ze zijn slecht 5 jaar oud maar door de uitstekende verzorging leveren twee struiken 25 kilo op. Zijn 82 jarige schoonvader is daar verantwoordelijk voor. Ik weet in de hele vallei geen beter verzorgd landje. Het druivenras heet Garnacha of Giró tinta. Van zijn druiven maakt de bodega vandaag een rosé, de Malvarrosa. We hebben zo´n trek gekregen in zo´n lekkere frisse Malvarrosa maar helaas, om een fles te kunnen optrekken moeten we een paar maanden wachten want het was dit jaar zo´n succes dat deze wijn al maanden uitverkocht is.

Woensdagochtend 10 september, 8.15 uur.

Rosa Koepoes komt verschrikt aanrennen. Wat is dat voor nat spul dat uit die wolk komt vallen? Regen? Nou, het is maar motregen en na een paar minuten is het alweer droog. Jammer. Gisteren werd het 27,6 graden, vannacht bleef het 22 graden, met af en toe een windstoot. Meestal betekent dat dat er een bui aankomt. Voor de druivenplukkers is het prettiger als de regen wegblijft tot de oogst binnen is.

Agenda: Fietsen en een tuinmuur verven bij Joan, maar dat moet uitgesteld worden gezien de kans op regen. Met de Volvo naar de garage en vanmiddag weer naar de fietsenmaker.

Dinsdag 9 september 2008.

De sterk weeïge lucht is onmiskenbaar, de Johannesbroodboom bloeit. De boom is gebonden aan het Middellandse-Zeegebied. Volgens de boeren hier uit de omgeving is de koelste plek in de zomer onder het dichte bladerdak van een oude boom. Armando kan nog uitleggen waarom ook, “De bladeren verdampen veel water en daardoor is het extra koel in de zomer.” Dat is nu een uitleg waar ik mee kan leven, het klinkt ten minste logisch. Armando inspecteert onze boom. Wat waren we blij toen een paar jaar geleden de boom, die nu 13 jaar oud is, voor het eerst ging bloeien. Nu zouden wij ook peulen kunnen rapen van de boom die wij zelf geplant hebben. Mooi niet dus, veel stank en geen peulen. Armando, die zelf ook bomen heeft wist wel hoe het kwam. “Deze boom krijgt alleen maar mannelijke bloemen. Het beste kan je er een vrouwelijke boom bijzetten.” Het blijkt een vreemde boom te zijn. Er zijn zowel bomen met mannelijke- als vrouwelijke bloemen en er zijn bomen met beiden soorten bloemen. Dat was dus nieuw voor mij. De bijen en hommels zoemen lustig in en op de mannelijke bloemen, vliegen dan naar de enorme eeuwenoude Johannesbroodboom van de buurman. Bestuiven daar dan lekker de vrouwelijke bloemen met ons stuifmeel en de buurman raapt de vruchten op. Nu hadden wij tegelijkertijd nog twee bomen geplant maar helaas ook hier komen geen vruchten aan. Dat is dus vet pech, dat overkomt mij weer, als groot voorvechter van het feminisme heb ik per ongeluk drie mannelijke bomen aangeplant.

Dinsdagochtend 8.00 uur, 9 september 2008.

Af en toen valt er een druppel regen. Het wil maar niet lekker doorregenen. Natuurlijk zit er ook nog eens veel Sahara zand in. Door het wolkendek is de minimumtemperatuur hoog gebleven, 21,8 graden. Gisteren liep het digitale kwik op tot 29,4 graden en met een luchtvochtigheid van 60% was het flink zweten, of je moest stil blijven zitten.

Agenda: niet veel bijzonders, naar Monica om foto´s te brengen voor haar folder. Naar Boronat om mijn nieuwe Durace wielen te halen. Is garantie, maar de oude worden niet meer gemaakt. Dus krijg ik een nieuw achterwiel en kan een nieuw voorwiel kopen met 20% korting. Toch wel mooier, twee dezelfde wielen.

Maandag 8 september 2008.

“Edwin, kom hier naartoe met het fototoestel. Het is zo leuk, opa en zijn kleinzoon helpen ook met plukken.” Cokky helpt vandaag Juan-Vicente, Juanvi is één van de eerste die aan de oogst van de blauwe druiven is begonnen. Zelf heb ik niet zo´n zin om druiven te plukken, ik ben nog moe van de 245 kilometer fietsen van het afgelopen weekend en druivenplukken vind ik het minst leuke werk. Vooral de blauwe druiven zijn moeilijk af te knippen, zitten verstrengeld om de takken en het wordt één kleverige, plakkerige toestand. Ik zaag liever een boom om, zeg maar. Voordat ik bij het land ben is het al een plaatje, de bergen rond het dal, de druivenbladeren die al beginnen te kleuren, de zon die af en toen door het wolkendek breekt en de mensen tussen het groen die aan het plukken zijn. Juanvi sjouwt met de volle capazos en leegt de zwarte plasticmanden in een aanhanger. Er is genoeg te fotograferen, een stenen kruikje met water dat in de schaduw staat van een druivenstruik en natuurlijk abuelo, met zijn kleinzoon. Leuk om zo drie generaties aan het werk te zien, werk dat al duizenden jaren zo gedaan is. Cokky heeft gelijk, er valt veel moois te fotograferen, pure romantiek. Morgen ga ik ook helpen.

Maandagochtend 7.30 uur, 8 september 2008.

Regen? Ik lig nog in bed als de geur van natte aarde de slaapkamer binnenstroomt. Snel naar buiten maar helaas, onmeetbaar en de tegels van het terras zijn alweer droog. Het moet deze week toch een keertje lukken, gewoon een lekkere regenbui. De druivenplukkers zullen het wel niet met mij eens zijn. Door de bewolking is de minimumtemperatuur hoog, 19,9 graden. Gisteren was het ´s middags bewolkt waardoor de maximumtemperatuur bleef steken bij 27,8 graden. De luchtvochtigheid schommelde zo rond de 60%.
Deze paprika is Cokky haar pronkstuk. Aan iedereen laat ze hem zien, ongeveer zoals moeders met hun baby pronken. Alleen eten ze die niet op over een paar dagen. Hoewel, ik denk dat Cokky daar ook moeite mee heeft.

Zondag 7 september 2008.

September is een rommelige maand. De vakanties en de ergste hitte zijn voorbij en de scholen gaan weer beginnen. De pretparken bij Benidorm moeten het nu hebben van de inwoners uit de streek en geven korting op de entreeprijzen. De amandeloogst en de druivenpluk zijn in volle gang. Dat alles bij elkaar is funest voor de opkomst op zondagochtend bij het vertrekpunt van de fietsclub. Komt Gabi? Nee, die gaat met zijn gezin naar Aqualandia. Santi? Nee, die gaat naar Mundomar. Was hij vorige week al niet naar Terra Mitica geweest? Pedro? Nee, die gaat druiven plukken. Paco? Nee, die gaat Pedro helpen. Juanjo? Nee, die heeft na het amandelen oogsten van gisteren te veel last van zijn rug om te fietsen. Manuel? Nee, zijn dochter gaat studeren, ze gaat op kamers en hij gaat haar kamer verven en haar spullen verhuizen. Gelukkig blijven er nog genoeg fietsers over van andere clubs. Ik doe een makkelijk rondje met Pedreguer, we houden almuerzo in Forna. Cokky sluit zich aan bij de club van Alcalali en houdt almuerzo in bar Porche in Alcalali. Daar eten ze allemaal een “bocadillo Porche”, een half stokbrood met tomaat, verse kaas en mojama, gedroogde tonijn. Geef mij maar gewoon omelet met kaas op mijn broodje: “tortilla con queso”.Het is licht bewolkt, het is heerlijk weer om te fietsen, en eenmaal thuis installeren we ons op de bank. Even een tukje doen, straks Vuelta de España kijken. Heerlijke maand, september.

Zaterdag 6 september 2008. (door Cokky)

De vallei gonst van de activiteit. Overal gebogen mensen die aan het druiven plukken zijn. Trekkertjes rijden af en aan met aanhangertjes vol moscateldruiven. In het weekend gaan hele families plukken, oma en kleinzoon, iedereen wordt ingeschakeld. De wijngaard van Pepita ligt vlak bij ons huis en omdat één van haar dochters niet kan komen vandaag, mag ik helpen. “Wil je een mes?” vraagt Josefa. Mij te gevaarlijk, die messen zijn kleine sikkeltjes en vlijmscherp, ik kan er niet goed mee overweg dus ik heb mijn snoeischaar bij me. Het is hard werken, vooral omdat de struiken zo laag zijn. Er hangt niet veel aan dit jaar dus we schieten lekker op. Om tien uur stoppen we even voor een broodje in de schaduw. “Als toetje nemen we een trosje druiven”, zegt Pepita. “Nee, dank je”, zegt haar schoonzoon. Al plukkend hebben we al heel wat druiven gegeten. Even later snijdt hij zich in zijn vinger en ik knip bijna mijn vingertop eraf. “Komt er bloed uit? Hier, dan moet je het insmeren met het sap van zo´n kleine onrijpe druif, dat stopt het bloeden”. “Nee, dank je”, zegt haar schoonzoon, en loopt naar de auto voor een pleister. Hij heeft liever wat uit de apotheek. Om twaalf uur zijn we klaar. Ik krijg een paar mooie trossen druiven mee. Ik kan even geen druiven meer zien maar misschien dat Edwin er trek in heeft als hij thuis komt na 160 kilometer fietsen.

Voor heel Spanje wordt regen voorspeld. Voor heel Spanje? Néé, er is één klein stukje op de weerkaart waar de weerman een zonnetje neerzet: hier aan de Costa Blanca. Gisteren werd het 34 graden, het is afgekoeld tot 16,8 graden vannacht.
Agenda: lange fietstocht met de club van Pedreguer en Cokky gaat druiven plukken. Maar eerst moet er gewandeld worden met de poezen en dan met Poppy. Dus wel zo prettig dat het niet regent.

 Vrijdag 5 september 2008.

“Moet je horen, Paul wil een oude Citroën restaureren.” Dat is inderdaad niets bijzonders, ik denk dat bijna alle mannen rond de vijftig, zestig wel nostalgische gevoelens hebben bij het zien van een klassieke auto of een auto waar we vroeger zo lekker in hebben gereden. Juanjo, onze garagehouder is net bezig om een oude besteleend van een prachtig gereviseerde motor te voorzien. Ik ben gek op zo´n boxermotor, het geluid en het eenvoudige ontwerp. Hij heeft de motor besteld ergens bij een bedrijf in Murcia. Daar werken drie monteurs die alleen maar oude auto´s restaureren. Het bedrijf heeft een wachtlijst die zo lang is dat de drie monteurs 10 jaar lang werk zouden hebben, vertelt Juanjo. Hij is er pas geweest en de mooiste auto waar ze nu mee bezig waren is een Citroën SM met een Maserati motor erin. Juanjo wordt helemaal enthousiast als het over auto´s gaat. Restaureren vindt hij leuk werk. Op verborgen plekjes in Spanje staat nog genoeg werk voor hem. Roesten gaat hier maar heel erg langzaam. Zijn grootste zorg is of deze klant wel zal betalen. Zo´n nieuwe motor is niet goedkoop en de onderdelen ook niet. Alles bij elkaar wel 3000 euro. “O ja, en mijn uren nog. Dan komt er nog wel 800 euro bij”, zegt hij zorgelijk. Zelf moet ik hem nog 9 uur arbeid betalen, de tijd die hij nodig had om bij de Opel Sintra een ingewikkelde lekkage van de airco te repareren, 198 euro. “Ik wilde dat alle klanten waren zoals jullie”, zucht hij, als ik hem onmiddellijk contant betaal. En ik denk dat alle Nederlanders wel zo´n automonteur in hun dorp willen hebben, zeg ik tegen hem.

Vrijdagochtend 7.30 uur, 5 september 2008.

Het blijft compleet zomer. De zon komt op aan een onbewolkte hemel. Heerlijk fris buiten en zoals altijd windstil. Het is afgekoeld naar 16,4 graden. Gisteren was de maximumtemperatuur 31,7 graden. Het is dus zaak vroeg te beginnen, siësta te houden en om 5 uur weer wat te gaan doen. Het blijft ´s nachts lang warm. Afgelopen nacht waren we rond 1 uur thuis en het was 23 graden. Pas tegen zonsopkomst wordt de minimumtemperatuur bereikt. Dus snel de spullen in de Landrover pakken om een tuin op te knappen. Hoe vroeger hoe beter.