Wonen in Spanje

Vrijdag 31 oktober 2008.

We reden weg uit de Beaujolais bij een graad of 5. Donkere wolken hingen boven de tolweg en al gauw ging het weer regenen. Zoab is een zegen voor het autorijdende deel van de mensheid, jammer genoeg hebben ze dat niet overal aangebracht. Onze tussen-de-middag stop benutten we om nieuwe ruitenwisserbladen te kopen. En de broodjes eten we deze keer in de auto, op een parkeerplaats waar we even stoppen omdat het te hard regent om prettig door te rijden. Vliegen is goedkoper, veiliger en sneller, we moeten maar genieten van de voordelen van het reizen met de auto, dus tussenstops maken. Nu is dat niet aanlokkelijk als het slecht weer is, maar in het zicht van de Pyreneeën breekt de zon door en tegen de tijd dat we de grens passeren is het buiten 20 graden. De afslag Figueres zijn we de afgelopen 20 jaar al zeker 40 keer voorbijgereden maar deze keer stoppen we om een hotel te zoeken want morgen gaan we hier het Dali-museum bezoeken. De eerste vraag die we tegenwoordig stellen aan de receptie is: is er gratis onbeperkt internet? Als ze 4 euro per uur gaan rekenen dan zoeken we wel een ander adresje. In Hotel Ronda is de wifi gratis en we krijgen meteen een bon voor een gratis fles wijn in het restaurant. We kunnen zelfs nog even in de zon zitten op het balkon. Heerlijk, we zijn weer in Spanje.

Vrijdagochtend 8.30 uur, 31 oktober 2008.

"She catches fish" zegt de knappe Franse receptioniste met een charmant accent tegen me. Ze heeft het over de leuke witte poes die de receptie bewaakt. We hadden het al gezien vanuit onze hotelkamer in Hotel des Grands Vins: poes sluipt langs de vijver maar heeft vanochtend geen Koi karper weten te vangen. "You want milk in your coffee?" vraagt de serveerster bij het ontbijt. Ook al zo´n leuk accent! De Fransen spreken tegenwoordig beter Engels dan de Spanjaarden.  We kunnen hier niet blijven, we moeten weer verder. Het is koud, het miezert, we gaan kijken of het is Spanje beter weer is.

Agenda: 500 kilometer rijden, tussen de middag broodjes van Joepke eten en in Noord-Spanje een leuk plekje opzoeken om twee dagen door te brengen. Figueres, Cadaqués of Gerona, we zien wel.

Donderdag 30 oktober 2008.

In de Ardennen worden al de eerste kerstbomen gezaagd, het is mistig. In Luxemburg tanken we benzine voor € 1,03, het miezert. Regen in Frankrijk, het is rustig op de weg en we rijden op ons gemak naar het zuiden. De temperatuurmeter van de auto geeft aan dat het buiten 3,5 graden is. Onze laatste stop in Nederland is altijd bij Joepke, de beschermvrouwe van de hongerige reiziger. Toen ze nog onze buurvrouw was in Spanje, zorgde ze regelmatig voor lekkere hapjes, nu ze weer in Nederland woont zorgt ze ervoor dat we onderweg niet omkomen van de honger en verveling. Bij de koffie uit de thermoskan kunnen we kiezen uit speculaaskoek, chocoladerepen of hazelnootkoekjes. Als we tanken in Luxemburg is het tijd voor het eerste broodje, met zalm. Tussen de middag is het even droog en op een parkeerplaats eten we kipkluifjes en broodjes hamburger. Onderweg nog een blikje cola om wakker te blijven met wat chips erbij. De temperatuur daalt tot 1,5 graden, het gaat harder regenen. Iedere vrachtwagen die we voorbij moeten rijden stuift zoveel water op dat er weinig zicht is. Tegen 5 uur besluiten we dat het genoeg is geweest voor vandaag. We rijden de Beaujolais in en nemen een hotel in Fleurie. Voordat de zon ondergaat kunnen we nog gauw even wat foto´s maken. Op de bergen in de verte ligt sneeuw. Er is nog gevulde speculaas en we hebben ook pakjes chocomel meegekregen. Krijgen we dit jaar toch nog een kerstgevoel.

Donderdagochtend 8.15 uur, 30 oktober 2008.

Drie graden en een motregentje daalt neer op de Amerikaanse tank uit de tweede wereldoorlog. Ik zal maar geen quiz houden waar we zijn. Agenda: doorrijden richting het zuiden over Route du Soleil maar dan hoogst waarschijnlijk zonder soleil.

Woensdagochtend 8.30 uur, 29 oktober 2008.

Dinsdag 28 oktober 2008.

“Je zet je soms af tegen Nederland. Je wilt steeds maar bevestigd hebben dat het een juiste beslissing was om in Spanje te gaan wonen.” Nu we in Nederland zijn en dus gemakkelijk aanspreekbaar komt er ook kritiek op het weblog. Dat mag natuurlijk maar ik betrap mij erop dat ik er slecht tegen kan. Er kwam nog meer kritiek maar deze raakte mij. Natuurlijk vallen mij de verschillen op tussen beide landen en daar schrijf ik over. Ik kan er toch ook niets aan doen dat er in Spanje geen files zijn, dat de benzine 98 cent kost, het gisteren in Xaló 25,3 graden was met veel zon, een volledig menu del dia 9 euro kost, er mooie en rustige bergwegen zijn waar je heerlijk kunt racefietsen, ze in bijna alle sporten kampioen zijn geworden, de mensen er vriendelijk en behulpzaam zijn, de paprika’s prachtig rood worden in de moestuin, we er bijna geen belasting betalen, een nieuwe auto er 30% goedkoper is, we maanden lang in een korte broek lopen, er heerlijke zoete druiven groeien, de tandarts en dokter het er niet te druk hebben, ze een siësta houden en dat Spanje 12 maal zo groot is als Nederland en er maar 44 miljoen mensen wonen. Nou dan? Morgen gaan we gauw weer richting Spanje.

Maandag 27 oktober 2008.

Begerig kijk ik naar het kratje vol waterpomptangen: driekwart is nogal verroest maar er zitten ook wel een paar hele mooie bij. Ik leg er twee opzij, die neem ik zelf mee. Dan de staalborstels: er zijn er zeker dertig. Als mijn schoonmoeder er vijf heeft, dan heeft ze er toch genoeg? Of zou een vrouw van 75 er meer nodig hebben? Nou vooruit, ik houd er zelf ook nog twee. Drie jaar na de dood van mijn schoonvader zijn we de laatste resten van zijn spullen aan het opruimen. Hij was nogal geneigd om dingen te bewaren, want je weet nooit of je het nog een keer nodig hebt. De compressor die hij nooit gebruikt heeft kan ik ook wel gebruiken. Hoewel ik er al één in Spanje heb. En een handvol vijltjes kan er ook nog wel bij in de auto. Gelukkig hebben ze in Hellevoetsluis een goede Gemeentewerf die samenwerkt met de kringloopwinkel, dus er gaat niets nuttigs verloren. Hé, een drevel, daar heb ik lang naar gezocht maar in Spanje heb ik die niet kunnen vinden. Er staat ook nog een doosje met prachtige bouten en moeren. Ik weet niet zo gauw wat ik er mee aan moet maar het is toch zonde om ze weg te doen. Ze zeggen wel eens dat vrouwen een man uitzoeken die op hun vader lijkt maar dat is niet waar, ik ben helemaal niet zo.

Zondag 26 oktober 2008.

“Waarom gaan jullie altijd in oktober naar Nederland? Dan missen jullie de feesten!” Ja, we weten het, het is jammer maar door de herfstvakantie en de beschikbaarheid van oppas voor de poezen komt het gewoon beter uit. Dit jaar missen we ook de presentatie van de fotowedstrijd. Vorig jaar wonnen we allebei een prijs, nu we er niet zijn had ik eigenlijk geen zin om foto´s in te leveren. Maar Cokky zette door, we kunnen het niet maken om niet mee te doen, zei ze. We hebben Leo en Joke afgevaardigd naar de prijsuitreiking, en ja hoor, we hebben weer gewonnen. Nou ja, ík heb gewonnen: eerste prijs in de categorie Feesten en tweede prijs in de categorie Landschap. Vorig jaar was de eerste prijs een etentje in een goed restaurant, dit jaar zijn er geldprijzen. Eerst prijs: 200 euro, tweede prijs 150 euro. Ik denk dat ik Cokky maar op een etentje trakteer als we terug zijn in Spanje.

Vrijdag 24 oktober 2008.

De herfstvakantie loopt ten einde. De afgelopen twee weken zijn we best veel in de gebieden van mijn ex-werkgever aan de wandel geweest maar een ex-collega boswachter ben ik niet tegengekomen. Eigenlijk had ik het ook niet echt verwacht maar je weet het nooit, er kunnen dingen veranderen. Bij mijn ouders spit ik de krantenbak door. Mijn vader heeft 17 jaar bij Staatsbosbeheer gewerkt en ontvangt als gepensioneerde tot aan zijn dood het personeelsblad van deze natuurbeheerder, “het Stamblad”. Zelf heb ik er 25 jaar gewerkt maar als je ontslag neemt krijg je niets meer, lekker puh, dus heb ik nu wat te lezen. Altijd leuk om te zien waar de ex-collega’s mee bezig zijn: Staatsbosbeheer voert een nieuwe huisstijl in, er komen dus bruine bordjes in de bossen in plaats van groene, en het projectteam Interne Sturing is de boswachters langs geweest. “Ze hebben last van de toegenomen administratieve last en bureaucratie. Ze maken zich zorgen dat ze steeds meer vanachter hun bureau sturen in plaats van in het veld.” Tot zover is er in de 9 jaar dat ik weg ben niets veranderd. Het bestellen van de nieuwe bebording is een enorme administratieve klus, er moeten ook nieuwe visitekaartjes komen en folders. Waarschijnlijk is dus de trefkans een ex-collega tegen te komen in Spanje groter dan hier of ik moet ze eens op kantoor opzoeken maar daar heb ik eigenlijk geen zin in, ik ben liever buiten.

Donderdag 24 oktober 2008.

Prima weer om de heg van mijn ouders te knippen. Eens moet de eerste keer zijn, volgend jaar is het snoer 2 meter korter.

Woensdag 22 oktober 2008.

De onderwaterwachter symboliseert de oer-Hollandse strijd tegen het water. Soms wint de mens, soms het water. In het Waterloopbos lopen we door “Kielzog”, een kunstproject over de klimaatverandering. Daarna gaan we weer gauw terug naar mijn ouders, die hier vlakbij wonen. Daar brandt de kachel en we krijgen koffie met appelkaneelvlaai, dat is ook oer-Hollands.

Woensdagochtend 22 oktober 2008.

Agenda: naar mijn ouders in Marknesse, waar we tot zaterdagochtend verblijven, zonder internetverbinding, om de verjaardag van mijn moeder te vieren, mijn broer te zien en de heg te knippen.

Dinsdag 21 oktober 2008.

Holland in de herfst: wandelen in het bos, vallende bladeren, paddestoelen, nog even buiten zitten voor de caravan met Dick en Irene bij 12 graden, bodywarmer aan, glaasje bokbier erbij. Vlak buiten camping Ginkelduin beginnen een paar wandelingen en ik kan het niet laten: ik moet even op de bordjes kijken. We zijn in “Boswachterij Amerongse Berg”, van Staatsbosbeheer natuurlijk. We komen een mevrouw tegen met drie loslopende honden en ik moet gewoon even een “boswachters”-praatje met haar maken. Ik leg Dick uit hoe hij een grove den kan herkennen en vertel Irene dat de paddestoel die ze net gefotografeerd heeft een stinkzwam is.

Even verderop staan nog meer borden: het Recreatieschap Utrechtse Heuvelrug, Vallei- en Kromme Rijngebied blijkt een onderdeel te zijn van “Recreatie Midden Nederland” en in het kader van het project “Op de fiets” is er een nieuw fietspad aangelegd, met subsidie van de Europese gemeenschap. Tientallen jaren geleden stond er bij iedere nieuwe weg in Spanje zo´n groot bord: aangelegd met geld van de EU. Daar waren we niet altijd blij mee: landelijke weggetjes veranderden in brede snelwegen. Nu Zuid-Europa ontsloten is buigt de Europese geldstroom af naar het armlastige midden van Nederland.

Dinsdagochtend 21 oktober 2008.

Agenda: in de caravan van Dick en Irene op GInkelduin gauw nog een keer naar de herhaling kijken van "Later", op RTL7 om 11.20 uur!

Maandag 20 oktober 2008.

Over Asselt en Hoogsoeren fiets ik Apeldoorn weer in. Diezelfde weg die ik vanaf 1971 vier jaar lang aflegde. Twee keer een dik uur fietsen, dromend over later, auto´s, motoren, meisjes, zwerven over de wereld en boswachter worden. Iedere dag van Kootwijk naar de bosbouwtechnische school aan de Loolaan. Om wat meer kilometers te maken ben ik vandaag over Nuspeet gefietst. Raar kan het toch lopen, 36 jaar later logeren we bijna tegenover mijn oude school. Een groepje leerlingen staat buiten en er hangen veiligheidsbroeken in het zonnetje te drogen. Ze krijgen dus les in het omgaan met de motorzaag. Nuttig, want na 36 jaar gebruik ik nog steeds de motorzaag. Vergelijk dat maar eens met de nuttigheid van de cursus MS Dos, en nog steeds zit de toetsencombinatie Shift-F7, printen met WP 4.2 in mijn hoofd. Overal op de Veluwe is mijn oude werkgever nadrukkelijk aanwezig. Ik fiets een rondje om de Zandeplas in Nunspeet, die is zo te zien niet meer van Staatsbosbeheer. Daar had ik mijn eerste vakantiebaantje: zorgen dat er geen honden op het strand kwamen. Verderop zie ik geplagde stukken hei, een houttransport met dikke Douglasstammen en het afzagen van Amerikaanse eiken en Amerikaanse vogelkers omdat het exoten zijn. Bijna weer bij mijn oude school denk ik aan ons leven in Spanje en ben ik mij er ineens van bewust dat de meeste dromen geen bedrog waren.

Zondag 19 oktober 2008.

De entree was niet zo duur ....

Zaterdag 18 oktober 2008.

“Loop nu nog eens een keer die kant op, stop daar even en pluk dan een paar druiven”. Als ik dat tegen Cokky zou zeggen, zou ze haar middelvinger opsteken en gewoon doorlopen. Maar Mark Bakker zei het, de regisseur van Docman die de documentaire “Later” bij ons aan het filmen was en Cokky deed gewillig wat hij zei. Het is raar, maar zodra iemand zegt dat je op tv komt doe je braaf wat hij wil. Zodra er een camera op je gericht wordt, er een microfoon boven je hoofd hangt en alles wat je zegt opgenomen wordt, dan reageer je toch niet helemaal natuurlijk. Je verkrampt een beetje, doet misschien net iets te veel je best om goed over te komen. En achteraf denk je dan: ik had dit moeten doen, ik had dat moeten zeggen. De filmploeg (Mark Bakker en Peter van Houten regie/camera en Charles de geluidsman) was anderhalve dag bij ons en het was best spannend. De professionaliteit waarmee gewerkt werd wekte vertrouwen en vandaag was het eindelijk zover: de documentaire “Later” werd uitgezonden. We hebben ons afgezonderd om de eerste aflevering in alle rust te kunnen bekijken en we zijn heel tevreden met het resultaat. Het is een moderne, vlotte, informatieve, prachtig gemonteerde documentaire geworden en we staan er goed op. Wat ons betreft had het programma wel twee keer zo lang mogen duren. Als we zo zitten te kijken zeggen we tegen elkaar: “Wat hebben we het toch goed voor elkaar”. En zo is het: we hebben 16 jaar gespaard om onze eigen VUT te regelen en het is helemaal gelukt. We hebben vroeger wel eens vrienden aangespoord om ook tijdig voor later te gaan sparen maar meestal hadden ze andere prioriteiten. Dat we nu mee mochten werken aan deze documentaire voelt toch als een soort erkenning. Goed gedaan, Docmannen.

Ook te bekijken op internet, op de site van rtlgemist.nl.

Vrijdag 17 oktober 2008.

“Wat eten jullie in Nederland tussen de middag?” Nou, we maken thuis een broodtrommeltje klaar met boterhammen met kaas erin en we drinken er melk of karnemelk bij. Ongelovig kijken de Spanjaarden ons aan als we dat vertellen.

“Wil je thee, melk of karnemelk bij je brood?” vraagt mijn schoonmoeder. Ik wil een glaasje wijn, maar dat kan natuurlijk niet in Nederland tussen de middag, dan denken ze meteen dat je alcoholist bent. Gelukkig hebben we bereisde vrienden die snappen dat we zo langzamerhand toe zijn aan een vleugje Spanje in Nederland. “Kom mee, dan gaan we high winen, zegt Gerrit. Dat is een high tea, maar dan op zijn Spaans, met tapas en wijn, legt hij ons uit en hij neemt ons mee naar Me Gusta, een prachtige Mediterrane winkel/lunchroom met "zonnige eetwaren" in Wassenaar. Ze verkopen niet alleen de mooiste kookboeken, olijfolie en fleurig Spaans aardewerk maar ook heerlijke tortilla´s en veel verleidelijke hapjes.

Er komen twee schalen tapas op tafel met heerlijke ham, olijven, kaas, dadels met bacon en allerlei warme hapjes. Karafje wijn erbij en we voelen ons weer helemaal in Spanje. De kwaliteit is uitstekend. We rekenen 84 euro af en dan zijn we opeens weer in Nederland. Wedden dat we morgen weer een boterham kaas met karnemelk krijgen?

Uit het weblog van Dick

Thuis

Vrijdag 17 oktober

Wat doe je om een Spaanse Nederlander tijdens een fietstocht met windstoten, woest veranderende wolkenluchten en een kans op hagelbuien toch een beetje op z'n gemak te stellen? Juist, je zoekt de enige palm in de wijde omtrek op. Meer dan 2000 kilometer van huis en haard moest hij ervoor rijden, maar mijn rentenierende vriend verwelkomde de palm op het Zandvoortse strand als een verloren gewaande zoon. Even daarvoor had hij, met niet minder enthousiasme, met zijn oud-boswachtersogen ergens bij Bloemendaal een als boom vermomde gsm-zendmast aangeduid, waaraan ik - natuurbarbaar - al jarenlang niets bijzonders had opgemerkt. Een kilometer of zestig hebben we gefietst, onder de meest Nederlandse omstandigheden die je kunt bedenken: een regenbui twee minuten na vertrek, windkracht 6 tot 8, zon, bewolking, alleen de voorspelde hagel bleef uit. Daarna heb ik er nog snel drie Grolsch bokbiertjes bij hem ingegooid, voordat hij zich moest vervoegen op zijn Wassenaarse logeeradres voor een Griekse maaltijd met veel retsina en ouzo. Ik denk dat de palmen vannacht in zijn dromen langzaam rondjes hebben gedraaid.

Donderdag 16 oktober 2008.

“Ik heb op de buienradar gekeken, er komt een serieuze bui aan maar als we doorfietsen blijven we hem misschien nét voor” zegt Gerrit tegen Anneke en gauw vertrekken ze met hun werktassen onder de snelbinder op de fiets, over het fietspad richting hun werk bij het ministerie van Landbouw. Nog geen 5 minuten later breekt er een zware bui los, met windstoten. Langs het fietspad staan beuken, die hun prachtig verkleurde herfstblaadjes massaal laten vallen. Tja, dat is Holland in de herfst. Een uur later schijnt de zon en wij lopen het centrum van Wassenaar in. Even een foto maken van de molen en een grote puntzak drop scheppen bij het Kruidvat voor in Spanje. Dat is ook Holland.

Agenda: vanmiddag naar Katwijk om te fietsen met Dick, vanavond, voor het eerst na een jaar weer eens Grieks eten met Gerrit en Anneke in Wassenaar.

Woensdag 15 oktober 2008.

Bij Rotterdam kondigt de rijstrooksignalering eerst een maximum van 70 en dan 50 km/u aan. Na dik 2500 kilometer bijna lege wegen is het dan eindelijk gelukt, we staan in de file. Net als de Deltawerken en de tulpenbollen is dit fenomeen onlosmakelijk verbonden met Nederland. Nu moet ik toegeven dat ik in februari, door een gekantelde vrachtwagen bij Valencia ook 20 minuten in de file heb gestaan, maar dat was de laatste keer. Al tientallen jaren wordt geprobeerd om het fileprobleem op te lossen en het lukt maar niet. Opvallend is hoeveel media aandacht het fileprobleem krijgt. De file vrije vrijdag, rekeningrijden, spitsstroken maar een oplossing is niet in zicht. Nog een paar jaar en de Nederlandse files worden tot cultureel erfgoed verklaard. Maar goed, wij staan dus vijf minuten in de langzaam rijdende file als een oplossing zich plotseling aandient. Vlak voor ons gaan de slagbomen naar beneden en de lichten op rood. Het wegdek met 6 rijstroken gaat langzaam omhoog. Dit zou voor Spanjaarden ook een attractie zijn, want ik heb in heel Spanje nog nooit een brug in een snelweg gezien die open kan. Na 10 minuten, als de boot voorbij is, rijden we weer richting Den Haag. Heerlijk rustig, niemand meer voor ons, net als in Spanje.

Dinsdag 14 oktober 2008.

“Wonen jullie écht onder de zeespiegel?” wordt ons in Spanje regelmatig gevraagd. Sinds we in Spanje wonen kijken we met andere ogen naar Nederland, en vooral naar al dat water. Het valt nog niet mee om dat uit te leggen in het Spaans, over de “diques en pólders” Zeeland en de Deltawerken zijn dubbel zo indrukwekkend als je uit een droog, bergachtig land komt. Vandaar dat we het meteen eens waren met het voorstel van oma om een dagje naar Neeltje Jans te gaan. Leuk voor de kinderen, interessant voor de volwassenen. We bekijken de binnenkant van een walvis, zien de vissen zwemmen in het zeeaquarium, “Mooi hé, oma?”, voelen hoe hard de wind is bij 133 kilometer per uur in de orkaanmachine, zien hoe de zeehonden gevoerd worden en rond lopen in het binnenste van de dam. We eten patat, gaan nog een keer in de walvis en nog een keer van de waterglijbaan “Cool, oma!” We worden moe en in het winkeltje mogen we van oma allemaal een souveniertje uitzoeken. Een T-shirt of een knuffel, en gelukkig verkopen ze ook boekjes over de Deltawerken in het Spaans. In het restaurant zitten we nog even onder een olijfboom in een grote kuip. Vandaag was het zonnig en16 graden, we hebben het getroffen. Die olijfboom denkt daar vast anders over. “Zielig hè, oma?”.

Maandag 13 oktober 2008.

Op tournee zijn in Nederland betekent keuzes maken. Als we alle mensen zouden bezoeken die we willen zien moeten we een strak schema hanteren van minstens twee visites per dag. Het eerste jaar deden we dat maar dat bevalt niet zo goed. Na een week wisten we het niet meer: “Hebben we dat nu al verteld? Of was dat vanochtend bij mijn broer? Of gisteren bij mijn moeder? Waar waren we eergisteren ook al weer en waar slapen we morgen? Dus langzamerhand vermindert het aantal mensen dat we bezoeken. Familie gaat voor, natuurlijk. En nu, in de herfstvakantie, heeft Oma lekker veel logees. Om een band op te bouwen met onze lievelingsneef en favoriete nicht moet ik me natuurlijk een paar dagen ter beschikking stellen als entertainmentteam. Monopoly spelen, tekenen, voorlezen, samen de tent opzetten, voetballen en naar de vuurtoren en het strand wandelen. Het liefst zouden ze ook met me mee fietsen, maar neef Paul moet nog even een paar jaar groeien vóór hij op mijn fiets past. Ik begrijp nu ook dat sommige medeloggers af en toe stoppen met loggen, want na bijna drie volle dagen als ouder, voel ik een burnout aankomen.

Maandagochtend 10.00 uur, 13 oktober 2008.

Ik heb mij vergist, een lichte fiets heeft toch ook zo zijn voordelen in Nederland. Voor het eerst in haar leven heeft nicht Lianne een "grote" fiets opgetild.

Zondag 12 oktober 2008.

“Ome Edwin, ik heb mijn Legoboekjes bij me, wil je ook even kijken?”

“Ome Edwin, ik ben pas jarig geweest, weet je dat wel?”

“Ome Edwin, zal ik je aanwijzen wat ik het allermooiste vind?”

Zaterdag 11 oktober 2008.

Het eerste wat ik mis is een fietsbel op mijn racefiets. Dat komt omdat ik een rondje door Hellevoetsluis rij en daar is een racefiets zoiets als een formule 1 wagen die zich buiten het circuit waagt. Het tweede wat opvalt is dat mijn superlichte Orbea Orca geen voordeel meer biedt in de vlakke polder. Het derde wat mij opvalt is dat je maar heel weinig hoeft te schakelen. Ik word ingehaald door iemand op een stalen racefiets van zeker 40 jaar oud en maar 5 versnellingen. In Spanje zou hij zeker niet als eerste boven komen maar wel als eerste beneden zijn, denk ik. Niemand bij onze club rijdt meer op zo´n oude fiets. Nu heb je hier ook niet meer nodig dan slechts een paar versnellingen. Heel in de verte zie ik een wielrenner voor mij en het duurt verrassend lang om hem in te halen. Pas als mijn hartslag tegen de 170 zit ga ik hem voorbij. Ik zit op de fiets dus groet ik hem met “Hola”, foutje maar het is zo´n gewoonte, even later waarschuw ik voor een auto door “coche” te roepen, ook al zo´n ingesleten gewoonte. Mijn medefietser heet Piet, is 60 jaar oud en fietst hard. We rijden naar Westerschouwen voor de Nederlandse “almuerzo”: koffie met appelpunt. Piet is lid van de fietsclub van Hellevoetsluis en fietst iedere dag. Na dik 100 kilometerzijn we weer terug. O ja, en natuurlijk met een gemiddelde van ruim boven de 30. Toch is het rijden in Nederland een beetje saai maar zo met een fietsmaat is het best te doen. De club fietst dinsdagochtend ook, of ik ook kom. Nou ja, even kijken of het uitkomt, misschien wel. De integratie gaat dus best. Alleen als ik afsla naar het huis van mijn schoonmoeder zeg ik, “Adios.”

Vrijdagavond 19.15 uur, 10 oktober 2008.

Het is toch altijd weer een hele reis, maar we zijn weer veilig aangekomen in Hellevoetsluis. Behalve mooi weer en gezelligheid treffen we ook bokbier, andijviestampot en een mooie zonsondergang aan. Ach, Nederland is een prima land eigenlijk.... voor een paar weken vakantie.

Agenda: morgen fietsen.

Donderdag 9 oktober 2008.

Als we door Frankrijk reizen laten we ons tussen de middag graag verrassen met een “menu du jour” in een huiskamerrestaurant in een dorp onderweg. Liefst mét een kaasplateau met een paar lokale, bijzonder ruikende kaasjes én een toetje. We moeten toch wat, het is een heel eind rijden iedere keer, aan tol en benzine is het veel duurder dan vliegen dus proberen we er een beetje vakantie van te maken. Zolang de zon schijnt en we campings kunnen vinden die open zijn, gaat het allemaal best, als het gaat regenen en we verdagen in treurige hotelkamers waar je soep kan koken van de vloerbedekking, tja, dan moet er gecompenseerd worden in de vorm van culinaire hoogstandjes. Spanjaarden eten soms rare dingen maar de Fransen kunnen er ook wat van. Vorig jaar hebben we een menu gegeten dat leek samengesteld uit beschermde planten- en diersoorten. Als ex-boswachter kwam ik zonder moeite aan de vier bekeuringen: merelpaté, wijngaardenslakken, cantharellen en kikkerbilletjes.

Maar dit jaar is alles anders. Punt één op de prioriteitenlijst is de internetverbinding. En waar hebben ze gratis en ongelimiteerd Wifi? Bij “MacDo”, zoals de Fransen MacDonalds afkorten. Dus in plaats van een gevulde duivenborst of een half kwarteltje bestaat de lunch deze reis uit Big Macs, patat en cola. Als ik opzij kijk naar de andere gasten denk ik niet dat het lukt om wat af te vallen deze week.

Donderdagochtend 9.00 uur, 9 oktober 2008.

Ooit waren we zo optimistisch om in december heen en weer naar Spanje te rijden, dat nooit meer. Het is in oktober al erg genoeg als het regent. Op veel plekken ligt geen Zoab, de meeste Fransen blijven stug 130 rijden hoewel je maar 110 mag als het regent en het stuift zo erg dat je niet veel ziet. Vliegen is goedkoper en veiliger.

Agenda: zoveel mogelijk kilometers maken en vóór donker een overnachtingsplek zoeken.

Woensdag 8 oktober 2008.

We zijn in Sabiñanigo, in de verte lonken de toppen van de Pyreneeën. Het is een stadje zonder veel opzienbare gebouwen, een stadje met weinig charme of uitstraling. Dat het aan de voet van de bergen ligt is eigenlijk het enige positieve van deze plaats. Eén keer per jaar verzamelen zevenduizend wielrenners zich hier om mee te doen aan de Quebrantahuesos, de “bottenbreker”, vernoemd naar de Lammergier die zijn prooi van grote hoogtes laat vallen om zo op de grond het merg uit de botten te kunnen eten. Er rijdt wel eens een te fanatieke wielrenner een ravijn in maar tot nu toe hebben ze de stoffelijke overschotten steeds geborgen vóórdat de bottenbreker zijn portie kwam opeisen. De “marcha cicloturista” of de toertocht van 205 kilometer met ongeveer 4000 te klimmen hoogtemeters loopt altijd via Jaca over de Col de Somport naar Frankrijk, via de Marie Blanc en de Col de Portalet weer terug naar Sabiñanigo. Twee keer heb ik meegedaan, hij is zwaar, heel zwaar. Vandaag heb ik de Portalet beklommen vanaf de Spaanse kant. Een makkie omdat de starthoogte al op 1100 meter ligt. Via Col de Portalet (1860 meter) fiets ik deze keer Frankrijk in en na 70 kilometer, bij de benzinepomp in Laruns op zo´n 500 meter hoogte stap ik weer bij Cokky in de auto. Dit is de mooie kant van de Pyreneeën, prachtige beukenbossen, dorpjes met veel bloembakken en de benzine is er 35 cent per liter duurder. We zijn in Frankrijk.

Woensdagochtend 9.00 uur, 8 oktober 2008.

Het is nog droog en niet heel erg koud, 7 graden. Dit hotel is gelukkig lekker vroeg met het serveren van het ontbijt. Rond 9 uur lukt het om weg te fietsen om de Portalet te beklimmen vanaf de Spaanse kant.

Agenda: Frankrijk in op de fiets en daarna met de auto tot voorbij Bordeaux rijden.

Dinsdag 7 oktober 2007.

“Segovia is wel veranderd hoor, toen was het nog een dorp maar nu is het echt een stad geworden” waarschuwde de mevrouw van het hostal ons toen ze hoorde dat we er 25 jaar geleden al een keer geweest waren. Ze heeft gelijk natuurlijk, alles is veranderd vergeleken met 25 jaar geleden. Wij zijn trouwens zelf ook veranderd, toen was alles in Spanje nieuw en bijzonder voor ons, nu bekijken we het met andere ogen.

De eerste keer dat we hier waren was het voorjaar, alles was groen. Voordat we nu bij de stad aankomen passeren we uitgebreide nieuwbouwwijken in een droog en dor landschap. Het heeft al héél lang niet geregend, zo te zien, en de omgeving lijkt ons saai en onaantrekkelijk om in te wonen. Maar het aquaduct, het kroonjuweel van Segovia, is gelukkig onveranderd indrukwekkend gebleven. Het plein erachter is nog steeds sfeervol met de terrasjes, de oude gevels en de smalle winkelstraatjes, en de kathedraal steekt nog steeds majestueus overal boven uit. Het oude deel van de stad staat vol kerken en andere monumenten en in 2016 zal Segovia Culturele Hoofdstad van Europa zijn. Vandaar zeker dat er zoveel bouwkranen staan bij de ingang van de stad. We wandelen een poos rond, maken foto´s, zitten even op een terrasje in het zonnetje. En nee, we hebben niet bij El Bernardino gegeten, we hebben de afgelopen week al zo vaak uitgebreid gegeten dat we even geen zin hadden in speenvarken.

Segovia: prachtig voor een ééndaagse excursie. En nu gaan we gauw weer terug naar het kleine San Ildefonso.

In de Koninklijke Tuinen in San Ildefonso ronken de Koninklijke heggescharen en de Dames van de Veegdienst verwijderen de gevallen Koninklijke blaadjes.

Agenda: naar Segovia.

Maandag 6 oktober 2008.

“Er ligt een dorpje precies tussen de pas en Segovia in, dat is handig, dan kan je daarvandaan de Navacerrada nog een keer opfietsen, maar dan van de goede kant, en het is maar 11 kilometer buiten Segovia dus dan kunnen we de dag erna een dag naar de stad”. Gisteren ben ik afgedaald naar San Ildefonso maar de klimtijdrit van de Vuelta was hiervandaan omhoog. Dus na het ontbijt fiets ik omhoog, over het wegdek dat nog vol staat met teksten als “Conta” en “Titan31”, ik zie zelfs een paar keer “Go Lance, go!” staan. De middag brengen we door in het dorp, dat tot onze verrassing een mooi Koninklijk Paleis huisvest, met prachtige tuinen. De zon schijnt, de terrasjes zitten vol, de bladeren tonen hun prachtige herfstkleuren tegen een achtergrond van bergen en blauwe lucht. Het dorp is sfeervol en staat vol monumentale gebouwen, waaronder een glasmuseum. Na de lunch (speenvarken), op het terras, met een flesje rosé, wandelen we door de uitgestrekte tuinen. Wat een perfecte plek om een zonnige herfstmiddag door te brengen. Alleen jammer dat de fonteinen niet werken. Er zijn 9 grote fonteinen en nog veel meer kleine. Slechts een paar dagen per jaar werken alle fonteinen en dan kost de tuin 3,40 euro entree. De rest van jaar mag iedereen gratis in de tuinen van de koning wandelen maar dan blijft de kraan dicht. Waterbesparing? Of bezuiniging vanwege de Crisis? Tja, als er bij iedere kraan een sticker zit die oproept tot zuinig zijn met water moet de Koning natuurlijk het goede voorbeeld geven.

Maandagochtend 8.30 uur, 6 oktober 2008.

Het nadeel van sommige hotels is dat ontbijten pas om 9.00 uur mogelijk is. De receptie is uitgestorven maar wel erg sfeervol. Buiten is het helder en koud. Wat dat betreft is een uur later op de fiets stappen zo gek nog niet.

Agenda: de Navacerrada-pas vanaf deze kant opfietsen, net als de klimtijdrit van de Vuelta vorige maand, vanmiddag de tuinen bezoeken.

Zondag 5 oktober 2008.

Ik kan niet buiten mijn racefiets. Veel niet-fietsers kunnen moeilijk begrijpen dat ik hem altijd meeneem als we langer dan vier dagen weg gaan. Collega racefietsers begrijpen het direct. Vijf weken zonder racefiets is rampzalig. Wat zeg ik, bijna twee weken zonder te fietsen maakt dat ik vandaag met een veel te hoge hartslag, of met een veel te laag tempo en een goede hartslag, de Puerto en los Cotos en de 1860 meter hoge Puerto de la Navacerrada beklim. Eerst zat ik met die vervelende blaasontsteking, toen ging het regenen op de geplande fietsdagen en nu is mijn lijf al zeker een kilo zwaarder en het fietsen al een beetje ontwend. Ooit ben ik na vijf weken zonder te fietsen weer vrolijk opgestapt. Ach, de eerste kilometers gaan best maar daarna is het lijden, de fiets is een martelwerktuig geworden, een beetje verkeersdrempel lijkt op een flinke pas, mijn zadel voelt veel te smal en kogelhard aan en aan Coll de Rates hoef ik de eerste vier weken niet eens te denken. Terwijl normaal Coll de Rates een makkie is, stelt niets voor. Dat wil ik niet meer meemaken en noodgedwongen sleep ik mijn racefiets mee en probeer ik nu iedere dag een pas te bedwingen tot we in Nederland zijn. Nederland probeer ik te overleven door minimaal twee keer per week 80 kilometer te fietsen. Terug in Spanje hoef ik dan maar een klein beetje extra te trainen om weer met de mannen van de fietsclub te kunnen genieten van het Spaanse landschap. Denk dus niet dat ik sportief ben, het is gewoon bittere noodzaak.

Zondagochtend 8.30 uur, 5 oktober 2008.

De zon schijnt al op de bergen boven Rascafria. Het is onbewolkt en het gras in de schaduw van de bomen is nog wit bevroren. Wat wil je, we zitten op 1150 meter hoogte en dan koelt het flink af in de herfst.

Agenda: Ik ga op de fiets richting Segovia en Cokky speelt volgauto.

Zaterdag 4 oktober 2008.

Zoals gebruikelijk wanneer we onderweg zijn gunnen we ons de rust niet om nog een keer Aranjuez in te gaan om de historische binnenstad te bekijken. “Het is hier leuk, we komen nog wel eens terug dus we kunnen beter wat bewaren voor de volgende keer”, is het standaard excuus om op te breken en verder te gaan. We nemen de snelweg rond Madrid en rijden iets ten noorden van de stad het “Parque Regional Cuenca Alta” in. In Manzanares el Real hadden we een camping uitgezocht, op de kaart te zien kan ik daar vandaan een prachtige ronde fietsen. Er rijden inderdaad véél racefietsers rond maar ik vind het hier te druk, er is veel hardrijdend verkeer op te smalle wegen. Dit natuurgebied is duidelijk de speeltuin van de Madrileñas in het weekend. Dus rijden we een stukje door, over een pas met véél uitzicht, dennen en eiken en wandelaars en paddestoelenzoekers, naar Rascafría. Daar nemen we een hotel en ik fiets 14 kilometer terug omhoog naar de Puerto de la Morcuera (1796 meter). Na de frisse afdaling is het heerlijk bijkomen in het ligbad. Vanavond diner in het hotel. Morgen gaan we verder, richting Segovia. Ik fiets omhoog tot bovenop de 1860 meter hoge Puerto de Navacerrada, en voor de koude afdaling begint stap ik dan lekker bij Cokky in de warme auto.

Zaterdagochtend 8.15 uur, 4 oktober 2008.

De nachten zijn koud op de Meseta, het is 4 graden als we wakker worden. De zon schijnt, de vogeltjes fluiten. Zo´n 8 jaar geleden, op verre reizen, lieten we wel eens een rolletje foto´s afdrukken, dat stuurde we dan naar Dick, die scande het in en mailde het naar de familieleden en vrienden die ons reisverslag lazen. Nu, met de laptop in de tent en wifi op de camping kan iedereen meteen zien hoe we er bij liggen. De nieuwe laptop heeft ook nog een webcam.....
Agenda: we gaan verder naar een andere camping, dichter bij Segovia. Geen idee of ze daar ook wifi hebben. als ik er maar kan fietsen.

Vrijdag 3 oktober 2008.

Om elf uur rijden we weg, huis en poezen achterlatend bij Thom en Wilma, in uitstekende handen. Het eerste uur is het net of we gewoon naar het vliegveld rijden om iemand op te halen, pas voorbij Valencia begint de vakantie. Over de mooie, moderne en rustige snelwegen rijden we richting Madrid. Steeds minder stadjes en dorpen komen we tegen. De meseta is uitgestrekt en droog, bij Utiel zijn de druivenplukkers bezig in de uitgestrekte wijngaarden. Aan de horizon waakt de Osborne Stier over de velden. Om een uur of vier komen we aan op de camping in Aranjuez. En dat allemaal omdat Marieke zei: “Als ik jullie was, zou ik naar Aranjuez gaan, dat lijkt me zo mooi”. Ze heeft gelijk: de camping is uiterst prettig en ligt op loopafstand van het stadje, dat beroemd is om zijn Koninklijk Paleis en de uitgestrekte tuinen. De grootste ommuurde tuin van Europa ligt hier, van wel drie kilometer lang, met veel oude en bijzondere bomen. De rivier de Taag stroomt langs het plaatsje en zorgt voor voldoende water voor bevloeiing, de bomen zorgen voor een lommerrijke atmosfeer en de eerste kastanjes vallen op het pad. Het is een graad of 18, de zon schijnt, de fonteinen spuiten en wij hebben vakantie. Morgen gaan we de oude binnenstad bekijken.

Vrijdagochtend 8.10 uur, 3 oktober 2008.

Er zijn vrij veel wolken maar de zon komt er ook af en toen doorheen. Het bleef gisteravond lang aangenaam buiten. De minimumtemperatuur kwam uit op 14 graden en het maxium was 26,8 graden. (56% luchtvochtigheid).
Agenda: rond 11 uur vertrekken we richting Madrid. Waarschijnlijk nemen we daar een camping.
Alles werkt, we hebben dus een laptop met alle noodzakelijke programma's erop. Als het goed is kan hij een draadloos netwerk opsporen. Als het mogelijk is wordt er dus gewoon door gelogd. De planning is dat we op 10 oktober in Nederland zijn.
Nog even met de poezen gewandeld, ze zijn in goede handen. Altijd prettig om te weten dat ze het naar hun zin hebben. Oscar mag zelfs bij de Thom en Wilma op bed slapen. Sinds het kouder is geworden heeft hij onmiddellijk zijn oude gewoonte weer ingesteld. Koepoes is al minder schuw. Ach, diegene die ze te eten geeft vinden ze toch het liefst.

Donderdag 2 oktober 2008.

Sommige vrienden komen om te fietsen, anderen om te wandelen of op het strand te liggen. Er is ook een categorie mensen met een andere hobby: lekker uit eten. Wij passen ons gewoon aan, wil er iemand fietsen, dan fietsen we mee en vandaag gingen we dus mee uit eten. Zoals ik voor een fietser een route bedenk (ik zal hem even van Castell de Castells naar Tarbena laten fietsen, dat zal hem leren!) zo hebben we voor anderen een lijstje van uit te proberen restaurants. Speciaal voor Wilma en Thom hebben we een lijstje met de betere en dus duurdere adressen. Vandaag stond Restaurante Elvea in Pego gepland. Op het ongezellige industrieterrein staat een mooi rustiek ingericht restaurant met verschillende eetmogelijkheden: van een eenvoudig menu del dia tot eten van de luxe kaart. We kiezen voor de middenweg: het “menú traditional”, met drie prachtige voorgerechtjes, vis of vlees als hoofdgerecht (nee, er zit geen schaal patat bij) en een schilderachtig toetje met ijs van onder andere viooltjes en kruidkoek. Met wijn, water en koffie erbij zijn we bijna 150 euro kwijt voor 4 personen, voor heerlijk eten en goede, vriendelijke bediening. En het is natuurlijk helemaal lekker dat onze vrienden erop staan om te betalen.

Morgen gaan we op weg, tot aan Segovia. “Gaan jullie naar Segovia?”, vraagt Manolo en begint te glunderen. Hij denkt vast aan het prachtige Romeinse aquaduct.  “Dan moet je “Cochinillo asado en horno de leña” eten bij El Bernardino”, dat restaurant kennen alle Spanjaarden. We gaan het aquaduct bekijken, de mooie binnenstad fotograferen een flinke berg op fietsen en verder zien we wel. Speenvarken uit de oven? Nu even niet.

Donderdagochtend 7.45 uur, 2 oktober 2008.

Mooi weer, nauwelijks bewolking alleen wat condensstrepen van vliegtuigen. Die zie je hier niet zo vaak. Het betekent dat de luchtvochtigheid hoog is want ze lossen maar moeilijk op. Verder is het behoorlijk afgekoeld naar 11, 8 graden. Gisteren was een prachtige dag met een maximumtemperatuur van 26,5 graden.
Agenda: om 10.30 uur hebben we een afspraak met Toni en Santi over onze verbouwplannen. Het blijft na al die jaren dat de bouwwereld het extreem druk had toch onwerkelijk dat ze gewoon zelf bellen voor een afspraak en overleggen met de gemeente. Werden in 2007 voor de communidat Valencia nog 75.000 huizen opgeleverd, nu is dit gedaald tot slechts 21.000 stuks. Ze zoeken nu echt werk.
Vanmiddag gaan we met Thom en Wilma eten in Pego.

Woensdag 1 oktober 2008.

Dat we schoonmaakruzie krijgen vlak vóór we met vakantie gaan weten we inmiddels dus daar kijken we niet raar meer van op. Wilma en Thom moeten natuurlijk een schoon, gezellig huis aantreffen, dat ruikt naar appeltaart, met een gezellig gedekte tafel op het terras, parasolletjes uit, bloeiende bloemetjes, een glaasje cava en de poezen moeten netjes op een rijtje zitten, keurig gekamd en een strik om. Nou, die appeltaart is gelukt, de rest bijna. Maar er moeten nog zoveel andere dingen geregeld worden. De laptop heeft het begeven. Ja, het valt onder de garantie maar nee, hij is natuurlijk niet gerepareerd binnen twee dagen. Mijn meest gebruikte lens is kapot, repareren kost 250 euro. Er komt deze week een mooie nieuwe lens uit, in Nederland, maar dan zit ik onderweg zonder mijn favoriete lens. En mijn lezers wensen ons allemaal een fijne vakantie toe maar zetten er meteen bij dat ze toch wel iedere dag een foto en een verhaaltje verwachten. Nou, zonder lens en zonder laptop zal dat niet meevallen. Dus, op weg naar het vliegveld, ben ik even langs de Mediamarkt gereden, kijken of ze een leuke laptop in de aanbieding hadden. En ja hoor, toevallig was dat het geval. Nu even gauw alle programma´s die ik nodig heb er op zetten. “Even gauw?” Dit ding heeft Vista, en hij praat nog Spaans ook. Dit is geen vakantievoorpret, dit is vertrekstress. Maar ja, zo verslaafd als sommige mensen zijn aan het lezen van mijn log, zo verslaafd ben ik aan het maken van mijn log.

Woensdagochtend 8.00 uur, 1 oktober 2008.

Het wordt een prachtige dag, het is windstil, onbewolkt en 13,3 graden. Gisteren was de maximumtemperatuur 24,2 graden.
De eerste vruchten van de Kaki zijn rijp. Mijn moeder is er gek op. Tien jaar lang arriveerden mijn ouders rond deze tijd om een half jaar te overwinteren. Het gras begint weer groen te worden, de hitte is voorbij. Wij hebben weer lange broeken aan en mijn vader zou zijn korte broek aantrekken en zeggen, "compleet zomer hier." Rond 20 oktober zoeken we ze op in de Noordoostpolder, steeds een half jaar "verhuizen", werd ze een beetje te veel.
Agenda: Badkamers schoonmaken, nog even het dorp in, Wilma en Thom ophalen uit Valencia.