Wonen in Spanje

Zondag 30 november 2008.

Mannen van de klok zijn het, die van de fietsclub. Koud of niet, op zondag fietsen we weg om acht uur, letterlijk klokslag acht uur, als de kerkklok slaat. Het zijn mannen van gewoontes en van tradities. Volgende week is het december, dan mogen we om half negen vertrekken, dan is het om acht uur nog te koud en te donker. “Waar gaan we volgende week almuerzo houden?” vraagt Manolo als we nog maar net aan tafel zitten. “Adsubia natuurlijk, daar krijgen we altijd lekker veel polvorones!” Genietend wrijft hij over zijn buik. Morgen begint december, en in december hoort een bar of restaurant zijn gasten te trakteren op het traditionele Kerstsnoep. Liefst met een glaasje zoete moscatel erbij, natuurlijk. Het eerste jaar vonden we ze niet lekker, “polvo” is het Spaanse woord voor “stof”, “azucar de polvo” is poedersuiker en als je pech hebt een verkeerde uit te kiezen is het net of je een hap droge poedersuiker naar binnen moet werken. Ook in winkels staat vaak een schaaltje snoep, Manolo van de ferreteria heeft 6 kilo ingeslagen. Goede klanten mogen vast stiekem proeven in zijn kantoortje. “Deze is lekker, met chocola”, raadt Remoli aan. Hij neemt er nog één. Ook hij is een stuk zwaarder dan vorig jaar, het is niet moeilijk te raden wat per 1 januari weer de goede voornemens zullen zijn.

Zaterdag 29 november 2008.

We moeten toch naar Elche dus kunnen we wel bij het huis gaan kijken waar Leo en Joke op geboden hebben, 35 kilometer daar vandaan. Ze hebben het huis maar één keer bezocht, dus thuis in Nederland zitten ze nog met wat vragen. Hoe groot was de carport ook al weer? Waar zitten de kasten ook al weer in de slaapkamers? Zit er in het stookhok een aansluiting voor een wasmachine? Waar zit de pomp van het zwembad? We hebben een glimp opgevangen van het dorp, maar zijn er winkeltjes? En restaurantjes? We leggen ieder stopcontact en alle hoeken van het huis en de tuin vast op foto en vragen de vriendelijke (Hollandse) buren de oren van het hoofd. Die schenken goede koffie en hebben twee poezen, dus de buren zijn goedgekeurd. Restaurant Fogon, net buiten het dorp, zit op almuerzo-tijd vol, geen Engelsman te zien, goed eten en drinken: goedgekeurd. Op de terugweg checken we nog even één van Leo´s belangrijkste eisen: de nabijheid van de Mediamarkt. We zijn er zó, ze hebben alles en ze zijn van maandag tot en met zaterdag open van 10 tot 10. Goed dat er bij ons geen een in de buurt zit. Beladen met een terrabyte aan externe harde schijfruimte, een nieuwe muis, muismat en een nieuwe afstandsbediening voor de tv/satelliet verlaten we het pand. Goedgekeurd!

Het is nog donker buiten. Agenda: om 7 uur Mo naar Elche brengen en daarna naar het toekomstige huis van Leo en Joke rijden om wat dingen op te meten en foto´s te maken.

 Vrijdag 28 november 2008.

“Dat verwarmingssysteem is nieuw, ik heb het nog nooit geïnstalleerd maar het moet erg goed zijn. Ga maar mee naar Benissa, daar zit iemand van Daikin die jullie er alles van kan vertellen”. Dus gaan we samen met Remoli naar de JuJuJu, waar we uitleg krijgen over Altherma. Een systeem om het huis te koelen en te verwarmen, met gebruik van zonne-energie en een warmtepomp. Dat zou weinig elektriciteit gebruiken en dat komt goed uit want tegen de tijd dat de stroom bij ons huis aankomt zitten er niet veel volts meer in de kabel. Als we vloerverwarming nemen en roosters in het plafond zie je nergens in huis een radiator of een airco zitten. Het is een prachtig systeem, alles per vertrek regelbaar, heel comfortabel. Omdat we op een koude plek wonen besluiten de mannen om voor de leidingen van de vloerverwarming een onderlinge afstand te hanteren van 15 in plaats van 20 centimeter, voor die dag of 10 per jaar dat het écht koud is. Zoals nu. Aan de zonsondergang kunnen we al zien dat het weer een heel koude nacht gaat worden. In heel Spanje ligt sneeuw op de bergen maar hier niet. “Ik weet nog dat een jaar of 25 geleden er zó veel sneeuw lag ín het dorp dat de gemeente een sneeuwpoppenwedstrijd heeft georganiseerd”, vertelt Carmen. Dat zou mooi zijn om foto´s van te maken, maar we wachten daarmee liever tot de volgende winter, als we vloerverwarming hebben.

Vrijdagochtend 8.02 uur, 28november 2008.

Alles is droog, er is geen dauw door een flinke wind uit het noord-westen. Vannacht was het helder en de temperatuur zakte naar 2,8 graden. Gisteren was een geheel bewolkte, zeer koude, dag. De maximumtemperatuur was 9,5 graden. Er viel ook nog eens 8 mm regen. De krant kopt, "Koudste dag in november in 41 jaar gemeten op het vliegveld van Alicante."
Agenda: Dode bomen wegzagen bij Juan. Almuerzo in bar Juans en om 12.00 uur gaan we met Remoli naar Daikin om ons te laten voorlichten over het Altherma systeem.
De opkomende zon verlicht prachtig de Bernia.

Donderdag 27 november 2008.

Iedere ochtend laten we onze webloglezers meekijken in onze agenda. Ik weet niet zeker meer hoe het gekomen is, misschien omdat ons best vaak gevraagd wordt wat we nu de hele dag doen als rentenier in Spanje. Het heeft nog een voordeel, als er staat, “tegels uitzoeken”, dan ontvangen we een uur later een mailtje van een trouwe lezer. Hij koopt bij de fabrieken in Castellon tegels in voor de Nederlandse markt en wij mogen gebruik maken van zijn contacten bij die fabrieken. Zet ik in de agenda, “processierupsen in de dennen bestrijden”, dan ontvangen we nog diezelfde dag een mailtje met een gouden tip dat er lokstof te koop is in Frankrijk waarmee je de vlinders kan vangen zodat je bijna geen rupsen krijgt. Natuurlijk heeft het niet alleen voordelen, als in de agenda staat, “naar Valenciaanse les”, dan krijg ik uit België direct een verzoek om even de volgende zin te vertalen:

“Diu la llegenda que un príncip musulmá en abandonar la Vall de Gallinera es va girar, la va mirar amb tristes una ultima volta. Va dir en veu baixa unes paraules que el vent es va endur i amb llagrimes als ulls es va anar allunyant a poca poc tot deiscant al seu darrera…….

Nou Marc, dankzij mijn lieve juf Valenciaans, komt hij hier:

“De legende vertelt van een Moslim-prins die bij het verlaten van de Vall de Gallinera zich omdraaide en voor de laatste keer met een trieste blik omkeek. Met zachte stem zei hij een paar woorden die de wind met zich meenam en met tranen in zijn ogen liep hij langzaam verder weg.”

Marc, stop met huilen, nog drie weken en je ziet het kasteel van de Moor weer terug dat nog steeds uitkijkt over de prachtige Vall de Gallinera.

Donderdagochtend 8.52 uur, 27 november 2008.

Onze poezen zijn duidelijk niet gewend aan slecht weer. Oscar is humeurig en baalt duidelijk dat alles in de tuin nat is, hij weigert om binnen voor de kachel te gaan liggen: "ik lig hier iedere ochtend in de zon dus vandaag ook, zon of geen zon." Gisteren hadden we de laagste maximumtemperatuur van dit jaar, het werd niet warmer dan 9,5 graden. Van 10.00 uur tot 16.00 uur viel er regen, in totaal 9 mm. Nu is het 8,3 graden, zwaar bewolkt en soms valt er regen.
Agenda: weer naar de cursus Valenciaans. (extra les). Keukens kijken, opruimen, dia´s inscannen.

Woensdag 26 november 2008.

Vroeger vond ik het Valenciaans lelijk klinken, nu ik eraan gewend ben voel ik me na 5 weken Nederland pas weer echt thuis als ik Valenciaans hoor praten. Het is dus tijd voor een cursus Valenciaans, zodat ik meer versta. Het is koud en het regent. Goed weer om naar Valenciaanse les te gaan. In Benissa, verzorgt de gemeente een gratis cursus “Valencià per a estrangers”, of Valenciaans voor buitenlanders. De meeste fietstermen ken ik langzamerhand wel in het Valenciaans: “batxe” betekent dat er een gat in de weg zit, als ze “gos, gos” roepen worden we aangevallen door een hond en “tinc fam” betekent: “ik heb honger”. Beetje bij beetje begrijp ik steeds meer, vooral de woorden die op het Spaans lijken. Een deel van de woorden lijkt rechtstreeks uit het Frans te komen, maar de grammatica is nogal ingewikkeld en de uitspraak lijkt helemaal niet op het Frans. Echt praten zal niet meevallen, maar aan de juf zal het niet liggen. Ze is jong, leuk en enthousiast en ze doet erg haar best om het handjevol buitenlanders te overtuigen van de schoonheid van haar taal. “Fa fred”, het is koud, maar gelukkig zit er ook een bar in het gebouw, met een al even leuke juffrouw achter de bar. Ik bestel twee carajillos, tegen de kou. “Kijk, daar staat een gaskacheltje, gaan jullie maar lekker aan dat tafeltje zitten”, wijst ze. Dat doen we, ze heeft gelijk, “Fa fred”. Morgen wéér les. “Adeu”.

Woensdagochtend 8.10 uur, 26 november 2008.

Brrrrr... het is zwaarbewolkt maar 7 graden er valt zelfs af en toe een druppel regen. O ja, het waait ook nog vanuit het westen. Gisteren was tegen de verwachting in een onbewolkte dag maar toch werd het niet warm de temperatuur bleef steken bij 13,7 graden.
Agenda: De aanhanger is nog aangekoppeld dus we moeten naar het ecopark om een vracht takken te lossen. Hopelijk gaat het niet regenen, anders moeten we daarna heel lang in bar Juans carajillos drinken. O nee, dat kan niet want om 11.00 uur gaan we naar school, les in Valenciaans. Daarna vloertegels zoeken. O ja, en naar pilates. Druk, druk, druk.
Op de foto zijn de torentjes te zien van een mislukte urbanisatie, Medina, net boven de Engelse Lady Elisabethschool. Twintig jaar gelden zijn er ooit twee huizen gebouwd, daarna nooit meer wat.

Dinsdag 25 november 2008.

“Bij Hondon? Jullie vrienden zoeken een huis bij Hondon in de buurt? Maar waarom? Waarom komen ze niet hier wonen?” Nou, daar krijg je veel meer huis voor hetzelfde geld, vertellen we dan. En een ander argument is dat ze vinden dat in deze vallei erg veel Engelsen wonen, en dat het veel impact heeft op de woonomgeving. Dat is waar. Toen de “Quicksave” geopend werd dachten we nog dat een winkel met pakjes “gravy”, “mint sauce” en “Christmas crackers” geen lang leven beschoren zou zijn maar dat hadden we verkeerd ingeschat. Toen er een “Fish&Chips” hier in het dorp gevestigd werd hebben we er serieus over nagedacht om maar naar elders te vertrekken. Maar het is te laat, we zijn al teveel geworteld hier. De Engelse pond zakt weer lekker de laatste weken (€ 1.19) dus er komen in ieder geval, mede dankzij “la crisis”, weinig Engelsen meer bij en sommigen gaan zelfs terug naar Engeland. Toch zorgen de Engelse medebewoners voor ons extra inkomen. Vandaag hebben we 50 euro verdiend met het werken in de tuin van een Engelsman van 80 jaar, hij kan zelf zijn bomen niet meer snoeien. Gisteren hebben we 50 euro verdiend omdat we de Spaanse APK-keuring geregeld hebben voor de auto van een Engelsman. Toen de man de baas bleek te zijn van de “Fish&Chips” had ik bijna nog geweigerd, ik heb ook zo mijn principes. Toch kreeg ik een beetje medelijden met het echtpaar. Ze zijn zo rond de 65 jaar en zien er grijs, grauw en afgetobd uit. Wat wil je als je de hele dag met je neus boven het Engelse culinaire hoogstandje hangt. Wel heb ik eerst voorzichtig om een hoekje naar de auto gekeken want ik was echt niet in een “Fish&Chips” auto naar Denia gereden.

Dinsdagochtend 8.10 uur, 25 november 2008.

Onbewolkt, er staat veel wind vanuit het noorden. De minimumtemperatuur is vannacht gezakt naar 7.3 graden. Gistermiddag raakte het bewolkt en ´s avonds viel er een buitje van 2 mm. De maximumtemperatuur kwam uit op 17,1 graden, vochtig is het niet meer met 48% luchtvochtigheid.
Agenda: Santi, de architect komt om de laatste dingetjes op te meten. Cokky regelt dat wel want ik ga bomen snoeien bij oude Engelsen. Daarna gaat ze naar Inma, de kapster, de vrouw van Santi en de zus van Toni.
Luz is de beste bomenklimmer van onze katten, zelfs op de dunste takjes weet ze haar evenwicht te bewaren.

Maandag 24 november 2008.

Boswachter, beheerder van een camping, strandtenthouder, een bed en breakfast runnen. Mensen hebben hierbij meestal een romantische voorstelling en hier tegen ingaan heeft geen zin, tegenargumenten worden niet geaccepteerd tot ze het zelf een tijdje mogen proberen. Mijn ouders beheerden jarenlang een flinke camping op de Veluwe, zelf ben ik jarenlang boswachter geweest in duinen en praatte bijna dagelijks even op het strand met de eigenaar van een strandtent. Drie winters lang beheerden we in Cataluña een huis waar ook betalende gasten konden komen. Toch kan ik mij die romantische gedachten gang wel voorstellen. Je hebt een zware kantoorbaan, het is weekend, de zon schijnt, je loopt buiten te genieten van de zingende vogeltjes en ja hoor, daar is de boswachter, in een groen pak, met een verrekijker, lekker op zijn fiets in de mooie natuur. Dat hij werkt op zondag en jij vrij bent, vergeten we even, net als bij die andere beroepen. De eerste jaren probeerde ik nog uit te leggen dat een boswachter in de praktijk heel anders functioneert dan wordt verondersteld. Of dat er ook heel slechte jaren zijn voor een strandtenthouder. Of dat mijn broer en ik nooit met mijn ouders op vakantie konden omdat zij dan de camping moesten beheren. Of dat je helemaal gek wordt van het beddengoed wassen bij een bed and breakfast. Algauw had ik in de gaten dat de mensen helemaal niet wilden dat ik hun droom ontnam. Het werkte veel beter om juist het romantische beeld te bevestigen. Kom op, dacht ik. Als ze erom vragen kunnen ze het zo krijgen. In mijn groene uniformjas had ik altijd een paar konijnenstrikken, een uilenbal of een paar fazantenveren. Op die manier heb ik heel wat kinderzieltjes voor de natuur gewonnen. Dat is prima, dat is goed voor de natuur maar het was natuurlijk niet de bedoeling dat ze ook zelf boswachter zouden worden. Sorry,  Thomas.

Maandagochtend 8.00 uur, 24 november 2008.

Het is onbewolkt maar niet erg koud, 11,4 graden, dat komt doordat er een beetje wind staat uit het zuid-westen. Gisteren was een dag met maar weinig wolken en veel zon, de maximumtemperatuur liep op tot 18.8 graden.
Agenda: Sintra naar de garage brengen, voor een 15.000 km beurt. Met een auto naar de ITV, en nog een paar dingen maar dat ben ik vergeten, die weet Cokky nog wel.
De goudsbloemen doen het nog prima.

Zondag 23 november 2008.

“Ik zet mijn fiets tegen die van jou, hoor”, zegt Paco die ook op een Orbea Orca rijdt. “Prima als we dan terugkomen hebben ze misschien kleine Orca´s gemaakt”. In de winter rijdt de fietsclub van Xaló ongeveer diezelfde afstanden als in het fietsseizoen, zo tegen de 90 kilometer maar ze zorgen er wel voor dat de tocht zo vlak mogelijk is. Tegen 10 uur zijn we in Font d´ En carròs, een dorpje even voorbij Oliva, een stukje het binnenland in. De naam Font d´ En carròs betekent: “de plaats met de bron”. Bij deze bron, in het midden van het dorp zetten de fietsen neer. De oude platanen zorgen voor een Fransachtig sfeertje. Na de Almuerzo rijden we terug over Pego. Manolo, die de chef is van de ferreteria , de ijzerwarenzaak, vraag ik om kartonnen dozen om spullen in op te bergen voor de verbouwing. Ik zie hem nadenken. Om Sagra te bereiken moeten we over een heuvel heen, Alt d´Pilarets. Manolo heeft het zwaar, “Jaume, het hulpje, gooit altijd alle dozen weg”, hijgt hij. Kom op, ik zal hem helpen en duw hem omhoog. Dat bevalt Manolo wel, halverwege biedt hij aan dat Jaume de dozen zal bewaren, “als je door duwt”. Bijna op de top herinnert hij zich dat er toch wat dozen zijn. “Kom ze morgen maar halen, omdat je zo goed geduwd hebt. “

Zondagochtend 23 november 2008.

Het is zonnig maar er zijn ook wolken, vannacht is het niet erg afgekoeld. De minimumtemperatuur is 10,8 graden. Gisteren was een onbewolkte dag met een maxium van 22,9 graden.
Agenda: fietsen met Cokky en de club van Xaló.
Oscar slaapt uit, nou ja verder, op een tuinstoel in de opkomende zon.

 Zaterdag 22 november 2008

“Mijn paard en ik hebben springles, komen jullie een keer kijken en foto´s maken?” Ja, natuurlijk Monique, dat willen we wel eens zien. Dus rijden we naar Benimeli, waar tussen de zonovergoten sinaasappelboomgaarden paarden en paardenmensen een mooi plekje gevonden hebben. Juan heeft de auto volgeladen met lekkere dingen en aan de lange tafel genieten we, in Spaans-Nederlands gezelschap, van een uitgebreide lunch. Daarna worden de paarden opgetuigd en klaargemaakt. Ik dacht dat ík lang bezig was met mijn fiets, maar zo´n paard kan er ook wat van. Zadels moeten ingevet worden, hoeven schoongemaakt, manen gevlochten, en weet ik veel wat die blonde meiden allemaal nog meer tuttelen met zo´n beest. Eindelijk is het dan zo ver: ze gaan de ring in. Eerst lopen ze een paar rondjes om warm te worden en dan worden de hindernissen opgesteld. Op tv ziet het er zo eenvoudig uit: de ruiter neemt een aanloop en hop, het paard zeilt moeiteloos over een 2 meter hoge hindernis. Nu zien we dat het niet altijd vanzelf gaat, dat er lang geoefend moet worden. Anoeshka van 19 gaat verbazingwekkend makkelijk met paarden om, ze is duidelijk de baas en weet wat ze doet. Paarden, mooi om te zien maar voorlopig blijf ik mijn stalen ros trouw. Morgenochtend laat ik hem moeiteloos over de verkeersdrempels springen.

Zaterdagochtend 8.00 uur, 22 november 2008.

Het is onbewolkt en de minimumtemperatuur kwam uit op 5,4 graden. Het belooft een mooie dag te worden net als gisteren toen de maximumtemperatuur op 20,3 graden uit kwam. De luchtvochtigheid was nog wel hoog na twee dagen regen, 61%.
Agenda: eerst met de auto en aanhanger naar het ecopark om rommel van de zolder weg te brengen. Daarna fietsen met Gareth en vanmiddag samen met Juan kijken hoe Monica met haar paard over hindernissen springt.
O ja, deze bloemetjes hebben we een keer gekocht en zaaien zich gemakkelijk uit. Ze bloeien nu volop, ik ben alleen vergeten hoe ze heten. Het blad is aan de onderkant zilver-grijs.

Vrijdag 21 november 2008.

Dankzij de crisis begint het echte Spanje langzaam weer terug te keren. Remoli meldt zich al de dag nadat we hem een mailtje hebben gestuurd waarin wij vragen om een offerte uit te brengen voor de verwarming, elektriciteit en airco. Natuurlijk hadden we al een begroting van Toni gekregen maar we zijn vrij om een andere loodgieter of elektricien in te schakelen. Remoli zit bij de fietsclub van Xaló, Toni bij de fietsclub van Pedreguer en ik ben lid van beide clubs. Remoli heeft een mooi systeem van Daikin, het kan verwarmen, koelen en voor warm water zorgen. Ook wordt het geleverd in combinatie met zonnepanelen. Nooit geweten dat zo´n warmtepomp zo energiezuinig is. De airco werkt ´s winters gewoon andersom, het haalt warmte uit de buitenlucht en pompt die naar binnen. Het is mooi, want je hebt niets anders nodig dan stroom. Zowel Toni als Remo bieden ons ruimte aan om onze spullen tijdens de verbouwing op te slaan. Beiden hebben genoeg leegstaande panden. “Heb je veel werk”, vraag ik aan Remo. Hij knikt, “werk genoeg hoor”, maar als ik vraag of zijn klanten hem ook betalen komt er een lang verhaal los. Om het verhaal kort te maken, hij heeft zeker nog 50.000 euro aan openstaande rekeningen. Overal waar ik het vraag, ik ken alleen kleine zelfstandigen, hetzelfde verhaal, werk genoeg maar heel veel openstaande rekeningen. “Daarom ben ik er zo snel, de klant waar ik nu voor werk betaalt waarschijnlijk niet en jullie wel”. Na een lang en gezellig gesprek sturen wij hem weg omdat we naar pilates les moeten. Met tegenzin stapt hij in zijn bedrijfsauto. De afgelopen 8 jaar hebben we Remoli nog nooit zo ontspannen gezien.

Vrijdagochtend 7.50 uur, 21 november 2008.

Het is bijna onbewolkt, de laatste wolkjes trekken weg en in de laagste gedeelten van de vallei hangt een mistflard. De temperatuur is gezakt tot 5,1 graden en er zat 10 mm regen in het maatglas. Gisteren was de tweede dag met veel regen en zonder zon. De maximumtemperatuur bleef dan ook steken bij 12,9 graden. Dat gaat vandaag wel anders worden, de zon schijnt inmiddels uitbundig.
Agenda: bij Juan de palmen snoeien die rond zijn zwembad staan.

Donderdag 20 november 2008.

Zelf laat ik mij niet beïnvloeden door de modetrends. Ik heb er geen zin in om steeds maar iets nieuws te kopen of om iets te doen omdat het mode is. Ineens zie je alle mannen met een flinke klodder gel in hun haar rondlopen en over 10 jaar durven ze nooit de foto´s uit hun jeugd meer te laten zien omdat ze erop staan alsof ze net te maken hebben gehad met een flinke stroomschok. “Doe je zonnebil even af”, vraag ik vaak als ik iemand fotografeer. Want als er iets lachwekkend is zijn het 20 jaar oude foto´s van bebrilde mensen. Wat een enorme brillen, die moesten minstens tegen de kilo lopen. Ook zo´n schok is om jongens van mijn oude school weer terug te zien. De mode in 1974 was dat je haar minstens tot op je schouders hing en je een spijkerjasje aan had met in het borstzakje een duidelijk zichtbaar pakje half-zware shag. Eerst herkende ik de kaal geschoren, dikke man niet eens tot hij zich voorstelde: “ik ben Rob, we hebben samen op de Bosbouwschool gezeten”. Hij rookte niet meer en natuurlijk droeg hij ook geen spijkerjasje meer. Nee, ik ben blij dat de mode geen invloed op mij heeft, dacht ik nog. Tot ik vandaag dia´s uit 1989 aan het inscannen was.  Ik heb ze zeker 15 jaar niet meer gezien, mooie meiden op een klein druk Italiaans strandje. Ze gingen bijna bovenop ons liggen, dus een foto was zo gemaakt. Altijd een mooi plaatje gevonden, niets mis met deze Italiaanse schonen, tot vandaag: “Cokky, kijk eens, ze hebben nog háár onder hun armen!”

Donderdagochtend 9.00 uur, 20 november 2008.

We zijn wat langer blijven liggen, buiten regent het nog steeds. In de regenmeter zit 38 mm, dat is veel. De temperatuur is bijna niet gezakt, 10,6 graden als minimum en gisteren 12,6 als maxium. Geen zon gezien, dat gebeurt niet vaak.
Agenda: regenverlet !
De regendruppels hangen prachtig aan de "rejas", spreek uit als, reggas. Best handig dat traliewerk voor de ramen. We hoeven nooit de ramen dicht te doen als we weg gaan maar laten ze gewoon open en als je ligt te slapen bij een open raam dan staat er niet ineens iemand naast je bed. De katten houden er ook van, ze kunnen altijd naar binnen.

Ons huis 1995.

Woensdag 19 november 2008.

De zolder van ons huis moet leeg, wat zeg ik, het hele huis moet leeg voor de grote verbouwing. Het is vandaag perfect weer om daar eens mee te beginnen. Buiten regent het flink en binnen zitten we met drie verhuisdozen dia´s, duizenden die wel ingeraamd zijn maar niet in de officiële selectie kwamen. Die selectie heb ik bijna helemaal gedigitaliseerd, met moeite besluiten we dat we die dia´s wel weg kunnen gooien. “Weet je wat, we bewaren alleen de dia´s waar wij, of bekenden op staan.” Honderden plantjes, vlindertjes en zonsondergangen gooien we weg. Sommige dia´s van mijn werk als boswachter en de duinen bewaar ik toch maar. Het is ongelofelijk hoe bijvoorbeeld de duinen bij Wassenaar zijn veranderd. Waar dertig jaar geleden het zand ons boswachtershuis nog bedreigde groeit nu gras. Andere plekken waar de duinen begroeid waren is de bulldozer ingezet en stuiven ze nu nog wel. Dia´s van Spanje uit 1984, een prachtig riviertje met orchideeën. O ja, dat is bij Riaño, net voordat het liefelijke riviertje in een enorm stuwmeer veranderende, “Die bewaren we ook, dan gaan we eens terug om diezelfde plek nog eens te fotograferen.” De diascanner maakt overuren, het schiet lekker op, de zolder is al drie dozen minder vol.

Woensdagochtend 8.21 uur, 19 november 2008.

De regen klettert van het dak en het kwik is gezakt naar is 8,6 graden. Gisteren was het zonnig tot een uur of drie, de temperatuur liep op naar 17,1 graden.
Agenda: leeg. (nou ja, we moeten enorm veel opruimen voor de verbouwing kan beginnen.)
De poezen liggen in aanbidding voor het butaan gaskacheltje.

Dinsdag 18 november 2008.

“Gewoon helemaal leeg halen en opnieuw indelen”, zei mijn schoonmoeder dit voorjaar. Daar zit ik dan met mijn mooie bouwtekening waar we wekenlang over gepiekerd hebben. Ons huis heeft geen centrale verwarming, vier kleine slaapkamers, een enorme hal en een erg lange gang, veel nutteloze ruimte die we graag willen benutten. Zelf waren we niet verder gekomen dan hier en daar een muurtje eruit te slopen om zo grotere slaapkamers te krijgen. Hoe het dan verder ingedeeld moet worden weet mijn schoonmoeder ook niet en “helemaal leeg” kan niet echt want door het hele huis loopt een steunmuur. Toch zet het ons wel aan het denken. Daniel en Leonne weten de indeling voor een leeg huis wel te verzinnen. “Je moet de woonkamer en keuken aan de zonnige oostkant maken met twee openslaande deuren en de slaapkamers aan de donkere westkant.” Irene veegt nog een muurtje en een paar deuren weg. Santi, de architect maakt de tekening. Toni maakt de offerte. “Als je wilt beginnen we volgende week.” Ho, lang leve de crisis maar januari past ons beter. O ja, en nu wilt u natuurlijk weten wat er in die begroting staat. Toni bespreekt ieder punt nauwgezet met ons. Het hele huis gaat dus leeg, alle leidingen moeten opnieuw worden aangelegd, alle ramen vervangen, er komt een extra buitendeur, alles opnieuw tegelen en muren en plafonds stucen. Het totaal komt uit op, € 52.400. “Schilderen doen jullie zeker zelf, dan gaat er € 3400 af.” O ja, de BTW komt er nog bij maar dat is in Spanje 7%. “Zal ik de rekening maar naar je moeder sturen”, vraag ik aan Cokky. Het was tenslotte haar idee.

Dinsdagochtend 8.05 uur, 18 november 2008.

Onbewolkt en koud, het is 4,1 graden. Gisteren was ook een onbewolkte dag met 19,8 graden als maxium.
Agenda: het wordt een "regeldagje", eerst wat telefoontjes plegen, dan langs de garage van Juanjo om een afspraak te maken voor de grote beurt van de Sintra en vervolgens naar de computerdokter om de oude laptop op te halen. Dat kunnen we mooi combineren met een bezoekje aan Ruud en Marieke.
Cokky is trots op haar pompoentjes, erg groot zijn ze niet geworden. Volgend jaar beter.

Maandag 17 november 2008.

Nee, we zijn nog niet klaar met dit onderwerp want tijdens ons bezoek aan Nederland kwam er nog meer kritiek op het weblog: “Waarom moet heel de wereld weten dat jij een blaasontsteking hebt en Cokky opvliegers en wat jullie uitgeven aan vaste lasten?” Nou, voor ik daar over logde heb ik er wel even over nagedacht. Maar het zit zo: als ik een weblog van iemand iedere dag volg dan wordt het een bekende van mij, een soort vriend (of vijand) en dan baal ik ervan als zij of hij, ineens stopt zonder een duidelijke reden. Vertel mij dan waarom het stopt. Is het een echtscheiding of heeft de logger soms kanker? Schrijf het op maar laat mij niet in het ongewisse. Zo volg ik een weblog over een immigratie naar Zuid-Spanje en de weblogster vertelt nooit wat ze nu voor hun huis in Nederland kregen en wat het huis in Spanje nu kostte. Lafaard! Dat is nu net wat mij interesseert en waarom heb je het er dan niet over? Sommige gaan zelfs zo ver dat de naam van hun man of kinderen nooit vermeld wordt. Anderen staan op de rommelmarkt om hun spullen te verkopen en vergeten de opbrengst te vermelden. Waarom niet, vraag ik mij dan af want dat vind ik nou net leuk om te weten en ja, dan moet ik zelf wel de waarheid schrijven. Een enkele keer kan dat niet omdat anderen hun privacy eisen en niet zouden willen dat ik er over schreef. Het is mij wel duidelijk geworden dat de privacy grens voor iedereen ergens anders ligt maar een blaasontsteking of dat Cokky in de overgang is dat moet toch kunnen?

Maandagochtend 8.00 uur, 17 november 2008.

Het is al dagenlang hetzelfde weer, onbewolkt, koude nachten en overdag zo tegen de 20 graden. Zomers vermijden we de zon maar nu is het overdag koud in huis en buiten in de zon heerlijk. Ik blijf mij altijd verbazen hoe krachtig de zon nu nog is. Precies om 8 uur staat ons huis nu in de zon.
Agenda: werken in de tuin, en in de urbanisatie bij Howard en Linda kijken die wat bomen gesnoeid willen hebben.

Zondag 16 november 2008.

Wielrenners zijn net boeren: ze hebben altijd wel wat te zeuren over het weer. Het valt ook niet mee om je sport altijd in de buitenlucht te moeten bedrijven. Als je in Nederland moet wachten op mooi weer dan kan je beter een andere hobby zoeken, hier in Spanje hebben we het wat dat betreft een stuk beter getroffen. Na 6 weken afwezigheid verwacht ik een superfitte fietsclub aan te treffen, maar nee hoor. Ze zijn allemaal te dik en ze klagen dat ze niet hebben kunnen trainen: in oktober heeft het íedere dag geregend! Gezien de verhalen van onze huisoppassers nemen we dat met een korreltje zout, maar zelfs op het Spaanse journaal werd melding gemaakt van het feit dat het dit jaar al 25 weekenden geregend heeft. Vandaag is het onbewolkt dus met een man of 10 vertrekken we. Om 8 uur ´s ochtends, als het een graad of vier is. Handschoenen met vingers, lange broeken, dikke jassen en een enkeling zelfs met een sjaal voor zijn gezicht. Om 9 uur vertrekken zou een stuk aangenamer zijn, dan is de temperatuur hoger. Maar we moeten natuurlijk om 10 uur almuerzo houden dus dat is geen optie. Als we om elf uur vanuit Adsubia weer terug fietsen gaan de jassen los, de dikke handschoenen gaan uit en ik wou dat ik mijn zomerpakje aan had, zo heerlijk is het in het zonnetje. Het is te héét om in mijn winterbroek te rijden! Kijk, zo heb ik toch nog wat te klagen.

Zondagochtend 16 november 2008.

De nachten zijn helder en daardoor erg koud. Vannacht daalde het kwik tot 2,8 graden maar aan de grond heeft het een beetje gevroren. De zon is echter zo krachtig dat het al gauw aangenaam weer is, weinig wind en gisteren werd het 19,3 graden, netjes in de schaduw gemeten.

Agenda: fietsen met de club van Xaló.

De Japanse mispel bloeit uitbundig, honderden bijen komen op onze enige boom af. Van ´s ochtends vroeg tot dat de zon achter de berg verdwijnt, vliegen ze van bloem naar bloem. Dat moet een goede oogst worden, aan de bestuiving kan het niet liggen.

Zaterdag 15 november 2008.

“Zes jaar geleden hebben we onze spullen gepakt en met helemaal niets zijn we vanuit Wales naar Spanje vertrokken”, vertelt Gareth. Veel Engelsen zoals hij zijn er niet. Pardon, hij is niet Engels, hij komt uit Wales en dat maakt veel verschil. De Engelsen kunnen hem niet verstaan als hij Welsh praat. Een paar jaar nadat ik lid was geworden van de fietsclub werd hij ook lid. Een tweede buitenlander bij de club hoefde voor mij niet maar Gareth is anders. David (18) en Fraser (14), zijn kinderen, spreken nu vloeiend Spaans en Valenciaans, zijn vrouw geeft les op de Internationale school, hier vlak bij. Zelf krijgt Gareth nog steeds les in Spaans en Valenciaans. Hij spreekt het nu redelijk, wel met een enorm Engels accent. Gareth is de British Mobile Mechanic en voert al het onderhoud en reparaties aan auto´s uit bij u aan huis. Hij heeft het druk want heel veel Engelsen durven niet naar een Spaanse garage. Gareth maakt de auto in orde en wij rijden naar de Spaanse APK keuring. Makkelijker kunnen we het voor de Engelsen niet maken. Het liefst zou hij een stuk het binnenland in verhuizen, of naar Castellon, “toen ik daar was heb ik twee dagen lang geen Engels gehoord.” Voorlopig zit dat er niet in want de kinderen zijn duur en voor zijn inkomsten is hij afhankelijk van de Engelsen. Onze Landrover geeft hij eens per jaar een beurt, doe maar 100 euro, zegt hij dan. We fietsen regelmatig samen en hij leert Nederlands van mij. Van alle “Engelsen” is Gareth mijn beste vriend.

Zaterdag 15 november 2008.
Het is flink afgekoeld. Drie graden is de minimumtemperatuur geweest maar op de open, onbeschutte  plekken is het gras wit berijpt. Gisteren was een prachtige dag met een maxium van 19,2 graden.
De Oost-Indische kers bloeit weer.
Agenda: voor het eerst weer fietsen, met Gareth.

Vrijdag 14 november 2008.

Onze buurman Pepe staat weer tegenover de wijncoöperatie met nog vier anderen om zijn sinaasappels te verkopen. We maken een praatje en krijgen een zak sinaasappels van hem mee. Binnenkort komt hij wel eens langs om naar zijn landje naast ons huis te kijken. Dat landje ziet er niet best uit. Pepe heeft geen kracht genoeg meer om met zijn tractor te rijden en het land te bewerken. Het doodspuiten van het onkruid tussen de rijen druiven is een paar jaar succesvol geweest maar dit jaar ging het niet dood. De druivenstruiken gaan hard achteruit en de oogst was dus slecht. Even verderop lossen de vader van Armando en een vriend manden met amandelen in een erg hoge vrachtwagen. De manden, capazos, worden leeg gekiept in een metalen bak die aan een hefarm vastzit. Hup zo de vrachtwagen in. Een handig systeem dat wij nog nooit gezien hebben maar volgens Pepe al jaren bestaat. Het gaat steeds slechter met de landbouw in onze regio, bracht een kilo amandelen vorig jaar nog 1 euro op dit jaar is het slechts 70 cent. Lorenzo die naast Pepe staat met zijn sinaasappelen heeft deze keer ook zakjes met amandelen te koop voor € 1,50 per kilo. Het lijkt mij ook wel wat als ik 75 ben zo op de markt, het is een leuk tijdverdrijf en het levert nog wat op ook. O ja, en mijn pantoffels kan ik gewoon aanhouden, net als Pepe.

Vrijdagochtend 7.36 uur, 14 november 2008.

Het eerste wat opvalt als ik buiten kom is dat alles droog is. Er is geen dauw, de luchtvochtigheid is 61% en de temperatuur 6,6 graden. Boven de Middellandse Zee hangen een paar wolken waardoor de zon mooi op komt. De rest van de hemel is onbewolkt, het belooft weer een mooie dag te worden. Gisteren was een onbewolkte dag met een maximumtemperatuur van 16,8 graden.
Agenda: weer aan het werk, om 9 uur naar de ITV in Denia met een auto uit Parcent.

Donderdag 13 november 2008.

Spanje kent veel regeltjes, soms zijn ze zelfs strenger dan in Nederland. Je mag niet zomaar een dakkapel maken of een houten schuurtje neerzetten zonder vergunning. We hebben ooit eens geprobeerd om een carport zonder vergunning neer te zetten maar binnen het uur stond de Policia Local op de stoep. Nee, niet die knappe, die is er pas een jaar, maar een dikke oude knorrige agent die nu gelukkig met pensioen is. Met brandvergunningen gaat het wel veel gemakkelijker dan in Nederland. Gisteren even naar het gemeentehuis geweest en aan de balie wordt keurig met de hand een vergunning uitgeschreven om tuinafval te mogen verbranden. De vergunning is een maand geldig maar niet op zon- en feestdagen. Hij kost niets. Natuurlijk brengen we ook veel groenafval naar het ecopark van de gemeente. Daar kan je al het afval brengen en natuurlijk netjes gescheiden in verschillende containers gooien. Vergeleken met Nederland kleeft er één nadeel aan ons ecopark, ze zijn in de gemeente Xaló alleen open op zaterdag- en woensdagochtend. Dat is best lastig. Dus maak ik liever een grote hoop takken en een paar keer per jaar gaat de brand erin. Snel, efficiënt en het bespaart heel wat ritjes met de Landrover en de aanhanger. Laat ik nu niet te negatief doen over ons ecopark, al het afval kan je er gratis brengen ook het bouw- en sloopafval en er zit een leuk meisje die je naam noteert.

Donderdagochtend 8.10 uur, 13 november 2008.

Prachtig weer, onbewolkt en windstil maar dat is gebruikelijk ´s ochtends. Het is ook niet erg koud, 8,2 graden is de minimumtemperatuur en 20,1 graden was gisteren de maximumtemperatuur. De rozen doen het uitstekend. Ze hebben veel knoppen en de eerste is net open.
Agenda: snoeien in de tuin.

Woensdag 12 november 2008.

Frankrijk is een prachtig land, vooral het stuk land van Frits en Rie, niet zover van de Ardeche. Zeventien jaar geleden bezochten wij voor het eerst hun dal. Frits had enthousiast verteld over de schoonheid en het was niet overdreven. Beneden in het dal stroomt een riviertje er woont niemand, er heerst rust. Hij wist dat ik hem begreep omdat dat de natuur voor ons beide zo belangrijk is. Urenlang verkenden wij het gebied. Orchideeën bloeien er, de vuursalamander leeft bijna onder het huisje. Tegen de schemer kwamen de reeën en ´s nachts werden we wakker geknord door de wilde zwijnen. Hij bouwde eigenhandig een tuinhuisje op de helling van het dal. De laatste jaren werd het onderhoud te zwaar voor ze en omdat ze zo graag naar Bas Valgayette gingen namen wij die zorg van ze over. De laatste keer dat ze de 1100 kilometer reden om naar hun paradijs te gaan was in 2005. Dat is razend knap als je 84 bent, alles alleen rijdt en in het huisje aankomt waar geen stroom of water is. We wachtten ze op, net als zij ons vroeger opwachtten, onder de eikenbomen, in de “tuinkamer” met een glas Syrah wijn van domaine du Belvezet terwijl de cicaden oorverdovend tjirpten. Vandaag is Frits overleden, gelukkig hebben we hem net nog bezocht, het ging niet goed met hem maar vanuit zijn bed kon hij naar de grote foto aan de muur kijken, die uit 2005, waarop wij uitkijken over zijn geliefde dal.

Woensdagochtend 7.30 uur, 12 november 2008.

Net weer terug uit Alicante. Marc en Ann naar het vliegveld gebracht. Vanuit Xaló is het een dik uur rijden. Ik vind het leuk om te doen maar het liefst wel op een beetje normale tijden. In Alicante was het vrijwel onbewolkt en met de volle maan leek het bijna dag. Inmiddels is het vrijwel geheel bewolkt, de temperatuur is gezakt naar 8,2 graden. Gisteren was een prachtige dag met een maximum van 20,4 graden.
Agenda: vandaag gaan Leo en Joke met de auto richting Nederland. Rond 10.00 uur in bar Juans een uitgebreid almuerzo houden en vandaag ook de siësta weer in ere herstellen.

Dinsdag 11 november 2008.

Als afsluiting van onze vakanties moeten we natuurlijk uit eten met ons vieren. We maken van de gelegenheid gebruik om restaurant “Nou Portet” uit te proberen, van de vroegere uitbater van “La Tasca” in Parcent. Daar hebben we een keer gegeten met Ruud en Marieke, en een week of drie later gingen we weer, met mijn schoonmoeder. Ik had de eerste keer een heerlijke entrecote gegeten dus dat bestelde ik weer. Zegt die man: “Ja, maar dat heb je de vorige keer ook al gegeten, wil je niet wat anders proberen? De andere gerechten zijn ook erg lekker!”. Kijk, zo´n man heeft niet alleen een goed geheugen maar ook hart voor zijn vak. Na een maandenlange verbouwing is nu zijn nieuwe restaurant open, aan de weg tussen Parcent en Orba. Het is een gezellig, mooi ingericht restaurant geworden met lekkere stoelen. Tussen de middag kan je voor een euro of 15 uitstekend lunchen. Op tafel staan al de aankondigingen voor menu´s voor de feestdagen. Ziet er goed uit, voor heel redelijke prijzen. Het enige wat ons tegenhoudt om daar te eten met Kerst of Oud&Nieuw is de rest van de clientèle: 99% Engels. De huiswijn komt uit de Vinalopó, en na de huizenzoekactie van gisteren beschouwen we dat als een goed teken. Morgen gaan Leo en Joke weer naar Nederland maar misschien kunnen we deze winter nog wel een keer samen uit eten om iets te vieren.

Dinsdagochtend 7 uur 56, 11 november 2008.

Onbewolkt op wat windveren na. Het is flink afgekoeld naar 3,5 graden. Gisteren werd het 19,8 graden. Loes, die voor de Spaanse dierenarts dus Luz heet, Koepoes die dus Rosa heet huppelen vrolijk mee tijdens de ochtendwandeling. Karel, de buurkat, we weten niet hoe hij heet, gaat ook mee. Oscar heeft een hekel aan natte poten en is halverwege weer huiswaarts gegaan. Met zijn naam heeft de dierenarts geen moeite, Oscar Freire, Oscar Sevilla en Oscar Pereiro zijn bekende Spaanse wielrenners.
Agenda: Morgen gaan Leo en Joke naar Nederland rijden, vandaag gaan we uit eten in de Nou Portet.

Maandag 10 november 2008.

Leuk, huizen kijken met Leo en Joke. In een andere streek, zo´n honderd kilometer zuidelijk van ons huis. Een streek die ik wel een beetje ken, omdat de fietstocht van Monforte del Cid waar ik al drie keer aan meegedaan heb, daar door heen voert. Hondon de las Nievas, Hondon de las Frailes, La Romana, de namen komen me bekend voor. De omgeving is anders dan we gewend zijn, de vallei is breed, er zijn marmergroeven, grote akkers vol artisjokken en koolplanten, boomgaarden met vijgenbomen en amandelen en wijngaarden. De percelen zijn groot, 15.000 vierkante meter is hier heel gebruikelijk. De huizen die we bekijken zijn nieuw. Kijk, hier hebben ze een mooie badkamer, kijk, dat is een lekkere grote garage. Deze keuken is mooi, dat uitzicht is wijds. Ook de sfeer van de dorpjes is natuurlijk belangrijk: hier zijn wel er érg veel Engelsen of overheerst toch het binnenland-van-Spanje gevoel? En hoe smaakt de lokale wijn? We helpen graag bij het beoordelen van al deze facetten. Op één, niet onbelangrijk, punt scoort de bodega Cerdá in Hondón de las Nieves duidelijk een stuk hoger dan Xaló: het personeel van de bodega. Bij ons staan er drie mannen achter de balie, maar om nu daarom te verhuizen gaat toch net iets te ver. Of niet?

Maandagochtend 7.19 uur, 10 november 2008.

Een prachtige zonsopkomst. Een zeer dunne bewolking zorgt voor een mooi effect. De torentjes rechts zijn de restanten van antieke windmolentjes.  Het is 5,2 graden, gisteren werd het 20,8 graden met veel zon en in de middag soms een dikke wolk.
Agenda: We gaan met Leo en Joke mee naar Hondon, zo´n 100 kilometer zuidelijker om een aantal huizen te bekijken. Altijd leuk om de huizenmarkt daar eens te bestuderen.

Zondag 9 november 2008.

“Kijk, zo één heb ik nog niet”, zeg ik tegen Leo. Cokky kijkt me waarschuwend aan. “En je krijgt er geen een ook!” We lopen op de rastro van Pedreguer, en daar staat een kraam met nieuwe en tweedehands gereedschappen waar ze echt alles verkopen. Ik zou best nog een grote Bahco willen hebben, maar mijn schuurtje is al zo vol. Ik ben niet gauw jaloers maar als ik de foto´s zie van een paar huizen die Leo en Joke op het oog hebben, dan gaat er toch wel wat knagen: die huizen hebben een onderbouw, zeker 140 vierkante meter en 2 meter hoog. Dáár kan je een mooie werkplaats in maken, en er is nog ruimte genoeg over om alle fietsen en auto´s te stallen en de tuinmeubels ´s winters op te bergen. Ik wil ook zo´n mooie berg/hobbyruimte, maar bij ons mag er niks. We mogen van de gemeente niet eens ons houten schuurtje van 3 bij 4 vervangen door een stenen schuurtje. Leo vertelt over zijn kolomboormachine die hij daar mooi neer kan zetten, en alle andere gereedschappen en apparaten die hij mee gaat verhuizen. Moeten we dan ook maar verhuizen naar Murcia of Almeria, waar de huizen veel goedkoper zijn en er meer keuze is in huizen met onderbouw? Ik denk dat Cokky dat niet ziet zitten. Ach, als ik een ingewikkeld klusje heb ga ik voortaan gewoon naar Leo in zijn onderbouw.

Zondagochtend 8.00 uur, 9 november 2008.

De zon komt boven de berg aan een strak blauwe hemel. Het is flink afgekoeld naar 5,7 graden. Er is enorm veel dauw, alles is kletsnat. Gisteren werd het 21,8 graden, in de middag kwamen er wolken. Zonder de zon is het dan te koud om buiten te zitten.
Agenda: omdat we gisteren met Leo en Joke niet naar de rastro in Xaló konden gaan we vandaag naar die van Pedreguer. Leo wil een voeding voor onze kapotte Dell laptop zien te vinden. Het racefietsen stellen we nog maar even uit.

Zaterdag 8 november 2008. 

Natuurlijk is iedereen die we in Nederland ontmoeten in eerste instantie lovend over ons Wonen in Spanje weblog. Maar er kwam ook kritiek. Over de kritiek die mij het meest trof heb ik al verteld maar er was meer. “Je valt regelmatig in herhalingen.” Ja, dat zou kunnen want na 550 stukjes weet ik soms zelf niet meer wat ik heb geschreven. Noem dan eens een voorbeeld, vraag ik. Kijk, dan kan ik er wat aan doen. “Nou, je logt bijvoorbeeld vaak over die politieagente bij jullie in Xaló.” Goed, mijn geheugen laat mij soms in de steek maar ze hebben wel gelijk. Toch heb ik mij steeds heel erg ingehouden. Soms kom ik haar wel twee keer per week tegen, de gemeente is nu eenmaal niet erg groot. Vandaag nog kwam zij mij op de Cutas Bajas tegemoet in haar stoere fourweel drive. Het weggetje is zo smal dat één van beiden aan de kant moet om te passeren. Dat ik dan een beetje onhandig ben met zo´n grote auto waardoor zij heel langzaam moet passeren is toch niet zo erg? Ze glimlachte mij meewarig maar toch lief toe. Het staat gewoon lekker stoer zo´n uniform, de soldatenkistjes, de zonnebril, de wapenstok, het pistool, portofoon en natuurlijk niet vergeten de handboeien.

Kijk, daar zou ik normaal toch niet over loggen, omdat ik weet dat ik al eens eerder mijn bewondering heb geuit maar deze kritiek klopte, soms val ik in herhalingen.

Zaterdagochtend 8.30 uur, 8 november 2008.

De helft van de hemel is bewolkt en het is vannacht afgekoeld naar 7,4 graden. Gisteren was een prachtige dag, de maximumtemperatuur liep op tot 20,3 graden er was weinig wind.
De goudsbloemen die we eind augustus hebben gezaaid bloeien nu. Het is een leuke plant want ze bloeien hier in Spanje het hele jaar door.
Agenda: als Leo en Joke terug zijn van hun huizenzoektocht rond Lorca gaan we nog even naar de rastro, de rommelmarkt in het dorp.

Vrijdag 7 november 2008.

Tijdens de ochtendwandeling graaft Oscar pontificaal vlak voor mijn neus een gat. Hij kijkt me aan en deponeert dat wat hij moet deponeren erin. De boodschap is duidelijk: we moeten eerst maar even anti-worm pilletjes halen bij de dierenarts. Alwéér. Tja, zegt de dierenarts, hij jaagt zeker veel? Dan loopt hij steeds wormen op. En omdat hij zijn prooi deelt met Rosa Koepoes en daarna Loesje lekker uitgebreid gaat zitten wassen, moeten die andere twee ook ontwormd worden. Rosa is geen liefhebster van pillen en zal zich met tanden en nagels verzetten tegen iedereen die haar een pil wil toedienen. Ze is eigenwijs en een beetje dom, en panisch voor andere mannen. Ze laat zich liever nat regenen buiten dan dat ze binnen naast een vreemde meneer moet zitten. Gelukkig heeft ze nu minder last van haar blaasgruis en binnenkort mag ze over op een ander soort voer. Speciaal voor gesteriliseerde poezen met blaasproblemen. Er is ook speciaal voer voor gesteriliseerde katers met blaasproblemen, dat zouden ze eventueel alledrie mogen eten, zegt de dierenarts. Hij heeft apart voer voor Siamezen, Main Coons, Perzen, oude katten, katten met overgewicht, katten die binnen blijven, kieskeurige katten en katten met lang haar. Volgende keer even vragen of ik ook brokjes kan bestellen voor een zwart-witte, licht autistische poes met angst voor vreemde mannen en een hangbuik.

Vrijdagochtend 7.20 uur, 7 november 2008.

Spanje is echt fantastisch, vooral als je net uit Nederland terug bent. De hemel is onbewolkt en de temperatuur is gezakt naar 9,5 graden. Gisteren was zo´n super dag, met 21,8 graden als maximum, weinig wind en heel veel zon. De luchtvochtigheid zakte tot 48 %. In mijn t-shirt begonnen aan het grasmaaien bij Juan, het is echt voorjaar en het gras is zo hoog geworden dat de maaimachine er nauwelijks doorheen komt.
Agenda: Verder met grasmaaien. Leo en Joke hebben vandaag een afspraak met een makelaar in Lorca 250 kilometer zuidelijker er staat veel te koop maar een huis zoeken is moeilijk.

Donderdag 6 november 2008.

Thuis komen is altijd weer even wennen. Eerst even kijken hoe het met de poezen is, hoeveel het geregend heeft, hoe groen het gras is en hoe hard alles gegroeid is. Dan koffie drinken met de oppas, alle avonturen bespreken, de auto uitladen en alles uitpakken. Hé, dat lichtknopje hing toch los? De deurknoppen kraakten toch? Oppasstel nummer 1, Wilma en Thom hebben allerlei kleine reparaties verricht, oppasstel nummer 2, Leo en Joke ook en treden bovendien op als ontvangstcomité en privé helpdesk. De waterontharder doet het weer, de post is gehaald, Poppy is twee keer per dag uitgelaten en de poezen blaken van gezondheid. We worden verwend met lekker eten en feilloos functionerende computers. Het weer is perfect, tussen de middag eten we buiten en ´s avonds eten we binnen bij de brandende houtkachel. Poezen op schoot, glaasje wijn erbij, beetje bijpraten. Fijn thuiskomen is dit. We zijn al gauw weer gewend: oost west, thuis best.

Woensdag 5 november 2008.

“Wijs naar hun banden”, zeg ik tegen Cokky als een auto met Nederlands kenteken ons passeert. De snelweg, autovia de Mediteraneo, is zo leeg dat je na een paar uur melig wordt. Ze wijst natuurlijk niet. De twee grijze mensen in de passerende auto zullen nu op hun overwinterings bestemming aankomen zonder sterke verhalen. Jammer, want ik lees altijd graag de gruwelverhalen in het ANWB blad. “Ze wijzen op de banden en als je dan stopt wordt je overvallen.” Of als je op de parkeerplaats staat dan proberen ze je iets te verkopen terwijl een ander je auto leeg haalt. Zoiets maken wij nou nooit mee. Misschien omdat wij een Spaans kenteken hebben of omdat we niet onschuldig genoeg uitzien. Ik weet het niet. Wij rijden rustig door, de cruisecontrol op 120 en urenlang zoeven we langs dorpjes en amandelboomgaarden waaronder de bomen vele witte bloemetjes bloeien. Nog 240 kilometer en we zijn weer thuis. Even later zie ik de Nederlandse auto een parkeerplaats oprijden, één remlicht doet het niet. “Zal ik ze even waarschuwen”, vraag ik aan Cokky, maar dat vind ze onzin. Nou ja, dan maar niet, waarschijnlijk waren ze toch in paniek geraakt en hadden ze het advies van de ANWB opgevolgd: de deuren gesloten houden en net doen alsof je de politie belt.

Dinsdag  5 november 2008.

De eigenaar van de bar is trots op zijn verzameling. Keurig ingelijst hangen een paar honderd vreemde bankbiljetten uit alle delen van de wereld aan de muur van de kleine rokerige ruimte. Eindelijk kan ik weer eens een carajillo bestellen, met duidelijk genoegen vult de man het glaasje koffie aan met cognac tot het bijna overloopt. Daniel en Leonne laten ons vandaag Albinyana zien, een klein dorpje op een helling van een berg met een mooi uitzicht over de vallei. Hier gaan ze volgend jaar voor iemand nog twee huizen verhuren en er zelf ook een tijdje wonen als hun huis verhuurd is. Saifores met zijn 52 inwoners is te klein voor een bar maar dit dorpje keuren wij direct goed, er is zelfs een restaurant en ze hebben een gemeentehuis. Over een steil asfaltweggetje lopen we omhoog naar het kerkje. Op mooie dagen is dit een punt voor de Spaanse families om er langdurig te picknicken en daarna weg te dommelen in de schaduw van een dennenboom. Het uitzicht is er prachtig en na even zoeken zien we beneden in de vallei Saifores liggen. Thuis heb ik ergens nog wat rare bankbiljetten liggen, een goede reden om nog eens terug te gaan naar Albinyana en een carajillo te drinken.