Wonen in Spanje

De zon gaat prachtig onder. Het regent nog wel en voordat ik een foto kan nemen moet ik eerst de druppels van de lens vegen. De fietstocht werd vanochtend afgebroken omdat het ging regenen. Om 9 uur was ik weer thuis, maar een heel klein beetje nat. Toch nog 2 uur gefietst. Morgen gaan we het weer proberen. De rest van de dag bleef het een klein beetje regenen. De temperatuur liep op tot 19,8 graden en in regenmeter zit slechts 4 mm.

Zaterdag 31 mei 2008.

De Engelse locksmith, Carl heeft het druk. Te druk om zelf met zijn auto naar de ITV keuring te gaan in Denia. Waren er vroeger maar drie inbraken per maand nu zijn het er wel drie per week. Dat betekent veel werk voor hem, vertelt hij terwijl hij zijn gereedschap in zijn privé auto legt. Hij heeft gelijk om ons de keuring te laten doen want als het een beetje tegen zit ben toch je bijna een ochtend bezig en dan kan hij beter sloten repareren. Hij herkent ons direct, maar weet niet waarvan. “Je weet wel, wij zijn de buren van Pam, je grootste klant.” Sinds het huwelijk van onze buurvrouw op de klippen liep heeft hij regelmatig alle sloten van het huis vervangen. Eerst moest haar man het huis uit van de rechter, dus andere sloten is veiliger, toen bepaalde een andere rechter dat híj in het huis mocht, dus weer andere sloten en sinds een paar maanden heeft weer een andere rechter besloten dat zij in het huis mag wonen, dus weer andere sloten erop. Het ziet er naar uit dat zijn, met stickers beplakte auto nog wel een paar maal ons weggetje zal oprijden. Te veel stickers, vindt de ITV keurmeester. Dus halen we twee grote stickers van de zijramen en de auto wordt alsnog goedgekeurd. Het keuringsstation in Denia is krakkemikkig en oud, de auto voor ons kan niet meer van de brug af omdat deze weigert naar beneden te gaan. Monteurs genoeg zou je zeggen maar hiervoor hebben ze iemand anders nodig. Alles bij elkaar gaat het deze keer niet erg vlot. Carl heeft gelijk, hij kan beter sloten maken.

Update, door Cokky.
Slecht gegokt, dus. Na de windvlagen komen nu de eerste druppels. De route gaat over de Bernia, dat is dáár, precies onder die donkerste wolken. Maar goed, ze zijn dicht bij huis en de verwachting is dat vandaag de laatste buien van mei gaan vallen.

Gisteren werd het 24,6 graden met een luchtvochtigheid van 52%, waardoor het klammig aanvoelde. Na een zonnige ochtend dreigde er onweer maar dat zette niet door. De minimumtemperatuur is 15 graden, het is zwaarbewolkt en er wordt regen voorspeld. Ook hier in Spanje hebben we een buienradar maar op een zo groot land is het wat lastig te zien of het híer nu net wél of net níet gaat regenen. Ik gok op het laatste, waardoor de agenda er als volgt uit ziet: 120 kilometer fietsen met de club van Pedreguer.

Vrijdag 30 mei 2008.

Ach ja, vakantiegeld, dat is alweer een tijd geleden. Negen jaar geleden kreeg ik van Staatsbosbeheer voor het laatst vakantiegeld. Wat we ermee gedaan hebben weet ik niet precies meer. Was het nu de beleggingsrekening waar ik het op heb gestort, of heb ik het bedrag nu gereserveerd voor de laatste betaling van de lijfrentepolis? Ik denk het laatste. Natuurlijk was dit ook een ook woekerpolis, dat is heel gemakkelijk zelf uit te reken met een gegarandeerd eindbedrag. Maar wat maakte het toen uit. De hele premie was aftrekbaar van je inkomen dus kregen we ieder jaar zo´n 50% terug van het ministerie van Financiën. Natuurlijk had ik een lijfrentepolis met winstdeling genomen. Dat is wel zo slim want je hoeft alleen maar naar de gebouwen van ING te kijken om te weten dat er best wat winst gemaakt wordt. Dus hoe groter de winst was des te meer winstdeling we kregen. Bij het passeren van het prachtige ING gebouw, voel je bijna een soort trots, goed doorwerken jongens! Natuurlijk hadden we aandelen in Koninklijke Olie. Gooi je dan je tank vol schrik je niet van het bedrag maar weet je gewoon dat de winst dit jaar ongekend hoog zal zijn. Hetzelfde geldt voor banken. Woekeraars zijn het, maar dat is niet erg. Het eerste is zorgen dat je nooit rood komt te staan op een betaalrekening. De tweede stap is om aandelen van je bank te kopen. De derde stap is natuurlijk tegen niemand te vertellen dat de banken voor het rood staan tegenwoordig 18% rente in rekening brengen. Want waar moeten wij anders van op vakantie?

Dreigend hangen zware wolken achter in het dal, zou er nog meer regen gaan komen? In het oosten komt de zon prachtig op, alles is nat van de dauw. Het is 13,1 graden en er is geen wind. Gisteren was een prachtige dag met wind vanuit het noord-westen, windkracht 4. Het kwik liep op tot 25,6 graden. De luchtvochtigheid zakte naar 48%.
Agenda: Om 10 uur in Denia bij het ITV station een auto laten keuren. Het gras heb ik gisteren gemaaid, netjes hè? Loesje rekt zich eens lekker uit. Altijd belangrijk wat rekoefeningen. 

Donderdag 29 mei 2008.

Jarenlang heb ik netjes voor Staatsbosbeheer in de duinen een aantal stuifkuilen opgemeten. Conclusie: ze groeien vanzelf dicht, als je er niets aan doet. Eerst komt er een heel dun algenlaagje op het stuifzand, dan een beetje korstmos en weg is het stuivende zand. Het lijkt wel of natuurbeheerders altijd iets willen wat er niet is. Rond 1977 waren de stuivende duinen een ramp en 20 jaar later probeert men ze weer wanhopig te laten stuiven. Kijk, je moet voorkomen dat stuivend zand al in de eerste fase al vast komt te liggen. Zet er paarden en koeien in en laat konijnen graven. Kamelen, dat werkt niet, die lopen veel te netjes, het zand wordt niet los getrapt. In de Sahara is dat natuurlijk prima want daar moet het zand juist niet verder oprukken. Daar doen ze echter het tegenovergestelde en pakken in plaats van hun kameel de Toyota Land Cruiser. Dit staat bekend als de “Toyotarisatie” van de woestijn. Ze vernielen de dunne bovenlaag van algen, korstmos of klei, die de boel nog een beetje bij elkaar hield. Ze rijden lekker hard met achter zich enorme stofwolken. Als je aan het strand van Florida zand in je ogen krijgt, kan dit zijn aangewaaid uit de Sahara, achtduizend kilometer verderop. Verder valt door die stofbuien overdag meer regen, maar in totaal minder. Natuurlijk heeft het ook invloed op Spanje. Na iedere Sahara zandregen ga ik en ook Marc in Denia direct weer de auto wassen, dat kost gigantisch veel water en daardoor verwoestijnt Spanje in rap tempo. Begrijpt u dan nog dat de gemeente Xaló geen bouwvergunning wil geven voor een garage?

Een mooie tocht gefietst. Prachtig weer, niet te warm zo´n 22 graden. Voor Marc in België even zijn dorpshuis bezocht. Ik heb onderweg niemand kersen zien plukken en toch was het weer doodstil in het straatje. Nee Marc, aannemer Pepe is nergens te bekennen. Volgens mij is er nog niets gebeurd. Voor niets een kilometer extra omhoog gefietst, nou ja voor niets... volgende week woensdag begint het tweede trainingskamp met mijn in Nederland werkende vrienden. Een goede conditie is dan dus vereist. Voor Marc speciaal nog even in de bar in Benissiva gekeken, nee ook geen Pepe te zien. Toch maar even een bocadillo een carrajillo genomen en toen weer verder gefietst.

Vrijwel onbewolkt en een klein beetje wind, het is 11,6 graden. Gisterochtend was het zonnig, de temperatuur liep op tot 22,5 graden. ´s Middags vielen er twee heel kleine buitjes, in totaal een halve millimeter. Het grasmaaien kon ik toen wel vergeten.
Agenda: Een langer stuk fietsen richting Alt de Margarida. O ja, het grasmaaien.

Je moet heel erg goed zoeken en dan zijn ze te zien, rotstekeningen van 8000 jaar oud. Op een aantal plekken in onze omgeving beschermen hoge hekken de bijzondere tekeningen. Een informatiebord langs de kant van de weg kondigt de plaats aan waar je naar de tekeningen kunt wandelen. Boven aangekomen is het een soort aapjes kijken. Je drukt je gezicht tegen het hoge harmonicagaas en probeert de vage tekeningen te onderscheiden. Op infopanelen worden ze verduidelijkt, anders zie je misschien ergens een tekening die helemaal geen tekening is. Natuurlijk, het is heel bijzonder dat 8000 jaar geleden mensen zulke dingen maakten maar mij valt het altijd weer een beetje tegen. Op een andere locatie, de Bernia, hebben ze misschien het hoge hek verkeerd geplaatst, al doen we nog zo ons best er is geen tekening te zien. Hoe anders is de rotstekening waar ik vandaag weer langs fiets, prachtig duidelijk steken ze af tegen het grijze graniet. Een jaar lang was de weg afgesloten voor de verbreding. Meters rotswand werden weggeboord, er kwam nieuw asfalt met nieuwe belijning. Langs die weg prijkt nu deze bijzondere tekening. En als over 8000 jaar een bezoeker van achter een hoog hek een flitsfoto maakt, zal hij versteld staan van het resultaat: de tekeningen reflecteren! Ach ja, hadden die oude holbewoners ook maar de beschikking gehad over een goede bus wegenverf, dan hoefden we nu niet zo te zoeken.

Ondanks een lege agenda was ik gisteren te moe om een logje te schrijven. Dat komt door alle stenen in Spanje. Hier het resultaat van een dag noeste arbeid. We kunnen nu gemakkelijk naar het land van Domingo dat we mogen gebruiken. Gisteren viel er één buitje van 3 mm tijdens de siësta, dus dat kwam goed uit met het werk. Het was de gehele dag bewolkt en het werd slechts 19,2 graden, dus dat kwam ook goed uit met het werk. Het is nu onbewolkt en afgekoeld naar 10 graden. Het ziet er goed uit, dus agenda: fietstocht maken.

Somber en zwaarbewolkt, het is windstil de minimumtemperatuur is gedaald naar 14,3 graden. Gisteren was een vrijwel geheel bewolkte dag met een aangename temperatuur van 23,8 graden.
Agenda: eigenlijk wilde ik gaan fietsen maar door een heel klein buitje is de weg nat, het ziet er niet echt aantrekkelijk uit.

Maandag 26 mei 2008.

Per ongeluk betrap ik haar, ze houdt het achterportier van haar kleine gele auto open en een man kruipt snel op de achterbank. Daarna rijdt ze alleen weg. Althans, zo lijkt het voor de buitenwereld. Ik weet nu zeker dat de Costa Blanca met stip op de eerste plaats staat als het gaat om tweede huwelijken, echtscheidingen en relatieproblemen. Het is zelfs zo erg dat ik in onze niet Spaanse kennissenkring niemand ken die nog bij zijn eerste partner is. Ik heb eens gevraagd wat de oorzaken zijn. Je zou denken dat verhuizen een belangrijke factor is. Het staat hoog op de stressschaal en verhuizen naar het buitenland geeft een grotere schok. Een goede relatie, die tegen een stootje kan is belangrijk. Alles verandert, je werk, het klimaat, de taal, je vrienden, de winkels, behalve je partner. Maar dit is niet de hoofdoorzaak. Nee, de mensen die naar Spanje gaan zien deze stap als een nieuwe start, het begin van een nieuw leven, ver weg van de familie en omgeving. Natuurlijk heb je daar de grootste behoefte aan als je nieuwe partner 20 jaar jonger is en je secretaresse was. Weg van de buren, roddels en jaloerse blikken, op naar Spanje. Als het leeftijdsverschil erg groot is hoef ik het niet eens te vragen, dan is het duidelijk een tweede huwelijk. Bij andere stellen met weinig leeftijdverschil komen er ineens wel erg veel kinderen opduiken voor één huwelijk. Alleen onze Spaanse kennissen zijn allemaal nog bezig met hun eerste huwelijk. Voor hun kinderen ligt dit anders: van elke drie nieuw afgesloten huwelijken monden er twee uit in een echtscheiding. Nu afwachten of zij de behoefte hebben om in Nederland een nieuw leven te beginnen.

Het is zwaarbewolkt en richting de Middellandse zee zie ik een vlaag regen uit de wolken komen. De minimumtemperatuur is 13,8 graden. Gisteren was een zwaarbewolkte dag met twee uur een zandregen in de ochtend. Dat worden goede zaken voor de autowasserettes. De temperatuur steeg naar 20 graden. Er zat 6 mm in de regenmeter.
Agenda: Autowassen. Vanmiddag uit eten met Herman en Karin. We gaan naar een restaurant op de Bernia waar het nog nooit gelukt is te gaan eten, omdat het altijd vol zit. Nu hebben we een week geleden een reservering gemaakt.
Oscar handhaaft een patstelling ten opzichte van de buurpoes.

Zondag 25 mei 2008.

Er zijn van die mensen die denken dat ze vakantie heeft, als ze een paar weken per jaar hierheen komt, naar haar tweede huis. Maar niets is minder waar. Als ze aankomt staat het onkruid kniehoog, dan slaat de bliksem in de generator dus voordat ze weer stroom heeft is ze weer een dag verder. Dan wordt ze ingeschakeld om mee te helpen met het versieren van de straat voor de Corpus Christi processie van vanavond, morgen krijgt ze les in druiven dieven en dan zijn er nog de talloze sociale verplichtingen.
Nee, Marjan heeft nog geen boek kunnen lezen. Druk druk druk!Superleuk en gezellig!

De zuidelijke wind voert dikke regenwolken aan, dat wordt dus geen hersteltraining. Gisteren was een dag met wolken en zon. Net voordat wij Castell de Castells passeerden had het geregend. De weg was dus nat, het zorgde voor vier lekke banden in het peloton en alweer smerige fietsen. De temperatuur liep op tot 23,7 graden. Loesje komt net thuis, als een verzopen kat.
Agenda: leeg.

Zaterdag 24 mei 2008.

Zware route vandaag en bij thuiskomst stond er 153 kilometer op de teller. Sinds vorige week zaterdag niet meer gefietst en dat begin ik te merken bij zulke tochten. Over een dikke week komt mijn in Nederland werkende vriend, samen met nog twee wielerfanaten op trainingskamp. Dat betekent dat ik tegen die tijd in topconditie moet zijn, nog een kilo gewicht eraf en de komende week wat meer op de fiets moet voldoende zijn, om ze dagelijks zo´n tocht te laten maken. O ja, zaterdag 7 juni mogen ze mee met de club van Pedreguer en ze treffen het echt, toevallig de langste tocht van dit jaar, 174 kilometer. Vertrek om 7 uur vanuit Pedreguer.

Het is 14,7 graden en er zijn een paar wolkjes. Gisteren werd het 24,3 graden maar er was veel bewolking en tegen de avond waaide het hard. De luchtvochtigheid was 64%.
Agenda: 144 kilometer fietsen met de club van Pedreguer. Cokky gaat kijken of de abrikozen al rijp genoeg zijn om jam van te maken.

 Vrijdag 23 mei 2008.

Let op het laatste zinnetje, je weet de onschadelijkheid van een middel nooit echt. Het middel waarmee ik het onkruid tussen de druivenstruiken vanmorgen heb doodgespoten is “Roundup”, of zoals Pepe zegt, “Roemroem” . Spanjaarden hebben grote moeite met de Engelse taal vandaar de verbastering van het Engelse woord. Omdat zijn trekker al twee jaar stuk is spuit Pepe het onkruid dood. Een paar dagen geleden kwam hij even langs, ik schrok, hij zag er slecht uit. Hij was opgenomen geweest in het ziekenhuis en had aan het zuurstof gelegen. Toch was hij van plan om de 15 kilo zware rugspuit om te binden. Ik kon het niet aanzien, “Laat maar, ik doe het wel voor je.” Dus heb ik vanmorgen toen er geen zuchtje wind stond het landje bespoten. We doen nu alles, snoeien, het snoeihout verbranden, druivendieven, oogsten en nu ook onkruidbestrijding. Omdat zijn zoon naast ons zijn “landbouwschuurtje” gaat bouwen wil ik ophouden met de hulp aan Pepe, maar iedere keer als ik Pepe moeizaam uit zijn bestelautootje zie komen dan help ik hem toch weer. Het voordeel is dat we nu zelf gemakkelijk een wijngaard kunnen beginnen, hij heeft mij alles geleerd. Chemische onkruidbestrijding is niet mijn hobby. Bij Staatsbosbeheer heb ik de hele ontwikkeling meegemaakt, van “je kunt er in zwemmen”, het is niet schadelijk voor mens en dier, tot het absoluut uitbannen van alle, ook de wettelijk toegestane middelen in 1997. Dat was een goede stap, want je weet maar nooit wat de invloed op lange termijn is. Misschien krijg je er wel ademnood van zodat je aan het zuurstof moet.

Het is heiig, of hangen de wolken zo laag? Het is in ieder geval nog windstil, 18 graden, dus goed weer om te spuiten tegen het onkruid. Buurman Pepe kan het zelf niet meer. Ik had liever gefreesd tussen de druivenstruiken met zijn trekker, maar die is ook al kapot. Gisteren werd het 27,4 graden met een luchtvochtigheid van 62 procent.
Agenda: spuiten totdat het begint te waaien, fiets schoonmaken en vanmiddag een druivenexcursie met Spaanse les. Aansluitend een bezoekje aan een bar en daarna naar Pilates.

Donderdag 22 mei 2008.    

Kijk ook op dinsdag 1 juli 2008 voor nieuwere gegevens.

“Nou komt mijn vraag, door wat speuren op internet weet ik dat de huizenprijzen in Spanje sterk zijn gedaald in 2007. En ik ben erg benieuwd hoe de markt verder verloopt, maar kan  hier weinig informatie over vinden.”

Dit is echt een moeilijke vraag van een webloglezer. Natuurlijk lees ik regelmatig hoeveel en waar de huizenprijzen zijn gedaald. In Spanje wordt dit, net als in Nederland, bijgehouden. Alleen heb je er weinig aan als je in Spanje een huis wilt kopen. Behalve als je een appartement zoekt in de stad of heel misschien een standaard huis in een urbanisatie. Er gaan geruchten dat hier in Xaló 26 huizen te koop staan in “El Paraiso”, daar moet iemand bij zijn die dolgraag wil verkopen. De huizen zijn bijna allemaal eender, dus is er concurrentie. Voor mijn gevoel is de crisis op de huizenmarkt nog lang niet aan het einde, dus nog even wachten en er zijn beslist koopjes te vinden. Mensen die scheiden of terug willen naar Engeland zullen best in prijs willen zakken. Voor mensen die een goedkoop huis zoeken op een behoorlijk stuk grond, zeg 2500 m2, met een huis van 160 m2, zwembad, centrale verwarming, veel privacy en op een paar minuten lopen van het dorp, is het zoeken naar een naald een hooiberg. Toch zullen ze er wel zijn, of gaan komen, maar ik heb ze nog niet gezien. Voor deze streek gaat het taxeren van een vrijstaand huis als volgt: Het grondstuk kost meestal tussen de 100.000 en 150.000 euro. Om een woning te laten bouwen, inclusief alles erop en eraan, muren om de tuin, centrale verwarming, zwembad, zijn de kosten ongeveer 1500 euro de vierkante meter. Daarna reken je extra voor de locatie, dicht bij het dorp, zeezicht, etc. Een paar weken gelden zag ik de eerste, echte offertas, aanbiedingen. Het waren objecten waar wijzelf 4 maanden geleden naar gekeken hebben. Groot grondstuk van 2,5 hectare in een prachtig natuurgebied waar je natuurlijk niets mag. Met twee erg kleine ruïnes, er is geen stroom en het komt er ook niet, geen water, nou ja, gewoon zelf oppompen, bereikbaar met een Landrover, goed die hebben we. De vraagprijs was 115.000 euro nu is de prijs gezakt naar 89.500 euro, maar er is over te praten. Kijk, als je zoiets zoekt dan is nu de tijd gekomen om eens een bod te doen.

Er is vrij veel bewolking, het is windstil en dat komt mooi uit want dan kan ik voor Pepe het onkruid tussen zijn druivenstruiken dood spuiten. De temperatuur is gezakt tot 15,4 graden. Gisteren was een zonnige dag. Bij Valencia liep de temperatuur op tot tegen de 30 graden, hier in Xaló werd het 26,3 graden met 44% luchtvochtigheid.

Woensdag 21 mei 2008.

Waar ik aan het werk ben, kan je Oscar vinden. Het maakt niet uit wat ik doe. Erg veel hulp heb ik niet aan hem. Ik denk zelfs dat hij mij expres dwars zit. Net vijf minuten voordat we naar bed gaan ligt hij pontificaal midden op ons bed. “nee, je stuurt hem niet eraf hoor, dat is zielig.”, zegt Cokky. Soms haat ik hem. Zit ik op mijn hurken druiven te dieven, kruipt hij het liefst tussen mijn benen, lekker in de schaduw. Als ik hem uit het oog verlies dan kan het gevaarlijk worden. Als een tijger sluipt hij om de struik heen en duikt op tussen de druivenbladeren met een onverwachte uitval naar mijn handen. Rukt er ook nog balorig een pril druiventrosje af. Uren houdt hij mij in de gaten. Een halve meter bij mij vandaan, in de schaduw van een druivenstruik die ik net aan het dieven ben graaft hij een mooi kuiltje. Zonder schroom draait hij zijn kattenrug naar mij toe en gaat keurig boven het kuiltje hangen om te poepen. “Schijt aan de baas”, straalt heel zijn houding uit. Ik wil wraak. Snel zijn kuiltje dicht schuiven? Dan zie ik een prachtige, grote platte steen liggen. Voorzichtig houd ik de steen onder Oscar en vang zijn mooie kattendrol op. Voordat hij zich heeft omgedraaid heb ik de steen al een eind weggegooid. Hij draait zich om, kijkt in het kuiltje, niets? Dan ruikt hij aan het kuiltje, niets? Hij snapt er geen bal van, dat is duidelijk. Lekker gepoept zonder eindresultaat, hoe is dit nu mogelijk? Verward en uitsluitend voor de vorm haalt hij één keer zijn poot langs de rand van het kuiltje. Zelden heb ik zo gelachen maar hij laat zich niet kennen, trekt zijn schouders op en loopt statig naar huis. Wedden dat hij vanavond weer mijn seksleven weet te verknallen.

Het is onbewolkt en er staat een beetje wind vanuit het binnenland waardoor er geen dauw is. Dat komt mooi uit want dan zijn de druivenstruiken tenminste droog. De minimumtemperatuur is hoog, 15,5 graden.
Gisteren was een vrijwel onbewolkte dag, het werd 25,9 graden bij een luchtvochtigheid van 39%.
Agenda: nog vier rijen druiven te dieven. Daarna Almuerzo in bar Juans. Vanmiddag Irene alweer terug brengen naar het vliegveld van Valencia.

Maandag 20 mei 2008.

De hele dag hebben we flink doorgewerkt. Nog 4 rijen en we hebben de 800 druivenstruiken af. Morgenmiddag gaat Irene weer naar Nederland, dus morgenochtend nog vier rijen, dat moet lukken
Druivendieven is schoon werk. De regen heeft de bladeren lekker fris en stofvrij gemaakt en Pepe, die in het ziekenhuis huis heeft gelegen heeft geen kans gezien om deze keer kwistig met zwavel te strooien. Onze handen stinken dus niet. De romantische druivenoogst in oktober is een stuk minder schoon. Vaak zitten er al rotte druiven tussen, ze kleven, stinken, er komen wespen op af en in de struiken huizen enorme spinnen. Tot groot genoegen van de poezen hebben we wel twee enorme sprinkhanen gevangen. Die ik net boven de kattenkoppen weer heb losgelaten en die grote sprongen maakten om uit de kattenklauwen te blijven. De mooiste vondst tussen de bladeren was een pijlstaartrups. Er zijn zeer veel soorten, een aantal soorten ken ik wel maar deze niet. Ik voel mijn rug, ik ben moe en inderdaad erg laat met dit stukje, dus heb ik geen zin om het op te zoeken. Misschien weet iemand het? Dan hoef ik de trap niet op te lopen om uitgebreid in de vlinderboeken te gaan zoeken. Ik neem liever een biertje. Proost!

"It´s a beautyful day", jubelt Irene, dat krijg je met een aan Queen verslaafde dochter, maar ze heeft gelijk: het is een prachtige dag. De hemel is onbewolkt er staat bijna geen wind. De minimumtemperatuur is 8,2 graden. Gisterochtend werd het 20,8 graden. Rond twee uur barstte het onweer los en om 18.00 uur was het weer droog. Er zat 7 mm in de regenmeter.    
Agenda: Druivendieven, druivendieven, druivendieven.....maar omdat ze nog drijfnat zijn van de dauw kunnen we eerst even rustig ontbijten.

Maandag 19 mei 2008. (door Irene van der Plas)

“Vriendin, ik durf het haast niet te vragen, maar als we een paar dagen in de warmte aan die druiven hebben gewerkt en ook een dagje naar het strand zijn geweest, zou je dan misschien met mij naar dat grote, nieuwe winkelcentrum willen om een ochtend te shoppen? Ik weet wel dat het zonde is van het mooie weer en dat je daar niet voor komt, maar Edwin loopt altijd te zeuren en ik vind het zo gezellig om met jou te gaan.”
Een paar regendruppels vallen op de autoruit, direct na mijn aankomst in Valencia om vijf dagen te helpen met het dieven van de druiven en te genieten van het mooie weer, als Cokky deze vraag voorzichtig voorlegt. Tsja, wat doe je in zo´n geval. Ik ben opgevoed met de opdracht altijd aan het welzijn van anderen te denken, dus vooruit dan maar: als zíj het zo graag wil, zal ik haar wel vergezellen.
Op de eerste dag van mijn bezoek eindigt ´el trabajo en el campo´ al na een uur in een oorverdovend onweer en zoveel regen dat daarna zelfs een anorexiapatiënt bij het betreden van de wijngaard tot de oksels in de aarde zou wegzinken. Ook de volgende dag is één lange siësta, afgewisseld met drank en eten en het maken van verbouwingsplannen voor het woonhuis.
Het is bewolkt als vanochtend het shoppen tot uitvoer gebracht moet worden. In rap tempo weten wij in het geheel overdekte Centro Comercial El Portal de la Marina te Ondara op praktische wijze eigenaar te worden van wat papieren tassen met inhoud. Als wij na amper twee uur de auto weer uit de parkeergarage omhoog willen rijden om ons onverwijld naar de smachtende druivenstruiken te haasten, wijs ik mijn vriendin verbijsterd een ons passerende wagen aan, waar het water aan alle kanten af loopt. “Het zal toch niet waar zijn!”, roep ik uit. “Welnee”, lacht zij geruststellend, “het is hier zo hypermodern dat er zelfs een autowasserij in de parkeergarage zit.”
De ruitenwissers van onze auto waren na afloop van de rit naar huis rijp voor de psychiater. Het is mij intussen allemaal duidelijk: ik ben hier gewoon onder valse voorwendselen heen gelokt. Aan dat leuke jurkje en die schoenen met hoge hakken kan ik dus helemaal niets doen, ik doe het allemaal voor haar!

Sorry dat ik wat laat ben, met twee vrouwen in huis valt het niet mee. De zon schijnt en er staat een flinke wind vanuit het binnenland. De minimumtemperatuur was 10,6 graden. Gistermiddag begon het rond 14.00 uur weer te regen. Er viel 9 mm. De maximumtemperatuur liep ´s ochtends toch nog op naar 21,2 graden. Irene kreeg een "Schotland" gevoel. Nou ja, dan hoeven we niet naar Schotland.
Agenda: Cokky en Irene zijn nu met Poppy aan het wandelen, daarna gaan ze winkelen. Als ze uit gewinkeld zijn halen ze mij op om ergens te gaan eten. Ik ga druivendieven, als het droog blijft?

Zondag 18 mei 2008.

“Wéét je dat dan niet?” Nee, dat weet ik niet. Het duurde al even voordat ik begreep wat Juan bedoelde. “Goep Sotemel?” Ah, Joop Zoetemelk! Ja, natuurlijk kennen we die maar in welk jaar hij welke etappe won en van wie, dat hebben we niet echt bijgehouden hoor. Het lijkt wel eens of Formule 1 en motorraces, voetbalwedstrijden en tennis alle aandacht opslokken van de Spanjaarden. Toch hebben de meeste wielrenners een goed geheugen voor etappes en overwinningen. Ik onthoud er geen één. Als er een belangrijke wedstrijd in de buurt komt, gaan we wel even kijken, voor de gezelligheid. En omdat het toch is gaan regenen, hebben we eerst uitgebreid gegeten in een restaurant en daarna televisie gekeken, want de Giro, de Ronde van Italië, is aan de 9^de etappe begonnen. De ideale wielrenzondag bestaat uit eerst zelf fietsen in het zonnetje en dan uitrusten op de bank terwijl het peloton, in een regenbui, over modderige kasseien trekt in een Belgische Klassieker. Maar vanmiddag tikt de regen op de ruiten terwijl het peloton door het zon overgoten Italiaanse landschap trekt. Kopje thee, houtkachel aan, even zakken we alle drie weg (dat gaat heel goed bij het eentonige commentaar en de helikoptergeluiden) en dan net voor de finish weer wakker schrikken. Wie er gewonnen heeft? Tja, …… waarschijnlijk ben ik dan gewoon nog te slaperig om het onthouden.

.......armen bloot?

Buurkat Kareltje maakte mij al erg vroeg wakker, hij "praat" nogal hard. Soms wil ik hem wel vermoorden maar deze keer zorgt de jonge kater er voor dat ik nog net op tijd een prachtige zonsopkomst kan vastleggen. De temperatuur is gezakt tot 10,4 graden en er zijn erg veel wolken. Het is windstil. Gisteren was het mooi weer tot het om 12.30 uur begon te onweren. Tegen de avond was het weer droog en kwam de zon weer te voorschijn. Het werd 22,1 graden. Toen het onweer losbarstte fietsten we na 98 kilometer te hebben afgelegd net op de 1000 meter hoge pas, de Tudons. Daarna nog 57 kilometer afdalen in de stromende regen. Er zat 15 mm in de regenmeter.
Agenda: Er wordt vandaag niet gefietst, er is weer regen voorspeld. We gaan dus wat anders verzinnen.

Zaterdag 17 mei 2008.

Jaume heeft het precies uitgerekend. “Snoeien kost 9 cent per kilo, dieven kost 9 cent per kilo en oogsten nóg eens 9 cent per kilo. Dan zit je al aan 27 cent per kilo en dan heb je het nog niet gehad over bemesten, onkruid bestrijden en de kosten van de tractor. En wat brengt een kilo druiven op? Minder dan de kosten.”

Wij vinden het leuk om op het land te werken dus helpen we met het werk in de druiven. Onze eigen buurman had tot nu toe de beschikking over onze gratis arbeidskracht maar omdat hij zijn druiven wil rooien ligt onze loyaliteit dit jaar elders. Bij het begin van het weggetje heeft de moeder van Carmen een stuk land en vandaag moeten de druiven gediefd worden. Irene is speciaal ingevlogen om te assisteren (voor vakantie komt ze niet, maar doe een beroep op haar hulpvaardigheid en ze staat al voor de deur) en met 5 “jonge” vrouwen onder leiding van de 74-jarige Pepita schieten we lekker op. Tegen 12 uur pakken donkere wolken zich samen boven onze hoofden en even later vallen er dikke druppels regen. “Kom op”, zegt Carmen, “we gaan een biertje nemen, mijn moeder betaalt.” Terwijl een onweersbui losbarst boven het dorp zitten wij gezellig achter een biertje en een bordje tapas. “Nee nee nee moeder!” zegt Carmen als haar moeder naar de bar loopt, “niet nu al meteen afrekenen, straks lusten we nóg een biertje en we hebben ook nog trek in een bordje sepia.” Moeder kijkt wat bedenkelijk en wij protesteren, dat hoeft toch niet? “Ze is rijk zat, maar ze is een beetje “tacaño”. En hoewel de Spaans-Engelse communicatie na het 2^e biertje steeds soepeler verloopt kennen we geen van allen het Engelse woord voor “gierig”.

“We nemen nog een rondje”, zegt Carmen. Arm mens, straks redt ze het niet eens voor 27 cent per kilo.

Voor het snoeien van druivenstruiken: kijk op: druiven snoeien.

De zon komt op aan een wolkeloze hemel en dat terwijl er regen is voorspeld. De minimumtemperatuur is 11,4 graden. Gisteren was een dag met bewolking afgewisseld door zon. Het werd 24,1 graden.
Agenda: Cokky en Irene gaan met Carmen en haar moeder druiven dieven. Ik ga met de fietsclub van Pedreguer naar de Tudons, een tocht van zo´n 150 km.

Vrijdag 16 mei 2008.

“Kijk eens wat een mooi tomaatje!” Cokky komt verheugd aanlopen. Ze is net naar de Lidl geweest en daar haalt ze altijd een bakje kerstomaatjes voor 90 eurocent of zo. “Nee, déze is uit eigen tuin!” Wat, nu al? Waar dan? O, ze heeft een foto gemaakt van het eerste piepkleine groene bolletje dat misschien ooit zal uitgroeien tot het eerste tomaatje uit eigen tuin. Even uitrekenen: 700 euro voor de frees, 50 euro voor de kraan, 80 euro voor het beregeningssysteem, zeker 25 euro pootgoed: dat is een onbetaalbaar tomaatje. Dan bekent ze ook nog dat ze de plant niet gekocht maar gekregen heeft. De maaiwerkzaamheden op het land van Domingo heb ik gisteren afgerond. Binnenkort is de moestuin uitgebreid tot 3000m2 vruchtbare grond en waar denkt u dat dit groene wonderbolletje staat, juist: in een bloempot op het terras.

Ze is er! Het regent niet eens. De zon schijnt nog steeds en het is 24 graden. "Maken jullie de Cava open, dan zal ik een foto maken voor het weblog." Nou ja, het is duidelijk te zien wie hier normaal de fles Cava opent.

Alweer hangen er zware wolken boven de Middellandse Zee en is het binnenland bijna onbewolkt. De temperatuur is gezakt tot 14,4 graden. Gisterochtend was het warm en zonnig, de temperatuur liep op tot 24,9 graden. (bij 51% luchtvochtigheid) Rond 14.30 uur werd het bewolkt.
Agenda: Wat schoonmaakklusjes en om 15.15 uur Irene ophalen van het vliegveld in Valencia, deze keer.
De poezen vinden ons nieuwe hooiland prachtig.

Donderdag 15 mei 2008.

Heel erg op zijn gemak fietst hij de vallei door. Domingo die net 70 jaar is geworden vertelt ons dat hij geen zin meer heeft in extra werk. Zijn stuk land grenst aan onze tuin. Vier jaar geleden heeft hij de druivenstruiken laten rooien en de grond laten diepspitten om weer nieuwe cepas aan te planten. Doordat zijn vrouw vrij plotseling overleed kwam het er niet van en nu heeft hij geen zin meer om iets met het landje te doen. De afgelopen jaren schoten de kruiden op uit de lekkere losse grond. Vooral de 2 meter hoge venkelplanten benemen ons enigszins het uitzicht over de groene druivenvelden. Natuurlijk mogen we het onkruid van zijn land afmaaien, geen enkel probleem. “Je gaat je gang maar, en als je er tomaten of meloenen op wilt zetten mag dat ook”, zegt Domingo. Het land aan ons verkopen? Kijk dat is een andere zaak. Het is opvallend hoe moeilijk de mensen hier hun land verkopen. Soms doen ze er al jaren niets meer mee, zo gauw wij zeggen wel geïnteresseerd te zijn in hun stukje land, dan mogen we het wel bewerken. Of als we de druivenstruiken onderhouden mogen wij de oogst hebben maar verkopen? ”Nee” zegt een Spanjaard niet gauw. Als je met de vader praat zegt hij dat hij met zijn zoons zal overleggen en tref je de zoon dan zal hij het met zijn vader overleggen. Domingo heeft twee zoons dus zal het overleg wel een langdurige kwestie worden. Voorlopig hebben we dik 2000 m2 grond erbij en ben ik al twee dagen aan het onkruid maaien, volgend jaar komen we om in de tomaten en meloenen.

Het is een beetje heiig maar vrijwel onbewolkt. Er zit veel vocht in de lucht. Het is 13,5 graden. Gisteren was een zonnige dag, de maximumtemperatuur was 22,8 graden. De luchtvochtigheid was 64% en dat was flink zweten tijdens het maaiwerk. Gelukkig kwam ´s middags de wind van zee en was het best te doen.
Agenda: Volvo wassen en Marjan vanmiddag ophalen van het vliegveld in.... ja, dan moet ik toch echt even in mijn agenda kijken, o ja, deze keer is het Alicante.
De vruchten van de Johannesbroodboom zijn al volgroeid. In november zijn ze rijp om te verzamelen.

Woensdag 14 mei 2008

De teken zijn gek op Cokky. Zelf heb ik er nooit één en dat terwijl ik al twee dagen hoog gras aan het maaien ben. Cokky en ik eten evenveel knoflook. Dat weet ik zeker want als zij in een restaurant wel iets met knoflook heeft gegeten, en ik niet, is ze niet erg welkom aan mijn zijde van het bed. Daaraan kan het dus niet liggen. Van onze poezen is Loesje het meest begeerde object van de teken en dan met name haar oren. De hond Poppy heeft ook regelmatig een teek. “Zit stil Pop, ik heb er één nodig voor een foto bij het weblog”. Het was maar even zoeken of ik had er vanochtend zo twee gevonden. Voor het weghalen heb ik geen speciaal pincet nodig want op de één of andere manier lukt het mij haast altijd de teek in zijn geheel eruit te krijgen. Kijk maar, keurig acht pootjes en zijn kaken zitten er ook nog aan. Dat is mooi want als je maar een stukje eruit hebt kunnen er ontstekingen ontstaan. Volgens de dierenarts komen besmette teken met de Lyme-ziekte hier niet veel voor. Dat is mooi maar het blijft natuurlijk vervelend zo´n mini Dracula die je bloed zuigt. Dracula? Knoflook? Johan, leuke Belg, hier begin ik dus te twijfelen aan het knoflook advies. Voordat je het weet krijg ik een volgende tip, crucifixen en houten staken, die helpen pas. Vanavond krijgen ze gewoon allemaal druppeltjes Frontline in hun nek, en Cokky ontkomt er deze keer ook niet aan.

Boven de Middellandse Zee hangen weer wolken. Het binnenland is vrijwel onbewolkt, de temperatuur is gezakt tot 11,6 graden. Gisteren was een dag met veel zon en af en toen een wolkenveld. De temperatuur liep op tot 21,1 graden. Rond 19.00 uur verdwenen alle toppen rond Coll de Rates in een dikke wolkendeken. Een half uur later zakten de wolken langs de hellingen naar beneden tot zo´n 500 meter hoogte. Rond 20.30 uur was alles ineens weer opgelost.
Agenda: Ik heb nog heel veel maaiwerk. Eerst benzine halen voor de bosmaaier.

Dinsdag 13 mei 2008.

De zoete geur van bloeiende druiven hangt rond ons huis. Voor ons is het de aankondiging dat de druivendieftijd is aangebroken. Rond 15 mei wordt het druk in de wijnvelden van de Vall de Pop. Dagenlang zijn hele families bezig om de druiven te dieven. Hier heet dat desmondar. Net als het snoeien is het veel werk. Pepe, heeft het mij uitgelegd: druivendieven is noodzakelijk voor een betere opbrengst en de wind kan beter door de struik heen zodat schimmels minder voorkomen. Het gaat als volgt: haal de onderste bladeren van de struik zodat er wat overzicht komt. Kijk dan hoe de struik gesnoeid is, het is de bedoeling dat op iedere arm van de struik, twee of drie uitlopers blijven staan. Als er te veel staan haal dan de onderste weg. Tegenover elk trosje zit één blad, haal die weg. Ga dan door naar boven en haal uit de oksels van de volgende twee bladeren de uitlopers weg, dit noemen we de dieven. Breek daarna de top uit de uitloper. Doe zo heel de struik en ga daarna naar de volgende, de volgende, de volgende,…….. tot ze alle 1000 klaar zijn. Wij doen daar zeker zo´n 40 uur over. In Frankrijk halen ze alleen de toppen van de struiken, ze rijden met de tractor en heggenschaar er langs. Zo gepiept en in september rijden ze met de druivenoogstmachine erlangs. Niets geen handwerk meer en de wijn is nog twee keer zo duur ook. Maar ja, helaas vaak twee keer zo lekker ook. “Het leven is niet eerlijk”, zou mijn in Nederland werkende vriend zeggen.

Het is heerlijk fris buiten. De temperatuur is gezakt tot 8,8 graden. Boven de Middellandse zee en in het binnenland hangen wolken. Gisteren verdwenen de wolken en werd het een zonnige dag. De temperatuur liep op tot 21,1 graden. (luchtvochtigheid 56%)
Agenda: met de bosmaaier heel veel hoog grasmaaien.
De druiven zijn nu groot genoeg om gediefd te worden. Vandaag zullen wel veel boeren beginnen. Door de  zon van gisteren kan je al weer aardig op het land lopen.

Maandag 21 mei 2008.

“Como agua de mayo” zeggen ze hier: “hij komt als geroepen, als regen in mei”. Maar er is zoveel gevallen dat de boeren voorlopig het land niet op kunnen. Zo keihard als de grond hier is als het droog is, zo plakkerig is de rode klei als er regen is gevallen. Bij iedere stap worden je schoenen zwaarder en met de trekker kan je het helemaal wel vergeten. De druiven moeten gediefd worden maar eerst moet de zon de bovenlaag weer een beetje drogen.
“De regen valt nooit naar de zin van iedereen” luidt een ander Spaans gezegde. Dat is waar: bijna iedereen is blij met de hoeveelheid regen die is gevallen, behalve de boeren die hun kersen nog niet geplukt hadden, en de mispels zullen nu ook wel gaan barsten.
“Als het hier regent, regent het nooit langer dan drie dagen”. Dat is dus ook al niet waar. Het wordt tijd voor een goed Hollands spreekwoord als: “Na regen komt zonneschijn”. Vandaag konden we gewoon weer buiten zitten.
Voor het eind van de week wordt weer regen voorspeld.
“Als ik in Xaló aankom, regent het altijd”, zegt Marjan. Donderdag halen we haar van het vliegveld. Misschien krijgt ze gelijk. Ze komt in iedere geval in een prachtige groene vallei aan.

Vannacht regende het lang en hard, er zit 28 mm in de regenmeter. Dat maakt een al totaal van 78 mm, in deze regenperiode. Gisteren was er geen zon, het was zwaarbewolkt met regelmatig langdurige regenbuien. De maximumtemperatuur 12,9 graden, verschilde nauwelijks van de minimumtemperatuur 12,2 graden.
Agenda: Rond 9 uur landen Herman en Karin in Valencia, zij wachten tot 12 uur en dan ben ik daar om ze op te halen en Marc en Ann af te zetten. Ze moeten beide wel een paar uur extra wachten maar om nu twee keer per dag naar Valencia te rijden gaat mij wat ver.
Door de vele regen hebben we een nood-kattenbak moeten maken. Buiten is alleen nog maar "barra", modder te vinden.

Zondag 11 mei 2008.

Manolo is geboren in Campell, een klein, langgerekt dorpje gelegen op een flank van de groene vallei, Vall de Laguart. In onze vallei, Vall de Pop, groeien de beroemde zoete muskaatdruiven, rond zijn dorp staan honderden kersenbomen. Net als ik een paraplu loop te zoeken om met Poppy te gaan wandelen, belt Manolo. “We gaan natuurlijk niet fietsen met dit weer, maar wel kersen eten. Komen jullie ook?” Natuurlijk, we komen eraan. Dit jaar zijn de kersen al vroeg rijp, er wordt al twee weken geplukt. De kersentelers hebben pech, net als verleden jaar zorgt de regen voor opengebarsten vruchten die snel gaan rotten. Waarschijnlijk heeft dit niets met de vroege kersenoogst te maken maar ook de communies zijn dit jaar vroeg. Op de tv in de bar zien we in een rechtstreekse uitzending hoe een enorm Maria beeld door de straten van Valencia wordt gedragen. Ze wordt omgeven door een zee van paraplu’s en schuilt zelf onder een flink stuk plastic. Rond half twaalf is het kratje kersen leeg en na de gebruikelijke carajillo gaat iedereen weer snel huiswaarts. Nee, aan moederdag wordt vandaag niets gedaan, dat is in Spanje, net als de kersen oogst eerder, op de eerste zondag in mei. Vandaag is het de dag van de communies. Omdat bijna iedereen wel een communicantje in de familie heeft en de kersen rijp zijn, maakt het niet uit dat het regent, vandaag was er van fietsen toch weinig terecht gekomen.

De weg is nat, er wordt deze ochtend dus niet gefietst. Vannacht is er ook nog een buitje gevallen. Voor vandaag is weer een oranje weeralarm afgegeven. Het is zwaar bewolkt en de temperatuur is gezakt naar 10,1 graden. Gisterochtend scheen de zon volop en werd het rond twaalf uur 20,5 graden, daarna werd het dus bewolkt en begon het te regenen. Zo, nu is er wel genoeg regen gevallen voor een maand dus kunnen jullie het Spaanse weer in Nederland weer terug sturen? Natuurlijk voor alle moeders een bloemetje. (nat, dat wel)

Sorry hoor, hebben de Spaanse weerkundigen toch nog gelijk gekregen. Rond 13.00 uur vallen de eerste spetters en om 16.00 uur stort het water uit de hemel. Weer 17 mm in de regenmeter. Dat maakt in totaal 48 mm. Zo gaat het dus goed, het eerste onkruid komt al op tussen Cokky haar tomatenplanten.

Ja, en Spanje zou Spanje niet zijn als de weervoorspellers het niet volkomen mis zouden hebben. Meestal wordt het veel beter weer dan verwacht. Ga ik niet fietsen omdat ze regen voorspellen, is het een uur later onbewolkt. Er staat een heel klein beetje wind. De weg is droog, dus ga ik alsnog een stukje fietsen.

Door het dikke wolkendek komt heel even de zon te voorschijn. Het is 12,1 graden. Gisteren was het de hele dag zwaar bewolkt met af en toen motregen. Dat leverde niet veel regen op, er zat maar 3 mm in de regenmeter. Dat maakt toch 31 mm in totaal. De temperatuur bleef laag met 15 graden als maxium er stond een zwakke noord-westen wind.
Agenda: Er stond voor vandaag een fietstocht van 165 kilometer gepland met de club van Pedreguer. Doordat er vandaag nog meer regen voorspeld wordt sla ik maar een keertje over.
Loes heeft een hekel aan modderpoten (wij ook) en blijft keurig op de muurtjes.

Vrijdag 9 mei 2008.

Via internet bestel ik één keer per jaar 12 Michelin fietsbanden. De firma in Barcelona geeft er dan gratis 12 binnenbanden bij. Zo langzamerhand weten de leden van de fietsclub dit ook en ik verkoop weer regelmatig een set. Per 12 stuks is natuurlijk veel goedkoper, daarbij komt dat het alweer jaren geleden is dat ik de kosten per band heb uitgerekend, waarschijnlijk zit ik aan de lage kant want mijn klantenkring groeit de laatste tijd verdacht snel. Voor de aflevering van de banden gaan we naar het centrale punt in het dorp, de bar. Het liefst zou ik iedere ochtend rond 7 uur naar de bar lopen om cafe con leche, een kop koffie met melk te drinken, maar wij wonen net te ver weg. De poezen willen wandelen, de ochtendfoto op het log zetten, daarna met Poppy wandelen, dat red ik dus niet. Gelukkig wordt er in dit deel van Spanje rond tien uur een uitgebreid “almuerzo” gehouden. De Engelsen vertalen dit met breakfast maar daar lijkt het niet op. De olijven, pinda´s, de wijn of het bier, het halve stokbrood met gebakken bloedworst is toch anders dan een toastje met jam. Sinds wij 2 maal per week in het dorp een almuerzo houden blijven we van alles op de hoogte. Thomas komt binnen en heeft ons adres nodig. Cokky is namelijk ooggetuige geweest van hoe hij van zijn fiets werd gereden. Toni vraagt of ik op zondag 8 juli een kruispunt wil bewaken voor de fietswedstrijd van de jeugd. Juan vertelt Cokky waar je spul kunt kopen tegen schimmels in de tomatenplanten. Vicente vertelt ons dat de importeur van rieten meubelen vaak leuke aanbiedingen heeft en ondertussen probeer ik een plaatselijke Spaanse krant te lezen en te eten. Daar komt de vrouw van Javi en neemt de banden mee. Zo zie je maar, zelfs als het regent zijn we bezig met de nobele fietssport.