Wonen in Spanje

Donderdag 31 januari 2008.

“Bedankt voor de mooie tocht en je fietst erg goed.” Het is natuurlijk altijd leuk als dat tegen je gezegd wordt maar deze keer is het de ex-kampioen wielrennen van België, Eddy de Sitter die het zegt. Goed het is al een tijd geleden dat hij kampioen was, 1965, maar toch voel ik mij gevleid. Onderweg vertelt hij mij dat hij, samen met Eddy Merx, in 1967deel uit maakte van de Peugot ploeg toen zijn ploegmaat Tom Simpson op de Mont Ventoux het leven liet. Hij is nu 63 jaar oud en al is hij iets te zwaar, hij traint drie maal per week. Op een paar hellingen kan hij het niet laten en trapt er flink op los. Ik kan hem bijhouden maar mijn fietscomputer geeft toch aan dat ik 360 watt trap. Zelf baalt hij wel van zijn overgewicht, maar ik vind het prima. Je weet maar nooit of het anders nog mogelijk zou zijn om hem weer bij te halen. We fietsen 90 kilometer en als we weer terug zijn in Benirrama heb ik een gemiddelde van tegen de 27 km per uur op de computer staan. Dat is voor hier aan de Costa Blanca echt geen slecht gemiddelde. Mijn in Nederland werkende vriend had het er laatst al over, dit geeft hoop voor de toekomst. http://www.dickvanderplas.nl/wielrennen.htm Maar dan wel graag zonder die 15 kilo overgewicht.

Ja, het wordt een beetje saai maar alweer komt de zon vrijwel kleurloos op aan een onbewolkte hemel. Het heeft niet gevroren, de minimumtemperatuur is 2,5 graden. Gisteren liep het digitale kwik op tot 17,7 graden bij 52% luchtvochtigheid. Elke ochtend is het wel erg vochtig, 99%. Oscar heeft een hekel aan natte poten en volgt daarom het liefst de muurtjes.
Agenda: Om 9.30 uur in Benirrama de Belgische fietsers begeleiden bij hun eerste rit. Ze willen door de sinaasappelboomgaarden fietsen.

Woensdag 30 januari 2008.

Het voordeel van ons lidmaatschap van twee fietsclubs is dat we erg veel Spaanse kennissen hebben waaronder ook drie mannen die makelaar zijn of er werken. Om ons huis te kunnen verkopen moeten we eerst een nieuwe eigendomsakte hebben. In de oude escritura staat het huis nog niet beschreven en dat hoort natuurlijk wel. Toni, die makelaar is en bestuurslid van de fietsclub, regelt een afspraak bij de notaris en zorgt dat de gemeente een verklaring afgeeft dat er geen boetes op het huis rusten. Hij heeft ook twee percelen van iets meer dan 10.000 m2 in de verkoop. Zo groot moeten ze zijn anders mag je er niet bouwen. Ze liggen in de gemeente Alcalali aan de noordkant van de vallei tegen het prachtige natuurgebied van de Col de Rates. Cokky is meteen verkocht, de amandelbomen bloeien prachtig en er staat zelfs een citroenboom vol met gele vruchten. Ik zie hier meer de nadelen, de kavel is 180 meter lang en zo,n 65 meter breed. Vlak onder dit landbouwterras kan weer gebouwd worden. Als het nu vierkant was of dubbel zo groot. De stroom en telefoon zijn erg ver weg. Waterleiding is niet in de buurt. Om half vier verdwijnt de zon al achter de bergen. Het prachtige uitzicht ligt naar het noorden, terwijl je het huis graag op het zuiden zet. Het grondstuk moet 150.000 euro opbrengen. Ik weet het, Cokky blijft liever in onze prachtige Vall de Pop. Ik vind het te druk geworden in deze eens zo rustige en lieflijke vallei. Dertig kilometer verder het binnenland in lonken kleine slaperige dorpjes waar nog nooit een huis in de boomgaarden is gebouwd en het gemeentehuis alleen na afspraak open gaat. Ik voel mij vaak een zeldzame diersoort: op zoek naar een rustige plek maar gedoemd om uit te sterven.

Alweer onbewolkt, het is 0,4 graden als ik buiten kom. Gisteren was ook een onbewolkte dag, er was nauwelijks wind en de temperatuur liep op tot 17,5 graden, bij een luchtvochtigheid van 64%. De meeste amandelbomen bloeien nu.
Agenda: vanmiddag Marc met zijn vier Belgische fietsvrienden ophalen uit Valencia maar eerst zelf een stukje fietsen.

De achthonderd druivenstruiken die naast ons huis staan zien er weer keurig uit. Een paar jaar geleden heeft Pepe mij het snoeien geleerd en ik vind het leuk werk. Het is net als een reorganisatie bij een bedrijf. Er moeten beslissingen worden genomen, wie gaat er uit en wie mogen er door groeien. En natuurlijk ben ik de baas. Te weinig productie? Knip, weg er mee. Te lastige positie? Knip!

Er zijn vele verschillende modellen druivenstruiken van heel hoge struiken tot lage struiken zoals hier in Vall de Pop. Al naar gelang de streek en vruchtbaarheid van de grond en de hoeveelheid water zijn de struiken groter of kleiner. Het snoeien gaat echter overal volgens hetzelfde principe. Kijk goed naar de struik, onze voorbeeldstruik heeft 5 armen. Dat is voor hier genoeg. Meer kan deze struik niet aan. We houden het dus voor het aankomende seizoen weer op 5 armen, als we klaar zijn met snoeien moeten er dus weer netjes 5 stompjes over zijn, de overige takken knippen we eraf.
Kijk welke tak behouden moet blijven voor dit seizoen. Zoek er één uit die het krachtigst is en natuurlijk de gewenste richting opwijst.Knip de andere takken weg. Leg de platte kant van de snoeischaar zo dicht mogelijk langs de stam van de arm en knip de tak af.Knip de tak die behouden moet blijven ook af maar zo hoog dat er twee of drie koppen blijven zitten. Dit worden dan later twee of drie nieuwe takken.

Natuurlijk kan ik het beter even in de praktijk laten zien. Mocht u toevallig weggesnoeid zijn en dus erg veel tijd hebben dan bent u van harte welkom.

We zijn weer online! Het heeft lang geduurd maar zojuist is de router bezorgd. We hebben een nieuwe laptop en mijn pc heeft een nieuw moederbord. Wat een luxe om vanuit huis te kunnen internetten.

De zon kwam, zoals gebruikelijk de afgelopen 8 dagen, vrijwel kleurloos op. Het is onbewolkt en het heeft flink gevroren -2,2 graden. Gisteren liep de temperatuur op naar 19 graden. Regen, wat is dat? Dit jaar heeft het twee maal geregend, in totaal 5 mm. Op de foto de laatste zonsopkomst waarbij de lucht echt prachtig kleurde, die van 18 januari.

Zaterdag 26 januari 2008.

(Nog steeds vanuit het internetcafé, als die ....lui van Euphony niet gauw een nieuwe router leveren stappen we over op Telefonica!)

Ook in Spanje wordt de prijs van het onroerend goed bepaald door drie dingen: locatie, locatie en locatie. Wij zijn op zoek naar een groot rustig terrein om daarop een huis te bouwen. Bij Staatsbosbeheer was ik opzichter over 2500 hectare dus wil ik nu toch minimaal 1 hectare. Dat is 10.000 m2. Heb je hier zo´n stuk gevonden dan mag je daar vaak tot 2% van de oppervlakte bebouwen, op minder grond mag je in zulke zones niets bouwen. Dus dat is een huis van 200 m2. Aangezien we nu een huis hebben van 174 m2 en ook mogen bijbouwen tot 200 m2 wil ik eigenlijk zo´n 1,5 a 2 hectare kopen. Is de stroom dichtbij en ligt het grondstuk op vijf minuten lopen van het dorp dan betaal je het maximum van 200.000 euro. Ligt het grondstuk in een prachtige uithoek waar geen stroom, telefoon of water is en de zon al om vier uur achter de bergen verdwijnt, is de vraagprijs 150.000 euro. Er zijn in de Jalonvallei geen grote grondstukken meer te vinden die een ligging op het zuiden hebben. Gelukkig zijn er wel 13 makelaars in Jalon dus al gauw lopen we met een kadastrale kaart in onze handen waarop een grondstuk van dik drie hectare is aangegeven, een halve berg met prachtig bos vlak bij Parcent. Goed, de vraagprijs is 425.000 euro maar al voordat we er geweest zijn zakt het bedrag naar 390.000 euro en aan het eind van het gesprek is 350.000 euro misschien ook wel mogelijk. De amandelbloesem bloeit, de eiken en dennen zijn prachtig. De berghelling is maar zwak glooiend en heeft de hele dag zon. Perfect! Tak, tak, tak, tak, net achter een paar sinaasappelbomen staat een hydraulische kraan grote stenen klein te maken, vrachtwagens rijden af en aan. Zo, dus hier maken ze de grote rotsblokken wat kleiner om ze daarna vast en zeker naar de puinbreker te rijden die ze op 500 meter van ons huis tot grind vermaalt. Weten we dat ook weer.

Vrijdag 25 januari 2008.
 

Ik ben bezig met de laatste rij druiven te snoeien als Pepe, de eigenaar van de 800 druivenstruiken, komt aanrijden. Pepe is oud en heeft een spierziekte waardoor het werk op de campo steeds moeilijker wordt. Wij doen nu bijna al het werk voor hem. Hij kijkt of het goed gaat en spuit het onkruid dood. Al twee jaar lang heeft hij het land niet geploegd en de druivenstruiken lijden hier onder, ook dit jaar zijn er zeker weer een stuk of tien dood. Pepe kan niet meer op zijn trekkertje rijden omdat er geen stuurbekrachtiging op zit. Zijn zoon kan wel op de trekker rijden maar als directeur van de plaatselijke bank gaat hij liever tennissen met vrienden. Een paar keer heb ik al aangeboden om voor Pepe te ploegen maar als ik er deze keer over begin heeft Pepe een alarmerend bericht voor mij. Hij moet het eerst aan zijn zoon vragen want die heeft een vergunning om hier een huis te bouwen en dan heeft ploegen natuurlijk geen zin. “Onmogelijk”, zeg ik, er kan hier geen huis gebouwd worden. “Nee, zegt Pepe, geen huis maar een landbouwschuur van 30 of 40 vierkante meter. Als het waar is wat Pepe zegt dan wordt het landbouwschuurtje een illegale woning en elk jaar stiekem wat groter gemaakt. Samen met de buren hebben we al een brief naar de gemeente gestuurd over de illegale puinbreker. Maar ik ben het zat. Het wordt tijd dat we serieus een nieuwe locatie gaan zoeken.

Zondag 20 januari 2008.

“Heb je de katten niet bij je?” Nee, ik niet, maar ik zie andere mensen op het plein die wel gewoon met hun kat in hun armen rondlopen. En dat terwijl er minstens 100 honden aanwezig zijn, en wat paarden, koeien en ezels. Iedereen is mét huisdier naar het plein gekomen om de zegen te ontvangen. Vandaag is het Sant Antonio, de naamdag van de beschermheilige van de dieren. De pastoor zwaait kwistig met het in wijwater gedoopte bosje rozemarijn naar alle dieren die langs hem gevoerd worden. De burgemeester heeft zijn grote witte Perzische kat bij zich, de dierenarts loopt met al zijn hondjes langs en kinderen hebben een konijntje, een parkietje of een schildpad bij zich. De baasjes krijgen wat lekkers en de dieren ook. De zon schijnt, het is feest. Vroeger werd op deze dag ook het “Sant Antonio”-varken geslacht. Dat varken liep het hele jaar rond in het dorp, leefde van het afval in de straten. De armen van het dorp kregen dan hun deel van de worstjes, zodat ze ook eens een keer vlees konden eten. In de kleinere dorpen in het binnenland wordt ook dit deel van de traditie levend gehouden. Na de slacht van het varken wordt een demonstratie ambachtelijk worstmaken gehouden. Gelukkig doen ze dat hier niet, voor de foto´s geef ik de voorkeur aan de huisdieren en de pastoor.

Woensdag 16 januari 2008.

Spanje is het lawaaierigste land van Europa. Woon je in stad of dorp dan heb je pech: het uitgaansleven gaat de hele nacht door en feesten duren gauw een week of twee. Wat inhoudt dat je twee weken niet kan slapen door orkesten, disco´s of vuurwerk. Spanjaarden houden ervan radio of tv de hele dag lekker hard aan te hebben, ook op het terras. En omdat stenen muren het geluid lekker weerkaatsen en iedereen een groot deel van de dag buiten doorbrengt, geniet je automatisch mee met de muziek van de buren. Als je naast een huis woont dat als vakantiehuis wordt verhuurd, dan kan je je lol op: iedere 1 of 2 weken weer een nieuwe groep vakantievierders die gillend in het zwembad plonzen of met de autoradio lekker hard bonkend aan, de hele nacht barbecuen en drinken. Woon je buitenaf dan hoor je de hele nacht blaffende honden. In de “campo” ben je eigenlijk het kwetsbaarst: daar woont toch niemand, dus daar kan ongestraft van alles gebeuren. Ongeveer een halve kilometer van ons huis wordt de stilte sinds een paar maanden regelmatig verstoord door een puinbreker. Een puinbreker zonder vergunning, hebben ze ons verteld op het gemeentehuis. En we moeten maar een brief schrijven aan de burgemeester, als we er zo´n last van hebben. Dat hebben we gedaan, nu maar afwachten en hopen dat de stilte in onze vallei hersteld kan worden.

Dinsdag 15 januari 2008.

Als het eenmaal tegen zit blijft het ook tegen zitten. Van de leencomputer bleek de netwerkkaart kapot te zijn. Maar toen kwam de laptop. Daar werden we een beetje zeeziek van want het beeld viel steeds weg. Nog wel een logje getikt maar op de laptop stond alleen nog maar Open Office en dat kan de computer in het internetcafé weer niet omzetten, vandaag dat de foto niet past bij deze geimproviseerde tekst. Nu de laptop weer terug is naar de winkel en we de leencomputer weer in huis hebben met een nieuwe netwerkkaart, blijkt dat Euphony de nieuwe router niet ondersteunt. En ja, we hadden extra routers gekregen de vorige keer maar die werden een paar dagen later al weer opgehaald. Dus we hebben wéér een andere router besteld bij Euphony.
En ik heb ook het telefoonstopcontact al moeten vervangen. Mijn eigen pc staat nog in Altea, maar nu is het goede moederboard aangekomen dus hopelijk is dat nu gauw geregeld.

Het goede nieuws is dat ik "De vliegeraar" en "Duizend schitterende zonnen" uit heb en dat het heerlijk weer is. De gisteren beloofde regen kwam niet en vandaag is het perfect weer om druiven te snoeien en daarna lekker in het zonnetje te zitten. Het is ook goed weer om te fietsen maar ik heb nog één dag extra nodig om te herstellen van het virus. Sociale contacten en technische problemen: slecht voor mijn trainingsschema.

Vrijdag 11 januari 2008

Het schiet niet op. De nieuwe laptop is er inmiddels maar de router werkt niet mee. Het lijkt er op dat de hele telefoonlijn het weer eens niet doet?!? En we zijn al niet in topconditie, we zijn gevloerd door een stevige verkoudheid, met een beetje koorts. Dus we nemen maar een aspirientje en gaan even lekker in de zon zitten. Het ziet er naar uit dat we de 20 graden wel halen vandaag. De eerste amandelboemen, op beschutte plekken, beginnen te bloeien. Foto´s daarvan houden jullie nog even te goed. We gaan eerst een beetje uitzieken.

Weekend 5 en 6 januari 2008, vanuit het internetcafé:

Roscon.

“Voorzichtig eten hoor, er kan wat hards in zitten” waarschuwt Cokky me en ze leest de gebruiksaanwijzing voor die in de doos zit bij de “Roscon” , het traditionele Driekoningen gebak. Het is een soort grote soezenkrans met luchtige room- of mokkavulling. Er zit een boon in en een piepklein beeldje van een koning. Wie de boon aantreft moet de krans betalen, wie de koning heeft, mag de bijgeleverde kroon op.

De fietsclub van Javea organiseert ieder jaar de “Dag van de Roscon”: drie rondjes door het dorp (achter de politieauto, rustig aan, er doen ook kinderen mee), en dan een massasprint. Omdat ik in mijn categorie (Veteranen B) als eerste over de streep kom, sta ik op het podium met een extra grote gebaksdoos in mijn handen. En we zouden net gaan afvallen. Dat moeten we maar even uitstellen want we gaan met twéé van die dozen naar huis. Cokky heeft namelijk ook gewonnen in haar categorie. Er deden maar een stuk of vier vrouwen van haar leeftijd mee, waarvan er drie op gewone fietsen reden die na twee rondjes afgestapt zijn. Dus ze staat voor het eerst van haar leven na een wieler”wedstrijd” op het podium. In haar eerste hap roscon treft ze ook meteen het beeldje van de koning aan. De rest van de dag is ze met haar hoofd in de wolken en het valt mij nog mee dat ze niet de hele dag met die kroon op haar hoofd rondloopt.

Zaterdag 5 januari 2008.

“Mamma!” roept de koning en we barsten in lachen uit. Het is komisch om zo´n belangrijke en hoogbejaarde man om zijn moeder te horen roepen. Zijn moeder is net even bezig om de make-up van één van de helpers bij te werken dus Balthasar moet even wachten. We zijn in het huis waar de Drie Koningen en hun helpers opgemaakt en aangekleed worden. Over een uurtje begint de intocht in het dorp. Het is opmerkelijk hoe groot de overeenkomsten zijn met het Sinterklaasfeest. Goed, er zijn drie Koningen, maar één lijkt er sprekend op Sinterklaas, alleen is, waarschijnlijk uit respect voor het Katholieke geloof, de mijter vervangen door een ander hoofddeksel. De helpers zijn net Zwarte Pieten, er is een intocht met paarden, er wordt met snoep gestrooid en de kinderen die nog geloven zijn een beetje zenuwachtig. In de kerk krijgt ieder kind één cadeau en als ze zoet geweest zijn vinden ze bij thuiskomst nog meer cadeaus. Als ze stout geweest zijn kunnen ze een zakje “carbon” krijgen: steenkool, maar dan van suiker. Het voordeel van de Reyes Magos is dat ze een vrije dag meebrengen, het nadeel is dat ze pas op de allerlaatste dag van de kerstvakantie nieuw speelgoed kunnen brengen. Dus ook hier wint de kerstman langzaam terrein, en daar helpt geen moedertje lief aan.

Zaterdag 5 januari 2008

“Je bent toe aan een nieuwe laptop” zeg ik al een paar maanden tegen Cokky. Maar zoals gebruikelijk luistert ze niet naar me. Gelukkig maar, anders was haar nieuwe laptop nu kapot geweest. En nee, we hebben geen inboedelverzekering.

De blikseminslag levert ons vooral een hoop werk op. Twee dagen later is de telefoonlijn gerepareerd, is de nieuwe inzethaard besteld en hebben we de nieuwe telefoon ingeprogrammeerd. Nu, tien dagen later, brandt de nieuwe kachel maar verder schiet het nog niet erg op. Mijn pc ligt nog steeds op de intensive care, in afwachting op een nieuw moederbord. En dan is het nog de vraag of de rest wél functioneert. Sinds gisteren hebben we een leencomputer dus nu kan ik in ieder geval mijn foto´s bekijken, maar omdat de router kapot is kan ik ze niet op het log zetten. Zonde van al die mooie zonsopkomsten die ik niet heb kunnen publiceren. En het weer? Het is wisselend. Af en toe bewolkt, vaak zonnig maar bijna iedere nacht nachtvorst en overdag is het fris, het is nu een graad of 10. Goed weer om de druiven te snoeien, we hebben al vier rijen gedaan. Want ja, zonder internet heb ik wel meer tijd om andere dingen te doen. En Cokky´s laptop is onherstelbaar beschadigd, over een paar dagen komt de nieuwe. Dus, zoals gebruikelijk, krijg ik uiteindelijk toch nog mijn zin.