Wonen in Spanje

Vrijdag 29 februari 2008.

“De ideale plek bestaat niet”, legt Daniel ons uit. “Jullie willen rust, maar wel dicht bij een dorpje. Jullie zoeken een groot stuk terrein, maar wel met stroom en waterleiding en telefoon. Jullie zoeken een koopje maar jullie willen niet in een saai, droog landschap terecht komen. Jullie willen bereikbaarheid, maar geen verkeerslawaai. Dat zijn voorwaarden die met elkaar in tegenspraak zijn.”
Hij heeft gelijk. We surfen al wekenlang langs alle denkbare makelaarssites. We hebben bijna alle makelaars in de buurt al met een bezoek vereerd. En we hebben de ideale plek eigenlijk wel gevonden: vlak bij een klein, écht Spaans dorpje, prachtig uitzicht op de bergen, het is er rustig, de bloemetjes bloeien, de bijen zoemen en de amandelbomen ontvouwen hun blaadjes. De grond is redelijk betaalbaar (102.000 euro voor een hectare) en waarschijnlijk mag er dan 200 vierkante meter bebouwd worden. Er is geen stroom, geen water, geen telefoon. Er is wel dekking voor de mobiele telefoon, een waterdeposito is hier niets bijzonders en er zijn meer huizen met zonnepanelen en een generator. Een eigen generator hebben is geen probleem, het probleem is meestal de generator van de buren. Zit je net lekker te genieten van de stilte en de zonsondergang, moet de dochter van de buren een halve kilometer verderop zo nodig haar haar fohnen, dus mag het hele dal meegenieten van het geluid van hun generator. De locatie heeft nog een klein probleempje: als het regent ben je van de buitenwereld afgesneden want de weg loopt door de rivier en er is geen brug. Maar dat gebeurt hooguit een dag of 2 per jaar, behalve vorig jaar natuurlijk, toen duurde het wel een week of 2 voor de weg weer begaanbaar was, maar dat is echt een uitzondering. Misschien moeten we toch nog maar even verder zoeken.

Er is nog steeds veel bewolking maar het is niet dik. De minimumtemperatuur is 11,7 graden. Gisteren bleef het vrijwel heel de dag bewolkt er viel zelfs een spatje regen, de temperatuur liep op tot 20,4 graden. De luchtvochtigheid was natuurlijk hoog met 66%.
Het valt niet mee om de Duivenkervel (Fumaria bicolor) zonder poezen te fotograferen. Zo gauw ik op mijn buik ga liggen komen ze kijken of ik een vette spitsmuis heb gevangen.
Agenda: Ja, Dick ik kan er ook niets aan doen maar er staat niets in voor vandaag. (beetje fietsen, almuerzo, langs een makelaar en schoonmaken want Leonne komt morgen logeren)

Donderdag 28 februari 2008.

Onze zoektocht naar de perfecte plek speelt zich voor een deel af op websites van Nederlands- en Engelstalige makelaars. Veel buitenlanders pikken een graantje mee van de hoge omloopsnelheid van het huizenbestand hier. Nog afgezien van de gewone makelaarstermen die met een korrel zout genomen moeten worden (“onderhoudsvrije tuin” betekent dat alles geasfalteerd is) moet ook de vertaling van de termen kritisch bekeken worden. Zo klinkt “landhuisje” heel leuk, en dat is de letterlijke vertaling van “casita de campo”, maar het betekent toch iets anders. Een “casita de campo” is meestal begonnen als “casa de aperos”, een trekkerschuurtje, een schuurtje van 30 vierkante meter waar de landbouwwerktuigen in opgeslagen worden. De boer bouwt er dan ieder jaar een stukje aan en na een paar jaar vervangt hij de garagedeur door een mooie voordeur en verkoopt het dan voor een hoop geld aan een Engelsman. Water en stroom moet dan nog “even” geregeld worden, net als de woonbestemming. In het verleden lukte dat vaak wel, nu is dat bijna onmogelijk. Vandaag hoorden we op het gemeentehuis dat de zoon van Pepe inderdaad toestemming heeft van de provincie en van de gemeente om in het druivenveld naast ons een “casa de aperos” te bouwen. Hij legt ons ieder jaar, tijdens het oogsten van de druiven, uit hoe hij dat gaat doen: ieder jaar stiekem een stukje erbij en over een paar jaar staat er een landhuisje, maar dan zijn wij weg.

Het mist, niet zo dik als het in Nederland kan zijn maar de zon heeft moeite om er doorheen te breken. Het is 8,8 graden. Gisteren was een prachtige dag met af en toe wat kleine witte wolkjes aan een blauwe hemel. De temperatuur liep op tot 23,1 graden, bij 53% luchtvochtigheid.
De abrikoos bloeit al een paar dagen.

Woensdag 27 februari 2008.

“zo meteen een deskundige op bezoek met loodgieter erbij en verzekering : loodgieterswerk is een groot drama, al DRIE jaar lang (voor 30.000 euro CV en sanitair gekocht) ellende ellende ellende, nee zoiets doe ik noooooooit meer.”

mailt een trouwe webloglezeres uit Frankrijk ons. Dan had ze mij maar in moeten schakelen. De loodgietersspullen rammelen werklustig achter in de auto, de ladder ligt stoer op het dak. Even geduld, ik kom jullie richting op, het is maar 1100 km rijden. Bijna had ik doorgereden met de bestelauto van de Engelse loodgieter om de helpende hand te bieden maar op het laatste moment besluit ik toch maar de afslag van Gandia te nemen. Lyon ligt net even te ver weg voor vandaag en ik weet geen snars van loodgieterswerk dus rijd ik netjes naar de ITV voor de halfjaarlijkse keuring. Ja, ze zijn hier streng want het is een bedrijfsauto van ouder dan 10 jaar dus moet hij iedere 6 maanden gekeurd worden. Aan de Costa Blanca hoef je geen Spaans te praten, alles kan in het Engels en vaak ook in het Nederlands. Je hoeft ook niet naar de Spaanse ITV want dat doen wij wel. Maken netjes de afspraak, halen de auto op bij de woning van de eigenaar, laten hem keuren, plakken de nieuwe sticker op de voorruit en zetten hem netjes weer voor de deur af. En dat voor het luttele bedrag van slechts 50 euro. Ik weet zeker dat deze Engelse loodgieter goed werk aflevert, want drie keer worden we onderweg vriendelijk gegroet en niemand stak zijn middelvinger op.

Het is een klein beetje mistig maar de zon komt er goed doorheen. Het is 6,8 graden. Gisteren was een onbewolkte dag met een maximumtemperatuur van 21,4 graden. (met 54% luchtvochtigheid als minimum)
Agenda: Met een auto naar de ITV keuring in Gandia, dat is wel een stuk verder weg dan Denia maar daar duurt het momenteel een week voordat er een afspraak mogelijk is.

Dinsdag 26 februari 2008.

“Het is geen, “mond op mond reclame.”, maar mond tot mond reclame.” Natuurlijk heeft mijn in Nederland werkende vriend gelijk, hij is journalist en als redacteur verbetert hij de hele dag stukjes van anderen. Toch had hij nog nooit van het werkwoord “muizen” gehoord. Dat weet ik dan weer wel want als ex-boswachter zie ik de typische jaaghouding van vossen zo voor mij. Als een collega boswachter tegen mij zegt dat hij gisteren nog twee vossen heeft gezien die samen aan het muizen waren, dan weet ik precies wat hij heeft gezien. Poppy maakt exact deze vosachtige bewegingen en het lukt haar regelmatig een muis te vangen. Eerst staat ze doodstil te luisteren, haar kop houdt ze een beetje scheef. Een hond kan de richting waaruit een geluid komt met een afwijking van 2% bepalen (bij de mens meer dan 15%). Dan maakt ze de bekende sprong om de muis te vangen. Raak, ze heeft er weer één uit het hoge gras opgevist, nou ja, opgemuisd. Die ze dan in één hap naar binnen schrokt. Slokje water uit een modderigere plas erbij, mmmm… lekker. Soms worden er meer dan 40 muizen in een vossenmaag aangetroffen. Zo gek maakt Poppy het niet, het blijft deze ochtend bij één vette muis.
Nou ja Dick, trek het je niet aan, als rechtgeaarde Katwijker herken jij weer natuurlijk direct iemand die aan het “vissen” is.

(En speciaal voor Irene die mij regelmatig betrapt op een verkeerde d of t, het is: ik muisde en ik heb gemuisd.)

De eerste zonnestralen komen om 7.51 uur over de berg.  Het is onbewolkt en 6,9 graden. Gisteren was een zonnige dag en de temperatuur liep op tot 20,3 graden. Oscar is gek op warmte, hij koestert zich in de eerste zonnestralen van deze dag.
Agenda: 3 uur fietsen.

Maandag 25 februari 2008.

Hier gaan we wonen, gelijk waren wij verliefd toen we na heel lang zoeken de groene Vall de Pop binnenreden. In de vallei liggen een aantal mooie dorpjes waaronder Xaló. Er is erg veel veranderd in de afgelopen 14 jaar. Natuurlijk misgun ik de bewoners van de vallei hun welvaart niet, zij willen ook meerdere keren per jaar op vakantie en twee auto´s. Ik wist ook best dat de wijndorpjes niet meer kunnen bestaan van de landbouw alleen. Voor 90 cent per liter tanken wij regelmatig in de bodega een 5 liter jerrycan vol. Voor 2,50 euro kopen we 5 kilo sinaasappels van een mannetje langs de weg. Hij is blij want het is het dubbele dat de opkoper ervoor geeft. De peulen van de Johannesbroodboom leveren niet genoeg op. Sommige amandelenboomgaarden zijn het afgelopen jaar niet geoogst omdat het niet loonde. Toch kost een hectare 200.000 euro, want dat is de minimale grootte om op te mogen bouwen. In heel de vallei is maar één jonge boer, Vicente, die probeert te leven van zijn land. Hij hoopt dit jaar een tuincentrum te openen, het vijfde. Pepe weet hoe het komt dat het onmogelijk is om van de landbouw te leven. Vroeger hadden ze geen water, geen stroom, geen auto, geen riool, dus hoefde ze ook die rekeningen niet te betalen. De laatste landbouwers zijn bejaarde mannen die nog doorgaan zoals hun voorouders honderden jaren lang voor hen deden. Enkele zonen helpen als ze vrij zijn maar de meeste hebben een hekel aan het werk op de “campo”.

Vanmiddag reden we de vallei weer binnen, door het felle tegenlicht vielen de nieuwe huizen en hallen niet op. Alsof ze waren weg gephotoshopt. Gelijk waren we weer verliefd, het is nog steeds een prachtige vallei. Hier moet nog een goede plek voor ons nieuwe huis te vinden zijn.

Het is heel licht bewolkt en 10,1 graden. Gisteren begon het rond 8 uur te regenen en om 5 uur was het pas droog. Erg veel neerslag was het niet, 10 mm. De temperatuur liep op tot 13,4 graden. Alles is nu super groen. Oscar drinkt het liefs vers regenwater.
Agenda: Leeg.

Zondag 24 februari 2008.

In Nederland gebruik je de term “illegaal” om een mens aan te duiden, hier zijn dat “inmigrantes”. Als in Spanje de term “illegaal” valt, gaat het over een huis. De tijd dat alles maar kon, is voorbij. De regels worden steeds verder aangescherpt en steeds beter nageleefd. Dat neemt niet weg dat er toch nog regelmatig illegale huizen verrijzen. Van de zus van de burgemeester, of van iemand die heel brutaal is, of van iemand die het risico neemt en de boete betaalt. Want 9 van de 10 keer gebeurt er verder niks: je betaalt de boete, die even hoog is als de leges van de vergunning, het werk wordt misschien een jaar stilgelegd, maar daarna bouw je toch gauw weer door? Dat in de tussentijd de politie iedere dag even langs rijdt om te controleren of er niet gebouwd wordt, daar moet je dan niet mee zitten. Zo langzamerhand worden de boetes hoger en af en toe valt het woord “slopen”. In sommige dorpen staan huizen die “half” illegaal zijn, dus krijgen de bewoners geen stroom, maar ze hebben inmiddels wel gewoon drinkwater en betalen ook netjes onroerendgoedbelasting aan de gemeente. De belofte tot legaliseren houdt de inwoners al een paar jaar in onzekerheid.
Bij onze zoektocht krijgen we soms ook ongewenste hulp: “Ga maar een keer met me mee naar het dorp waar mijn moeder woont”, zegt Paco. “Daar heb je zó een bouwvergunning, want de burgemeester heeft een bouwbedrijf”. Nee dank je, Paco. We kennen iemand die in de problemen kwam toen de burgemeester een half jaar later plotseling overleed. We doen het liever helemaal legaal.

Het is bewolkt dus is het zeer zacht met 9,4 graden als minimumtemperatuur. Er is geen wind, eigenlijk is er, op een paar dagen per jaar na,´s ochtends nooit wind. Gisteren verdwenen de wolken al rond 9 uur en werd het een zeer zonnige dag. De temperatuur liep op naar 19,9 graden bij 53% luchtvochtigheid.
Agenda: fietsen met de club van Xalò. Cokky gaat ook mee.

Zaterdag 23 februari 2008.

De Landrover gromt en kruipt in zijn eerste versnelling een steile helling op. We zijn net de droge rivierbedding van de Jalón voor de tweede maal doorgereden. Natuurlijk zitten we niet stil op het gebied van grondstukken zoeken. Nou ja, niet stil zitten? Cokky besteedt veel uren met het zoeken op internet. Het is bijzonder moeilijk om iets te beoordelen als je het niet kan zien. We besluiten ons dus te concentreren op onze eigen vallei. We printen de foto´s van mooie grondstukken en rijden er gewoon naar toe. Daarvoor hebben we geen makelaar nodig want met onze kennis van de Vall de Pop vinden we vrij gemakkelijk de plekken. Deze keer zijn we op zoek naar een terrein van 10.000 m2 met 2 oude verlaten huizen en een grote schuur, we kunnen het onmogelijk vinden. “Dat is het”, roept Cokky. Mijn mond valt open van verbazing.”Maar dat is het nieuwe hotel restaurant, Caserio del Rio.” Zo mooi kan het dus worden en nog steeds staat het oude object op internet te koop. We kennen het hotel verhaal al van de geruchten binnen de Engelse gemeenschap. Het mag namelijk niet meer open. We spreken even met de wanhopige Engelse eigenaar. De projectontwikkelaar, Hamilton, noemt hij een gangster, hij is bedonderd. Niet alle vergunningen waren aanwezig toen de bouw begon. Het is namelijk een natuurgebied en dat eist extra vergunningen, nu kan het wel een paar jaar gaan duren voordat er toestemming komt vanuit Alicante voor een horecagelegenheid. Meer dan een miljoen euro zit in het project, hij is blut en heeft schulden. De advertenties waren al geplaatst, de boekingen zijn weer afgezegd. Gaat hij toch open dan eindigt hij in de gevangenis. Zo mooi kan een droom dus worden.

Het is 3,3 graden. Gisteravond dacht ik nog dat het wel eens kouder kon worden maar er zijn tegen de ochtend veel dikke wolken aan de hemel verschenen. Gisteren liep de temperatuur op tot 20,2 graden.
Agenda: fietsen met de club van Pedreguer en vanmiddag naar de klimtijrit kijken in Xaló.

Vrijdag 22 februari 2008.

Tien jaar lang hoorde ik mij vader triomfantelijk zeggen: “compleet zomer hier in Spanje.” Wij werkten in Nederland en mijn ouders overwinterden in ons huis, hier in de zon. Nu bel ik hem af en toen op met diezelfde mededeling. Ik leg net de telefoon neer als hij weer gaat, alweer iemand die ons iets probeert te verkopen, vaak gaat het om een telefoonabonnement of een verzekering. “Nee dank u, geen belangstelling” hebben we dan ook gauw opgezocht in het woordenboek. Beleefd maar drastisch afpoeieren hebben ze ons ook al niet geleerd op Spaanse les. Maar soms wordt er een aanbod gedaan dat wél interessant is. Euphony, onze internetprovider, biedt een wat duurder abonnement aan, 40 euro in plaats van 35 euro per maand, maar voor dat geld krijgen we 3 keer zoveel snelheid en mogen we iedere maand 10 uur gratis naar Nederland bellen. Afgelopen maand hadden we 7 uur gebeld naar Nederland, à 3 euro per uur, maakt 21 euro. Skypen is nog goedkoper, maar mijn ouders hebben nu eenmaal geen internet. Met het nieuwe abonnement waren we 16 euro goedkoper uitgeweest, dus ja, zet maar om. Dan kan ik nog vaker ´s ochtends even mijn vader bellen: “Pa, ik zit lekker in de zon, compleet zomer”.

Het is onbewolkt. Aan de oostkant komt de zon op en aan de westkant gaat de volle maan onder. Het is flink afgekoeld, 2,8 graden is de minimumtemperatuur. Gisteren was een dag met redelijk wat zon, de temperatuur liep op tot 16,1 graden. Er is weinig wind.
Agenda: 2 zeer smerige fietsen schoonmaken en daarna een klein stukje lostrappen.

Donderdag 21 februari 2008.

Ruud, Marieke, we komen eraan!

We kopen gewoon een camper en gaan er van door. Ik zie het al helemaal voor mij, niet meer werken maar zwerven door Europa. In de zomer naar het hoge noorden en in de winter naar Zuid Spanje of Marokko. We bekijken nog een keer de camper die staat te glimmen in het RAI gebouw, bijna 120.000 gulden kost hij, guldens? Ja, want het was precies 20 jaar geleden, in 1988. We hadden al wel wat geld gespaard maar Cokky zag mijn wilde plannen niet zitten. “Waar moeten we dan onze fotoboeken neerzetten, ik wil een plek hebben om mij thuis te voelen.” Dus spaarden we nog een paar jaar door en kochten toen ons huis in Spanje. Pas 12 jaar later konden we stoppen met werken. Dat duurde vreselijk lang en regelmatig dacht ik aan het camper-alternatief. Maar ons Spaanse huis is een veel betere investering gebleken dan de oude camper die we vandaag voor een mevrouw uit Parcent naar de ITV keuring rijden in Gandia. Niet naar Denia deze keer, daar keurt de ITV alleen maar “turismos”, personenauto´s. Het is een leuke rit naar Gandia. Weer thuis loop ik de trap op, de torenkamer in en pak het 20 jaar oude fotoboek van de plank. Ja, daar zit ik in de camper te dromen over vrijheid. Even later klap ik het fotoboek dicht en zet het terug tussen de vijftig anderen. Van boven af kijk ik hoe de Spaanse zon onze halve hectare land verwarmt waar met gemak 15 campers een plaats zouden kunnen vinden. Wat goed dat ik zo´n geduldige, verstandige vrouw heb getroffen bedenk ik mij, het is een prachtig bezit en Cokky weet waar ze de fotoboeken neer moet zetten.

Dus nee, Ruud en Marieke, geintje, kom maar lekker hier staan.

Het is zwaarbewolkt maar zacht met 12,2 graden als minimumtemperatuur. Gistermiddag werd het toch nog zonnig en de temperatuur liep op naar 16,7 graden bij 74% luchtvochtigheid. Door de hoge minimumtemperatuur groeit alles super hard. De wolfsmelk (een Euphorbia) bloeit.

Agenda: ITV keuring. Omdat deze eigenaar haast heeft gaan we naar Gandia. Daar heb je geen afspraak nodig maar moet je soms wel lang wachten.

Woensdag 20 februari 2008.

Als ik een keer géén ochtendfoto op het log zet, wordt er meteen gespeculeerd: ik zou moe zijn, nog in bed liggen. Als ik tussen de middag nog steeds geen digitaal teken van leven heb gegeven, gaat de telefoon. Vanuit verre oorden wordt gecontroleerd of ik nog in het land der levenden verkeer. Ja, ja, ik ga al loggen!! Bij 100 of meer lezers per dag begint het loggen op werken te lijken. Ik kan echt niet lekker in mijn bed blijven liggen als ik weet dat er hordes hunkerende Hollanders zitten te verlangen naar een zonnig plaatje. ´s  Middags om een uur of vier slaat de stress toe: heb ik wel een leuk logje voor vandaag? Heb ik er wel een leuke foto bij?

Iedere dag 100 kilometer of meer fietsen is zwaarder dan een kantoorbaan en er kwamen gisteren al drie berichtjes binnen van Gareth over auto´s die we naar de keuring moeten brengen. Ik moet nog achter de reparatie van de koelkast aan, de architect moet nog een tekening maken van dit huis, we moeten naar Pilates en ik heb de hele week nog geen mailtje beantwoord. Vanavond doe ik niets, ik ga op de bank liggen met minimaal 1 poes en 2 afstandsbedieningen. Ik ben aan vakantie toe.

Nee, we hebben ons niet verslapen en we zijn ook niet oververmoeid maar vanochtend hebben we de zonsopkomst moeten bewonderen vanuit de auto, op weg naar het vliegveld van Valencia. Dick is weer onderweg naar Katwijk. Gisteren werd het 16,3 graden, de minimum temperatuur was 11,6 graden. Gisteren was het bewolkt met maar een klein beetje zon en er viel 1 mm regen. Ook vandaag is het weer bewolkt maar soms dreigt de zon door te breken.

 Dinsdag 19 februari 2008.

Zijn schoonzus maakte het een paar jaar geleden ook al mee, vorig jaar was het de beurt aan mijn schoonmoeder en nu heeft Dick ervaren hoe het is: soms heb je gewoon pech hier, denk je een weekje zon te boeken en je komt terecht in een grijs, koud, nat land. “Kijk daar! Een stukje blauw!” “De zon schijnt, we kunnen buiten zitten!”. Niet meer dan een uur hebben we buiten gezeten de afgelopen week. Dat het toch een geslaagde vakantie is geweest komt door de wijn, het forse aantal kilometers dat wij, stoere Hollanders, toch gefietst hebben en vooral omdat pechvogels een tegoedbon krijgen: goed voor nog een week onderdak, in zonniger tijden.

Het is zacht buiten met 11,4 graden als minimumtemperatuur. Dat betekent ook dat het bewolkt is. Gisteren werd het 14,1 graden. Veel regen viel er niet, 2 mm. Natuurlijk is het erg vochtig. Aan ieder haartje van het komkommerkruid hangt een heel klein druppeltje water.

Dankzij de regenjasjes hebben we vandaag toch kunnen fietsen. In Beniarbeig stoppen we even om de herbouw van de brug te bewonderen. In oktober, met de overstromingen is hij vernield en het dorp wordt nog steeds verdeeld in 2 kanten. Een noodbrug even verderop zorgt ervoor dat de dorpelingen geen 7 kilometer om hoeven te rijden om bij de bakker te komen. Ze hopen de nieuwe brug in augustus af te hebben. Zodat, als de dorpsfeesten beginnen, de dorpelingen met zijn allen feest kunnen vieren. Wat we verder gedaan hebben vandaag is te lezen in het log van Dick.

Het regent, vannacht toen ik heel even wakker was hoorde ik het al. Er zit 10 mm regen in de meter. Het waait niet en de minimumtemperatuur is 11,4 graden. Gisteren was er weinig zon. De temperatuur bleef laag, 13,4 graden.
De weerman is blij dat het regent want het grootste deel van Spanje heeft te kampen met lege stuwmeren. Hier niet natuurlijk, verleden jaar viel er 1100 mm. Misschien wordt het tijd dat ik eens een paar jaar in het binnenland ga wonen?

Zondag 17 februari 2008.

“Roem Roem”, zegt Pepe als ik vraag waar hij de mooie witte bloemetjes mee heeft doodgespoten die tussen de nog kale druivenstruiken groeiden. Nu ken ik uit mijn Staatsbosbeheertijd best veel merken vergif, sorry ik bedoel gewasbeschermingsmiddelen maar van “Roem Roem” heb ik nog nooit gehoord. Uit zijn blauwe bestelautootje pakt hij een bus die mij wel bekend voorkomt. “O, je bedoelt “Round Up”!”. Hij kijkt mij niet begrijpend aan en herhaalt: “si, Roem Roem”. Spanjaarden weten net zoveel van Engels als Nederlanders van Spaans maar soms maken ze het wel heel bont.

“Toebeljos”, zegt Armando als ik wijs op de banden van een Italiaanse Gios racefiets. Bij mijn fietsenmaker staan de één jaar oude racefietsen van het Relax team te koop voor slechts € 2000 maar dan er zit wel 40.000 km op. Nu ken ik inmiddels aardig wat banden merken maar van “Toebeljos” heb ik nog nooit gehoord. Ineens begrijp ik het, “o, je bedoelt tubeless, zonder binnenband”. “Si, toebeljos”. Buiten passeert er een motor met zijspan. Un moto con un “siedekar” zegt hij. Nu heeft Armando wel Engelse les gehad dus ik verbeter hem, “sidecar”, zeg ik. Maar hoe heet een zijspan nu eigenlijk in het Spaans, vraag ik. “Siedekar” herhaalt Armando. Thuis pak ik het woordenboek en tot mijn verbazing bestaat er maar een woord in het Spaans voor zijspan, “sidecar” Wie durft nu nog te beweren dat Spanjaarden geen Engels kennen?
Hoe Engelsen Spaans praten? Kijk op het weblog van Dick.

Gisteravond dacht ik nog dat het zou gaan vriezen, het was onbewolkt, maar vanochtend is het 5,2 graden en zwaar bewolkt. De zon prikt af en toen nog net even door een gat in het wolkendek. Gisteren liep de temperatuur op tot 15,2 graden en bleef het droog. Het is erg vochtig. Oscar heeft een hekel aan natte poten.

Zaterdag 16 februari 2008.

“Heb je het hoogteprofiel nog voor mij?”, vraagt Dick. Ja, natuurlijk heb ik dat, even mijn fietscomputer op de pc aansluiten en daarna de namen van de plaatsen erbij zetten. Daarna kan het bestand op de memorystick en die gaat dan weer in de laptop van Dick. “Waar heb je die foto´s van de almuerzo?” O, ja, die had ik gemaakt op het kleine cameraatje die ik altijd bij mij heb op de fiets. Die was ik even vergeten om te downloaden. Ik hoef alleen het cameraatje uit de auto te halen en het geheugenkaartje in de kaartlezer te doen en de door Dick gekozen foto´s weer op de memorystick te zetten. “He, waar zijn die foto´s van vanmiddag dat jij en ik in de zon zitten?” Ja, dat is raar, ik zie ze niet staan bij de foto´s van deze middag, hoe kan dat nou? “Wacht”, zegt Cokky, “ik heb de geheugenkaart verwisseld voordat jij de wielerwedstrijd ging fotograferen”. Dus hoef ik die ook alleen nog maar even te downloaden en op de memorystick te zetten voor Dick zijn laptop. Maar nu staat er bij hem een keurig verslag op zijn weblog, over vandaag en onze wieleravonturen. Vindt u het gek dat ik even geen tijd heb om zelf een log te maken?

De minimum temperatuur was 4,6 graden, maximum 12,8. Gisteren was een bewolkte dag met een paar buitjes en hoewel het even heel hard geregend heeft zit er niet meer dan 2 mm in de regenmeter. Nu is het onbewolkt, eindelijk weer een zonnige dag, perfect weer om te fietsen met de club van Pedreguer en om vanmiddag naar de Ronde van la Marina Alta te gaan kijken, als Jaime en nog tientallen andere wielrenners de Bernia gaan beklimmen vanaf de steile kant.
De zon schijnt op de allereerste blaadjes van de meidoorn.

Goed dat we regenjasjes gekocht hebben, ze kwamen vandaag goed van pas. Lees het verslag van Dick op zijn wielerlog. Morgen wordt de beste dag van de hele week met maar 20% kans op neerslag, het zal 16 graden worden. Daarna gaat het weer regenen………

Zwaar bewolkt, 11,6 graden. Er is ook wind vanuit westen. Vannacht een korte regenbui, er zat maar 3 mm in de regenmeter. Gisteren werd het 15,2 graden. De luchtvochtigheid bleef hoog met 78%.

(door Cokky)

Heerlijk, het is zwaarbewolkt en het regent. Omdat ik door mijn oogontsteking met een verwijde pupil rond loop, ben ik blij dat de zon niet schijnt. Hoe minder licht, hoe prettiger. Edwin en Dick zijn minder blij met het weer, ze willen graag droog fietsen (lees het verslag van Dick op zijn wielerlog).

De langetermijnvoorspelling ziet er niet best uit: regen, en maximum temperaturen van een graad of 15.

Dokter Mobayed is tevreden en ik mag langzaam minderen met de medicijnen, met de pupilverwijderaar mag ik meteen stoppen. Over een dag of twee mag ook wat mij betreft de zon weer gaan schijnen.

Het is niet koud, 11,2 graden. Het waait en het is zwaar bewolkt met de dreiging van een bui. Gisteren bleef het vrijwel droog de maximumtemperatuur werd 13,8 graden. Het wegdek is droog er kan gefietst worden. Maar dan moet ik wel Dick uit zijn bed zien te krijgen.
Er zitten alweer kleine vruchtjes aan de Japanse mispel.

Woensdag 13 februari 2008

“Volgende week doen we dat niet, hoor”, waarschuwt Cokky me als ze van haar werkplek achter de laptop verhuist naar de bank omdat Oscar dáár en nú op haar schoot wil liggen. “Volgende week mag je dat niet doen hoor”, zegt ze tegen me als ik gekke dingen zeg tegen Rosa, de Koepoes. Want vandaag komt Dick. Hij komt voornamelijk om te trainen maar hij heeft natuurlijk ook altijd een onderwerp nodig voor zijn wekelijkse column in het Leidsch Dagblad en aanverwante kranten. Dick is voor ons de home-editie in proza van de Dichter des Vaderlands: hij observeert en interpreteert en analyseert. Dus is het zaak om excessen in ons gedrag een week lang de kop in te drukken. Drie keer per week gaan we naar Pilates en laat Monica ons steunen en kreunen maar het werkt: na twee maanden flink oefenen hebben we duidelijk sterkere buik- en rugspieren gekregen. Misschien is dat een mooi onderwerp voor hem? We nemen hem gewoon mee naar Pilates, en als we flink wat kilometers fietsen dan is hij vast te moe om zich, net als vorig jaar, druk te maken over onze omgang met de poezen. Maar voor de zekerheid fluister ik het toch maar: ”Volgende week is hij weer weg hoor, Koepoes! “

Somber en de tegels van het terras zijn nat. Het is 8 graden, er is geen wind en het is zwaar bewolkt. Gisteren liep de temperatuur op tot 16,8 graden bij 70% luchtvochtigheid. Regen: 2 mm. De Spaanse TV laat de bijna lege stuwmeren in het binnenland zien. Hier zijn ze nog nooit zo vol geweest. Het stuwmeer van Guadalest loopt nog steeds over. Al twee maanden stroomt er prachtig helder water bij Altea  in de Middellandse zee.
Agenda: Dick ophalen uit Valencia. Hij komt om veel te fietsen maar het weer ziet er niet best uit.

Dinsdag 12 februari 2008.  (zie voor recente informatie het log, huizenprijzen)

Peinzend kijkt makelaar Toni naar ons huis. “Hoe groot is het?” “Er is 174m2 bebouwd en het grondstuk is 5000 m2”, antwoord ik. Hij denkt nogmaals diep na. “De huizenmarkt is niet zo best de laatste tijd. Sommige huizen prijzen zijn wel met 40% gedaald maar dat geldt niet voor huizen van goede kwaliteit en voor huizen op goede locaties. Een paar jaar geleden kon je alles verkopen voor een hoop geld maar die tijd is over”. Pas in de auto, als ik hem weer wegbreng naar zijn kantoor in Xaló zegt hij: “Ik schat dat jullie huis zo tussen de 350.000 en 380.000 euro kan opbrengen.” Daar was ik zelf al op uit gekomen. Ik weet nu dat de grond zo´n 100.000 euro zou kosten en om een beetje kwaliteit te bouwen kost 1 vierkante meter huis zo´n 1300 euro. Wij hebben dus 174 meter x 1200 euro is dus 208.000 euro om zo´n huis te bouwen. Dan komen er een paar dingen bij, we wonen niet ver van het dorp, het is een vlak perceel er mag nog 26m2 bijgebouwd worden. De kwaliteit is uitstekend. Kijk, zo kom je dus aan een huizenprijs. Ooit hebben we het huis gekocht voor 90.000 euro. Dan hebben we de afgelopen 13 jaar toch niet duur gewoond zou ik zo zeggen. Zeker niet vergeleken met huren. Hoewel huren eigenlijk helemaal niet slecht is in deze tijd. Als wij 350.000 euro van ons huis op de bank zetten hier bij Pepa (5,2%) hebben we toch 18.200 euro per jaar. Daar kan je hier een prachtig huis voor huren. Toch hoor ik de laatste tijd veel dat je juist nu een huis moet kopen. De Spaanse banken verstrekken veel moeilijker hypotheken staat er in de krant. Maar helaas, de mensen die hier in de vallei kopen hebben geen hypotheek nodig, die betalen het hele bedrag, hup, in één keer, nadat ze hun huis in Nederland of Engeland hebben verkocht. Zolang daar de huizenmarkt niet echt instort stort hij hier ook niet in. Een paar uur later belt Toni,”Ik heb hier een paar Duitsers die op zoek zijn naar een huis als dat van jullie.” Bedankt Toni, maar het was alleen maar een vraag, het is niet te koop, nog niet. Schijnbaar is de huizenmarkt zo slecht nog niet.

Cokky maakt mij om 6.45 uur wakker, "Ik geloof dat het regent", zegt ze. Dat was niet voorspeld. Ik heb het brandhout nog niet afgedekt, de elektriciteitsmeter moet ik ook nog afdekken omdat het deurtje eraf is. Om 9 uur moeten we met een auto naar Denia voor een ITV keuring maar als het regent worden ook de auto´s niet gekeurd. Kortom, na 7 weken zonder regen is het weer even wennen.
Rond 8 uur is het weer droog en het is 8 graden. De zon breekt door een gaatje in de wolken. Gisteren was het toch nog een zonnige dag. Het werd 15,8 graden.

Maandag 11 februari 2008.

Hoezo last van een winterdepressie? In Benidorm schijnt de zon uitbundig en de temperatuur is aangenaam. Parkeren in de buurt van Clinica de Benidorm is altijd een probleem maar de Mercadona supermarkt heeft een prachtige parkeergarage en als je voor meer dan 18 euro boodschappen doet zijn de eerste twee uur parkeren gratis. Dick, die woensdag een week komt logeren zal dus niet te klagen hebben over mijn parkeerbeleid want door flink wat flessen wijn in het winkelwagentje te laden had ik zo de 18 euro overschreden. En dat dus al twee keer.
Winterdepressie? De supermarkt verkoopt, vooruitlopend op de hete zomer, bier dat al gemengd is met gaseosa. Spanjaarden consumeren liters Gaseosa per week. Deze frisdrank is het best te vergelijken met sevenup light, alleen minder zoet en een stuk goedkoper, 22 cent voor 1,5 liter. Het gaat in de wijn en in het bier. Als je flink gefietst of gewerkt hebt is dat een heerlijk verfrissend drankje. In sommige bars komt de wijn gemengd en wel ijskoud uit de tap, “tinto de verano” heet het dan: rode wijn van de zomer. Vroeger werd de wijn natuurlijk aangelengd met water. Buitenlandse fietsers kijken vaak verstoord op als er wijn met gaseosa op tafel komt. Zonde van de wijn, zeggen ze dan, ze drinken het liever onverdund. Maar na een paar slokken wijn begrijpen ze het meestal wel dat ze niet de allerbeste wijn voor zich hebben en dat mengen nog niet zo´n slecht idee is. De Romeinen constateerden het al, “alleen de Barbaren drinken wijn onverdund.”

Zwaar bewolkt, na weken lang een onbewolkte hemel voel ik na een half uur dit weer al een winterdepressie aankomen. Koud is het niet, 7,2 graden. Gisteren was een zonnige dag, Het werd 16 graden.
Agenda: Om 13.00 uur naar Clinica de Benidorm voor Cokky haar oog.

Zondag 10 februari 2008.

Manolo is echt erg lief. Cokky zegt dat al jaren maar goed, zij is een vrouw en Manolo is charmant. Om 8 uur vanochtend ben ik met Manolo en nog een paar anderen uit het dorp weggefietst zonder Cokky want met haar verwijde pupil fietst het niet echt prettig. Halverwege de tocht vraagt Manolo of ik echt weg wil uit Xaló. Ik vertel hem over oude huizen en ruïnes die te koop staan in de Ebro vallei en in Castellon. “O, maar een ruïne heb ik ook wel voor jullie, hij is niet groot en er is natuurlijk geen stroom in de buurt, maar dan knap je hem op en als je dan echt rust wilt ga je daar een paar dagen zitten. Dan hoeven jullie niet te verhuizen.”, zegt hij hoopvol. Als ik thuis ben lopen we de Bernia op, we moeten toch Poppy nog uitlaten. Manolo heeft goed uitgelegd waar zijn ruine staat. “Je kunt er niet met de auto komen en je moet een stukje de barranco in. De Bernia is echt een schitterend natuurgebied.We verdwalen hopeloos tussen het struikgewas op de verlaten landbouwterrassen. “Zou het die zijn, of misschien wel die twee muren?” Poppy helpt ijverig zoeken maar zij raakt meer opgewonden van de wilde zwijnensporen dan van een paar oude muren. Voor ons is de ruïne van Manolo helaas niet te vinden. Volgende week moeten we met de fietsclub maar eens een flinke wandeling maken. Eigenlijk zoeken we iets met veel grond en waar je een aardig huis op kan bouwen maar het aanbod van Manolo is zo goed bedoeld dat we alleen voor hem onze plannen al zouden opgeven.

Richting Middellandse Zee is het onbewolkt maar in het binnenland stapelen de wolken zich op. Het is 5,2 graden. Gisteren was een zonnige dag met af en toen wat wolken. Het werd 17,1 graden. (63%) Agenda: fietsen met de club van Xaló.

Wat ruist daar in het struikgewas?

Zaterdag 9 februari 2008. (door Cokky)

 Alice en ik hebben al heel wat meegemaakt samen. Zij kan zich nog herinneren dat ik jong was, kan je nagaan. Met haar man Theo is ze met de caravan onderweg naar Cádiz en ze komen gezellig even buurten en bijpraten. “Hoe gaat het met je ogen?” wil ze weten. Ik kan ze verzekeren dat het prima gaat, niet wetende dat ik 2 dagen later bij de oogarts zou zitten. “Zijn jullie nu een beetje geïntegreerd hier’” wil Theo weten. Ja Theo, we zijn goed geïntegreerd. Vandaag heb ik nog even gedacht aan ons antwoord. We zitten met een gezellig clubje te eten in restaurant Vall de Pop.

Manolo, Tonica, Pepe, Carmen, Howard, Linda en Edwin en ik. Manolo weet al dat we niet mogen bouwen op het stuk grond dat we gevonden hadden in Benimassot, hij heeft zelf de burgemeester gebeld om dat te regelen, zegt hij. Wij moeten hier blijven. Pepe is vorig weekend door de TU van Valencia uitgeroepen tot “Beste wielertoerist van het jaar " vanwege zijn werkzaamheden voor wielertoeristen en de verkeersveiligheid voor fietsers. (Wie Spaanse werkwoorden over wielrennen wil oefenen kan zij curriculum lezen: Download premio_al_mejor_cicloturista.doc ). Het eten is prima, het gezelschap meer dan aangenaam en al gaat een deel van de conversatie in het Valenciaans, we kunnen het aardig volgen. Voor de moppen schakelen ze over op het Castiliaans, en we begrijpen ze en lachen mee. Zelfs Edwin moet toegeven dat het jammer zou zijn om deze vriendschappen achter te laten en ergens anders opnieuw te moeten beginnen. Waar we ons ook vestigen in Spanje: geef ons een fietsclub in de buurt en binnen de kortste keren kunnen we zeggen: “Ja, we zijn goed geïntegreerd”. We zien wel hoe het loopt, maar voorlopig is Xaló de plek waar ik thuis ben.

Deze keer geen saaie, kleurloze zonsopkomst, er zijn wolken! De temperatuur is gezakt naar 4,2 graden. Gistermiddag ontstonden er wolken rond de toppen van de bergen. De temperatuur bleef een beetje achter met 17,2 graden.
Agenda: om 9 uur in Alcalali om met Gareth 85 km te fietsen.

Vrijdag 8 februari 2008. (door Cokky)

Diep, héél diep kijkt hij in mijn ogen. “Dat wordt nog een lastige operatie”, zit hij zich alvast te verheugen. Dat wist ik al, ik heb een beetje staar en mijn pupil zit gedeeltelijk verkleefd aan de lens. Maar die operatie is nog lang niet nodig. Ik ben hier nu voor mijn andere oog, dat rood en pijnlijk is. Gezien mijn voorgeschiedenis, met al een keer of tien iridocyclitis, neem ik geen enkel risico zodra ik een rood oog heb. Natuurlijk begint het altijd op vrijdag zodat ik het niet nog even een dagje aan kan kijken. Gelukkig hebben we tegenwoordig een Nederlandse huisarts in het dorp, Dr. Ward Waardenburg. Hij weet vandaag nog een afspraak voor me te regelen bij Dr. George Mobayed in Benidorm. Dat is geen gewone oogarts, dat is een Instituut. Hij is snel, grondig, ervaren en nog aardig ook. Geen ernstige ontsteking, concludeert hij, maar een beginnende uveitis. Hij schrijft me pillen en druppels voor en maandag mag ik terugkomen voor controle. Dat is dan 100 euro, afrekenen bij de balie. Hij geeft ons het nummer van zijn mobiele telefoon: “Als er iets is in het weekend, bij twijfels of vragen, aarzel niet maar bel me gewoon”, zegt hij.  We zijn zeer tevreden over de goede, snelle behandeling. Binnenkort opent hij een nieuwe oogheelkundige kliniek en hij stuurt ons een uitnodiging voor de opening. Tja, het is luxe, zo´n privé-kliniek. Het kost een paar centen, maar je hebt er ook wat voor. Er is een mistlicht kapot van de Sintra en dat gaat wel 140 euro kosten, en mijn ogen zijn me heel wat meer waard.
Leve de privé-klinieken in Spanje, bij Ward en George ben ik in goede handen.

Onbewolkt en 0,8 graden boven nul. Gisteren werd het 19,8 graden bij een luchtvochtigheid van 38%. Meestal gaat het om een uur of 2 waaien vanaf de Middellandse Zee. Bijna alle druivenstruiken in de vallei zijn gesnoeid en nu worden de takken verzameld en verbrand. Dat moeten wij ook nog doen.
Agenda: vandaag wordt de nieuwe wasmachine bezorgd en Cokky heeft misschien een oogontsteking nog even aankijken en anders snel naar een oogarts.

Donderdag 7 februari 2008.  (door Cokky)

Als je in Nederland woont en je paspoort moet verlengd worden, dan ga je even naar het gemeentehuis. Hier is dat wat lastiger, we moeten naar het consulaat in La Nucia. Dus dat is geen kwestie van “even”, dat wordt een uitstapje. Want het is niet alleen 35 kilometer rijden, het is ook vlak bij de Carrefour en een verleidelijk winkelcentrum. Gelukkig heeft de Ambassade in Madrid een website http://spanje.nlambassade.org/consulaire_zaken/informatie_voor/paspoort waarop staat wat je mee moet brengen : twee pasfoto´s, een ingevuld formulier en het oude paspoort. De foto´s moeten voldoen aan een stuk of 37 criteria (je mag vooral niet lachen, je mond moet dicht zijn, de achtergrond moet grijs zijn, enzovoorts). Vroeger kon je een pasfoto uitzoeken waar je leuk op staat, tegenwoordig zie je er gegarandeerd uit als een misdadiger. Ieder land hanteert andere regels maar gelukkig weet het consulaat in La Nucia een fotograaf in Denia die volgens de Nederlandse regels pasfoto´s kan maken. En, zeggen ze er meteen bij, ik moet ook een kopie van het paspoort meebrengen en drie foto´s inleveren. Op de website staat toch 2? Ja, maar ieder consulaat heeft zo zijn eigen regels. Eerst dus altijd bellen met het consulaat!
Tja, nu kan ik natuurlijk gaan mopperen over bureaucratie en belachelijke regeltjes, maar ik heb al een leuk uitstapje gemaakt naar Denia en volgende week gaan we gezellig ergens lunchen in de buurt van La Nucia.

Onbewolkt en dus koud, 1,2 graden boven nul. Gisteren was een prachtige dag met weinig wind en het werd 20,2 graden. (luchtvochtigheid 38%)
Agenda: Leeg, dus eens kijken of het lukt om een tocht van vier uur te maken.
Er is er maar één de baas en dat is de man! Oscar wijst Loesje haar plaats.

Woensdag 6 februari 2008.

Cervantes had een vooruitziende blik toen hij Don Quixote tegen windmolens liet vechten. Vierhonderd jaar later is de strijd heftiger dan ooit. De comunidad Valencia wil al in 16 zones 1611 windmolens bouwen. Geen kleintjes, ze zijn 110 meter hoog en worden geplaatst op de meest fraaie bergruggen in het binnenland. Wat ik mooi vind van het plan is dat het genoeg elektriciteit oplevert om alle huishoudens van de gehele communidad Valencia van stroom te voorzien, voor 4,4 miljoen mensen. In 2012 kan alles al functioneren. Waarschijnlijk waait het in onze vallei niet genoeg want alle zones liggen veel meer landinwaarts. Op de Sierra de Almundaina moeten 50 windmolens komen, er is veel protest en er zijn al 40.000 handtekeningen verzameld tegen het project. De kleine, pittoreske dorpjes zoals Fageca, Famora, Tollos, Balones en Benimassot zullen worden overschaduwd door de enorme windmolens. Benimassot? Dat is toch het plaatsje van 84 inwoners waar de bar nu eindelijk weer open is? Dat is toch het plaatsje waar we net 4,2 hectare land hadden gevonden? Voorlopig komen ze er niet zegt Rafael, de burgemeester van Benimassot. De plannen liggen nu bij verschillende Europese commissies ter beoordeling, maar ik kan met mijn Nederlandse Staatsbosbeheer ervaring al voorspellen hoe het zal gaan: er komen er geen 50 windmolens maar slechts 25 . De eerste te bouwen bij Benimassot.

Doordat het onbewolkt is koelt het ´s nachts erg af. De minimum temperatuur is 1,8 graden er is geen wind. Gisteren werd het 19,6 graden met een redelijk windje maar die had ik bij het fietsen mee dus dat ging lekker.
Agenda: met 1 auto naar de ITV in Denia. Vanmiddag komen Alice (ex-collega Cokky) en Theo op visite. Ze zijn met de caravan op weg naar Cadiz en staan nu op de camping in Albir.

Dinsdag 5 februari 2008.

Hoofdschuddend kijkt de burgemeester ons aan. We hebben een mooi stuk grond gevonden van 4,2 hectare, vol amandel- en olijfbomen. Het ligt rustig, zonnig, met een prachtig uitzicht. We zijn al drie keer teruggeweest om te kijken en thuis, op tafel, ligt al een mooi ontwerp van het huis van onze dromen. Vloerverwarming, overdekt terras op het zuiden, mooie badkamer, genoeg kastruimte, een grote werkplaats en een apart gastenverblijfje bij het zwembad, we weten al precies hoe het moet gaan worden.
Maar nee, dat zal niet lukken, legt de burgemeester ons uit. Een schuurtje voor een trekker mag daar misschien gebouwd worden, maar een huis? Nee, dat kunnen we wel vergeten. Omdat de gemeente geen bestemmingsplan heeft gaat de “Conselleria”, het provinciaal gezag, over het gebied buiten de bebouwde kom.Geld om een bestemmingsplan te maken heeft de gemeente met 137 inwoners niet. Het landelijk gebied wordt dus goed beschermd. Dat is fijn, dat waarderen we. Wij vinden ook dat het platteland beschermd moet worden, dat het niet volgebouwd mag worden met lelijke huizen die het hele aanzien van de vallei aantasten. Maar één mooi, traditioneel gebouwd huis op 4 hectare, mag dat echt niet? De enige ambtenaar die het gemeentehuis rijk is belt even met de Rijksarchitect. Nee, het mag echt niet. Er zijn wel een paar kleine percelen tegen het dorp aan waar zonder problemen gebouwd kan worden maar dat vinden we weer geen mooie plekken en het ligt te dicht bij de weg. Jammer, want alleen al voor de rust, zo´n leuke burgemeester en behulpzame ambtenaar zou je graag in Benimassot willen wonen.

Onbewolkt, het is afgekoeld tot 4,2 graden. Gisteren liep de temperatuur op tot 19,2 graden en werd het s´middags toch nog zonnig.
Agenda: Leeg. (Nou ja, 3 uur fietsen want 13 februari ga ik Dick van Valencia halen en dan moet ik toch in topconditie zijn.)