Wonen in Spanje

Woensdag 30 april 2008.

Wegens vakantie 1 dag gesloten.......

De zon komt op boven de bergen aan een wolkeloze hemel. Het is 12,1 graden en het gras is nat. Gisteravond regende het, iedereen blij, maar helaas, ik kon de bui niet terug vinden in onze regenmeter. Verder was het een zonnige dag, de maximumtemperatuur liep op tot 28,1 graden.
Agenda: wij gaan een uitstapje maken naar Montanejos. We hebben daar voor één nacht een hotel geboekt en wij zijn woensdagavond weer terug, om op donderdag 1 mei met de club van Pedreguer de traditionele, lange tocht van 160 kilometer te fietsen.

Nadeel van het ver weg van vrienden wonen is dat over diverse onderwerpen niet uitgebreid gefilosofeerd kan worden. Mailen is toch altijd een beetje beknopt en sommige dingen lenen zich niet echt voor een telefoongesprek. Nee, voor de grote vragen des levens is oogcontact noodzakelijk, en een glaasje wijn, of 2.
Dus hebben we “De Lijst” in het leven geroepen voor de goede vrienden die we maar 1 of 2 keer per jaar zien. Voordeel van het ver weg wonen van die vrienden is dat, als ze komen, we een paar dagen of langer van elkaars gezelschap kunnen genieten. Dus na wijn met tapas, een ovenschotel (die kan Cokky voorbereiden zodat ze niks van het Het Gesprek hoeft te missen) met salade en een toetje, gaan we er eens goed voor zitten. Na de algemene inleiding (je bent toch wel wat grijzer, maar je ziet er goed uit. En dat 4 keer) pakken we De Lijst erbij. Tijdens het natafelen bespreken we wat er gebeurd is en wat de toekomst kan brengen. Dus als er vanavond geen nieuw logbericht is, dan komt het omdat we met Daniël en Leonne aan het filosoferen zijn. Misschien zitten we wel buiten, onder de palm, met een glaasje brandy of een likeurtje. En morgen gaan we daar gewoon mee door. Maar dan maak ik eerst wel even tijd voor een logje.

Het is nevelig en 10,5 graden. Rond 7.15 uur komt de zon over de bergen. Er is erg veel dauw en nog geen wind. Gisteren was een mooie dag met de gebruikelijke wind in de middag. De temperatuur liep op tot 25,8 graden.
Agenda: met Daniël en David een fietstocht maken het binnenland in.

Zondag 27 april 2008.

“Tengo hambre” zegt Tonica en omdat ze dus honger heeft neemt een hap van haar “bollo”. Van alle kanten wordt er geprotesteerd. “Hé, het is nog geen zeven uur, je mag nog geen bollos eten!” Chips en olijven mag wel, maar met de pasteitjes moet je wachten tot 7 uur. We zijn, zoals ieder jaar op de laatste zaterdag in april, met de rest van het dorp, de berg opgelopen om rozemarijn te plukken en te picknicken, een mooie traditie. We weten inmiddels een beetje hoe het werkt, het is ieder jaar hetzelfde, het stelt niet veel voor maar het is een sfeervolle picknick in een fraaie bosrijke omgeving. De orchideeën bloeien volop. Zo wil ik wel vaker een feest vieren. We lopen omhoog, achter de muziek aan naar de plek waar de festeros altijd hun tijdelijke bar hebben. Het is prachtig weer, we verheugen ons op een koud biertje. Maar omdat ze vorig jaar maar 20 euro verdiend hebben, is er dit jaar geen bar. (Toen was het koud en regenachtig jongens, nu is het warm!!). Géén koud biertje.
In onze vriendengroep zorgen de bakker en zijn vrouw altijd voor een heerlijk stukje taart, maar ze zijn er niet bij dit jaar: géén taart. Juan-Vicente brengt altijd een fles eigengemaakte wijn mee maar omdat zijn vrouw haar vader moest wegbrengen staat die wijn nu ergens vergeten op een aanrecht in het dorp. Géén eigengemaakte wijn dit jaar.
Er is ook een nieuwe trend zichtbaar, we hadden het al gemerkt met Pasen en nu ook weer: “Ja, ik had mijn camera ook mee willen nemen, maar ik dacht: ach, Cornelia en Edwin zijn er ook, dus ik kan mijn toestel wel thuislaten”.

De zon komt mooi op. Het is weer een frisse ochtend, de minimumtemperatuur is 8,3 graden, het is vrijwel onbewolkt. Gisteren was een zomerse dag, het kwik steeg tot 26,3 graden. (luchtvochtigheid 35%) Zoals hier normaal is was er geen wind tot 12.00 uur. Daarna komt de zeewind, rond de windkracht 3. Na 20.00 uur is het windstil. Agenda: stukje fietsen met Cokky en de club van Xaló.

Zaterdag 26 april 2008.

Bij heel veel Nederlanders en Engelsen die in Spanje wonen, blijft het contact met de plaatselijke bevolking beperkt tot de ober in het restaurant of de juf die ze Spaans leert. “We wonen al vier jaar in een urbanisatie waar geen Spanjaard woont, we krijgen maar geen contact.” Ik weet de oplossing wel voor mensen die graag de Spanjaarden wat beter willen leren kennen. Ga toch fietsen.

In het artikel over Wielrennen in de Volkskrant van 12 april wordt dit wetenschappelijk bevestigd: “Wat je ziet, zegt Koen Breedveld, zijn wat in de sociologie “lichte gemeenschappen” worden genoemd, mensen die op basis van een gedeelde interesse in een groep verenigen. Breedveld is vrijetijdswetenschapper en adjunct-directeur van het W.J.H. Mulier instituut, voor sociaal –wetenschappelijk sport onderzoek.”

Gelukkig weet ik nu hoe het heet: Ik ben dus lid van een lichte gemeenschap.  Het werkt prima, het enige wat ik doe is hard en lang fietsen. Natuurlijk is het prettig dat ik wat Spaans spreek maar hoe je fietst is eigenlijk belangrijker. Iedere zaterdag en zondag maak ik een tocht van zo´n uur of 6 met Spanjaarden. Als we vertrekken rijden we rustig en wordt er onderling gepraat. Heb je daar geen zin in dan is er ook niets aan de hand want je komt toch om te fietsen. Bij de fietsclubs sta ik bekend als een enigszins zwijgzaam type die goed kan luisteren en af en toen een vraag stelt. In Nederlands gezelschap, ben ik plots een heel ander type, Cokky wijst mij regelmatig terecht dat ik ook anderen wat moet laten vertellen. Tegen de Spanjaarden zou ik mij ook zo wel willen gedragen maar dat lukt gewoon niet, mijn Spaans is daarvoor te beperkt. Noodgedwongen gedraag ik mij dus zeer beleefd, ben ik een goede luisteraar en dat wordt gewaardeerd. Ik zou geen andere “lichte” gemeenschap kunnen verzinnen waar je met weinig Spaans zo goed kan functioneren. Soms raak ik een beetje in paniek als een van de ploeggenoten mij een ingewikkelde Spaanse vraag stelt. Maar daar heb ik het volgende op gevonden, ik ga wat dichter naast de vraagsteller rijden, en laat hem de vraag gewoon nog eens herhalen. Dat valt absoluut niet op want de wind suist om je hoofd en elkaar verstaan valt dan niet mee. Ondertussen kan ik de vraag even op mij laten inwerken. Stelt hij hem op een zware helling, dan suist de wind niet door mijn fietshelm, dan hap ik eerst een paar keer naar adem en daarna beantwoord ik de vraag pas. Ze hebben gelukkig niet door waarom ik zo fanatiek train, ik moet bij de sterksten horen, want als ik na een uur of wat helemaal geen zin meer heb in Spaanse les, trap ik gewoon zo hard door dat niemand meer kan praten.

Het is afgekoeld tot 7,2 graden maar de temperatuur zal wel snel weer gaan oplopen, gisteren werd het 23,8 graden. Er staat weinig wind, het is perfect fietsweer.
Agenda: fietsen met de club van Pedreguer, een rondje over Planes van 120 kilometer. Vanmiddag is er Romero, we lopen de berg op om rozemarijn te plukken en te picknicken. Het hele dorp eet dan "bollos".

Vrijdag 25 april 2008.

“Ik moet nog drie rijen, morgen maak ik het af, hoor!” De moeder van Carmen kijkt me bijna verontschuldigend aan. Eén van haar wijngaarden ligt vlak bij ons huis en vanochtend vroeg is ze met haar boodschappentas op wieltjes van de andere kant van het dorp aan komen lopen om de druivenstruiken te zwavelen, tegen valse meeldauw en andere plagen. Dat moet ´s morgens vroeg gebeuren, voordat het begint te waaien. Morgen brengt haar schoonzoon haar weg, dat scheelt gauw een half uur lopen dus misschien heeft ze dan net alles af voordat de zeewind opsteekt. Vanavond heeft ze een andere taak: ze geeft ons les in het maken van “bollos”, de empanadillas of pasteitjes. Samen met haar nicht kneedt ze drie kilo bloem tot een massa deeg waarvan wij mooie, dunne deegflapjes moeten maken. Het is onderdeel van onze Spaanse les. Juf Carmen organiseert regelmatig iets waarbij haar Spaanse leerlingen die Engels leren en haar buitenlandse leerlingen die Spaans leren elkaar ontmoeten. Drie uur lang is ze aan het werk: kneden, vulling maken, uitleggen en corrigeren. “Nee, niet te veel vulling erin, dan krijg je hem niet goed dicht! Nee, dat randje moet je anders dichtmaken, anders zie je aan de buitenkant niet meer of de vulling bestaat uit tomaten met tonijn of uit doperwten met chorizo!”. De bakplaten gaan morgen allemaal in de oven van de bakker. De moeder van Carmen gaat morgen nog meer bollos maken, voor de hele familie. Maar eerst gaat ze morgenochtend vroeg de rest van de druivenstruiken zwavelen. Haar man is al lang geleden overleden dus nu moet ze bijna alles alleen doen. “Muy trabajadora”, noemen ze dat hier: ze werkt hard. Ze is 74. Gisteren Alberto, vandaag de moeder van Carmen. Zou dat Mediterrane dieet echt zo goed zijn?

Het is lekker afgekoeld tot 11,1 graden. De zon komt op aan een onbewolkte hemel er is geen wind. Prima vakantieweer voor alle mensen die vandaag naar Spanje komen. Gisteren liep de temperatuur op tot een zomerse 28,3 graden. Rond 13.00 uur ontstond er een zeewindje.
Agenda: Marc en Ann ophalen van het vliegveld in Valencia. De druiventrosjes zijn al flink aan het groeien.

Donderdag 24 april 2008.

Even voorbij Castell de Castells zie ik Alberto langs de kant van de weg staan. Alberto stopt normaal alleen in zijn eindbestemming Benimassot, daar vult hij zijn bidon bij de bron en fietst weer terug. Alberto is “famoso” en dat komt door zijn leeftijd. Hij is 83 jaar en daarmee de oudste wielrenner in de wijde omgeving. Met een keurig bosje steeneiken takjes in zijn hand lijkt het alsof hij bezig is zijn fiets te zegenen. Ik stop want al een paar jaar geleden beweerden kwade tongen dat hij erg vergeetachtig aan het worden is. Claude, zijn fietsvriend, had een keer met hem afgesproken in Denia, waar wij net in de bar aan een “almuerzo” zaten. Ruim tien minuten eerder hadden wij Alberto in een pittig tempo voorbij zien fietsen, hij keek niet op of om. Claude schudde zijn hoofd, “Ja de jaren gaan tellen hè, hij fietst nog prima maar vergeet altijd waar we afgesproken hebben.”  Alberto heeft geen pech, maar met eikenbladeren is hij bezig zijn fietsbanden van kleine, plakkerige steentjes te ontdoen die de vrachtwagens van het asfalteerbedrijf verloren hebben. Een paar weken geleden is hij gevallen in een bocht, met een gangetje van zo´n 40 km ging hij tegen het asfalt aan, vertelt hij. Voor de zekerheid zijn er nog foto´s genomen in het ziekenhuis, hij had wat gekneusde ribben. Nu fietst hij wat minder kilometers, aan de 10.000 km komt hij dit jaar niet meer. Zijn vrouw is namelijk aan het kwakkelen, hij doet nu ook het huishouden erbij en kookt. Ik geef hem een hand. Alberto stapt op zijn fiets en gaat door met de klim. Ik ga weer verder met de afdaling. Het weer is prachtig, er is niet veel wind, de klaprozen staan in bloei, het leven is prachtig. Hopelijk fiets ik hier, over 32 jaar, net als Alberto, ook nog zo rond.

De zon komt op aan een wolkeloze hemel. Er is veel dauw en de minimumtemperatuur is 10,4 graden. Gisteren was er niet veel wind en hij kwam voor de afwisseling eens uit het zuiden. De maximumtemperatuur  was 24,1 graden. De luchtvochtigheid 46%.
Agenda:  Coll de Rates op fietsen en vanavond  mee met Cokky naar een extra Spaanse les.
De Strelitzia bloeit nog steeds prachtig. Hij staat in een grote pot en doet het hier prima, ondanks de nachtvorst in de winter. Eindelijk eens een gemakkelijke plant die nog mooi bloeit ook.

Woensdag 23 april 2008.

Vandaag is de zomer losgebarsten. Als we opeens het geluid van helikopters horen, weten we het zeker. De eerste bosbrand van dit jaar woedt in de vallei. Gelukkig waait het vandaag niet hard en is er nog een paar uur daglicht over zodat de brand met blusvliegtuigjes en helikopters bestreden kan worden. Wij wonen hier veilig, midden tussen de druivenvelden.Bij het zoeken naar huizen is de brandgevaarlijkheid van de omgeving ook een argument dat voor ons zwaar weegt: je kan wel ergens prachtig op een berg in een dennenbos gaan zitten, maar als de boel afbrandt, wat is er dan over van je mooie omgeving?
Op de hellingen van de Coll de Rates ligt een urbanisatie: witte huisjes, ooit verscholen in een fraai dennenbos. Een bosbrand maakte er in één dag tijd een kale zwartgeblakerde omgeving van. Aan de Spaanse huizen zelf zit weinig brandbaars, maar het dennenbos eromheen heeft toch gauw 15 jaar nodig om zich weer een beetje te herstellen. Tegenwoordig wordt er heel streng opgetreden tegen brandstichters en er wordt intensief gepatrouilleerd door de bosbrandweer.
Het is nog steeds erg droog, het wil maar niet regenen. Het “grasveld” voor ons huis was een week geleden nog groen maar nu begint het al een bruine zomerse kleur te krijgen. Veel landbouwterrassen op de moeilijk bereikbare berghellingen worden niet meer onderhouden en staan vol met droog brandbaar onkruid. Via terrassen die geploegd zijn verspreid het vuur zich niet makkelijk.
Door snel handelen van de brandweer is de brand boven Lliber in vier uur onder controle. De wandeling rond Lliber zal voorlopig een kaal, zwartgeblakerd stuk berg doorkruisen. Het wachten is op de volgende brand.

Het is eindelijk windstil en onbewolkt. Het is 13,4 graden. Gisteren bleef de noord-westen wind aanhouden met zo´n windkracht 3. De maximumtemperatuur liep op tot 23,9 graden.
Agenda: Leeg, doorgaan met de aanleg van een paadje door het nieuwe gedeelte van de tuin. Oscar is echt vreselijk: maakt niet uit wat ik doe, scheer ik mijn benen, föhn ik mijn haar, maak ik mijn fiets schoon, of ik nu met de motorzaag aan het werk ben of probeer te tegelen, hij zit er met zijn neus bovenop.

Dinsdag 22 april 2008.

Doodstil is het in Benirrama, alleen een hondje zie ik. De aannemer, Pepe, die voor onze vrienden in België een badkamer met wc in het dorpshuis moet maken is nergens te bekennen. Ik hoor geen gehamer maar alleen mijn eigen hartslag, zo´n 130 slagen per minuut geeft de fietscomputer aan. Dat is logisch want Benirrama is het hoogste punt in onze route van vandaag. Cokky komt na een minuut of vijf het bergdorpje binnen. Ze fietst niet, ze loopt de helling op. Volgens haar is dat mijn schuld, ik stopte en toen kon zij niet meer opstappen omdat het te steil was. Dat klopt, direct bij de afslag waar de weg steil omhoog loopt zag ik de eerste rijpe kersen hangen. Na het trieste bos met de bladerloze Belgische bomen op het weblog van Marc kan ik het niet laten, ik moet er een foto van hebben. Daarna eten we de eerste kersen van dit jaar. Daarna bied ik aan om Cokky even een zetje te geven zodat ze toch omhoog kan fietsen. “Nee, niet nodig ik loop wel omhoog.” De helling valt best mee. In deze omgeving weet ik veel steilere en veel langere hellingen, maar Cokky haat Benirrama. “Wie koopt er nu een huis in een dorpje op een berg.”,moppert ze. Het dorpje ligt prachtig in een smalle vallei, Vall de Gallineros, vertaald: Kippendal. Tegen elkaar hebben wij het meestal over het “Kersendal”. In het dorpje is het dus doodstil, heerlijk, vooral als je van rust en een mooie beklimming houdt. Maar hoe zit het nu met aannemer Pepe en zijn mannen? Nou Marc, er zijn twee mogelijkheden: of hij is al klaar of hij moet nog komen. Waarom weet ik niet, maar ik gok op het laatste.

Het waait nog steeds vanuit het binnenland, dat is hier dus vanuit noord-westen. De wind is matig, kracht 3. Alles is droog, de luchtvochtigheid is om 7 uur is maar 63%. Er zijn niet erg veel wolken. Gisteren was een overwegend zonnige dag met een krachtige wind. De temperatuur liep op tot 21,6 graden.
Agenda: Op de fiets naar Benirrama om te kijken of de werkzaamheden in het huis van Marc en Ann al vorderen. Vrijdag ga ik ze van het vliegveld halen, Marc is nieuwsgierig hoe de verbouwing geworden is.

Maandag 21 april 2008.

Op de zaterdagse markt van Benissa is één kraam waarvoor de mannen in de rij staan: bij de verkoper van de moestuinplanten. Keurend worden de tomatenplanten bekeken: is de varieteit “Valencia” sterk of nemen we de “Olympia” ? Cherry tomaatjes of “tomate pera”? Gewone, witte of gestreepte aubergines? Nee, dat zijn geen sperziebonen, dat zijn van die grote bonen voor in de paella. Uitjes om te planten gaan in bossen van 100. Dat is een beetje veel voor ons tuintje, we beperken ons tot een paar paprikaplantjes en 2 aubergines en 2 courgettes. Het is de hoogste tijd om te planten maar ook hier in Spanje moet rekening gehouden worden met de IJsheiligen, op koude plekken worden de tere plantjes beschermd door plastic waterflessen zonder bodem, zo krijgt ieder plantje zijn eigen broeikasje. Moet er een druppelleiding langs? Nee, dat hoeft niet, tomaten van de droge grond geven weinig opbrengst maar zijn wel 2 keer zo lekker, volgens de deskundigen. Er moeten wel steunstokken bij natuurlijk, anders waait alles kapot. Het is een hele zorg, zo´n moestuin. Op de artisjokken heb ik de eerste luizen al gezien. Vanochtend liep er een haas in de tuin. Oscar geeft de kleine tomatenplantjes kopjes, dat is natuurlijk goed bedoeld maar ik denk dat Cokky gewoon naar de markt moet blijven gaan, niet om plantjes maar om groenten te kopen.

Nog steeds waait het vanuit het binnenland en de minimumtemperatuur is daardoor hoog gebleven, 13,1 graden. Gisteren was er bewolking maar er waren ook zonnige perioden. De maximumtemperatuur liep op tot 21,8 graden. De opkomende zon geeft de wolken een mooie warme kleur.
Agenda: Bij Manolo nog wat druppelleiding kopen. Tegels bestellen voor het nieuwe stuk tuin.

Zondag 20 april 2008.

Met vier lokale varianten van Piet Paulusma in de ploeg hebben we geen buienradar nodig. Zodra we het dorp uitrijden wordt er omhoog gekeken en gewezen: zie je die donkere wolk achter die berg daar? Het hoost nu in Vall de Laguar. De route wordt aangepast, we blijven dichter bij huis en fietsen richting kust. Bij Sagra krijgen we weer een toelichting: kijk, zie je die inktzwarte lucht daar? Nu regent het in Parcent. We nemen een kortere route maar we trainen dan wat meer op snelheid, vandaag: achter de motor. We rijden keurig om de bui heen en bereiken klokslag tien uur de bar in Alcalali. Tijd voor een uitgebreid almuerzo, in afwachting van de bui. Zodra er drie druppels vallen rent Juan naar buiten om een overdekt plekje te zoeken voor zijn fiets. Dick, mijn in Nederland werkende vriend, heeft gisteren in de toerversie van de Amstel Goldrace anderhalf uur in de stromende regen gereden, maar een natte fiets is voor een Spanjaard onverdraaglijk. We moeten toch door de regen nog een paar kilometer naar huis fietsen dus wij blijven rustig zitten. Het blijft bij die drie druppels. Af en toe blaast er een harde windstoot door de straten. Als het regent in de rest van Spanje, hebben we hier altijd veel wind, legt Juan uit. “Una gota en abril vale mil”  citeert de andere Juan. Iedere druppel in april is er duizend waard. De harde wind blaast de wolken weg en de zon komt weer te voorschijn. We rijden droog naar huis en de regen die we zo hard nodig hebben blijft uit. Daar kunnen onze vier weerkundigen met alle Spaanse weerspreuken bij elkaar niets aan veranderen.

Ondanks dat het steeds voorspeld wordt wil het maar niet regenen. Er hangen wat wolken boven de Middellandse zee en ook in het binnenland ziet het er dreigend uit. De temperatuur is 8,6 graden. Gistermiddag was er weer veel wind. Het was een zonnige dag en de temperatuur liep op tot 21,8 graden.
Agenda: fietsen met de club van Xaló.

Zaterdag 19 april 2008.

“Als jij nu voor 2007 een weblog gaat bijhouden”, zei Cokky eind 2006. Ja, wat doe je dan? Ik had eigenlijk nog nooit van een weblog gehoord en in mijn onschuld ging ik er vanuit dat je het, net als een dagboek, elke dag netjes bijhoudt. Later vertelde ze mij dat ze bedoeld had dat ik af en toe maar iets zou schrijven. Maar ja, als ik iets doe dan wil ik het ook goed doen, of helemaal niet. Bij Staatsbosbeheer had ik precies hetzelfde probleem. Iedereen vond dat ik wel meer kon dan alleen maar rondfietsen in een groen boswachterspak vergezeld van mijn hond en portofoon. Terwijl dat toch mijn hartenwens was. Ik eindigende op kantoor waar ik werkplannen maakte, opdrachtbonnen schreef en droomde over een vrij bestaan in Spanje. Nu het weblog succesvol is, vorige maand 8029 page views, kan ik moeilijk stoppen, dat kan je niet maken. Nu ook de televisie, net als bij Staatsbosbeheer, mij weet te vinden ga ik toch een beetje twijfelen aan het weblog. Hier een stukje uit de mail die ik ontving van de redacteur van het nieuwe taal/reisprogramma van Teleac/NOT met de titel "Op z'n Spaans", met het verzoek of ik mee wil doen.

In dit nieuwe programma reist een bekend Nederlands duo door Spanje. In elke plaats ontmoeten ze verrassende Nederlanders met mooie verhalen, ondergaan ze bijzondere activiteiten en verrassen ze de kijkers met leuke weetjes over Spanje, de Spanjaarden en de steden waar zij doorheen reizen.

Ik weet natuurlijk niet of ik een verrassende Nederlander ben maar het argument, “bekend duo” trok mij over de streep. Natuurlijk doe ik mee, maar alleen als ze Sophie Hilbrand en Katja Schuurman naar Spanje sturen.

Er is wat dunne sluierbewolking aanwezig en het is afgekoeld tot 8,4 graden. Gistermiddag was er veel wind. De wind trok aan tot kracht 5 a 6. In de overige delen van Spanje was de wind veel krachtiger en  was er stormschade. De temperatuur liep op tot 22,8 graden. Het was dus niet koud, maar ook niet aangenaam.
Poppy vangt de laatste tijd veel muizen. De muizen redden lukt niet want ze bijt ze direct dood en eet ze daarna smakelijk op.
Agenda: 145 kilometer fietsen met de club van Pedreguer. Vanmiddag komen Ruud en Marieke, die slapen hier 1 nachtje in hun caravan en gaan dan richting Frankrijk, op zoek naar nieuwe avonturen.

Vrijdag 18 april 2008.

Regelmatig vragen mensen mij hoeveel de wegenbelasting in Spanje bedraagt.
Het bezit van een auto wordt in Spanje, vergeleken bij Nederland, nauwelijks belast. Wij hebben ruimte genoeg rond ons huis en er staan dus vaak 3 grote auto´s. De Volvo is een erfstuk en die verhuren we regelmatig , waardoor hij er soms een tijd niet is. Een paar dagen geleden werd de belasting door de SUMA afgeschreven voor de Landrover Discovery, dit is de duurste met €116,49 per jaar. Toch is het moeilijk te zeggen hoeveel de wegenbelasting in Spanje is, omdat het een gemeentelijke belasting is. Iedere gemeente heeft zijn eigen tarief. Hier in de omgeving zijn de verschillen niet erg groot, hooguit een paar tientjes. Eén gemeente, Relleu, niet zo ver van Alicante geeft zijn inwoners en bedrijven 50% korting. Het is een klein slaperig dorpje waar ik wel eens doorheen fiets op weg naar de 1000 meter hoge pas van de Tudons. Voordat de gemeente deze regel invoerde stonden er 414 auto´s geregistreerd en de gemeente ontving hier zo´n 24.000 euro per jaar voor. In 2007 was het aantal auto´s opgelopen tot 24.654 stuks. Toch is het nog steeds een slaperig dorpje, zonder files. Een aantal grote autoverhuurbedrijven staan nu wel in Relleu ingeschreven. De kleine gemeente incasseert nu € 300.000 per jaar aan wegenbelasting. Ja, wie niet groot is moet slim zijn.

Deze ochtend een bijzondere lucht, zonder mooie kleuren maar toch erg fraai. Het is nu windstil maar gistermiddag begon het rond 15.00 uur flink te waaien vanuit het noord-westen, windkracht 5. De regen werd helemaal niets. Met moeite kwam er een halve liter per vierkante meter uit de hemel. Of zoals we in Nederland zeggen, er viel een halve millimeter neerslag. Om 9 uur scheen de zon alweer. De temperatuur liep op tot 22,1 graden. (35% luchtvochtigheid)
Agenda: we hebben gisteren de nieuwe tuin ingeplant dus gaan we vandaag bij Manolo, in de ferreteria, heel veel druppelleiding halen. Om 10.00 uur in bar Juans een bocadillo eten.

Als een Spanjaard ons iets vraagt kunnen we natuurlijk geen “nee” zeggen. Manolo ons vraagt of we alsjeblieft zijn flat willen schilderen. Vorige week heeft hij zelf de gang geschilderd maar als hij gaat schilderen krijgt hij altijd ruzie met zijn vrouw Tonica dus om zelf de woonkamer ook te doen zien ze allebei niet zitten. Tonica weet precies wat ze wil: de kamer moet geschilderd worden in de kleuren “chocolate” (puur) en “arena” (zandkleur). Na een kleine kleurproef gaan ze naar hun werk en ze laten ons achter bij hun inwonende (schoon)vader Salvador, die vast de middagmaaltijd gaat koken. Na een half uur belt Manolo, Tonica heeft toch ernstige twijfels over de zandkleur, zou het niet te donker worden? Tussen de middag eten we gezamenlijk en dochter Emilia mag beslissen of de kleur goed is of niet. Emilia wordt 18 dit jaar, ze is festera (lees voor meer informatie ook het weblog van Anna), dus ter ere daarvan wordt alles geschilderd. Ze vindt het prachtig, dus we kunnen doorgaan. Het is wel veel werk om de verschillende kleuren een beetje strak aan te laten sluiten, wat een gedoe. Mijn strategie, om bij ons alles wit te houden is toch wel érg makkelijk, erkent Cokky nu ook. Als Tonica om 9 uur ´s avonds terugkomt van haar werk zetten we net de laatste meubels terug op hun plek. Het is prachtig geworden, vindt ze: “super chulo”, de kleuren zijn “super elegante”. We waren eerst niet erg enthousiast over haar kleurkeuze maar ze heeft gelijk: het pakt erg mooi uit. Zullen we zelf dan ook maar eens een muur in een andere kleur doen? Nou, voorlopig niet.

Het ruikt heerlijk want het regent. Het is nu bijna een maand geleden dat het heeft geregend. Eigenlijk zou het wat harder moeten gaan want op deze manier valt er niet genoeg. Het is 9,7 graden en windstil. Gisteren was het vrijwel de gehele dag bewolkt. De temperatuur bleef steken bij 17,5 graden. Het was dus een prima dag om binnen te schilderen. Agenda: Om 11 uur een ITV autokeuring.
De poezen houden niet van regen.

We zijn de hele dag aan het verven in de flat van Manolo dus ik denk niet dat we tijd hebben om te loggen, want we moeten natuurlijk ook mee-eten!

Er is veel bewolking maar niet dik. De minimumtemperatuur is 6,8 graden. Gisteren was een zonnige dag maar door de wind was het fris, met 18,8 graden als maxium.
Agenda: Vandaag gaan we de flat schilderen van Manolo.

Dinsdag 15 april 2008.

Mijn broer stuurt mij een artikel uit de Volkskrant over wielrennen, het geeft een prachtig Nederlands beeld over wielrennen, bedankt Menno. Er zitten heel wat weblogjes in. Hier komt dus het eerste citaat uit het artikel.

“Ze bellen niet, want een bel op je fiets is niet cool, gaat Joost Posthuma in Parijs-Roubaix soms bellend door het Bos van Wallers?”

Natuurlijk zit er op mijn Orbea Orca racefiets geen bel. In Spanje is een valhelm voor fietsers verplicht maar over een bel heb ik nog nooit iemand gehoord. Alleen op kinderfietsen wordt een bel gemonteerd maar puur voor de fun en met diezelfde reden waarom hun oudere broer zonder uitlaat door het dorp scheurt, om lekker op te vallen. Wat moet je in Spanje met een fietsbel doen? Gelukkig zijn er hier in Spanje geen fietspaden en als er toevallig wel één is gebruik je hem als racefietser niet. Daarvoor ga je namelijk te snel. Een racefiets hoort gewoon op de rijbaan. Afgelopen oktober nam ik mijn racefiets mee naar Nederland. Na slecht 250 meter te hebben gefietst zocht ik al wanhopig naar een fietsbel of claxon. Schoolgaande kinderen, loslopende honden, skeelers, bejaarden met allerlei hulpmiddelen, hele gezinnen gebruiken het fietspad. Onmogelijk vind ik racefietsen in Nederland. Maar ik heb een oplossing bedacht, je racefietscertificaat halen, dat wordt een nieuwe proef, ga je gemiddeld harder dan 35 km/u dan mag je op de rijbaan net als de brommers. Natuurlijk mag je dan ook gebruik maken van de vluchtstrook. Dat is in Nederland niet gevaarlijk want er staan toch alleen maar files, zoef… met een gangetje van 40 er langs. Binnen de kortste keren is de racefiets ongelofelijk populair, het fileprobleem opgelost en is er geen Nederlander te dik meer.

Het is koud en windstil, de hemel is intens blauw. Het kwik is gezakt tot 3,1 graden en er is veel dauw. Gisteren werd het 20,6 graden en er waren af en toen wat wolken.
Agenda: doorgaan met de aanleg van het nieuwe stuk tuin. De grote Leeuwenbek bloeit nu prachtig.

Maandag 14 april 2008.

Er zijn mannen van 50 jaar die een motor kopen, helaas heb ik die al een paar jaar. Dan zijn er mannen die een leuke, jonge Oost-Europese vriendin er bij nemen, maar na 150 kilometer op de racefiets door de bergen heb ik daar gewoon geen energie meer voor. Vandaag worden mijn behoeftes echter in hoge mate bevredigd door een nieuwe gemotoriseerde aanschaf, een grondfrees. Alle wijnboertjes rond om ons heen hebben er al een, nu kan ik eindelijk meedoen. De hydraulische kraan heeft afgelopen vrijdag 250 m2 grasveld omgespit. De grootste stenen heb ik opgeraapt en netjes op het muurtje gelegd. Maar het is natuurlijk onmogelijk om met de hak, hark en schop deze vlakte beplantbaar te maken. Een beetje man heeft daar een grondfrees voor. Cokky keek even sceptisch bij deze uitgave, realiseerde zich toen dat een zo´n nieuw apparaat mij weer dagen van de straat kan houden en gaf toe. Het kan natuurlijk ook zijn dan ze aan de vijf tomatenplantjes dacht die ze zaterdag gekocht heeft. En zonder goed materiaal geen overvloedige tomatenoogst dit jaar. Het gaat in ieder geval super met mijn nieuwe frees, al na een uur zijn alle weerbarstige kluiten tot stof vermalen. Dat is snel, eigenlijk te snel. Het verlaten landje van Domingo, aan het einde van onze tuin lokt. Zo gauw we Domingo in het dorp tegen komen zal ik hem eens aanspreken. Als we zijn 2000 m2 er nu bij kopen, planten we er druivenstruiken op en dan kan ik lekker nog heel stuk frezen.

Sommige mensen zeggen wel eens dat ons weblog altijd hetzelfde is. Helaas ik kan er vaak niets aan doen: het is onbewolkt en het waait een beetje vanuit het binnenland. Het metertje geeft 13,1 graden aan. Gisteren liep het kwik op tot 20,9 graden.
Agenda: grasmaaien en een grondfrees kopen in Orba. Om half twee bij Manolo kijken in zijn flat. Hij wil graag dat wij zijn binnenboel gaan schilderen.

Zondag 13 april 2008.

Gelukkig maar dat zij niet zo hard reed. Gelukkig maar dat Tomás niet door de voorruit is gegaan. Gelukkig maar dat hij zo veel jaar aan Jiu Jitsu heeft gedaan, zodat hij weet hoe hij moet vallen. Gelukkig maar dat Cornelia zoveel afstand houdt, anders had zij er ook bij gelegen. We zitten in een bar, bij een broodje en een glaasje wijn bij te komen van de schrik. Op het smalle, rustige, landelijke weggetje tussen Lliber en Gata reed een jonge vrouw in een klein autootje ons tegemoet. In een onoverzichtelijke bocht nam ze de binnenbocht. Tomás hield keurig rechts en reed rustig, maar hij kreeg geen ruimte en botste frontaal tegen het autootje. Hij vloog over de auto heen en landde op het asfalt. Gelukkig maar dat hij niet op een steen in de berm terecht kwam. Gelukkig maar dat we een dokter in de ploeg hebben: het slachtoffer kon meteen constateren dat hijzelf niets gebroken had. Zijn fiets is wel total loss. Als hij naar huis gebracht is fietsen we zwijgend door. In de bar komen we tot de conclusie dat een ongeluk in een klein hoekje zit. Als je thuis blijft zitten kan de lamp wel op je hoofd vallen. “Daarom hang ik geen lampen op in huis”, zegt Santi. Na de schrik komen de grapjes. Gelukkig maar.

Onbewolkt en fris. Het is 7,3 graden en bijna windstil. Gisteren was een vrijwel onbewolkte dag met een frisse wind waardoor het kouder aanvoelde dan het maxium van 20,3 graden.
Agenda: fietsen met de club van Xaló.

Zaterdag 12 april 2008.

Mieren zijn goed georganiseerd, maar zet je met je vinger een streep in het zand dan ontstaat er verwarring op hun mierenpad. Een paar mieren stoppen voor de streep en diegenen na de streep gaan door. Bij de fietsclub doet zich hetzelfde effect voor. Op een nieuwe rotonde ontstaat de verwarring. Vroeger was die er niet. Sinds 1974 fietsen de mannen van Pedreguer altijd diezelfde route en nu is die weg. Een paar stoppen er, anderen fietsen de rotonde nog een keer en dan rijden ze eensgezind de nieuwe autosnelweg op naar Gandia. Verbijsterd rijd ik ze achterna. In Nederland zou deze overtreding vijftien maal een fikse boete opleveren, in Spanje is het heel gewoon. Vandaag zijn we door het “kersendal”, Vall de Gallinera gereden. Nog even en, op zonnige plekken zijn de eerste kersen rijp. Daarna langs het stuwmeer van Beniarres, wat een water staat daarin. Hoewel het dit jaar super droog is, heb ik het stuwmeer nog nooit zo vol gezien. De regen van verleden jaar oktober en december zijn genoeg geweest om tot in 2009 de gehele streek van water te voorzien. In Pedreguer neem ik afscheid van de mannen. Zelf moet ik nog naar Xaló fietsen, lekker langzaam want het ging hard vandaag, mij teller geeft een gemiddelde van 27 km/u aan. Volgens Fernando is dat helemaal niet vreemd want we hebben toch de snelweg genomen, nou dan.

Vrijwel onbewolkt, de merel zingt en de roodkopklauwier kwettert, er staat wat wind vanuit het noorden. De temperatuur is gezakt naar 9,8 graden. Alles is kurkdroog. Helaas heeft het niet geregend en ik ben bang dat het de komende week ook niet gaat regenen. De druppelleidingen ga ik vanmiddag gereed maken. Cokky gaat op de markt tomatenplanten kopen. We hebben tenslotte een enorm stuk grond te beplanten.
Gisteren was een overwegend zonnige dag met een maxium van 20,1 graden. Agenda: met de club van Pedreguer zo´n 140 kilometer fietsen.

Vrijdag 11 april 2008.

Met één hap gooit de hydraulische kraan moeiteloos een halve kubieke meter grond om. Dertien jaar geleden maakte ik zelf alle plantgaten voor de bomen die nu in onze tuin staan. Vandaag gaat het een stuk sneller en dieper. Waarom nog rommelen met een schop en een houweel als er een enorme kraan 500 meter verderop staat? Nu we hebben besloten het zoeken naar de ideale plek te staken, omdat wij hem eigenlijk al hebben, gaan we hier verder. De zoon van Pepe kwam een paar dagen geleden met een bevriende architect kijken waar zijn “trekkerschuurtje” moet komen.Hij wil het schuurtje als casa de campo gebruiken om met vrienden paella te eten. Natuurlijk zijn wij dan ook welkom. Voorzichtig hebben we aangeboden om het land van hem te kopen. Hij zal ons voorstel voorleggen aan zijn vader, maar ik geloof niet erg dat hij verkopen wil. We besluiten dus dat we ons uitzicht aan de rechterkant verder gaan inperken. Niet door er klakkeloos een rij cipressen in te zetten maar door allerlei struiken en planten te planten. Met wat extra snoeiwerk en het weghalen van een mimosastruik is onze blik nu vooruit, over de druivenvelden gericht. Nog een paar flinke happen en de kraan is klaar. Dat was net binnen het uur. Dat is dus 50 euro. De grond is hier vruchtbaar en nu het bijna een meter diep omgespit is zullen de planten extra hard groeien. Alleen nog even verzinnen wat er op het omgespitte stuk van die 250 m2 moet komen. De poezen weten het al: poep!

Onbewolkt, 10,9 graden en het waait vanuit het binnenland. In heel Spanje heeft het volgens de weerman van TV1 gisteren geregend behalve hier dan. Het was een zonnige dag met ´s middags veel wind, de temperatuur steeg naar 24,6 graden, luchtvochtigheid 50%.
Deze gele composiet (Urospermun dalechampii) heeft geen Nederlandse naam. Hij bloeit sinds een paar dagen prachtig en gaat open als de zon schijnt.

Donderdag 10 april 2008.

“Hebt u lekker geslapen?”. “Wilt u koffie of thee?” Zou ze het wel gezellig vinden? Ze heeft niet eens één boek uit kunnen lezen. Is het programma niet te druk? Of juist te leeg? Willen we gaan wandelen, gaat het regenen? We kunnen een uitstapje maken naar Valencia, maar dan zitten we weer zo lang in de auto. ´s Ochtends vroeg meldt Kareltje Buurkater zich luidkeels bij ons in de gang. Hou je kop Karel, mijn moeder slaapt nog. Tja, het is een zware verantwoording, een week lang mijn moeder te logeren hebben. Als je vlak bij elkaar woont gaat het allemaal wat vanzelfsprekender. Nu moeten we in één week van een half jaar bijpraten en genoeg leuke dingen doen om weer een half jaar op te teren.
Op het vliegveld treffen we Ruud en Marieke, moeder Ina en Jan gaan met hetzelfde vliegtuig terug naar Rotterdam, dat is gezellig. Ruud en Marieke hadden een nest jonge poesjes in de tuin gevonden, die hebben ze liefdevol opgevangen maar vandaag hebben ze moederpoes en de kleintjes naar een mevrouw van het poezenasiel gebracht. “We hebben er toch een beetje buikpijn van, dat we ze weggebracht hebben”, vertelt Marieke. Zo voel ik me nu ook, als ik mijn moeder weer naar het vliegveld breng. In september weer een week, ma?

door Cokky, (maar dat spreekt vanzelf)

Gisteravond om 23.00 uur was het nog steeds warm met 20,9 graden. De maximumtemperatuur liep op tot 25,1 graden. Prima weer om eens Col de Rates te beklimmen. Mijn bedoeling was om via Tarbena en Castell de Castells terug te fietsen maar er wordt nog steeds aan de weg gewerkt. Het is nu zwaar bewolkt en 16,6 graden. We hebben hard regen nodig maar nog steeds geen druppel gehad.
Agenda: Vanmiddag mijn schoonmoeder naar het vliegveld van Alicante brengen. De rekening van de garage gaan betalen voor de beurt van de Volvo, 140 euro.

Woensdag 9 april 2008.

Keith probeert af te dingen. “Nee Keith, we hebben 50 euro afgesproken voor de autokeuring en ik doe het niet voor 30.” De Britten hebben het moeilijk de laatste tijd. Landrover en Jaguar zijn door het Indische automerk Tata overgenomen en met de pond sterling gaat het ook al niet goed. Alle aandacht gaat uit naar de lage koers van de dollar maar over de koers van het Britse pond hoor je weinig. Voor de economie aan de Costa Blanca is het wel een van de belangrijkste valuta´s. Bij sommige makelaars staat de prijs eerst in ponden en daarna pas in euro´s. “Verleden jaar aten we hier nog voor 6 pond, nu kost het ons al 8 pond.”, klaagt Howard. De belangrijkste groep buitenlanders in onze vallei heeft het zwaar. Pensioenen worden uitbetaald in ponden en de meeste hebben hun geld in Engeland op de bank staan, omdat daar de rente altijd hoger is. We komen Brian en Marilyn tegen bij Pepa, mijn favoriete blonde bankdirectrice. Ze hevelen een groot bedrag over naar de Spaanse bank in veilige euro´s. Het Spaanse huis dat ze verleden jaar nog voor 193.000 pond konden kopen kost nu al 240.000 pond. Toch is het nog steeds 300.000 euro. Slechts enkele jaren geleden kochten de Britten alles wat ze maar wilden of het nu een veel te duur dorpshuisje was of een hectare grond. Die tijd, van de met euro´s smijtende Britten, is duidelijk voorbij. Zouden de huizenprijzen in onze vallei dan toch nog gaan dalen?

Ik doe de buitendeur open en ik zie een prachtige zonsopkomst, de warmte komt mij tegemoet. Wat is dit nu voor raar weer? Het waait zachtjes uit het zuiden. Snel kijk op de temperatuurmeter 19,8 graden! Er is geen dauw, dus kan ik, tot groot genoegen van de katten, op mijn buik in het hoge gras mooie foto´s maken. Gisteren was een overwegend zonnige dag, het werd 21,8 graden.
Agenda: weinig, de Volvo 740 naar Juanjo brengen voor een beurt.

Wat zullen we doen vandaag? Verzin eens een leuk uitstapje, Edwin. Tja, ik weet nog wel een paar leuke fietstochten. Maar nee, dat bedoelen ze niet. De dames willen ergens heen: niet te ver weg, niet te inspannend, maar iets leuks, iets kleurrijks en gezelligs willen ze bezoeken. In de zomer gaan we vaak naar het strand met bezoekers, of ik maak een motortochtje met een leuke vriendin achterop, maar dat wil mijn schoonmoeder óók al niet.
Vaak heb je visite nodig om de toeristische attracties vlak bij huis te bezoeken, zelf doen we dat niet gauw. Maar gelukkig heeft Cokky altijd een stapeltje folders liggen en we besluiten naar de iristuin in Marnes te gaan, hemelsbreed hier misschien 2 kilometer vandaan, maar door de kronkelige bergweggetjes is het alles bij elkaar een uitstapje van een halve dag. Hoewel veel irissen nog in knop staan is de tuin al prachtig. De dames raken geïnspireerd dus op de terugweg moeten we langs  het tuincentrum. De bloembakken op het terras kunnen weer bijgevuld worden. En morgen ga ik in ieder geval weer fietsen.

Het is vrijwel onbewolkt en door een heel klein beetje wind is het vannacht niet erg koud geworden, 11,6 graden. Gisteren was het bijna de gehele dag bewolkt het werd 17,4 graden, bij een luchtvochtigheid van 61%. De eerste bloempjes van de brem zijn nu open.
Agenda: Afwachten wat Cokky en haar moeder willen doen. Ik denk dat we een uitstapje gaan maken.

Maandag 7 april 2008.

“Moeder Ina, heb je het weblog van Edwin wel gelezen? Die over tegeltjeswijsheden?” vraagt Marieke aan haar schoonmoeder. Na het daaropvolgend gezamenlijke uitstapje naar Valencia komt Marieke thuis met leuke nieuwe kleren.
Schoonmoeder Ina en schoonmoeder Anna kennen elkaar al jaren. Als ze toevallig allebei aan de Costa Blanca verblijven moet dat natuurlijk gevierd worden. Het is zwaarbewolkt vandaag, een perfecte dag om ons culinair te laten verwennen. In restaurant “Casa Cantó” in Benissa genieten we van de mooie inrichting, de attente bediening en het prettige gezelschap. Drie mooie voorgerechten, een heerlijk hoofdgerecht, een toetje en nog wat lekkers bij de koffie, vergezeld van een lekkere wijn, zorgen ervoor dat de middag omvliegt. Beide schoonmoeders zeggen alleen maar leuke, lieve en positieve dingen en na afloop buigen ze zich samen over de rekening. Daar hebben ze geen tegeltjes voor nodig.
Het was gezellig en het smaakte prima, schoonmoeders, bedankt. Ga zo door!

Zwaar bewolkt en het waait vanuit het noord-westen. De minimumtemperatuur is hoog met  13,1 graden. Gisteren bleef het zonnig en de temperatuur liep op tot 26,2 graden. (37% luchtvochtigheid) Aan het eind van de middag ontstond er een onweersbui. Helaas was de neerslag onmeetbaar. In het gras ontstaan droogte plekken, we hebben regen nodig. Misschien vandaag?
Agenda: De olijfbomen snoeien en om 12.00 uur komen Ruud en Marieke met familie op visite.

Zondag 6 april 2008.

Het voordeel van het zoeken naar andere huizen of grondstukken is dat ik iedere keer steeds meer waardering krijg voor onze eigen huis op een halve hectare land. Ook mijn recente uitstapje naar Nederland heeft mij weer met andere ogen naar onze prachtige locatie doen kijken. Alleen al het goede weer en de rustige autowegen in Spanje zijn al een vermogen waard. Als het goed is dan zijn de normen van onze oude bouwvergunning nog geldig en mogen we nog 26 m2 uitbreiden tot 200m2. Ook kunnen we onze 2^e etage nog groter maken, mogelijkheden zat. Niet zo ver van ons huis heeft de gemeente nieuwe bouwkavels aangewezen van 1000 m2. Vraagprijs is zo rond 115.000 euro. Engelse vrienden willen 2 van deze bouwkavels kopen om er een huis op te bouwen. Dat is dus 230.000 euro. De bouw van het huis begroten ze op 300.000 euro. Ja, dat maakt 530.000 euro om in onze buurt te mogen wonen. Ons grondstuk is echter meer dan 2 keer zo groot. Iedere keer word ik meer tevreden. Overal hoor je hetzelfde verhaal. Je ziet een mooi huis of grondstuk. Je doet een bod en vervolgens is er ineens een hoger bod of wil de eigenaar veel meer hebben dan de oorspronkelijke vraagprijs. Zo lokt men klanten. Als je in Nederland woont en na maanden zoeken eindelijk je droomhuis gevonden hebt, wat doe je dan? Wij wonen niet in Nederland en trappen er niet in, ze zoeken het maar lekker uit. Dankzij hebberige makelaars en grondeigenaren ben ik weer helemaal tevreden. Wij zitten prima hier.

Er is veel bewolking voorspeld, maar als ik buiten kom is het nog steeds onbewolkt. De temperatuur is gezakt naar 7,7 graden. Gisteren werd het 21,4 graden en rond 11 uur stak de wind op. Agenda: Cokky en ik gaan fietsen met de club van Xaló. Vanmiddag gaan we een tochtje met mijn schoonmoeder maken.

Zaterdag 5 april 2008.

Antonio durft niet plat genoeg door de scherpe bocht. Dat is fataal, je moet je angst leren bedwingen en niet rechtop gaan zitten, zoals hij nu doet. Ik snap zijn angst wel, want langs de weg van Guadalest naar Callosa loopt een diepe betonnen goot. Als je daar met een gangetje van 45 km/u langs suist, lijkt het wel of je ernaar toe wordt getrokken. Hij rijdt zo de goot in en op het moment dat hij valt wijk ik uit. Vicente die vlak achter mij zit raakt met zijn voorwiel mijn achterwiel en als je die pech hebt val je altijd. Achter mij hoor ik dan ook het bekende geluid van een valpartij. Het is allemaal niet zo erg als ik eerst had gedacht, het lichamelijke leed beperkt zich tot wat schaafwonden. Vicente zijn fietshelm is gebarsten, zonder de in Spanje verplichte fietshelm, was hij waarschijnlijk dood geweest. Antonio moet in de volgauto omdat zijn fiets ernstige gebreken vertoont. Mijn nieuwe Shimano Durace achterwiel is krom en raakt het frame. Nog nooit heb ik zo kort met een achterwiel gedaan, 90 kilometer deze keer. Uit de volgauto krijg ik een reservewiel voor de rest van de tocht. Even later komt Vicente triomfantelijk naast mij fietsen, “Zie nu dat ik gelijk had, Spanjaarden zijn geen mietjes want door die bivakmuts onder mijn helm heb ik nu geen hoofdpijn en kijk, wel gaten in mijn mouwtjes maar geen schrammetje op mijn armen.” Hij heeft nog gelijk ook. Spanjaarden zijn gewoon verstandiger.

Het is koud zo ´s ochtends vroeg dus trek ik toch nog maar mijn beenstukken aan en de windstopper, want het is maar 5,4 graden. Het is onbewolkt, er is geen wind. Rond een uur of 10 kan alle kleding wel weer uit, ze voorspellen dat het een graad of 23 wordt.
Gisteren werd het 18,2 graden en er was regelmatig veel bewolking die vooral rond de toppen van de bergen nestelde. De lucht was ook vochtiger dan normaal met 57%. De wind kwam uit het zuiden.

Agenda: fietsen met de club van Pedreguer. Vandaag rijden we een mooie route van zo´n 135 kilometer over Castell de Castells, Gorga, Benassau, Guadalest en via Coll de Rates weer naar huis.  Cokky gaat met haar moeder naar de rommelmarkt in Xaló.