Wonen in Spanje

Woensdag 31 oktober 2007.

Sommige dingen veranderen nooit: fietsers steken hun hand niet uit en de helft rijdt zonder licht. In oktober is het herfstig en Hollandse huizen hebben vensterbanken. Maar ieder jaar zien we ook dingen die voor ons nieuw zijn.
Dit jaar is Nederland in de ban van de CO2: in de dagbladen staan paginagrote advertenties over superschone dieselmotoren en zelfs bij velden suikerbieten staan grote borden waarop staat dat suikerbieten “CO2 kampioen” zijn.

Wij zijn nog van de generatie die opgegroeid is met de PTT maar mijn moeder praat over de TNT alsof de post nooit is bezorgd door een andere afkorting. Haar huis wordt geschilderd door Arno, een hele goede (en leuke) ZZP´er. Dat legt hij ons even uit: hij werkt als zelfstandige zonder personeel. Gerrit wijst Edwin een plant aan in het duin: bezemkruiskruis. Een paar jaar geleden kwam die nog niet voor in Nederland, nu staat het overal te bloeien. De lagere school waar ik naar toe ging is nu een moskee.

Maar wat ons het meest opvalt is dat iedereen opeens een jaar ouder geworden is.

Toen we gisteren naar huis reden zagen we in de verte de donkere wolken al hangen boven zee. Vannacht heeft het 10 mm geregend. Het druppelt nog een beetje na en voor de komende dagen wordt meer regen voorspeld. Het is nu nog 8 graden, gisteren onderweg was het heerlijk weer: zonnig en 20 graden. Of het nu regent of zonnig weer is: maakt niet uit, het is altijd goed weer om de auto uit te pakken, bij te kletsen met onze oppassende vrienden en heel lang met de poezen op schoot te zitten. We zijn weer thuis!

Woensdag 24 oktober 2007

Krijg ik het er allemaal wel in? De margrieten en Libelles van het afgelopen jaar, de stapel boeken die ik gekocht heb, de zuurkool, de gehaktmix, de cadeautjes die we gekregen hebben... we hebben wel wat flessen wijn afgeleverd hier en daar maar op de terugweg zitten we altijd voller dan op de heenweg. De motorzaag staat er al in maar de fiets moet er ook nog bij.
Donderdagochtend komen de NewYork-gangers terug, de jongste van die twee moet afgeleverd worden bij haar ouders op de camping dus die zitplaats moet vrij blijven. Na een nachtje op de camping gaan we onze laatste visite in Nederland afleggen, bij Joepke, nog even culinair genieten. Na een tussenstop in Saifores gaan we dan eindelijk richting huis.  Mevrouw Becker op het dashboard heeft ons prima door Nederland geloodsd, al had ze regelmatig ruzie met mijn moeder ("over 300 meter rechtsaf" - "nee hoor, we gaan gewoon rechtdoor, neem de volgende afslag maar, dat rijdt veel lekkerder") maar ik denk dat we de weg naar huis wel op eigen kracht kunnen vinden.

Zondag 21 oktober 2007.

Wortels.

"Cokky voor het eerst naar de grote school" staat er op het mapje negatieven dat ik ergens onder in een kast vind in het kantoor van mijn vader. Een bezoek aan tantes, met een kopje koffie aan het pluchen tafelkleed, levert een aantal verhalen op over "vroeger", over de tijd vlak voor en na mijn geboorte.
We gaan op bezoek bij mensen die we "kennen" via het weblog, die mailden:Jouw vader kwam vroeger iedere week bij ons varkensmeel brengen, want iedereen in de polder had varkens ..Ik kan me hem nog heel goed herinneren, in een kaki kleurige overall, en hij had hele grote handen ..
We hebben leuk gereisd in veel landen, we wonen tot volle tevredenheid in Spanje, maar mijn wortels liggen in Hellevoetsluis en het is érg leuk om één keer per jaar even te wroeten in die tuin van herinneringen.

Zaterdag 20 oktober 2007.

Belofte maakt schuld. (door Cokky)

Als vrouw heb ik geen enkele zeggenschap over de afstandsbediening. Daarom moet ik kijken naar Law en Order, CSI New York en Friends. "Dat vindt Maaike zo leuk" is dan het argument. Want wat de dochter van onze werkende vrienden leuk vindt, daar wil Edwin over mee kunnen praten. Een paar jaar geleden, tijdens zo´n gesprek, heeft Edwin haar beloofd dat hij haar "later als je groot bent" mee zou nemen naar de plek waar haar favoriete series opgenomen worden. Nu is ze 1 meter 86 en vanochtend zijn ze vertrokken voor een paar dagen New York.

Vrijdag 19 oktober 2007

Onze tournee verloopt precies volgens planning. De afgelopen dagen hebben we Hollandse plaatjes gemaakt in Gouda (wat we daar deden kun je lezen in het weblog van Daniel en Leonne

en in Marknesse

en in Wassenaar

Dinsdag 16 oktober 2007.

We rijden langs de Moezel, in de Duits-Luxemburgse grensstreek. De zon schijnt uitnodigend, de bomen hebben zich getooid in de prachtigste kleuren van groen tot goud tot geel. Op diverse terrasjes nuttigen we verschillende biertjes: Diekirch, Battin en andere merken waar we nog niet eerder van gehoord hadden. Ook "Picon", een mengsel van een bittertje en witte wijn of bier, smaakt goed, net als de Riesling.

´s Avonds eten we kaasfondue of forel met amandelen. We bezoeken een vlindertuin en een wijncooperatie. De herfst laat zich van zijn beste kant zien. En terwijl wij daarvan genieten, heerst er noodweer in en om Xaló. We krijgen foto´s toegemaild van de gevolgen van meer dan 400 liter water per vierkante meter, en op het journaal laat Erwin Krol zien hoe de brug in Beniarbeig, waar we vaak overheen fietsen, instort als gevolg van de kolkende watermassa. Nog geen maand geleden lag er een stuk plastic in een kuil naast de droge rivierbedding waar water in gedaan werd, voor de eenden. We vinden het bíjna jammer dat we zelf geen getuige zijn van dat natuurgeweld. Als jullie het niet erg vinden genieten we hier nog even van dat mooie herfstzonnetje, en kijken we wel op Youtube als we willen zien hoe de rivier Xaló eruit ziet na 400 mm regen.

Zaterdagochtend 13 oktober 2007.

Het is niet iets waar toeristen in groten getale op af komen, maar de "Gota fria" is wel een uniek en beroemd fenomeen aan de Costa Blanca. De enorme hoeveelheid water die in één dag naar beneden komt, dwingt tot lekker binnen blijven, bij kaarslicht omdat de stroom regelmatig uitvalt.

Terwijl Leo en Joke dit natuurgeweld mogen aanschouwen vanuit ons Spaanse huis, genieten wij van een Hollandse herfst. "Lekker weer, hé? zegt iedereen tegen ons. Ja, voor deze ene keer is het hier beter weer dan thuis. We gaan een paar dagen genieten van de Duitse herfst, aan de Moezel. Erwin Krol voorspelt mooi herfstweer voor hier, en opnieuw hevige buien aan de Costa Blanca. Al Gore voorspelt allerlei rampen, maar voorlopig is de verwoestijning van Spanje weer een jaartje uitgesteld.

Vrijdag 12 oktober 2007.

We rijden langzaam over de snelweg richting Apeldoorn en in de weilanden lopen koeien in de mist. Op de autoradio horen we hoe een hoop ophef gemaakt wordt over een onschuldige uitspraak van een immigrante. Dé Nederlander bestaat niet. We hebben nog niemand gezien met klompen aan of een vinger in een dijk. En we hebben nergens één koekje bij de thee gekregen, wel gevulde koeken, vlaaien, apfelstrudel, banketletter en koffiebroodjes. Dat is om te voorkomen dat we straks in Spanje gaan verkondigen dat het wáár is, van dat éne koekje bij de thee, volgens onze schrijvende vriend.

Als we in Brabant uit de auto stappen ruikt de hele omgeving naar mest en de mensen zeggen “houdoe” tegen ons. Kinderen op weg naar huis rapen kastanjes en het zonnetje schijnt even heel flauw door de kleurige bladeren.

Meisjes dragen roze en jongens spelen met Lego, en ooms en tantes brengen cadeautjes mee. Gelukkig zijn alle cliché´s nog wel gewoon wáár.

Woensdag 10 oktober 2007.

De mobiele telefoon gaat over. Wilma en Thom zijn vannacht geland en hebben in de dagen ervoor ons Spaanse huis en de poezen overgedragen aan oppaspaar 2, Joke en Leo. Wegens technische omstandigheden (een omruilactie van de firma Beckers) is het handig als we elkaar even ontmoeten. Even, en wij zitten in Katwijk en zij zijn in Wamel. Maar ze hebben toch nog een beetje vakantiegevoel, aan zee schijnt de zon, dus rijden ze wel "even" door. Zo komt het dat we tussen de middag gezellig samen op het terras van een strandtent zitten, met een glaasje wijn en een mediterraan broodje. Dan kunnen ze even afkoelen, voordat ze morgen weer gaan werken. Dankzij hun snelle actie heb ik Cokky vervangen door de allernieuwste "Traffic Assistent High Speed". Wedden dat we verdwalen morgen?

Dinsdag 9 oktober 2007.

In Nederland is alles keurig aangeharkt en in overzichtelijke vakjes ingedeeld. Uit de kraan komt heerlijk drinkwater en al het afval wordt gescheiden opgehaald. Vandaag hadden we te veel rommel en rijden we naar de Gemeentewerf, waar een stuk of tien containers staan, alles keurig aangegeven met keurige bordjes "hier alleen dit en niet dat", keurig aangeveegd, keurig gesplitst en bruikbare spullen worden ook nog apart gehouden voor de kringloopwinkel.
Sinds kort hebben we ook in Xaló de beschikking over een "ecopark", waar we afval gescheiden in kunnen leveren. De laatste keer dat we er waren konden we niet bij de groencontainer komen door de stapels matrassen en bankstellen op het pad. Het zal wel moeten van Brussel, opeens krijgt ieder dorp in de vallei zijn eigen ecopark. Dus hebben we binnen een straal van 8 kilometer, voor ongeveer 6.000 inwoners, drie burgemeesters en drie ecoparken. Suggesties van onze kant over gemeentelijke herindeling worden meteen van tafel geveegd. Eén burgemeester voor drie dorpen? Geen denken aan, die lui uit die andere dorpen kennen ze niet, daar gaan ze niet op stemmen. Maar ik heb weer pech, net als onze wasmachine aan vervanging toe is openen ze in Spanje het ene na het andere ecopark en ik had mij er net zo op verheugd om voor het eerst van mijn leven zo’n wit gevaarte met donderend geraas in een diep ravijn te gooien.

Maandag 8 oktober 2007.

Als in het buitenland wonend kind vind ik het wel eens vervelend dat ik mijn ouders en schoonmoeder niet wat vaker kan helpen met de wat zwaardere klussen in de tuin. Dus die ene keer per jaar dat we hier zijn probeer ik dat goed te maken. Ik ben tenslotte de ideale schoonzoon. We reizen nooit zonder motorzaag, klimuitrusting en grote snoeischaar, geen boom gaat me te hoog. We doen ons best om zo veel mogelijk van de klussenlijst af te werken. Op de wensenlijst van mijn schoonmoeder staat ook een lang weekend naar Duitsland. Nog een keer terug naar dat leuke hotelletje waar ze nooit meer dacht te komen, nog een keer wijn proeven aan de Moezel. Of we met haar mee gaan, zij trakteert. Tja, voor zo´n ideale schoonmoeder zijn we natuurlijk wel bereid tot het maken van een leuk uitstapje. Maar eerst moet ik de berk nog snoeien, en daarna moet ik nog een paar honderd meter heg knippen bij mijn eigen ouders. Ik ben tenslotte de ideale zoon.

De dochter van onze werkende vrienden wil graag een paar dagen naar New York in de herfstvakantie. Tja, wie ben ik om haar dat te weigeren? Ik ben de ideale vriend. En alle vrienden en familieleden die ons niet gezien hebben zijn van harte welkom in Spanje want ik ben natuurlijk ook de ideale gastheer.

Zondag 7 oktober 2007.

Spanje is soms een beetje te droog, niet voor ons maar vlinders en andere insecten hebben nu eenmaal vocht nodig. In Hellevoetsluis hebben we aan vocht geen gebrek. Pas rond half één breekt de zon door de mist. In de tuin van mijn schoonmoeder staan nog veel planten in bloei zoals de Teunisbloem. De Teunisbloem gedraagt zich als een Spaanse discotheek, als het donker wordt gaat hij open. Overdag gaat hij dicht. Vandaag bleef de bloem dus heel lang open. Tijdens de sluitingstijd komen er nog gauw wat bezoekers die normaal geen kans krijgen. Bij deze plant komen ze niet op de geur af. Hij ruikt namelijk nergens naar. Nee, ze komen net als bij een discotheek op het licht af. Vooral nachtvlinders vallen op de felgele bloemen en zorgen voor de bestuiving. Oorspronkelijk komt de plant uit Noord-Amerika en is hier ingevoerd om zijn Teunisbloemolie. De capsules zijn goed voor vrouwen in de overgang en ik kan dat bevestigen want nadat ik gisteren per ongeluk de capsules van Cokky in nam heb ik geen opvlieger gehad.

Mist, "Bij mist minstens dimlicht.", schiet mij een radiospotje te binnen. In Spanje waarschuwen ze om geen wijntje te drinken als je gaat rijden. De mannen in Spanje hebben hun wijntje al weer op en fietsen nu met een ommetje naar huis. Dat wilde ik dus ook en stond netjes om 8 uur buiten, Toch nog maar even wachten op het voorspelde mooie weer. Het is 8 graden, er is geen wind, geen zon, geen zicht, geen geluid, kortom er is geen weer. Nog even wachten.

Zaterdag 6 oktober 2007.

“Van het westelijk front geen nieuws.” Een prachtig boek over de eerste wereldoorlog, ik heb het gelezen toen ik een jaar of 16 was en iedere keer als we door Noord Frankrijk rijden denk aan dit boek. Nu hebben we gekampeerd aan het riviertje de Somme. Hier sneuvelden 95 jaar geleden tienduizenden soldaten en nu slapen wij er vredig. Het was een onbewolkte dag en de zon ging prachtig onder. Rond 13.00 uur rijden we Zeeland in. We betalen de laatste keer tol, € 4,50 om de zes kilometer lange tunnel onder de Oosterschelde door te mogen. Vanuit Spanje maakt dat dik € 80,00 aan tolgeld. Eigenlijk is vliegen zo goedkoop geworden dat het de enige optie gaat worden. Maar ja, de Mont Ventoux opfietsen was dan niet gelukt. Nederland baadt in een goudgeel zonlicht, veel fietsen, veel mensen en als we parkeren om naar de zee te kijken moeten we weer betalen. Dat voelt raar aan, betalen om even een stukje natuur te bekijken. En dit is Zeeland nog maar, het rustigste deel van Nederland, het is altijd even wennen aan de hoeveelheid mensen die op pad zijn. In de snackbar, “de Lekkerbek” staan lange rijen. Alles wat je hier in Nederland begint trekt mensen genoeg. Vlak voordat wij Spanje verlieten vertelde Jaime ons nog dat de gemeente Benimassot wanhopig op zoek was naar iemand die de bar wilde huren. Wij kennen die bar goed, best groot met een eetzaaltje, hij is al een tijdje gesloten. “De huur is 350 euro per maand en daar hoort dan ook nog een kleine woning bij.” Als ze per week het aantal klanten hadden van deze zaterdag hier dan zouden ze zeer tevreden zijn en dan hoef je zeker je Almuerzo niet mee te nemen om op een beschut plekje in de duinen op te eten.

Donderdag 4 oktober 2007.

Er moet natuurlijk onderweg een col worden bedwongen. En aangezien de route, via een tussenstop aan de Costa Brava bij Ruud en Marieke, vlak langs de Mont Ventoux loopt, is de keuze gauw gemaakt. Vanuit Malaucène ben ik al een keer omhoog gefietst, dus nu moeten we naar Bedoin. Het is zwaar, 22 kilometer bergop fietsen met lange stukken erin van gemiddeld 10 procent, maar het is lang niet zo zwaar als de Xoret de catí van een paar weken terug. Mijn volgauto heeft een warm jasje bij zich voor de afdaling en tussen de middag zitten we al weer heerlijk op het pleintje, onder de parasol, tussen de platanen, aan een menuutje met een flesje rosé.

De volgende keer moet ik vanuit Sault omhoog, dan heb ik de Kale Berg van alle kanten gehad. Er zijn fanatiekelingen die hem op één dag van alle kanten oprijden, maar dat doe ik als ik 60 wordt.

Woensdag 3 oktober 2007.

“Willen jullie echt dit kampeerplekje? Het probleem is dat wij morgen weg gaan.” “Ja, de beheerder heeft gezegd dat we hier moesten gaan staan”. Ons beoogde plekje is in beslag genomen door de caravanbezitter van de plek ernaast. “Wij gaan morgen ook weer weg”, zeg ik. “Ja, maar wij gaan al om 8 uur weg”, zegt de man van de grote caravan op het kleine plekje. Ja, wij ook hoor. Maar dat moet ik iemand met een caravan nog maar zien doen. Die rijden heus niet weg om 8 uur. We besluiten toch maar een stukje verderop te gaan staan. Rond 2 uur begrijp ik de zorgen van de caravanbezitter. Als wij om 8 uur ´s ochtends willen vertrekken hebben we een half uur nodig en dan is de boel ingepakt en staan we bij de receptie. Maar als hij wil vertrekken hebben ze echt wel een middagje nodig. Vanaf ons kampeerplekje sla ik de werkzaamheden gade, het afbreken van de voortent, alle spullen weg proppen, de caravan wordt zelfs al gedraaid. Daarom konden we niet naast ze staan want de draaicirkel is enorm. Wat een werk zo´n caravan. Inderdaad rijden ze de volgende ochtend om 8 uur weg, gelijk met ons, wij op weg naar de Mont Ventoux en zij naar zuid Spanje, maar ze hebben wel vals gespeeld vind ik.

Dinsdag 2 oktober 2007.

We rijden maar 300 kilometer en we zijn in Miami. Ondanks dat we al jaren gewend zijn in het Spaans woorden uit te spreken kunnen we het toch niet laten om op z´n Amerikaans uit te spreken. Dat klopt natuurlijk niet, het heet hier “Mie ammi”. Op één van de campings langs het strand staan Ruud en Marieke en de honden. Ze zijn op weg naar het zuiden, wij gaan naar het noorden en nu zijn we even een dagje samen om weer bij te kletsen. De fles cava is leeg, de hapjes zijn op, we lopen langs het strand met de honden. Het lijkt wel vakantie. Vanavond gaan we lekker uit eten en houden we een goed gesprek in prettig gezelschap. Om zeven uur ´s avonds zitten we nog in korte broek buiten, op de achtergrond horen we de golven op het strand aanspoelen. Dit is het ultieme Zwitserlevengevoel à la Van den Born. En dat allemaal op een doordeweekse dag op “Mie ammi plaaja”. Nu nog in Miami, over twee weken in New York.

Buiten is het zwaar bewolkt en de temperatuur is vannacht gezakt naar 17,1 graden. Binnen proberen de poezen stiekem in de bagage te kruipen. Ze willen schijnbaar graag mee richting Nederland. Gisteren was het een zonnige dag met 25,3 graden. Wij gaan rond een uur of 10 rijden. Vanmiddag zetten we onze tent neer op een camping net voor Tarragona waar Ruud en Marieke met de caravan staan. Morgen rijden we Frankrijk in. Ik heb mijn racefiets meegenomen. Als het weer goed is wil de Mont Ventoux op. Rond 7 oktober proberen we in Hellevoetsluis zijn. Ja, we zijn onthaast en doen het “tranquilo”

Maandag 1 oktober 2007. (door Edwin)

"Wat mis je nu het meest?" Nou, na 7 jaar durf ik bijna te zeggen, niets. Bijna, natuurlijk ben ik ook gek op dat patatje speciaal en de frikadel maar als we naar Benidorm rijden kunnen we dat daar ook eten. Goed, ik geef toe dat ik een aantal mensen mis, maar ik heb liever dat ze dan hierheen komen, dan zie ik ze gelijk wat langer. Daar hoef ik niet voor naar Nederland. Wat blijft er dan nog over? Heel speciaal vind ik het om na een jaar niet in een file te hebben gestaan dit weer eens mee te maken. Ruitenwissers aan, muziekje aan, gelukkig hebben wij een automaat, anders ben ik het gauw zat, het is leuk om de andere mensen te bekijken op weg naar hun werk. De koeien te zien staan in het Hollandse polderlandschap. Er rijden wat vliegtuigen over je heen of er vaart een boot over, dat is ook speciaal. Ik krijg er een melancholisch gevoel bij dat alleen Nederland kan opwekken. Wat ik ook heerlijk vind is fietsen over de Veluwe. De natte, zwart geasfalteerde fietspaden, af en toen schuilen voor een bui en zo´n graad of 12. Ik hou van de bomen die door Natuurmonumenten en Staatsbosbeheer gehaat worden omdat ze eigenlijk niet in Nederland thuishoren. Gelukkig zijn ze niet allemaal gekapt, de dikke Amerikaanse eiken met hun prachtig kleurende bladeren, de imposante stammen van de Douglas met zijn speciale ananasachtige geur. Kinderen die in groepjes op de fiets naar school gaan, koeienpoeplucht, zoute zeewind, mist, vocht en kou. Daar geniet ik van als we in Nederland zijn, maar een weekje is eigenlijk wel genoeg.

Het is onbewolkt, over de druivenvelden hangt mist. Het is vannacht afgekoeld naar 14,8 graden. Gisteren was een zonnige dag met af en toen wat dikke wolken het werd 24,7 graden. (60% luchtvochtigheid). Vanochtend gaan we met Wilma en Thom, onze vakantie oppas, almuerzo houden. Ze hadden zo vaak in ons log hierover gelezen dat ze dit fenomeen ook zelf wel eens willen meemaken. Dus vroeg op, om rond 10 uur in een bar te zijn.