Wonen in Spanje

Vrijdag 30 december 2007.

“Wil je nog lootjes voor de Feesten?”. De dochter van Anna en Eugene wordt 18 volgend jaar, dus is ze “Festera”, lid van de Feestcommissie en het jaar voorafgaand aan het dorpsfeest moet ze zoveel mogelijk geld ophalen. Want twee weken feest vieren kost véél geld. En ouders van Festeros worden geacht mee te helpen.Traditiegetrouw komt een deel van het geld uit lotenverkoop. Spanjaarden zijn gek op loterijen, dus doen ze aan alle loterijen mee. De grote Kerstloterij “El Gordo”, met een vette hoofdprijs en “El Niño”, begin januari, zijn het populairst. Omdat wij uiteraard het dorpsfeest willen steunen kopen we ook een lootje. Er is ook een maandelijkse loterij, zegt Anna. Dat is goed, doe maar een lot. Er wordt ook een groot kerstpakket verloot met allerlei luxe producten, zegt Anna. Dat is goed, doe maar een lootje. Manolo´s dochter heeft dezelfde leeftijd als Lois. Ja hoor, we kopen van jou ook wel een lot. Bij de bakker kan je lootjes kopen en daar doen we aan mee want vorig jaar hebben we 15 euro gewonnen bij de bakker. De kapper verkoopt eigen lootjes en de fietsclub en de bar en de slager…De gemiddelde Spanjaard geeft in december 134 euro uit aan loterijen en allemaal denken ze dat het mogelijk is om de hoofdprijs te winnen. Raar eigenlijk want de kans dat je doodgereden wordt is 21 keer zo groot als de kans dat je een “Gordo” wint. “Ik word er gék van. Nu moet ik wéér van een andere loterij lootjes verkopen”, roept Anna uit. Is goed hoor, doe ons nog maar een lootje!

Het grootste gedeelte van de hemel is onbewolkt, af en toen drijft er een wolk voorbij. Het is 5,6 graden. Gisteren was een onbewolkte dag en in de zon was het prima uit te houden. In de schaduw liep het kwik op tot 14,6 graden bij een luchtvochtigheid van 58%.

Donderdag 29 november 2007.

Veel mensen willen een ander leven opbouwen, de boel achter je laten en opnieuw beginnen in een warm, zonnig land met vriendelijke mensen en waar geen stress is. In de vele “Ik vertrek” programma’s op de tv zie je vaak hetzelfde patroon, je verkoopt je huis in Nederland en met het geld dat je dan overhoudt trek je naar het buitenland. Maar als je nu zelf geen huis hebt en je hebt ook geen geld gespaard? Ja, dan wordt het een stuk lastiger. Onze vrienden Chris en Joke hebben een slimme oplossing bedacht. In een klein Spaans dorpje huren zij van Pepito een huisje voor zo´n 300 euro per maand. Geen gedoe, geen stress en je kunt er zo weer vanaf. Eerst hadden ze wel degelijk plannen om zich permanent in Spanje te vestigen maar het liep anders. Chris is een echte vakman, hij is huisschilder in Amsterdam en schildert de panden in de grachtengordel tot ze weer een lust voor het oog zijn. Het vakwerk dat hij levert is de 40 euro per uur zeker waard. Zijn Spaanse collega´s staan in minder hoog aanzien. Spanjaarden klagen al als het uurloon van een automonteur de 25 euro benadert en als schilder kan je echt niet meer rekenen dan 13 euro per uur. Chris heeft het als éénmansbedrijfje goed bekeken, in de zomer in Nederland schilderen, “Nog een kopje koffie schilder?” En in de winter naar het zonnige Spanje. Dat is veel verstandiger dan het hele jaar schilderen in Spanje voor hetzelfde geld.

Gelukkig, de zon is er weer. Het is onbewolkt en 7,1 graden, er is geen wind. Oscar geniet van de eerste zonnestralen die nu precies om 8.10 uur over de berg heen komen. Gisteren bleef het jammer genoeg bewolkt waardoor de temperatuur niet hoger uit kwam dan 12,8 graden. Agenda: eerst ga ik een auto laten keuren in Denia en vanmiddag gaan we met Chris en Joke het binnenland in. Eerst naar de dichte bar in Benimassot  en daarna via Tollos en Val de Ebo op visite bij Ann in Beniramma.

Woensdag 28 november 2007.

Manuel houdt van zijn fiets maar nog meer houdt hij van zijn buik. Iedere keer als we hem tegenkomen, aaien we hem even over zijn “reservevoorraad”, die hij koestert en in stand houdt. “Kilootje erbij?” informeren we. “Ja, dat zou best kunnen….” En dan barst hij los over de heerlijke maaltijden die hij de laatste tijd genuttigd heeft. Hij kan er zo smakelijk over vertellen dat we meteen trek krijgen in wat lekkers. In deze tijd van het jaar eindigt een maaltijd steevast met “turrón”, de Spaanse variant van nougat. Jammer dat een amandelproducerend als Spanje geen amandelspijs maakt zoals we gewend zijn. Ook “mazapán” is het nét even anders (lees: iets minder lekker) dan de Hollandse marsepein, maar de turrón mag er wezen. In principe zijn er twee soorten. Turrón blanda (zacht) uit Jijona en Turron duro (hard) uit Alicante. De bestanddelen zijn amandelen, honing en eiwit maar er zijn allerlei variaties mogelijk met chocolade, kokos, noten of geconfijte vruchtjes. In de supermarkten liggen vanaf half november hoge stapels met repen, dozen en zakken turrón. “Gisteren” gaat Manuel verder, “gisteren heb ik een hele reep Turrón guirlache” opgegeten, ken je dat? Dan smelten ze suiker, laten het caramelliseren en dan roeren ze er hele amandelen doorheen, en dan krijg je een heel harde, heel lekkere turrón…” Met een verzaligde blik wrijft hij over zijn buik. Hij heeft gelijk, we gaan meteen naar de supermarkt. In januari fietsen we het er wel weer af.

Oscar is de bewolking zat en zoekt op internet of vandaag de zon nog gaat schijnen. "Heel Spanje is onbewolkt.  "Heel Spanje? Een kleine nederzetting blijft moedig weerstand bieden." Als ik het binnenland inkijk is het onbewolkt en richting Middellandse zee is het bewolkt. Afwachten naar welke kant de wolken gaan opschuiven. Het is 10,5 graden. Gisteren was een bewolkte dag en het werd slechts 12,8 graden. Agenda: Ik ga vandaag voor het eerst naar de sportschool in het dorp en Chris en Joke komen een paar dagen logeren.

Dinsdag 27 november 2007.

“Het ligt aan de lijn”, zegt de technicus. “Nee, toch niet”, is de conclusie twee minuten later, “het ligt aan het filter tussen de telefoonaansluiting en de computer”. Maar als hij even later weer wat anders controleert blijkt dat de router kapot is. Maakt niet uit wat het is, we worden gek van de traagheid van onze internetverbinding en we willen dat het opgelost wordt. “Ik heb een nieuwe router voor jullie besteld, het kan 7 tot 10 dagen duren”, vertelt hij ons. Nou goed, dat houden we nog wel uit. Veertien dagen later hebben we nog steeds niets ontvangen en waag ik er nog maar eens een email aan. En ja hoor, afgelopen maandag belt de SEUR, de bodedienst. Ze hebben een pakketje voor ons. Dat is fijn maar we zijn even niet thuis. Er komt hier bijna niks met de post, en terecht want dat duurt eeuwen, áls het al aankomt. Alle bedrijven werken met bodediensten maar ons huis is wat lastig te vinden dus spreken we meestal af bij de benzinepomp. Maar als we er niet zijn mogen we het in de ferreteria aan Manolo laten afgeven. Vanochtend melden we ons bij Manolo om het pakketje op te halen. “Je raad het nooit”, zegt hij. “Een uur geleden kwamen er nog 2 pakjes voor jullie, precies even groot. Volgens mij zitten daar nog 2 routers in”. Hij heeft gelijk, onze klacht over het uitblijven van de router is érg goed behandeld: nu hebben we dus drie nieuwe routers. “Mijn internet verbinding is ook heel langzaam”, zegt Manolo, “wedden dat het toch aan de lijn ligt?”

Wat een verschil met gisteren, het is zwaar bewolkt en in de richting van de kust zitten flinke regenbuien.  Er staat ook wind en het is 10,4 graden. Gisteren was het een onbewolkte dag. De temperatuur bleef laag: 14,8 graden, de luchtvochtigheid was 52%. Vandaag hebben we een auto voor de keuring, maar de ITV in Denia keurt niet als het regent en richting Denia ziet het weer er niet best uit.

Maandag 26 november 2007.

Ik loop de trap op van het gemeente huis in Benimassot. Boven zit een jongeman achter een met een poster dicht geplakt loket, waarschijnlijk tegen de tocht. Hoeveel inwoners heeft Benimassot, vraag ik aan hem. Vierentachtig, antwoord hij zonder na te denken, en in heel de gemeente 142. Voordat hij ze allemaal gaat opnoemen loop ik de trap weer af. Ik had gedacht dat het er meer zouden zijn maar dat is dus niet zo. Zo rond een uur of tien zijn we op de fiets vertrokken, in zomerkleding want de zon schijnt uitbundig. Zo´n tocht is echt genieten, 38 kilometer het binnenland in. We klimmen naar 810 meter hoogte en daarna dalen we weer wat af naar 729 meter hoogte waar Benimassot ligt. Van Jaume in de ferreteria had ik gehoord dat de gemeentelijke bar/restaurant nog steeds niet verhuurd is. Toen ik de strakblauwe lucht vanmorgen zag dacht ik aan Daniël die nu in Den Haag op een kantoor iets belangrijks aan het doen is. Ik kan er niets aan doen maar ik heb gewoon zin om Daniël even te pesten. We fietsen dus naar Benimassot, ik zal hem even lekker ongeduldig maken daar in het donkere Nederland. Benimassot is echt een prachtig dorpje, met een bron die altijd stroomt, met bankjes in de zon, een gemeentelijk zwembad, alleen is er niemand te vinden om de bar te huren. De gemeente vraagt maar 350 euro per maand en dan hoort er ook nog een kleine woning bij. Nog 582 dagen en dan zouden Daniël en Leonne het kunnen gaan doen. Eerst willen ze nog even sparen en dan hebben ze alle tijd om zoiets te beginnen. Dat is een verstandige beslissing, want wat hij nu in één maand verdient daar doen ze samen zeker een half jaar over in Benimassot. Ach, Daniel laat je niet gek maken, het is Spanje weet je en waarschijnlijk staat de bar over 582 dagen nog steeds te huur.

Onbewolkt, alleen boven de Middellandse zee hangen wolken. Het waait vanuit het binnenland, er is geen dauw en 9,4 graden was de minimum temperatuur. Gisteren was er weinig zon en het werd niet warm met maar 12,1 graden. De luchtvochtigheid zakte naar 64%.

Zondag 25 november 2007.

Spanje is een groot land, vooral als je uit Nederland komt. Alleen al duizend kilometer kustlijn langs de Middellandse zee. Waar ga je dan ergens zoeken als je in Spanje wilt gaan wonen? Dat valt nog niet mee. Als wij op vakantie naar Spanje gingen kwamen we maar zelden in de buurt van de kust. Wij zijn meer van de verlaten dorpjes, schaapsherders, ruige bergen en zelfs de eindeloze graanvelden boeien mij meer dan de flats van Benidorm. Toch kwamen we op een camping aan de kust bij Aguilas terecht. Mijn ouders stonden daar ieder jaar 6 weken met hun Toyota busje tot eind november om dan weer terug naar Nederland te rijden. Als je wilt kamperen in dat jaargetijde is er maar één mogelijkheid, vlak bij zee. Daar vriest het nooit, het regent er bijna niet, daar is het beste klimaat om te overwinteren. Alleen wilden wij daar wonen? Nee, wij wilden wel een huis kopen zodat mijn ouders konden overwinteren en wij er later zouden gaan wonen maar niet in de woestijn. Die overgang vanuit het groene Nederland was te groot en wat moet een boswachter nu in de woestijn? Resoluut trekt mijn moeder een lijn op de kaart van Spanje, tot daar moet je zoeken want noordelijker vinden wij het te koud. Al zoekend trokken wij steeds noordelijker en steeds meer landinwaarts tot we hier terecht kwamen. Hier zou ik wel kunnen wennen. Wij wonen nu precies op de streep van mijn moeder en eigenlijk vonden ze het hier soms te koud in de winter. Maar mijn ouders hadden het kunnen weten: een boswachter weet altijd wel de plek te vinden om een donker, vochtig dennenbos te kunnen planten.

Rond een uur of 6 werd ik even wakker en hoorde dat het regende, het fietsen gaat dus niet door. Eigenlijk wel lekker dan kunnen we eens blijven liggen. Maar ja, precies om half acht melden de katten zich met veel lawaai. Poppy wil natuurlijk ook wel wandelen. Maar goed, toch uitgeslapen tot bijna 8 uur. Het is alweer 800 ASA weer. Het is wel droog, er staat een westenwind, er zit 6 mm in de regenmeter, het is 10 graden en gisteren werd het 14,8 graden. Kortom, geen vakantieweer.

Zaterdag 24 november 2007.

Poppy, de Duitse herder loopt vrolijk voor mij uit over het onverharde weggetje dat ons rond Lliber voert. Het is een koude nacht geweest maar de zon is ondanks het vroege uur al krachtig. Plotseling staat ze stil, ze heeft wat gezien. Nu zie ik het ook, het is een man die een paar honderd meter verderop in de zon langs de kant van de bosrand zit. Even later maak ik een praatje met hem, toevallig is het ook een Hollander die zijn hond uitlaat. Het blijkt dat ik net zijn huis ben gepasseerd. Nu begrijp ik ook waarom hij hier in de zon zit. Zijn huis staat nog uren lang in de schaduw van een berg en dan is het koud buiten. Veel mensen kopen sneller een huis dan een auto. Eigenlijk moet je er eerst een jaar in kunnen wonen. Makelaars weten precies in welke tijd je een huis moet verkopen. Zo is er een verhaal over een projectontwikkelaar die zijn kopers alleen rond een uur of twee´s middags meeneemt naar een prachtig dal met mooie woningen. Helaas heeft het smalle dal in de winter maar een uurtje zon en zomers is het ook niet al te veel. De bijnaam van deze vallei is “Het tranendal.” Maar zelfs al heb je goed op alles gelet en je woont heerlijk met ´s ochtends direct de opkomende zon op je terras en een mooi uitzicht, dan nog kan dit veranderen als de gemeente Lliber toestemming geeft om vóór jouw huis een nieuwe rij woningen te bouwen. Binnen een paar maanden is je uitzicht weg en woon je ook nog aan de schaduwkant.

Het regent en de zon schijnt. Echt Spanje, want een dag zonder zon gebeurt niet zo vaak. Gisteren werd het als snel bewolkt en de temperatuur bleef steken bij 14,8 graden, vanochtend was het 10,2 graden en er zat 2 mm in de regenmeter er is nauwelijks wind.

Vrijdag 23 november 2007.

Er was eens een vrouw die pas haar hond verloren had. Ze was heel, heel verdrietig. Ze had een leuke man en twee lieve dochters, maar die konden haar het verdriet niet doen vergeten. Ze ging met haar man een paar weken op vakantie naar hun huisje in een klein bergdorpje in Spanje. Op een wandeling zagen zij daar een lief hondje, dat eenzaam bij een huis zat te waken. Het hondje kreeg alleen in de weekenden gezelschap en zat de rest van de week alleen. Dat beviel het hondje niet en zij besloot achter die mensen aan te lopen, het dorp in. Het hondje voelde dat Ann, de verdrietige vrouw, graag voor haar wilde zorgen, ze keek Ann aan en week niet meer van haar zijde. Dus zo kwam het dat het hondje Rama genoemd werd, naar het dorpje Benirrama. En de vrouw sprak geen Spaans en ze was nog nooit zo lang alleen geweest, maar ze was zo gek op het hondje dat zij haar man voor drie weken alleen terug naar Belgie liet gaan, om centjes te verdienen om hondenvoer te kopen. En de vrouw leerde heel snel Spaans en had het goed naar haar zin in dat kleine bergdorpje, en het hondje was “met haar gat in de boter gevallen”. Volgend weekend komt haar man weer terug en dan kunnen ze hem laten zien hoe goed ze het gered hebben samen.

Zo te zien zullen ze nog lang en gelukkig leven.

Gelukkig, het is bijna onbewolkt het weer ziet er prima uit. De twee afgelopen dagen liet de zon zich nauwelijks zien. De regen stelde niets voor, nog geen millimeter neerslag. Het is 9 graden en gisteren werd een maximum van 16,3 graden bereikt.

Donderdag 22 november 2007.

Van druiven plukken word je vies, van amandelen oogsten krijg je spierpijn maar van olijven oogsten krijg je heerlijk zachte handen. Een paar jaar hebben we Pepito geholpen met de olijvenoogst. In november worden de netten uitgespreid onder de bomen en dan kan het oogsten beginnen. Wij zijn lekker lang, dus kunnen wij bij de jonge bomen bijna alle olijven bereiken zonder laddertje. Pepito is in de zeventig maar hij klimt behendig als een jonge vent de oudere bomen in. Met een speciale kam worden de takken gekamd en de olijven, groene en zwarte door elkaar, vallen in de netten. Dus we moeten wel goed uitkijken waar we lopen, anders pletten we de geoogste olijven. Als de boom leeg is worden de netten voorzichtig versleept naar de volgende boom en als er genoeg in ligt hevelen de mannen de vruchten behendig over in zakken. Aan het eind van de dag gaan de zakken naar de coöperatie. Als alle bomen van Pepito klaar zijn, volgt de afrekening: we krijgen een liter prima olijfolie per gewerkt uur. Daar hebben we ruim voldoende aan voor het hele jaar: om wat weg te geven, om in te bakken en om op het brood te sprenkelen. We gebruiken steeds minder boter en steeds meer olie, het is lekker en gezond. Bouwvakkers wrijven ook wel eens een beetje olijfolie in hun handen vóór ze gaan eten, en ze hebben gelijk: van olijfolie krijg je lekkere zachte handen.

Zwaar bewolkt met een minimumtemperatuur van 13,1 graden. Het dreigt te gaan regenen er is geen wind. Het buitje van gistermiddag was onmeetbaar. Al 21 dagen had het niet geregend. Rosa kan ik nog net fotograferen door 800 ASA in te stellen. Het is dus behoorlijk donker.

Woensdag 21 november 2007.

Rijkelijk giet Manolo de olijfolie op zijn broodje, daarna gaat de ham, jamon serrano, erop. “Wat doen jullie in Nederland dan op je brood”, vraagt hij aan mij. “Boter”, antwoord ik. Manolo knikt begrijpend als ik hem vertel dat wij nu eenmaal erg veel koeien en dus veel melk hebben maar geen olijfbomen. Ik ben zodanig verspaanst dat ik roomboter met jamon serrano niet eens lekker vind. Ook proef ik tegenwoordig verschil tussen de soorten olijfolie. Verbaasd was ik toen ik een Nederlandse vrouw hoorde zeggen dat de olijfolie hier zo duur was. Bij de Lidl in Nederland kost de olijfolie maar de helft, beweerde ze. Het kostte mij nog best even moeite om uit te leggen dat niet alle olijfolie hetzelfde is. Olijfolie laat zich het best vergelijken met wijn. Er zijn vele soorten olijfbomen, en iedere soort heeft weer een andere smaak. Je kunt olie hebben van bijvoorbeeld de Arbequina, die wij hebben helpen oogsten in Cataluña. Daar zijn dan ook weer streken geselecteerd die een beschermde herkomstbenaming hebben. Iemand mag zijn olijfolie niet zomaar “D.O. Siurana” noemen. Er worden ook wel olijven van verschilde boomsoorten gemengd. Daarna is er nog groot verschil tussen de Aceite de Oliva Virgen Extra (koud geperst van de eerste persing, extra zuivere olijfolie) en de laagste klasse Aceite de Oliva, geraffineerde olijfolie, of een mengsel waar je eigenlijk alleen maar in kunt frituren. Dus de prijs van een liter olijfolie is beslist niet te vergelijken zonder dat je exact weet welke olie het is. Met een liter euroloodvrij gaat dat wel, die kost hier in Spanje nu € 1,11. Dat is heel wat goedkoper dan een liter olijfolie maar dat is ook geen wonder als je weet hoeveel werk het kost voordat je het op je brood kunt gieten.

Extra editie, de zon ging zo mooi onder achter de Col de Rates dat ik het niet kon laten om er een foto van te maken. Dan kan ik direct wel vertellen wat voor weer het vandaag geweest is. Er was maar een heel klein beetje zon en om 16.00 uur was er een licht regenbuitje. De temperatuur liep op tot 18,5 graden.

Geen zonsopkomst vandaag, het is bewolkt hoewel er ook een paar flinke gaten in het wolkendek zitten. De minimumtemperatuur is 11,2 graden en gisteren werd het pas laat in de middag 18,1 graden. Het was een raar gevoel, een warme wind vanuit het zuiden zorgde ervoor dat de vorst snel vergeten was. Helaas hebben erg veel planten vorstschade opgelopen. De granaatappel, die in de winter altijd kaal is, heeft in één keer al zijn blad verloren.

Dinsdag 20 november 2007.

“Achtendertig dagen na het noodweer kampt het openbaar vervoer tussen Calpe en Alicante nog steeds met vertragingen” klaagt de Engelse nieuwslezer. Precies op dat moment rijden we over de burg in Xaló en gewoontegetrouw kijken we even naar beneden. Na tijden van hevige regenval klatert er vaak nog lang een mooi helder stroompje door de bedding. Nu stroomt er nog aardig wat water, maar helder is het niet. In Derde Wereld-landen hoor je het ook vaak na een natuurramp: een week of twee later breken de besmettelijke ziekten uit. Logisch, water aan- en afvoer is essentieel en zuivering is een basisvoorwaarde voor de volksgezondheid. De eerste dagen na het noodweer was het kraanwater modderig. Ziek zullen we er niet van worden, er wordt dan zoveel chloor aan toegevoegd dat geen enkele bacterie dat overleeft. Pas sinds een paar jaar heeft ieder dorp in de vallei een afvalwaterzuivering zodat alleen schoonwater de Middellandse zee invloeit. De rioleringsbuizen lagen onder het weggetje langs de rivier. Door het noodweer is alles weggespoeld en er kolkte van alles omhoog door de dekselloze putten die stand hadden gehouden. Maar, dat moet gezegd worden, op alle fronten wordt hard gewerkt en de nieuwe buizen liggen er nu in, hopelijk iets dieper en iets steviger dan de vorige. Dus binnenkort stroomt er weer helder, gezuiverd water door de rivierbedding. De meeste wegen zijn al ook al weer provisorisch gerepareerd, nu het openbaar vervoer nog.

Het is een heel verschil met gisterochtend, de vorst is over en de minimum temperatuur is 8 graden. Er is wat sluierbewolking. Af en toen staat er wat wind vanuit het zuiden. Gisteren was een dag met weinig zon. De temperatuur bleef net onder de 16 graden. Precies als de kerkklok van Lliber 8 uur slaat komt de zon boven de bergen uit.

Maandag 19 november 2007.

“Kijkend naar de toekomst” heet het hoofdstuk waar we mee bezig zijn. De klas Spaans waar ik vorig jaar in zat is opgeheven, nu heeft de juf me ingedeeld in dezelfde klas als Cokky, en dat is 1 niveau hoger. Dat is me eigenlijk iets te gevorderd, maar vooruit. De toekomende tijd dan maar: “ ik ga lopen: andaré, jij gaat lopen: andarás” .Natuurlijk zijn er meteen weer een hoop werkwoorden onregelmatig: “ik ga doen: haré, jij gaat doen: harás”.Net als vroeger op school heb ik alleen zin om huiswerk te maken in de vakken waar ik goed in ben. Dus heb ik geen zin om huiswerk te maken. In de tuin van de buren hoor ik Poppy janken. Haar toekomst is ook onregelmatig: als slachtoffer van de nu al vier jaar durende echtscheiding van haar baas krijgt ze te weinig aandacht. De vrouw van de baas is nu weer terug van vakantie en we hebben afgesproken dat ik regelmatig met Poppy blijf wandelen. Het is een lief beest. Erg aanhankelijk en behoorlijk intelligent.
“Hij gaat lopen: andarás, wij gaan lopen: andarémos”. “Hé hé, waar ga je naar toe?” vraagt Cokky als ik van tafel wegloop. “Mijn werkwoorden oefenen in de buitenlucht”, zeg ik. “Andaré con Poppy”.

Nog steeds koud, de minimum temperatuur is precies 0 graden.  Er is een klein beetje bewolking. Gisteren werd het 16,2 graden en bleef het onbewolkt. De luchtvochtigheid zakte naar 32%. Dan wil het brandhout wel drogen. Nou ja, we hebben nu zoveel dat dit pas volgend jaar aan de beurt is. Deze stapel is het laatste uit de boomgaard van Paco. Agenda: brandhout zagen, wandelen met Poppy (de buurvrouw is wel terug maar die wandelt nooit en dat vind ik zo zielig voor de hond) en vandaag ook nog fietsen.

Zondag 18 november 2007.(door Cokky)

“Dag van het verkeersslachtoffer” staat er op de rijstrooksignalering boven de AP7. Het is lekker rustig vandaag dus zonder slachtoffers te maken bereiken we het vliegveld van Valencia. Het aantal verkeersslachtoffers in Spanje is erg hoog, meer dan 5000 waarvan bijna 300 vooral jonge motorrijders. Geen enkele voorlichtingscampagne heeft effect, zolang er Spanjaarden aan de top staan in de motorracerij en de Formule 1, denken álle Spanjaarden dat ze “king of the road” zijn. Maar niet alle slachtoffers vallen door te hard rijden. Zelf heb ik ook een verkeersslachtoffer op mijn geweten, maar dat kwam omdat ik te voorzichtig reed. Anderhalf jaar geleden kwam de timmerman ten val door een ongelukkig manoeuvre van iemand anders in het peloton. Hij brak zijn heup. Dat zal mij niet overkomen, dacht ik toen, en ik reed zoveel mogelijk achteraan en keek voortdurend achterom. De timmerman revalideerde en een half jaar later reed hij weer met ons mee. Angstvallig hield ik hem in de gaten en alles ging goed. Tot die keer dat een sinaasappelboomgaard teveel water kreeg: een brede maar ondiepe stroom water strekte zich over de weg uit. Paco riep een waarschuwing, Juan remde, ik schrok en remde iets harder, en Ximo´s voorwiel tikte mijn achterwiel aan. Heel zachtjes, maar het leed was geschied: andere heup gebroken. Nu mag hij niet meer fietsen van de dokter. Gelukkig is hij weer aan het werk en hij loopt eindelijk weer zonder stok. Mijn eigen verkeersslachtoffer, de eerste en hopelijk de laatste.

Koud! Ik heb gisteravond het temperatuurmetertje op de grond gezet en vanochtend  was de minimumtemperatuur gezakt tot - 3,1 graden. Gistermiddag heb ik het metertje even naast ons in een tuinstoel gezet, in de zon dus, 33 graden. Het is al dagenlang onbewolkt er is nauwelijks wind en gisteren liep de temperatuur op tot 17,2 graden. De luchtvochtigheid is laag met 38%.
Dit is een stuk ijs dat ik uit het vogelbadje heb gehaald, kunnen de poezen ook weer drinken.

Zaterdag 17 november 2007.

“Deze winter gaan we alles weer witten hoor, zodra het slecht weer is gaan we beginnen”. Ze heeft gelijk, de muren rond de lichtknopjes en daar waar de katten langs lopen beginnen een beetje groezelig te worden. Plafond en muren zijn wit bij ons, dat is makkelijk en, zoals de Spanjaarden zeggen “muy limpio”, erg schoon. Maar het is toch een hele klus. Ons huis heeft geen vensterbanken en “lifestyle”-winkels zijn hier nog schaars dus hebben we lekker weinig tierelantijnen in huis. Maar soms kan een leuk uitstapje ongewenste gevolgen hebben: met Marc en Ann bezoeken we een Bed and Breakfast in Beniali. Het is een verborgen juweeltje, een oud dorpshuis wat met véél gevoel voor smaak en stijl is opgeknapt en ingericht. Mooie oude tegels, een zwembadje in het oude waterbassin in de kelder, het is fantastisch. Pepe, die het huisje van Marc en Ann gaat opknappen, heeft hieraan meegewerkt dus zijn we even gaan kijken, puur om te zien hoe hij bouwtechnische problemen heeft aangepakt en opgelost. Maar de dames zijn helemaal afgeleid door details die er niet toe doen. “Heb je die kleur rood gezien tussen de balken? Kijk, zo´n kast, die verf je dan eerst groen en als hij nog niet droog is ga je er met een lap goudverf overheen en dan krijg je dit effect. Zie je die kleur blauw in keuken, prachtig gedaan, hè?”
Ik zal maar heel snel beginnen met witten, anders ben ik bang dat het me nog veel meer tijd gaat kosten.

Eerste echte nachtvorst, net voordat de zon opkomt is het -1,6 graden. Onder de bomen heeft het niet gevroren. Toch blijft het mij verwonderen dat de zon zo krachtig is. In de zon kan je prima buiten ontbijten maar je moet niet in de schaduw terecht komen. Er is geen wind er zijn geen wolken, het wordt een schitterde dag. Gisteren werd het het 12,4 graden. Vandaag gaan we een lange bergwandeling maken en nemen Poppy mee.

Vrijdag 16 november 2007.

Ik ben al bijna in Denia als ik mezelf erop betrap dat ik nog steeds met een brede grijns op mijn gezicht rondrijd. Dit is genieten, dit is pure nostalgie. Vandaag breng ik een 20 jaar oude Renault 4 naar de keuring. Bij Staatsbosbeheer heb ik 20 jaar lang rondgereden in Renault 4tjes, over de paden door het duin. Met die autootjes was ik vergroeid en nu nog weet ik moeiteloos de versnellingen te vinden. Het geluid van de motor klinkt me als muziek in de oren en het gemak waarmee ik over verkeersdrempels heen kan rijden is een voorbeeld voor alle andere auto´s waar ik in rijd. De technicus die de keuring doet is het helemaal met een eens: het is een perfect autootje, zelf rijdt hij ook in een Renault 4. Een bon voor een snelheidsovertreding zal je niet gauw krijgen met deze auto. Eigenlijk is het meer een werkezel. Als het autootje alle stempels, handtekeningen en de sticker ter goedkeuring heeft gekregen, rijd ik op de terugweg even een stuk over een onverhard weggetje. Even hobbelen, uit pure nostalgie. Nu Poppy, de Duitse herder van de buurvrouw nog achterin en ik kan zó weer surveilleren.

Het is windstil en onbewolkt de minimum temperatuur kwam uit op 2,1 graden. Gisteren was eveneens een onbewolkte dag maar de maximum temperatuur kwam niet hoger dan 16 graden in de schaduw. (42% luchtvochtigheid)
Dit is een van de laatste blaadjes van de kaki boom (Diospyros kaki). Er hangen nog wel een paar vruchten aan die lekker zoet zijn.

Donderdag 15 november 2007.

Sommige mensen vinden het een rotwoord en maken er “financieel onafhankelijk” van maar zelf vind ik rentenieren het duidelijkst. Alleen voor alle duidelijkheid wij rentenieren niet echt, nee: wij teren in. Dat klinkt in mijn oren nog veel rotter dan rentenieren, “interenieren” dus. Veel mensen hebben belangstelling voor rentenieren en vragen zich af hoeveel geld heb je nu nodig om nooit meer te hoeven werken? Is de gouden handdruk van mijn ex baas wel genoeg? Mensen met veel meer geld dan wij vinden het enorme bedrag dat ze op hun bankrekening hebben staan niet genoeg. Als ik dan verder met ze praat komen er nog wel wat meer bezwaren voor de dag. Ze kunnen geen afscheid nemen van hun demente oma, of de kinderen willen geen afscheid nemen van hun vriendjes. Kortom er is altijd wel iets te vinden om gewoon lekker te blijven waar je bent en niets te veranderen. Ik ga daar tegenwoordig niet meer tegenin, het is gewoon angst en dat respecteer ik. Het is hier trouwens al druk genoeg. Nu een paar tips voor niet-angstige, aanstaande renteniers. Houd bij wat je in Nederland uitgeeft, gewoon per maand en per jaar. Hetzelfde bedrag heb je ook in Spanje nodig. Het is over het algemeen wat goedkoper maar dan zit je aan de veilige kant. Het bedrag wat over is na de aankoop van een huis zet je in een Excel spreadsheet. Reken met 3,5% rente en kijk wanneer het bedrag op is. Nou, leuker kunnen we het niet maken, gemakkelijker wel. Dus nu niet meer vragen hoeveel geld je nodig hebt om te rentenieren, dat is voor iedereen heel verschillend. (O,ja, het bedrag in het voorbeeld is fictief en slaat dus niet op ons!)   Download rente.XLS

Weer eens wat anders dan een poezenfoto. Dit is Poppy, de 8 maanden oude "Pastor Aleman" van onze Engelse buren. Onze buurvrouw is een paar dagen naar Engeland dus sta ik een uurtje eerder op en laat Poppy lekker uit rennen. Voor het eerst in haar leven want normaal komt ze nooit van het erf. Aan de opvoeding is dus nog wel wat bij te schaven maar ik maak vorderingen. Ach ja, wat is nu een boswachter zonder hond? O, ja bijna vergeten het weer: onbewolkt en rond halfacht was het 5 graden met een luchtvochtigheid van maar 60%. Er staat een kurkdroge noordenwind. Gisteren werd het daardoor niet warmer dan 17,2 graden (48%). Maar op een beschutte plek is het na een kwartiertje toch al gauw te warm.

Woensdag 14 november 2007.

In een eenzame amandelboomgaard markeren kleine steentjes een graf. Op een iets grotere steen heeft Paco met zorg de naam van zijn geliefde boxer geschreven, “Rocky”. Spanjaarden hebben in Nederland een slechte naam als het gaat over de omgang met huisdieren. Eerst even wat recht zetten: “De Spanjaard bestaat niet.” Paco kennen wij natuurlijk van de fietsclub. Zijn vader was een stoere Guardia Civil, hij een macho wegwerker met een tatoeage op zijn arm en één op zijn gladgeschoren wielrennerskuit. Om zijn nek blinkt een zware zilveren ketting en hij aanbidt zijn huisdier. Als ik naast hem fiets vertelt hij altijd eerst over zijn hond en pas als ik het vraag vertelt hij wat over zijn zoons en zijn vrouw. Rocky sliep bij hem op bed. Voor Rocky stond hij altijd een uur eerder op, dus om 6 uur ´s ochtends, om hem netjes aan de riem uit te laten. Poepte hij per ongeluk op de straat dan ruimde Paco het met een wc papiertje op. Onverwacht is Rocky een maand of vier geleden overleden. Paco kon het mij nauwelijks vertellen. Nu huppelt vrolijk de vijf maanden oude Luna met ons mee. Paco is weer helemaal gelukkig met zijn Luna, ze slaapt nu in een mand in zijn slaapkamer en dat ze snurkt vindt hij niet erg. Rocky snurkte ook, dat hoort nu eenmaal bij boxers. De hele dag rent Luna om ons heen door de amandelboomgaard. Toen Paco mij vertelde dat Rocky dood was lag het op het puntje van mijn tong om te zeggen, “En nu komt binnenkort zeker Rocky 2 uit?” Maar om de een of andere reden wist ik het voor mij te houden en dat was maar goed ook want deze Spanjaard houdt echt van zijn hond.

Onbewolkt en dus behoorlijk fris, 4,1 graden geeft de thermometer aan als ik om 7.30 uur buiten kom er is geen wind. Gisteren waren er veel wolken het werd maar 17,2 graden. Vandaag zal het wel warmer worden want het ziet er prima uit.
Agenda: brandhout zagen, fietsen en vanmiddag naar Spaanse les. (daar is het eigenlijk veel te mooi weer voor.)

Dinsdag 13 november 2007.

“Ik heb geen geld meer om onderdelen te kopen, de bankrekening is leeg en ik moet ook nog een nieuwe werkplaats laten bouwen.” Onze automonteur en eigenaar van de garage heeft net de Opel Sintra een kleine beurt gegeven en nu vertelt hij over het probleem dat steeds meer klanten hun rekening niet betalen. Hij kan ze niet onder druk zetten, uitgebreid legt hij ons uit dat de ene klant de ex-zus van de buurvrouw van zijn schoonmoeder is en de andere de baas van het bedrijf waarvan hij wel 5 auto´s in onderhoud heeft en met de derde is weer wat anders. Zijn vrouw gaat naar de kapper die zijn auto in onderhoud heeft bij hem, en niet naar die andere kapper, al is die beter. Zo is het hele dorp met elkaar verweven. Gareth met zijn mobiele werkplaats die Engelse klanten bedient heeft ook wanbetalers. Hij kent iedere Engelse auto in de wijde omgeving: “Zie je die witte Rover? Van die vent krijg ik nog 200 euro”. De auto´s van zijn klanten die naar de ITV, de Spaanse APK, moeten, schuift hij door naar ons. Voor 50 euro maken we de afspraak, halen de auto op, gaan naar Denia, staan een uur in de rij en brengen we hem weer terug. Vandaag hadden we voor de tweede achtereenvolgende keer een auto die niet door de keuring kwam. Een slechte achterband en een niet functionerende koplamp. Een keuring kost 46 euro, een herkeuring nog eens 21 euro. De dame van de auto is “not amused”, en helemaal niet tevreden over onze mobiele werkplaats-vriend. Want hij zou alles goed nakijken. Dus ze betaalt ons niet, wij moeten het maar met hem regelen. Als we nu met de fietsclub langs Bookworld in Javea rijden kan ik ook zeggen: “Van haar krijg ik nog vijftig euro”. Onze eerste niet betalende klant, we zijn duidelijk weer een stapje gestegen op de integratieladder.

Het is deze ochtend niet zo koud als gisterochtend, 7 graden is de minimum temperatuur. Er is wat lichte bewolking maar de zon komt er goed doorheen. Gisteren werd het het 18,4 graden en de luchtvochtigheid zakte naar 51%. De eerste zonnestralen schijnen precies op het loodkruid (Plumbago auriculata). Dat is nu zo´n plant die het hier in de winter zwaar heeft. Bij een klein beetje nachtvorst verliest hij al zijn blaadjes en in het voorjaar moet ik hem soms flink terug snoeien om de dode toppen te verwijderen.

Maandag 12 november 2007.

Na een zonnige dag gaat de zon romantisch onder. Nu met een wijntje op het terras, gezellig praten met de gasten. Dat wil iedereen wel. Iedereen wil uit Nederland weg en in een mooi, warm land gaan wonen. Er moet nog wel brood op de plank komen en hoe is dat makkelijk te realiseren? Met een bed & breakfast! Je koopt een goedkope ruïne, knapt hem een beetje op en het geld stroomt binnen. Leuk, gezellig, en iedereen kan het. Nou, wij niet. We hebben het een beetje uit mogen proberen in het huis van iemand anders en we hadden al snel door dat wij daar niet geschikt voor zijn. Gasten ontvangen met een hapje en een drankje, uurtje praten, prima. Maar iedere dag weer al die bedden opmaken en wc´s schoonmaken, daar is de lol gauw af. Vooral als de gasten tot een uur of half elf ´s ochtends in bed blijven liggen. En er komen ook minder leuke gasten, en mensen die denken dat de gastheer ook chauffeur/reisleider is.
In de amandelboomgaard waar ik aan het zagen ben staat een prachtig pand. Aan de rand van het dorp, groot, stijlvol, verlaten en vervallen. Het zou héél geschikt zijn voor een B&B, maar het is niet te koop. De eigenaar wacht gewoon totdat het bestemmingsplan gewijzigd wordt. Als er een hele woonwijk op gebouwd wordt, levert de grond nog véél meer op. In de etalage van de makelaar hangt een vergelijkbaar pand, vraagprijs: 1,1 miljoen euro. En dan moet alles nog gerenoveerd worden. Nee, hier aan de Costa Blanca is de tijd van goedkope ruines voorbij. Ik hoef geen B&B, laat mij maar lekker zagen.

Het eerste wat mij opvalt als ik buiten kom is dat het dak van de Landrover bevroren is. Hoewel de minimum temperatuur 3,6 is. Op de motorkap zit geen ijs maar wel veel dauw. Gisteren was een prachtige dag met 10 uur zon. Vandaag ziet het er ook weer goed uit. De hemel is vrijwel onbewolkt. Over een maand komt de zon precies achter de resten van de twee windmolentjes op. Links daarvan is de wateropslagplaats van Benissa. Agenda: eerst met één auto naar de ITV en vanmiddag brandhoutzagen met Paco.

Zondag 11 november 2007.

Het beste advies dat ik ooit gehad heb was van mijn in Nederland werkende vriend. Ik was gestopt met werken en zat met een glaasje wijn in de zon mij eigenlijk een beetje te vervelen. “Als ik jou was dan zou ik een racefietsje kopen en lid worden van de plaatselijke fietsclub.” Ruim vijf jaar fietsen wij nu met de Club Ciclista de Xaló mee en een betere manier om te integreren kan ik mij niet bedenken. Als je fietst hoef je niet veel te praten maar het kan natuurlijk wel en uit alle lagen van de bevolking is er wel iemand vertegenwoordigd. Zo zijn onze auto´s in onderhoud bij Juanjo, de nieuwe ramen gemaakt door Ximo, Thomas is huisarts maar die heb ik nog niet nodig gehad. Voor Gareth brengen we auto´s naar de ITV, Manolo werkt in de ijzerwarenzaak, ook altijd handig. Alle leden hebben ook weer vrouwen en veel vrienden dus zo kennen we het halve dorp. Vandaag was weer zo´n nuttige ochtend met echt schitterend weer, natuurlijk is het om acht uur bij ons vertrek nog fris maar op de terugweg geeft mijn fietscomputer al 21 graden aan. Manolo heeft gehoord dat wij auto´s laten keuren, hij heeft ook weinig tijd en een auto die gekeurd moet worden. Voor Engelsen rekenen we altijd 50 euro maar voor hem doen we het voor 20. Met Paco gaan we vanmiddag naar een amandelboomgaard kijken. Hij heeft veel dikke takken die prima geschikt zijn als brandhout, willen wij die komen zagen? Natuurlijk Paco, brandhout kunnen we altijd gebruiken. Het advies van Dick was zonder meer goed. Op 13 februari haal ik hem van het vliegveld in Valencia, dan gaan we weer een hele week fietsen. Net als vorig jaar toen hij twee keer een week is geweest. Want heel toevallig heeft hij een fietsende vriend in Spanje en dat komt net mooi uit.

Zaterdag 10 november 2007.

In de inbox vinden we een mailtje van “Dutch groceries”. Mist u de typisch Nederlandse producten ook zo? Dutch Groceries is de online supermarkt voor Nederlandse expats en geëmigreerde Nederlanders. Bij ons vindt u een ruim aanbod aan Nederlandse producten zoals stroopwafels, hagelslag, drop, kaas en speculaas. Maar ook merken als Conimex, Pickwick, Douwe Egberts, Unox en De Ruijter zijn bij ons te verkrijgen. Bij ons kunt u deze producten eenvoudig bestellen. Wij leveren over de hele wereld!
Tja, dat is fijn maar we hebben niets nodig. We zijn net terug uit Nederland dus alles waar we voorlopig niet buiten kunnen hebben we al aangeschaft: bruine basterdsuiker, gehaktmix, rookworst, stroop, bitterkoekjes, pindakaas, zuurkool en boerenkaas en veel boeken. In de supermarkt hier kunnen we tegenwoordig speculaasjes, beschuit, ketjap en sambal kopen en in La Nucia verkopen ze álles, zelfs Remia fritessaus. De hoeveelheid kruidenierswaren die we meebrengen wordt ieder jaar kleiner. We eten steeds meer gewone Spaanse producten en we lusten ook wel andere koffie dan die van DE. Onzin vinden we het eigenlijk, om zo vast te houden aan de producten en merken waar je aan gewend bent, dus gaan we bijna nooit naar die grote internationale supermarkten. Maar vorige week vertelden Ruud en Marieke dat er iedere maandag een grote vrachtauto aankomt bij de “Appie Hein” in La Nucia met verse producten. Ze hebben dan zelfs gesneden andijvie. Andijvie! Misschien moeten we er dan toch maar een keer heen. Zouden ze ook Jonagold appels hebben?

Misschien denken jullie dat ik alleen maar zonsopkomsten kan fotograferen maar dit is dus de zonsondergang. Precies om 18.00 uur verdwijnt de zon achter Col de Rates. Het werd vanmiddag toch nog zonnig en de temperatuur liep op tot 18 graden. Weer flink wat snoeiwerk gedaan aan de Johannesbroodboom en de Mimosa.

Het is egaal bewolkt en er waait een heel klein beetje wind uit het binnenland. Voordeel: het is 13 graden en er is geen druppeltje dauw te bekennen. De koude lucht heeft geen kans gekregen om onder in het dal te blijven hangen. Gisteren werd het toch nog 18,8 graden met af en toen wat zon. Gisteren was ook de eerste keer dat de auto van een klant door de ITV werd afgekeurd. Klopt, want de remmen werkten bijna niet. Herkeuring is mogelijk, met korting. (20 euro).

Waarom drinken onze poezen eigenlijk altijd het liefst uit het vogelbadje?

Vrijdag 9 november 2007.

“Tijdens mijn vorige bezoek aan Spanje ben ik midden in de Gota Fria terechtgekomen. Komende vanaf de luchthaven naar ons huis in Sagra zijn we 12 oktober over de brug in Beniarbeig gekomen! Twee uur later was de halve brug volledig weggespoeld. Op wat vochtige plekken in huis en een ondergelopen zwembadpomp geen schade. Maar wat een ellende in Verger, Jalon, Javea, Calpe en Denia. Het meest ontroerende was het bezoek aan Verger. Daar waren huizen compleet ingestort. Het water heeft daar 2 meter hoog in de huizen gestaan. Het water raasde er met een snelheid van 20 kilometer 2 meter hoog door de straten.....”

Omdat we toch in de buurt waren zijn we, mede naar aanleiding van bovenstaand mailtje van René, even wezen kijken in Verger en nogmaals Beniarbeig. Overal wordt hard gewerkt om de schade te herstellen. De bewoners van Verger kunnen waarschijnlijk met Kerst weer terug in hun huizen. Voor huiseigenaren van beschadigde woningen die niet hoeven te worden afgebroken bedraagt de schadevergoeding 9.000 euro of de helft van de herstelkosten. Voor eigenaren van woningen die onbewoonbaar zijn verklaard komt er een speciaal hulpfonds. Bij de kassa van de supermarkt staan collectebussen voor de mensen die geëvacueerd zijn.
Overal zien we mannen en machines druk bezig om wegen en rivierbeddingen te herstellen. De eenden bij de brug in Beniarbeig hebben het geweldig naar hun zin. Zomers zwemmen ze zielig in een van landbouwplastic gemaakt poeltje, nu hebben ze een echte rivier ter beschikking. Voor een hoop bedrijven komt deze ramp op een goed moment: net nu er minder werk is in de bouw. De één zijn watersnood is de ander zijn brood.

Kijk hoe de brug instort.

Laag drijven er flink wat wolken voorbij die op de toppen van de bergen blijven hangen. Maar er zijn ook grote stukken blauwe hemel te zien. De minimum temperatuur is 6,5 graden. Gisteren werd het 23 graden maar zo te zien redden we dat vandaag niet. Toevallig had ik vanochtend de telelens op het toestel gezet en ja hoor, een twaalftal ooievaars kwamen over vliegen. 

Donderdag 8 november 2007.

Marc, mijn Belgische vriend trapt weer als een bezetene. Ik laat hem al expres steeds een half wiel voor liggen met de bedoeling hem niet extra uit te dagen om nog harder te trappen, maar hij gaat stevig door. Na bijna vier weken zonder racefiets en drie kilo zwaarder door alle Nederlandse koekjes bij de koffie wist ik dat het zwaar zou zijn. Nou ja, hij hijgt in ieder geval ook. Waarom stelde ik dan ook voor om de Bernia te beklimmen, vraag ik mijzelf af. Maar als we op het hoogste punt zijn en we zien de Middellandse zee beneden ons liggen weet ik het weer, het is een prachtige route en het is ook prachtig weer. Na de afdaling komen we in Pinos prachtige bancales, landbouwterrassen, tegen met fraaie gestapelde muurtjes. Het leuke van deze muurtjes is dat er heel vernuftig trapjes ingemaakt zijn door grote stenen te laten uitsteken, een “saltador”. Als de boer zonder ezel was kon hij op deze manier veel sneller op zijn plaats van bestemming komen. Met ezel moest hij naar het einde van het terras, daar kon hij dan pas op het volgende terras komen. Door het wandelen in de bergen leer je al snel hoe het systeem werkt en waar de oude ezelpaden liggen. Maar zulke mooie trapjes kom je niet vaak meer tegen. Na de Bernia rijden we richting Orba. Ik ga niet verder met Marc mee, hij gaat in hoog tempo alleen door naar zijn dorpshuisje in Benirrama. Blij dat ik hem verder niet hoef te volgen sla ik af naar Murla. Hè, hè, eindelijk kan mijn hartslag weer van de 168 naar een comfortabele 128 terug zakken. Ineens krijg ik een goed idee om hem wat rustiger te laten fietsen, als hij volgend jaar vijftig wordt geef ik hem een hartslagmeter met een grote vette slagroomtaart.

De Japanse mispel (Eriobotrya japonica), bloeit nu volop, tientallen bijen zorgen voor de bestuiving. In het voorjaar hebben we dan weer mispels. Een beetje vreemde pruimachtige vruchten met vaak drie grote zaden. Richting Benidorm staan bij Callosa enorme boomgaarden, helaas worden ze daar gekweekt onder grote kassen van heel fijn gaas. Erg lelijk dus.

Onvoorstelbaar mooi weer. Het is onbewolkt en daardoor is de temperatuur gezakt naar 5,2 graden. Gisteren liep de temperatuur op naar de 22,1 graden. In de middag begon het wat te waaien. Precies om 7 uur 50 schijnt de zon op ons huis. Dan is het ook mogelijk in de zon te gaan zitten ondanks dat het nog zo koud is. Ons huis ligt op een hoogte van 195 meter zo´n 15 kilometer van zee. Het microklimaat is erg belangrijk bij het kopen van een huis. Zo is bij ons de temperatuur in de vroege ochtend wel 2 a 3 graden lager dan 400 meter verder, meer de helling van een berg op. Koude lucht zakt namelijk naar beneden de vallei in. Voor allerlei soorten planten is dit verschil in de winter erg belangrijk.

Woensdag 7 november 2007.

Onze vakantie-oppas had er al last van, het is bijna onmogelijk om internet te gebruiken als je geen boswachter bent. Wij boswachters zijn gewend dat een beetje eik er 300 jaar over doet om gebruikt te kunnen worden. Onze snelheid moet ongeveer 35 keer sneller zijn dan wat we nu hebben. Gisteren een mailtje gestuurd naar onze provider en nooit meer iets gehoord, ik dus al mopperen, maar om 19.30 uur werd ik gebeld door een technicus, of ik hem even wilde ophalen bij het benzinestation, ons huis is inderdaad niet te vinden zonder begeleiding. Ik moet altijd wennen aan de Spaanse werktijden maar om 20.00 uur heeft hij het probleem gevonden. “De lijn is prima, meer dan 1045 Kbit/sec, maar je router is kapot.” Hij belt nog even en ja hoor de nieuwe router komt eraan, over een dikke week, dat wel. Niet alles gaat snel in Spanje. Nou ja, we hebben nog contact met de buitenwereld, morgen gewoon weer een logje, want ik heb toch alle tijd.

De zon verschuilt zich achter een dikke wolk die ergens boven zee hangt. Het is 9 graden. Gisteren was de maxium temperatuur 16,6 graden en bleef de luchtvochtigheid de hele dag hoog met 86%. In sommige amandelboomgaarden is niet geoogst. Dat geeft ook weer een probleem voor de volgende oogst omdat de oude amandelen lang aan de boom blijven zitten en niet bij de verse mogen komen.