Wonen in Spanje

Zaterdag 31 maart 2007

Geen zonsopkomst vandaag! Het is bewolkt, winderig, 12 graden. Het ziet ernaar uit dat het weer gaat regenen. Mij best, alles wat deze week valt, valt volgende week niet. Volgende week is het Semana Santa, de belangrijkste feestweek in Spanje, met veel processies, en mijn moeder komt logeren!

De druiven lopen al aardig uit.....

Na een koude, winderige en natte donderdag (43 mm neerslag) is er vandaag weer een waterig zonnetje te zien aan de lichtbewolkte lucht. De meidoorn bloeit al. Edwin zit in Nederland maar hij heeft instructies achtergelaten, vandaar dat jullie toch iedere dag een kort berichtje aantreffen.

Donderdag 29 maart 2007.

Om 6 uur 15 uur loopt de regenmeter bijna over. Snel hol ik heen en weer en gooi hem leeg, weer 30 mm. Gisteren en vannacht maakt het samen 52 mm regen. Even optellen, 104 mm, kom daar in Nederland maar eens om. Dat is veel meer dan het Nederlandse maandgemiddelde en dat in drie dagen. Het is beesten weer, met zware windstoten en regen, vooral veel regen.

“Ik ben toch niet gek!” Jullie daar in Nederland mij van die triomfantelijke mailtjes sturen over zon en blauwe luchten en geurende hyacinten. Goed, dan kom ik gewoon naar het zonnige Nederland om te ruiken of de geur van de bloeiende hyacinten die van de oranjebloesem overtreft. Vandaag vlieg ik naar Amsterdam en dinsdag ben ik weer terug want dan is het weer hier hopelijk wel opgeknapt. Kostte vroeger een vliegticket een vermogen nu heb ik een retourtje voor 120 euro. Dus dat is nog wel te doen. Er is ook meer keus deze keer vlieg met Vueling vanaf Valencia. Natuurlijk kom ik niet alleen voor het mooie weer naar Nederland. Mijn vader is zaterdag jarig, wij vieren het met een etentje op de camping waar wij 40 jaar geleden woonden, in de Noordoostpolder. Daarna gaan we het kampeerterrein bekijken, het lijkt mij raar om na veertig jaar daar weer eens met mijn vader te wandelen. Reken maar dat de bomen gegroeid zijn in die veertig jaar. Ik ben benieuwd. Toen was ik 10 en nu ben ik 50, mijn vader wordt zaterdag 80. Van harte gefeliciteerd!

Regen, om 8.15 uur zat er weet 13 mm in de meter. Dat is dan samen 62 mm in drie dagen, gaat dus lekker. het is 9 graden en gisteren bereikte de temperatuur net niet de 13 graden. Er is geen wind en geen opkomende zon.

Veel regen, gisteren 25 mm, vannacht 24 mm en het gaat nog steeds door. Neem maar van mij aan dat een originele regenfoto veel moeilijker te maken is. Geef mij maar een saaie zonsopkomst met een strak blauwe lucht. Ach, de boeren zijn er blij mee. Om 8.00 uur, geen wind, zware regen, luchtvochtigheid 99%. Agenda: naar Ingeborg om de Landrover op mijn naam te laten zetten.

Het duurde lang maar hier is dan de foto van een palmblad met regendruppels. Vannacht heeft het 2 mm geregend. Om 8.30 uur is het 10,5 graden. De luchtvochtigheid is 89% er is geen wind en er is geen stukje blauw te zien. Er is voor de aankomende week veel regen voorspeld. Als het droog blijft gaan we het brandhout uit de boomgaard te halen.

Zaterdag 24 maart 2007

Goed, dan ben jij dus om 6 uur zondagochtend in Alcalali, zegt Armando. Dat is natuurlijk behoorlijk vroeg maar we gaan dan ook naar de eerste echte “Marcha” van dit jaar en hij is in Murcia. Ongeveer 200 kilometer zuidelijker.  O ja, gaat Armando verder, en houd er rekening mee dat de klok vannacht een uur vooruit wordt gezet, dus het is dan eigenlijk pas vijf uur. Dat was mij even ontgaan en weer overvalt mij een gevoel van bewondering voor de 6 Spanjaarden die mee gaan fietsen en maandag weer rustig naar hun werk gaan. Goed hoor.

Nog veel vroeger dan ik had verwacht komt Ruud zijn Landrover al brengen. “Je hebt hem tenslotte al betaald en wij hebben toch nog twee auto´s ter beschikking dus hier is hij.” Dat komt mooi uit want de Volvo staat nog steeds bij Juanjo. Nu kunnen we eindelijk het brandhout gaan ophalen. Het wordt voor de Landrover trouwens de eerste keer dat hij echt moet werken. Aanhanger erachter en de boomgaard in. Het is een sterk werkpaard waar wij nog 20 jaar lang plezier van willen hebben. Dat moet ook wel want volgens Ruud had ik anders beter zijn Landrover niet kunnen kopen en voor het zelfde bedrag, 20 jaar lang brandhout thuis kunnen laten bezorgen. Ja, daar heeft hij een punt. Ineens denk ik aan mijn in Nederland werkende vriend, hij heeft altijd wijze opmerkingen zoals, “Een hobby mag best wat geld kosten.” En zo is het maar net.

Om 7.20 uur komt de zon boven de berg uit. Het is onbewolkt. Er is een klein beetje wind vanuit het land, gelukkig is de kou over het is al 10 graden. Alles is kurkdroog, de poezen kunnen lekker in het hoge gras spelen.

Goedemorgen, over het weer zal ik maar niets meer zeggen. Op speciaal verzoek van de vrouw van mijn werkende Nederlandse vriend wat meer bloemetjes. Ik geef toe dat de ochtend foto´s wat saai beginnen te worden. Zo gauw het gaat regenen komen er foto´s met regendruppels aan palmbladen, dat beloof ik.

Donderdag 22 maart 2007

“Dit project is een totale mislukking, u bent ontslagen.” Zo moet het gegaan zijn. Ik kijk naar de niet werkende stuwdam, de nachtmerrie van een onbekende Spaanse ingenieur, dat kan niet anders. Zoek je zo´n mooie plek uit om water op te stuwen, daar waar de kloof “van de hel” heel smal is. Dus heb je maar een heel “klein” dammetje nodig om een groot meer te laten ontstaan, perfecto. Met veel moeite laat hij de stuwdam bouwen en dan maar wachten tot het heel hard gaat regenen. En ja hoor, daar komt het water kolkend aanstromen door de barranco, prachtig levensbrengend water nodig voor de bevolking en de landbouw. Maar wat is dat? Het water stopt maar heel even voor de dam en zakt dan heel snel weg om als ondergrondse rivier verder te gaan. Project mislukt.

Veel riviertjes in deze buurt gedragen zich zo, ook zonder stuw zakt het water plotseling weg in de stenige rivierbodem om een kilometer verder weer boven de grond te komen. Om de dam te bewonderen, vanaf de plaats waar het water had moeten staan, zijn wij in de barranco de inferno afgedaald via het eeuwenoude ezelpad van de duizend treden. Het is een prachtige wandeling die start bij het dorpje Fleix en ons drie uur kost. De combinatie van het imposante landschap de natuur en de stuwdam maakt de tocht voor mij zo bijzonder. In deze wereld is de natuur altijd de grote verliezer, ze heeft geen stem en kan zich niet verdedigen. Alleen hier, in de kloof van de hel, heeft de mens nu eens verloren en dat maakt embalse de Isbert een bijzonder monument.

Vijf graden is het om 7.15 uur. De wind komt vanuit het binnenland en is erg droog met maar een luchtvochtigheid van 38%. Het is onbewolkt. Gisteren was één van de koudste dagen van deze winter,  het werd niet warmer dan 12 graden.

Paardenkracht

Woensdag 21 maart 2007.

Hier gaan we wonen, gelijk waren wij verliefd toen we na heel lang zoeken de groene Vall de Pop binnenreden. In de vallei liggen een aantal mooie dorpjes waaronder Xaló. Er is veel veranderd in de afgelopen 12 jaar. Natuurlijk misgun ik de bewoners van de vallei hun welvaart niet, zij willen ook meerdere keren per jaar op vakantie en twee auto´s. Ik wist ook best dat de wijndorpjes niet meer kunnen bestaan van de landbouw alleen. Voor 90 cent per liter tanken wij regelmatig in de bodega een 5 liter jerrycan vol. Voor 1 euro kopen we 5 kilo sinaasappels van een mannetje langs de weg. Hij is blij want het is het dubbele dat de opkoper ervoor geeft. De peulen van de Johannesbroodboom zijn niets waard en blijven achter onder de bomen. Sommige amandelenboomgaarden zijn het afgelopen jaar niet geoogst omdat het niet loonde. Toch kost een hectare 220.000 euro, want dat is de minimale grootte om op te mogen bouwen. In heel de vallei is maar één jonge boer, Vicente, die probeert te leven van zijn land. Hij hoopt dit jaar een tuincentrum te openen, het vijfde. Pepe weet hoe het komt dat het onmogelijk is om van de landbouw te leven. Vroeger hadden ze geen water, geen stroom, geen auto, geen riool, dus hoefde ze ook die rekeningen niet te betalen. De laatste landbouwers zijn bejaarde mannen die nog doorgaan zoals hun voorouders honderden jaren lang voor hen deden. Enkele zonen helpen als ze als vrij zijn maar de meeste hebben een hekel aan het werk op de “campo”.

Vanmiddag reden we de vallei weer binnen, door het felle tegenlicht vielen de nieuwe huizen en hallen niet op. Een boer ploegde met zijn paard tussen de netjes gesnoeide druivenstruiken. Alsof we 40 jaar terug in de tijd gingen. Gelijk waren we weer verliefd, het is nog steeds een prachtige vallei.

Om 7.15 uur is het nog koud, 6 graden met een wind uit het binneland. De luchtvochtigheid is maar 40%, er zijn geen wolken.

Uitzicht op Col de Rates

Dinsdag 20 maart 2007.

Hoe krijgen we nu het brandhout uit de boomgaard? De Volvo met trekhaak staat nog steeds bij Juanjo en de trekhaak van de Sintra ligt achter het schuurtje, maar die mag er eigenlijk niet meer onder worden gezet. Natuurlijk kunnen de stoelen uit de Sintra om plaats te maken voor het hout. Zonde, want de hoop brandhout ligt prachtig 1 meter hoger en de aanhanger past er zo onder. We hoeven het alleen maar naar beneden te gooien, het landbouwterras af, hup zo de aanhanger in. De motorzaag gromt lekker en in afwachting van kleine stukken brandhout zoekt Cokky wilde asperges voor in de tortilla. Het is een prachtige plek met uitzicht op Col de Rates en Parcent, even verder op bloeien orchideeën. Nog één ochtend en we zijn klaar. Misschien heeft Pepe nog wel ergens een boomgaard want deze is bijna leeg en we hebben alles netjes opgeruimd. De takken liggen op een brandstapel en het brandhout ligt op een hoop te wachten om met de aanhanger naar huis te worden vervoerd. Terug naar huis stoppen we in Xaló, Cokky voor brood en ik voor Juanjo. Hoe gaat het met de Volvo, Juanjo? Hij krijgt een pijnlijke uitdrukking op zijn gezicht. Het is niet de gerepareerde benzinemeter, het is niet de vlotter, het is niet de bekabeling, kortom hij weet het niet. Maar de oplossing is in zicht, donderdag gaat hij met de Volvo naar Altea daar werkt een vriend van een vriend en die gaat, samen met zijn baas de oplossing zoeken. Dan moet het lukken met die benzinemeter. En waar werkt die vriend dan, vraag ik? Juanjo lacht en zegt, “Bij de Volvo garage.”

Om 7.36 uur. Het is koud, 7 graden maar heel erg helder. Er staat een krachtige westenwind vanuit het binnenland, de luchtvochtigheid is maar 37% dus alles is kurkdroog. Ik durf het eigenlijk niet te zeggen maar we hebben regen nodig. Op 19 februari hadden we het laatste buitje en dat was maar 4 mm.

Een heel klein beetje wind heeft ervoor gezorgd dat buiten alles kurkdroog is. Om 7.15 uur is het 15 graden en de luchtvochtigheid is maar 44%. Hier en daar is er een wolkje te zien. Het is vandaag San Jose, dus moeten we om 8 uur bij de bar zijn om te fietsen.

Het waait nu, de luchtvochtigheid is 37% en het is 21 graden, aan heel de hemel is geen wolk te zien. Heel de hemel? Nee, kijk daar een wolk!

Mooi weer, windstil dus is het erg vochtig om 7 uur 30. Het is 6 graden, geen wolken. Agenda: om 8.00 uur, fietsen met de club.

De zon komt over de berg om 7.30 uur. Iedere dag schuift de zon wat meer naar links waar de berg steeds iets hoger wordt. Maar omdat de zon iedere dag een paar minuten eerder opkomt zal het wel heel lang 7.30 uur blijven, denk ik. Geen wolken, geen wind, 6 graden en heel veel dauw.

Ik doe de voordeur open en ja hoor, hij is er weer. Om 7.25 uur: onbewolkt, 5 graden, geen wind, veel dauw en de poezen willen spelen. Agenda: 08.30 uur fietsen met "Em".

Donderdag 15 maart 2007.

“Hola, bon dia!” Net als wij klaar staan om naar ons werk te vertrekken om brandhout te gaan zagen word ik geroepen. Twee mannen die op het naburige landje aan het werk zijn wenken naar mij. Ze willen dat ik naar ze toekom. De eerste keer dat ik dit typische Spaanse gebaar zag begrepen Cokky en ik het totaal verkeerd. Je hebt dan wel Spaanse les gehad maar niet in gebarentaal. Dat wordt gewoon vergeten terwijl het wel belangrijk is. Als een Spanjaard wil dat je bij hem komt maken ze een beweging die exact het tegenovergestelde is van die wij in Nederland maken. “Ga weg”, gebaren ze, als het dus Nederlanders zouden zijn. De eerste keer gingen wij een paar passen achteruit toen van ons verwacht werd dat wij naar de telefoon toe zouden komen. Waardoor de beller steeds wilder naar ons gebaarde en wij steeds verder achteruit gingen. Later, toen ik de beweging had bestudeerd zag ik  dat men een naar zich toetrekkend gebaar maakt.

De oudste, Antonio is geboren in 1926 en de jongste, Jaume is uit 1928, vertrouwen zij mij toe en dat geeft zo zijn problemen. Dat kan ik begrijpen, ik ben tenslotte vijftig, “nee, jij bent jong en moet even komen kijken.” Ik zie alleen een grote hak waarmee de jongste net zo goed omgaat als ik. Dus welk zwaar werk moet ik nu voor hun doen, vraag ik mij af. Jaume heeft een aantal druivenstruikjes uitgegraven en ik begrijp dat die verleden jaar zijn geënt. Alweer heb ik voordeel van mijn beroepsopleiding want gelukkig weet ik wat enten en oculeren is. Anders snap je er toch mooi geen hout van wat nu hun bedoeling is. Antonio krabt heel voorzichtig met zijn versleten zakmes een minuscuul stukje van de bast af waar de ent zit. “Zo, en nu moet jij kijken en ons vertellen of de kleur groen is, want wij kunnen het niet meer zien.” Ja, zeg ik deze is “verde”. Ze lachen triomfantelijk en net boven de ent wordt de wilde onderstam afgeknipt. Dit is de eerste keer dat iemand mij heeft gevraagd om even te komen kijken zonder dat ik maar een hand hoef uit te steken. We lopen het hele landje af, slechts één keer is het hout geel en is de ent dus dood, daar maakt Antonio dan een nieuwe ent. Ja hoor, natuurlijk kom ik volgend jaar jullie weer helpen en dan zal ik voor jullie kijken of het groen of geel is.

Uit wetenschappelijk onderzoek is vast komen te staan dat de siësta in een zonnig land, na twee wijntjes wel degelijk de stress verminderd.

Om 7.45 uur: Het heeft net niet gevroren, het gras is zo nat dat de poezen op het terras blijven. Geen wind, geen wolken, 4 graden en de luchtvochtigheid is 85 %. Goed weer om in de boomgaard bij Alcalali verder te werken.

Woensdag 14 maart 2007.

Waarom krijg ik mijn motorzaag nu niet meer aangetrokken, heb ik net lekker een uurtje gezaagd doet hij het niet meer. Ik loop terug naar de auto, pak de bougiesleutel, haal de bougie eruit, hij is nat, te veel benzine dus verzopen. Natuurlijk had ik het luchtfilter moeten schoonmaken, thuis heb ik perslucht maar in de amandelboomgaard doe ik het met een scheut benzine. Even later loopt de motorzaag weer als een zonnetje, dat trouwens al lekker boven mij brandt.
Nooit had ik echt nagedacht over alle gevolgen om mijn baan bij Staatsbosbeheer op te geven. In één klap heb je niets meer aan de vaardigheden die eerst zo belangrijk waren voor mijn functie. Wat heb je er nog aan dat je heel snel de urenverantwoording kan invullen, dat je de nieuwe software beheerst om een goed werkplan te maken en dat ik in de onoverzichtelijke duinen precies weet waar de grens tussen de gemeente Katwijk en Wassenaar loopt. Helemaal niets. Dagen, nee weken van cursussen zijn nutteloos geworden, staande houden, onderzoek aan de kleding, aanhouden, voorgeleiden, betreden plaatsen, wat heb ik er nu nog aan. Teambuiding, dbase?

Nooit had ik echt nagedacht dat ik 30 jaar later zo´n plezier zou hebben van mijn opleiding op de Bosbouwtechnische school. Pepe, moet ik even je motorzaagketting aanscherpen zodat het harde amandelhout wel boter lijkt, geef maar hier. Staat er een grote boom in de weg en hij moet om, kom maar op, ik weet waar hij valt en staat hij te moeilijk dan klim ik er wel in en komt hij in stukjes naar beneden. Een stuk met de beitel uit een raamkozijn halen, geen probleem. Vergelijk die vaardigheden nu eens met: copy*.* ,de msdos cursus uit 1990 en u begrijpt wat ik bedoel. Mijn werkende vriend in Nederland klaagt wel eens over zijn Havo opleiding en terecht, er gaat niets boven een goede beroepsopleiding voor een rentenier, daar ben ik nu achter.

Om 7.45 uur: het is koud. Op de grond heeft het heel licht gevroren. De poezen hebben geen zin in koude en natte poten en blijven op het terras zitten. De lafaards. Er is geen wind en er zijn geen wolken.

Dinsdag 13 maart 2007.

Als je van je hobby je beroep maakt, dan is het geen hobby meer. Ooit zei iemand dat tijdens een rondleiding die ik gaf door de duinen. Hij had gelijk, op een gegeven moment gaat het je tegen staan. Fietsen is mijn hobby en vandaag fiets ik met “Em” omhoog richting Vall de Ebo. De bijna twee meter lange Engelsman fietst achter mij aan. Hij heet “Em” zei Gareth, en kan jij vandaag met hem fietsen want ik heb het te druk met werken. Er zijn hier al aantal bedrijfjes waar mee je kunt fietsen. Regelmatig kom ik groepen Engelsen, Belgen en Nederlanders tegen onder leiding van een gids. Er is zeker nog meer behoefte aan dat blijkt wel, mijn werkende vriend uit Nederland komt twee maal per jaar fietsen en Daniël is al een week geweest en nu weer met Em. Het ligt mij wel, duizenden rondleidingen heb ik gehouden door Hollands Duin, dat gaat mij goed af en het fietsen gaat vandaag alweer super. M kreunt tenminste regelmatig en af en toen houd ik mij wat in, want de klant is koning. In Pego bied ik de gelegenheid om een kop koffie te nemen. Gareth die hier al vijf jaar woont heeft Em echter goed opgevoed, hij eet liever wat. Dat komt mooi uit, Almuerzo dus. Wat wil je op je broodje, Em, fried egg with chees? Ja, dat is prima, wine or beer or Coca-cola? Mooi dan kan ik de bestelling doen in het Spaans. Zeker een carajillo toe hè? O, no please no coffee, one tea please. Foutje van mij, ik had het kunnen weten het blijven natuurlijk Engelsen. Ik heb speciaal de kleine Canon camera meegenomen want M heeft geen camera en regelmatig bied ik aan om even een fotootje te nemen voor het thuisfront in Wales. Kijk, sinaasappelbomen die hebben jullie niet in Great Brittain, als je daar nu voor gaat staan dan maak ik nog een foto. Ik mail de foto´s wel naar jou toe, gelijk met het gereden hoogteprofiel van vandaag. Even ontstaat er verwarring over onze gemiddelde snelheid. Volgens M is het 16,7, nou M dat bestaat niet het is volgens mij tegen de 26. Algauw blijkt dat de verwarring ontstaat door het verschil in mijlen en kilometers. Zijn lengte geeft hij aan met six feet en nog wat. Kortom het hoogte profiel zal ik wel voor hem om zetten in mijlen en feets want anders zegt die leuke herinnering aan deze tocht hem niets.Mag ik je nog een keer bellen, vraagt hij aan het eind van de tocht op donderdag of zo? No problem, Em. Leuk om af en toen met iemand te fietsen maar deze keer weet ik het toch zeker ik maak van mijn hobby niet meer mijn beroep.

Kijk, dit blauw bedoel ik nu. Het is mijn lievelings kleur.

"Een wolkenloze hemel, intens blauw, niet het Nederlandse melkachtige blauw, nee diep, donker, azuur blauw." Ja, bedankt zo bedoelde ik het. Om 7.50 uur: koude nacht geweest, 2.2 graden en op sommige plekken nachtvorst aan de grond. Geen wind. Goed weer om te fietsen.

Maandag 12 maart 2007.

´t Is koud, 't is hard, niet zoals 't moet zijn, ´t is laat en de zon komt niet op. Dat ben ik niet gewend, het geeft een ander gevoel. Het maakt mij een beetje treurig. Veel dauw is er niet, onze drie poezen hebben nergens last van en huppelen vrolijk voor mij door de tuin. Op de toppen van de bergen hangen de wolken, soms prikt er even een zonnestraal door. Goed weer om mijn zonnebril te gaan zoeken die ik tijdens de wandeling van afgelopen zaterdag bij de ruïne heb laten liggen.Ik denk dat ik een snelle route weet maar algauw blijkt de Opel Sintra geen Landrover te zijn. Cokky, die naast mij zit probeert niet nerveus over te komen maar als het bonkige weggetje met 20% begint te dalen houd ik het ook voor gezien. Naar beneden zal nog wel lukken maar weer omhoog, dat is lastiger. Cokky stapt uit om te kijken waar ik ergens weer kan omkeren en maakt een foto. De wolken zijn dreigend geworden en er vallen een paar spetters en even later schijnt de zon weer door de wolken. Het is een prachtig afwisselend schouwspel. Ineens denk ik aan een afscheidskaartje van acht jaar geleden toen wij Nederland voorgoed verlieten. “Heel veel geluk en zonneschijn in Spanje, maar zal je die mooie Nederlandse wolkenluchten niet missen?” Raar, maar het is het enige kaartje dat ik mij nog steeds herinner. Nee, hoor die luchten heb ik nog nooit gemist, eigenlijk mis ik nooit wat uit Nederland. Nou, nooit wil ik niet zeggen. Een Unox rookworst, die mis ik met dit weer. Goed dat de visite uit Hellevoetsluis er een heeft meegebracht, zo´n lekkere sappige rookworst waar als je in prikt het vet uitspuit, die had ik gemist. De wolkenluchten zijn Nederlands, de worst hebben we, alleen hij smaakt niet meer hetzelfde als in Nederland. Hoe kan dat nu? Cokky weet het, magere rookworst stond er op de verpakking. Ik kijk naar de donkere wolken en verlang naar een wolkenloze hemel, intens blauw, niet het Nederlandse melkachtige blauw, nee diep, donker, azuur blauw en een vette rookworst.

Koud, 6 graden en bewolkt, het is windstil. Het geeft wel de mogelijkheid om eens een foto in oostelijke richting te maken. Foto gemaakt vanaf het dakterras om 8.00 uur.

Met 22 zonnen is het vandaag goed club fietsweer.

Zaterdag 10 maart 2007.

Een zware wandeling op de zaterdagochtend: dat komt goed uit want ik moet nog steeds vier kilo overgewicht zien kwijt te raken en dit is weer een mooie kans. Voor mij loopt Juan, hij draagt een rugzak met lamskoteletten, speklapjes en twee soorten worstjes. De andere Juan draagt de lederen drinkzak met rode wijn en het rooster om op te barbecuen. Javi de zes stokbroden, pinda´s en een bij de bar gevulde thermosfles met 8 koffie solo. Spanjaarden houden van gezelligheid, eten en drinken. Het wandelen en fietsen is eigenlijk maar bijzaak. Eens per maand maken we een wandeling in de omgeving met vier andere leden van de fietsclub. Ze houden van afwisseling en deze keer kiezen ze voor een wandeling richting de Bernia. Bij ons is deze tocht van ongeveer vier uur bekend als de “geitenputwandeling”. Het bergachtige gebied was 80 jaar geleden in gebruik door arme boeren. Sommige woonden er permanent en andere verbleven er soms een week in de stenen schuilhutten. De Spaanse regering had een goede manier om te zorgen dat er duizenden terrassen werden aangelegd. In deze gebieden werd elk terras dat je zelf had aangelegd je eigendom. Iedere keer verbaas ik mij weer over hoeveel inspanning het moet hebben gekost en hoe arm deze mensen moeten zijn geweest. Nu nog kom je verwaarloosde olijf –en amandelbomen tegen. De druivenstruiken zijn al tientallen jaren geleden gestorven. Bij één van de vele ruines stoppen we, er zit een gat in het dak maar de olijfpers en de tonnen waar de wijn in heeft gezeten zijn er nog. Thomás tikt tegen een van de tonnen, leeg, jammer. Kleine houten stoeltjes worden buiten gezet en in de vervallen schoorsteen maakt Juan een vuurtje, even komt het boerderijtje weer tot leven. Er is ook een waterput, en het is er doodstil wat heb je eigenlijk nog meer nodig om te leven. Na 5 uur wandelen zijn we weer terug in Xaló en eindigen waar we zijn begonnen in de bar. “Seis cervezas, roept Javi tegen de barman en na nog een tweede rondje bier keren we huiswaarts, mij benieuwen hoeveel morgenochtend de weegschaal aangeeft, er moet toch minstens één kilo af zijn na zo´n zware wandeling. Denkt u ook niet?

De diaserie is te bekijken op : http://picasaweb.google.com/ccxalo/Planises

We ontbijten vroeg om 7.30 uur, vandaag gaan we weer wandelen, ja met de fietsclub. Het waait matig vanuit het binnenland (westen), het is 12,8 graden en de luchtvochtigheid is 48%. Er zijn geen wolken, goed wandel weer.

Vrijdag 8 maart 2007.

“Forat, forat”, roept Matias voor mij. We fietsen met een man of acht en ik begrijp dat ik ergens voor uit moet kijken maar wat in hemelsnaam? Enkele seconden later bonk ik met mijn voorwiel in een flink gat. “Desculpe” zegt Matias ik bedoelde een “bache”, ja dat woord heb ik geleerd in het Spaans betekend het een gat. Zo leer ik Valenciaans, in de praktijk. Tegenwoordig leef ik vol begrip mee met de mensen die in het buitenland een inburgeringcursus volgen en daar maanden lang Nederlands leren. Vol goede moed in Nederland aangekomen verstaan ze niemand omdat ze toevallig in Boalsert (Bolsward) zijn gaan wonen. Wij hebben hier hetzelfde. Wij wonen in Xaló of in Jalón, probeer je Javea op de kaart te vinden dan kan je lang zoeken want het heet hier Xábia. Het weerbericht heet hier geen El Tiempo, maar L´Oratge. De lessen op de scholen zijn in het Valenciaans, een paar uur per week wordt er les gegeven in Castilaans (Spaans). Als een winkel gesloten is staat er op het bordje “Tancat” en geen “Cerrado”.
De Valenciaanse regering heeft de komst van de 32^ste America´s Cup, een grote zeilwedstrijd die in Valencia van start gaat aangegrepen om het Valenciaans als taal op de kaart te zetten. Er is een gratis nieuwe woordenboekje verkrijgbaar bij de toeristeninformatie. Nederlands-Valenciaans heeft het meisje achter de balie niet, wel Russisch -en Duits-Valenciaans en Engels-Valenciaans. Die laatste heb ik maar mee genomen. Iedere dag maar even studeren heb ik mij voorgenomen. Gisteren was het weer raak. “Gos, gos”, roept Paco. De fietsers wijken naar links uit, wat zou er nu in vredesnaam met het wegdek zijn? Niets, maar deze keer komt er een enorme “perro” een hond dus, uit de bosjes stormen. Raar hè, maar Valenciaans onthoud ik het best op de fiets. Daar kan geen woordenboek tegen op.

07.36 uur, geen wolken, geen dauw, geen wind, 8 graden en een luchtvochtigheid van 50 %.

De sinaasappeltijd begint aan zijn einde te raken, deze mandarijnen moeten nog worden geoogst.

Ongelofelijk hoe hard de amandelen groeien. Twee weken geleden waren deze vruchten nog bloemetjes.

Oscar begrijpt het niet en probeert ze nu al te plukken.

Voor Irene die in Nederland ook een druivenstruik heeft: de eerste druivenblaadjes zijn er. Precies zoals de bedoeling is, twee uitgelopen knoppen per gesnoeide druiventak.

Storm

Het was voorspeld, de hele nacht buldert de westerstorm rond het huis. Windstoten met uit schieters naar 100 km/u doen de bomen buigen. Maar het blijft natuurlijk Spanje, geen wolk te zien en de luchtvochtigheid is slechts 37% bij een minimum temperatuur van 13 graden. Neerslag, wat is dat?
 

De zon staat om 7.30 uur op het terras, daar voel is geen wind. De geplande hersteltraining zit er niet in vandaag.

Om 7.34 uur: iedere zonsopkomst is weer anders, de bergen kleuren oranje. Vanochtend waait het uit binnenland, het gras is droog en het is 16 graden. De hoeveelheid regen van gisteren is onmeetbaar. Het is half bewolkt.