Wonen in Spanje

Frisse, onbewolkte ochtend. Het is heel erg vochtig en maar 16,7 graden. Gisteren was een koele dag met af en toen wat zon. De temperatuur liep op tot 26,5 graden, vandaag zal het beslist warmer worden. Het is windstil maar zo rond 11 uur komt de wind van zee meestal opzetten. De witte moscateldruiven, de mierzoete wijn waar Xaló bekend om is, zijn al behoorlijk groot.

Donderdag 28 juni 2007.

Ik stam uit een socialistisch geslacht en kamperen hoort daarbij. Denk maar aan Joop den Uyl en Wim Kok die er graag in de vakantie met de bungalowtent op uit trokken. Mijn vader was zelfs mentor bij de ANWB en nam proeven af om zo het fel begeerde kampeerpaspoort te krijgen. Hiermee mocht je op super rustige en mooi gelegen kampeerterreinen kamperen. Sloeg je een keer te hard je autoportier dicht of rammelde je te hard bij het opzetten van de tent met de stokken of grondpennen dan kon je het wel vergeten. Ik was één van de laatste Nederlanders die in het bezit was van het kampeerpaspoort.

Een aantal van onze vrienden verkiezen dit jaar noordelijk gelegen landen boven een vakantie in Spanje. Hoewel rondtrekken met een caravan vroeger onmogelijk tot kamperen kon worden gerekend volgen hier nog wat tips die al vele generaties bij ons in de familie heilig zijn:

• Ga nooit onder een boom staan. Na iedere regenbui druppelt het urenlang na en de vogels poepen alles onder.
• Zorg dat je ingang op het oosten staat. Je hebt dan de eerste zonnestralen. Des te gauwer is je tent droog om hem te kunnen inpakken.
• Ga nooit in een kuil staan of je moet van een waterbed houden.
• Nooit geulen graven rond je tent. De beheerder wordt vreselijk woest. Prik met een grondpen gaatjes rond de tent of maak met de kampschop een wrikkende beweging in plassen die je tent omringen.
• Neem een stormlijn mee om de tent extra vast te zetten.
• Neem verschillende grondpennen mee. Ook grote haringen die in zandgrond meer houvast geven bij harde wind.
• Raak als het regent nooit de binnenkant van je tent aan of zet er iets tegen aan. Op die plekken gaat hij lekken.

Nu ik dit opschrijf krijg ik weer echt zin om met de fiets en ons tentje erop uit te trekken. Maar ja, evenals mijn vurig socialisme blijven mijn goede ideeën beperkt tot de salon.

Het is zwaarbewolkt en er is geen wind. Gisteren was het bijna de hele dag bewolkt het werd niet warm, 24,5 graden. Door de 2 mm regen van gisteren is alles heel vochtig. De temperatuur is 19,2 graden en de luchtvochtigheid 92%. Agenda: 85 km fietsen.

Woensdag 27 juni 2007.

Met een venijnige tik valt er vlak naast mij een dennenappel uit een boom, hij rolt nog een stukje door en blijft dan liggen. Twaalf jaar geleden hebben we ze aangeplant, tegelijk met de olijfbomen en nu vallen de eerste dennenappels uit de bomen. In onze nog groene olijven zitten kleine gaatjes, deze oogst kunnen we wel vergeten. Cokky wil graag een moestuin maar dat zie ik niet zo zitten. Die paar fruitbomen die we hebben doen het al niet zo geweldig. De olijven uit eigen tuin hebben wormpjes en de abrikozen bewegen als je ze twee dagen laat liggen. De jaarlijkse invasie van luizen is ook nu weer enorm en het heeft allemaal veel water nodig. Ze had dit jaar één tomatenplant en één paprikaplant gekocht maar die vielen binnen een week ten prooi aan een hagelbui. Nee, er is nu een supermarkt in het dorp en de verse groenten haalt ze maar op de markt.
Het enige wat wel heel hard groeit zijn de dennenbomen, Pinus pinea, oftewel de parasolden. Die hoort echt thuis hier langs de Middellandse zee. Ze geven schaduw en dennenappels met eetbare zaden: pijnboompitten. We staan voor de taak pijnboompitten te oogsten. Het is geen wonder dat die zo duur zijn. Je moet eerst in de boom klimmen en het is een hele klus om ze uit hun harde schillen te halen daarbij kom je ook nog eens helemaal onder de hars te zitten. Vandaag heb ik de onderste dikke takken van de dennen gezaagd en zo hebben we ook een paar kruiwagens brandhout uit eigen tuin. De auto kan nu in de schaduw staan alleen moeten we uitkijken in de tijd dat de dennenappels, van bijna een pond, vallen, anders krijgen we last van bijverschijnselen; deuken uit eigen tuin.

Het is heel erg vochtig na de regen van gistermorgen, op de toppen van bergen rond om ons heen hangt nevel. De temperatuur is 18,2 graden er is geen wind en er zijn kleine witte wolkjes. Gisteren werd het 25 graden.

We worden gewekt met een donderklap en een enorme onweersbui. O ja, dat is waar ook die had ik besteld. De temperatuur is 19,9 graden er is nauwelijks wind. De bui is nu weggetrokken en er is 10 mm regen gevallen. Dat is lekker maar niet genoeg.
 

Maandag 25 juni 2007.

Zweet parelt op mijn voorhoofd, dit is de laatste dode amandelboom op het terrein van een Duitser die ik omzaag met de kleine babymotorzaag, de Stihl 195. Even verderop loopt Cokky met de kruiwagen door de sinaasappelboomgaard van Pepe. Ze verzamelt het dikke snoeihout en gooit die in het aanhangertje. Zij loopt lekker in de schaduw van de sinaasappelbomen maar na drie vrachtjes zweet zij toch ook. Dan rijden we naar huis, lekker met de airco aan. Als het hout gelost is moeten de takken in kleinere stukken gezaagd worden en de grote brokken moeten gekloofd. Ik begin ´s ochtends zo vroeg mogelijk maar het hout van de oude johannesbroodboom is zó hard en zó gedraaid dat de kloofbijl er op af ketst. Nog voor de zon volop schijnt heb ik het al weer warm. En dan moeten al die stukken nog netjes opgestapeld worden. Vandaag hebben we het laatste aanhangertje hout verwerkt en tevreden kijken we naar onze tien meter lange voorraad brandhout. Ieder stuk hout geeft ons wel vier keer warmte: zagen, inladen, uitladen, kloven…. Maar de lekkerste warmte moet nog komen: in de laatste fase van dit arbeidsintensieve proces: als de manden met hout de kamer ingedragen worden om het vuur in de kachel te voeden. Vandaag werd het 31,7 graden maar ook de komende winter zitten wij er warmpjes bij!

Heerlijke frisse ochtend, het is 18 graden, windstil en onbewolkt. Er is erg veel dauw. De wilde peen bloeit nu.

De boeren zijn vroeg op om de druiven te zwavelen, dit is nodig om allerlei schimmels te voorkomen, zoals valse meeldauw. Dat noemen ze hier "mel-daaoe". Leuk een Nederland woord in de Spaanse taal.
Het weer: er staat een beetje wind het is 18,4 graden en er is nauwelijks dauw. Op de bergen hangen nog wat wolken. Gisteren bleef het koel met een maxium van 25,8 graden. Nu gauw omkleden, we gaan met de club van Xaló fietsen en om 8 uur moeten we bij de bar naast de kerk zijn.

Edwin is al heel vroeg vertrokken voor een clubrit van een kilometer of 120 met de mannen van Pedreguer. Hij boft, het is heerlijk weer, bewolkt, windstil, 22 graden, luchtvochtigheid 72 %. Als ik nu héél sterk zou zijn zou ik misschien meekunnen, maar helaas.... en wie moet er anders de vloer moppen?

Vrijdag 22 juni 2007.

“Kijk, helemaal geen compressie meer”, de monteur trekt aan het startkoord van mijn Stihl 026 motorzaag er komt een futloos bloep, bloep, uit. Bij de laatste dikke amandelboom kreeg hij kuren, ik kon nog net door gaan tot de boom in kleine mootjes lag. Het moment dat de motorzaag ermee ophield kwam niet slecht uit want het liep al tegen één uur en met een temperatuur van tegen de 30 graden is werken bijna onmogelijk. Veel zorgen maak ik mij niet om de motorzaag, meestal krijg ik hem wel weer aan de praat en het is een Duits topmerk, onverwoestbaar, zeg ik tegen Cokky. Nadat ik hem ´s avonds keurig schoongemaakt heb lukt het mij om er weer geluid uit te krijgen maar hij werkt alleen nog maar volgas. Dit heb ik nog nooit meegemaakt, hier kan ik zelf niets aan doen.

In huis begint mijn computer ook al futloos te reageren. Bij het bewerken en opslaan van foto´s weigert hij soms door te werken. Wacht eens, waarom deed hij het van de winter wel goed en nu niet? Ik download een programmaatje dat de temperatuur aangeeft van de CPU en andere belangrijke onderdelen. Vlammetjes! Hij geeft aan dat alles in de pc veel te heet is. Hoewel het in huis relatief koel is loopt de temperatuur van de CPU toch op naar zo´n 58 graden. Snel draai ik de regelbare ventilator hoger en na een paar minuten veranderen de alarmerende vlammetjes in rustgevende groene vinkjes. Hè, hè dat is opgelost. Nu de motorzaag nog.

“Het was zeker zo rond een uur of één toen de motorzaag ermee op hield.” Dat klopt, zeg ik, de monteur knikt tevreden. “De meeste gaan rond dat tijdstip stuk het is dan veel te heet om te werken, nu moet de hele cilinder vervangen worden, een harttransplantatie zeg maar en het gaat ongeveer 250 euro kosten”. Eigen schuld domme buitenlander, zie ik hem denken, moet je maar niet werken als het zo warm is en dan heb je zeker ook nog een veiligheidsbroek aan. Kijk, dat krijg je er nu van als je de siësta wilt afschaffen, un disastro.

Nou vooruit dan, even snel en dan ga ik weer naar buiten. Het is 28 graden en er staat een zacht verkoelend windje. Goed, ik begrijp dat het de goden verzoeken is maar een flinke plensbui zou welkom zijn.

Ach ja, regen hoe zag het er ook alweer uit? Na de droge mei maand en de droge juni maand is onze tuin afhankelijk van de druppel installatie. Onze planten hangen aan het infuus, zeg maar. Na een paar jaar hebben de bomen de hele zomer geen water meer nodig. Om 6.33 uur start de bewatering, altijd interessant om te zien en het ruikt wel naar regen. Tja, het weer: Het is 19,9 graden er is een heel klein beetje wind. Hier en daar is een wolkje te zien en er is geen dauw en er zijn geen spinnen.

Donderdag 21 juni 2007.

Carmina, de bibliothecaresse, is jong, leuk en erg aardig. Als ze ons inschrijft komt ze voor problemen te staan. Onze nationaliteit? Nederland, het komt niet voor in het rijtje waar ze uit moet kiezen. En dat terwijl 21,4% van de inwoners in de communidad Valencia buitenlander is. Maakt niet uit, zegt ze en dus gaan we stateloos door het bibliotheekleven.

Bij de presentatie van twee nieuwe boeken over het dorp zijn we natuurlijk weer de enige buitenlanders. Logisch, want aan PR wordt niet veel gedaan en wat er is, is in het Valenciaans. Toch willen we deze boekjes kopen, met name het boekje over de orchideeën die hier voorkomen. Maar zelfs de namen van de planten zijn niet vertaald, logisch, want de schrijver is een extreme Valenciaans Bloc-aanhanger, wordt ons later uitgelegd. De presentatie is in het zaaltje naast de bibliotheek en de oppervlakte aan hapjes en drankjes na afloop is ongeveer net zo groot als de bibliotheek zelf. De collectie boeken is, vriendelijk uitgedrukt, beknopt en wat nonchalant gerangschikt te noemen maar voor ons zijn er best wat leuke boeken te vinden. Het moest er toch een keer van komen: we zijn dus eindelijk lid geworden van de bibliotheek in Xaló. IJverig maakt Carmina ons allebei lid, ze heeft nog niet verteld wat een lidmaatschap kost, zeker net een cursus commercieel management gevolgd denk ik nog maar als ik wil betalen staart ze mij niet begrijpend aan en begint weer te lachen. Het is gratis en met ons pasje kunnen we in alle bibliotheken van de deelstaat Valencia boeken lenen. Verder zijn er geloof ik weinig regels. Ik kan zien dat Cokky´s handen jeuken om een paar uur vrijwilligerswerk bij de bibliotheek te gaan doen. Beetje kastcontrole en eerst die halve meter Nederlandse boeken afschrijven. Die zijn trouwens al 30 jaar geleden al afgeschreven in Steenwijk en staan hier nu te verstoffen. Maar goed, we zijn blij dat er een bibliotheek is en boeken uitgegeven worden over de omgeving en de geschiedenis van het dorp, al worden steeds meer boeken in het Valenciaans geschreven. Als na een halfuur Carmina de uitleendatum met een viltstift in onze boeken schrijft heeft ze nog steeds niet ons land van herkomst gevonden, ook Holanda of de Paisos Bajos bestaan niet. Soms is “Europa” erg ver weg.

Lekker windje vanuit zee, het is 26,7 graden. Het werd vandaag 30 graden en er zijn een paar wolkjes geweest. De luchtvochtigheid was weer niet hoog, 29%. O, ja de UV index is 9, zeer hoog.

Om 6.53 uur komt de zon over de bergen van de vallei. Eerder zal nooit gebeuren want vandaag is het de langste dag. De zomer is begonnen, vanaf nu gaan de dagen langzaam weer korter worden. We gaan weer richting winter. Het weer: Het is 21, 3 graden en er waait een droge wind vanuit het binnenland er is dus geen dauw en ook zijn er geen wolken. Gisteren werd het 30.6 graden bij een relatieve luchtvochtigheid van 29%.  Dus het was niet plakkerig of klam.

Woensdag 20 juni 2007.

De oude boom stort kreunend ter aarde, hij was al jaren dood en toch voel ik mij bezwaard vooral als ze van binnen hol zijn. Nadat het geluid van de motorzaag is weggestorven hoor ik het, hoep, hoep, hoep in Nederland zal je dit geluid niet vaak horen maar hier in Spanje wel.  Het is een algemene broedvogel, de Hop. Na het maaien van het gras zie ik hem ons grasveld afstruinen op jacht naar grote insecten. Deze vogel heeft de houding en grootte van een specht en eigenlijk gedraagt hij zich ook zo. Hij heeft alleen de boom voor het grasveld gewisseld en pikt verwoed met zijn lange gebogen snavel in de grond. De eeuwenoude johannesbroodbomen, amandelbomen en ook de olijfbomen zijn meestal hol en bieden onderdak aan vogels zoals de Hop en mezensoorten. Binnenkort verwacht ik, zoals voorgaande jaren, ineens een stuk of zes hoppen in de tuin, als de ouders met hun jongen lopen rond te scharrelen. Het is een prachtige vogel en iedere keer als hij vanuit een boom op de grond landt zet hij heel even zijn prachtige kuif op. Nu moet ik natuurlijk niet alle dode bomen van de vallei omzagen anders gaat het mis met de Hop. Ik kijk naar een Hop die even op mijn grote stapel brandhout gaat zitten en dan wegvliegt, hoep, hoep, hoep, roept hij, en het klinkt misschien net iets treuriger dan anders.

Het is 20,6 graden, onbewolkt en er is geen wind. Gisteren steeg de temperatuur tot 29,4 graden. De luchtvochtigheid was toen 42%. Met deze temperaturen zijn de drie poezen de hele nacht op stap en komen pas rond 7 uur weer thuis. De slakken klitten bij elkaar in afwachting  van regen. Nou, dan kunnen ze lang wachten, denk ik.

Dinsdag 19 juni 2007.

Ik strompel richting keuken, koffie, koffie, cafeïne, is het enige waaraan ik kan denken. De zon schijnt om vier uur ´s middags zo fel door de keukenramen naar binnen dat het bijna onmogelijk is om mijn ogen open te houden, buiten lijkt het witte grind nog het meest op een noordpoolijsvlakte, bijna sneeuwblind knijp ik mijn ogen dicht. Koffie, met veel cafeïne dat is wat ik nodig heb. Ik waag mij niet graag in de keuken dat laat ik aan Cokky over, zij komt net zo vaak in mijn schuurtje als ik in haar keuken maar één ding kan ik zelfs sneeuwblind doen, een Senseo maken. Altijd, alsof het apparaat er genoegen in schept om het mij nog moeilijker te maken, is het water op. Water bijvullen, koffiepad er in, aanzetten en het levensbrengende vocht stroomt in mijn mok. Nippend aan de hete koffie stort ik mij in de stoel voor het beeldscherm van de computer. Nietszeggend staart het scherm mij aan ik weet niet eens meer wat ik van plan was om te doen. Het enige wat mij te binnen wil schieten is nog een koffie en na nog eens tien minuten voel ik mij beter maar weet echt niet meer wat ik vandaag voor het weblog zou schrijven. Toch kan ik mij, zij het vaag, herinneren dat ik Cokky vanmorgen over een alcoholloze dag heb horen praten. Maar hoe komt dan die bijna lege rosé fles naast het koffiezetapparaat terecht? Ik weet nog dat ze thuis kwam met een mooie entrecote en wat vette worstjes en dat we gezellig gingen barbecueën en dat de ijsblokjes zo leuk in mijn glas tinkelden….

Nog steeds voel ik mij alsof ik een week in coma heb gelegen in plaats van één uur in mijn bed, Wat ik nodig heb is een vrouw die zegt, “Vandaag drinken we niets bij de lunch, alleen water.” Dan zou ik in ieder geval niet vergeten wat ik vandaag voor het weblog zou schrijven.

Rosa heeft een wilde bui en klimt in alle bomen. Het is prachtig weer, onbewolkt 19 graden, geen wind en er is geen dauw. We halen al weken de kussens niet meer uit de tuinstoelen. Gisteren werd het 28,6 graden met een luchtvochtigheid van 38%. O ja, bij zware mist is 99% het maximum op  het metertje.

Maandag 18 juni 2007.

“Hé Edwin, als je die carport nog neer wilt zetten dan moet je het nu doen”, vertelt Juan (Partido Popular) ons. Zaterdag is de nieuwe burgemeester gekozen. ¨Gekozen¨ is misschien niet helemaal het juiste woord. Na een week van vergaderingen tussen de verschillende partijen is het niet gelukt om tot samenwerking te komen en omdat iedere partij op zijn eigen kandidaat stemde is de kandidaat van de partij met de meeste stemmen automatisch burgemeester geworden. Hij en de nieuwe raadsleden hebben trouw gezworen aan de grondwet en aan het statuut van de Deelstaat Valencia, nu moeten de portefeuilles nog verdeeld worden.

“Hij heeft gezegd dat iedereen met een stuk grond erop mag bouwen”. ”Hij heeft gezegd dat hij alle illegale gebouwen gaat legaliseren”. “Hij heeft gezegd dat hij alles van de dorpelingen zal legaliseren maar niet van de buitenlanders”. “Iedereen begint vandaag als een gek te bouwen, voorlopig treedt de politie niet op als je geen vergunning hebt”. Maar ons huis staat in beschermd landbouwgebied, wij mogen helemaal niets volgens de wet. “De wet heeft er niks mee te maken”. We dachten dat we nu een groene burgemeester hadden. Hebben we toch verkeerd gestemd en krijgen we binnen de kortste keren aan alle kanten buren? Of is het de kift dat de partij van deze burgemeester uit het niets de grootste van Xaló is geworden? Even later komen we Juan (PP) tegen: “Hé Edwin, als je een zwembad wilt moet je het nu snel aan laten leggen!” Verontrust ben ik net ons hoog gelegen dakterras op gegaan om de aangekondigde bouwactiviteiten te bekijken maar er heerst rust om ons heen, nog steeds. Ik hoop dat het wilde geruchten blijven.

Het heeft vannacht drie druppels geregend maar alles is kurkdroog er is zelfs geen dauw. De wind komt vanuit het binnenland het is 20 graden er zijn veel wolken afgewisseld  door stukken blauwe hemel. Gisteren werd het 28,2 graden bij een luchtvochtigheid van 43 %.

Weer een mooie zonsopkomst. Het is 19 graden met een heel klein beetje wind. Er zijn wolkenvelden dat komt mooi uit want zorgen misschien dat de temperatuur vandaag de 30 graden niet bereikt. Om 8.00 uur gaan we met de fietsclub naar Campell om kersen te eten. Gisteren werd het 30,7 graden bij een luchtvochtigheid van 32%.

Zaterdag 16 juni 2007.

Al een hele tijd werk ik met een scheur in mijn veiligheidsbroek ,die broek is verplicht als je met een motorzaag werkt. Ik mis mijn moeder, die zou er in een kwartiertje tijd een prachtig nieuw stuk opzetten, zo sterk dat zelfs de zaagketting, die met een snelheid van 80 km per uur door het hout raast er geen krasje in zou krijgen. Maar ja, mijn moeder woont in Nederland en komt dit jaar niet naar Spanje. Zelf kan ik die scheur niet dicht naaien en het aan Cokky vragen, die maar net iets handiger is dan ik in de textiel bewerking, is bijna net zo gevaarlijk als het werken zonder de zaagbroek.Dan koop ik liever een nieuwe broek bedenk ik mij. Waarom het risico lopen op een echtscheiding als de motorzaagdealer in Orba zit. Verbaasd kijkt de man die Stihl motorzagen verkoopt mij aan: “een veiligheidsbroek met dit weer, weet u wel hoe warm zo´n broek is?” Zo te horen nemen de Spanjaarden het niet zo nauw met de veiligheidsnormen. Ja, ik weet dat het warm is want ik heb er al één maar daar zit een scheur in. “Nou dan laat u hem toch maken, want een nieuwe kost tussen de 110 en 200 euro.” Kijk daar heeft hij een punt, ik ga het aan Cokky vragen, op mijn knieën desnoods. Eerst stribbelt ze nog wat tegen, “koop toch een nieuwe”, ja maar je zult zien dat ik dan de eerste de beste keer mijn knie raak, zeg ik en dan kan ik weer een nieuwe kopen. Uiteindelijk krijg ik haar toch zo ver dat ze de draad en naald ter hand neemt. De volgende dag, bij een van de laatste bomen krijg ik gelijk, er valt een tak uit de boom op mijn motorzaag en die drukt de nog draaiende ketting op mijn rechterknie. Weer een scheur. Zie je wel dat ik gelijk had, nu alleen nog aan Cokky vertellen dat ze vanavond weer een leuk naaiwerkje heeft.

Fraaie zonsopkomst. Het is 19 graden en de luchtvochtigheid is 65% er is bijna geen dauw, het is windstil en er zijn erg veel wolken. Ik ga nog een aanhangertje hout halen en Cokky gaat om 10.00 uur naar het gemeentehuis voor de bekendmaking van de nieuwe burgemeester van Xaló.

Vrijdag 15 juni 2007.

Hierbij een groet uit noord Italië. Zoals de Eskimo´s veel woorden voor sneeuw hebben, kennen de Huge´s 26 woorden voor regen tijdens de vakantie…..
Zo begint de ansichtkaart van mijn broer uit Noord Italië, ik ben dus niet de enige met slecht weer tijdens de vakantie. Even later komt er een SMS,je binnen van onze vrienden die met hun caravan in Frankrijk rondtrekken. Op hun weblog, Goose en Birdy op pad las ik pas nog dat hun honden stretchbedden hebben gekregen omdat met enige regelmaat de voortent onderloopt. Deze keer dreigt schijnbaar alles onder te lopen. Op campings langs rivieren moet je altijd opletten. Als wij bij zo´n prachtige camping komen letten wij altijd op de verplichte rode bordjes die de vluchtroute aangeven. Ook gaan we niet vlakbij het rustig kabbelende riviertje staan want onze ervaring leert dat die halverwege de nacht verandert in een woest kolkende rivier. Als het roffelen van de regen dan eindelijk is opgehouden houdt het bulderende water ons uit de slaap en lig ik steeds te rekenen hoe snel de rivier stijgt ten opzichte van onze kampeerplek. Na 3 keer een half jaar lang gekampeerd te hebben weten wij het precies, in 11,5 minuten kunnen wij onze tent ingepakt hebben en wegrijden. Ja Irene, je hebt gelijk in jouw mailtje dat wij bij thuiskomst van jou kregen:
Ik las enige afkeer om weg te gaan en het enthousiasme na de terugkeer is ook opvallend te noemen. Zijn jullie dezelfde mensen die ooit door Chili fietsten, Zuid-Afrika aan het ontdekken waren etc.?
Kijk, dat heet nu ervaring, wij trappen er niet meer in en daarbij komt dat we de pech hebben dat wij de beste plek van de wereld hebben gevonden om te wonen. Toch zijn er overeenkomsten met Ruud en Marieke, onze katten hebben ook ligbedden ter beschikking.

Het is nog geen 7 uur als Edwin al wegrijdt. Hij gaat takken branden met zijn nieuwe vriend Pepe die weer een vriend is van de andere Pepe. Het is al 23 graden en het waait behoorlijk maar vandaag is de allerlaatste dag vóór de zomer dat er gebrand mag worden (tot 11 uur). Er staat flink wat droog onkruid in de boomgaard dus ik hoop dat de mannen het vuur onder controle kunnen houden en niet de hele boel afbranden.

Donderdag 14 juni 2007.

Kijk, roep ik verheugd tegen Cokky, daar komt een graafmachine. Eindelijk zullen ze nu het enorme gat voor de nieuwe waterleiding aan het begin van onze toegangsweg komen dicht gooien. Al vanaf half januari moeten wij en de bewoners van de twee andere huizen over het land van buurman Pepe naar de openbare weg rijden. Vijf dagen, vertelden de mannen mij die in januari in het net gedolven gat aan het werk waren, dat was de tijd die ze nodig hadden om het werk af te ronden. Maar Spanje zou Spanje niet zijn als er sommige dingen even uitlopen. Het leuke is dat geen van de bewoners bij de gemeente gaat klagen, we rijden als het geregend heeft door 30 centimeter blubber en een paar keer heb ik de racefiets in de auto meegenomen en zo de 500 meter afgelegd naar de verharde weg. Gelukkig heeft het op 4 mei voor het laatst serieus geregend en gaat het fietsen nu redelijk over de door de zon tot steen gebakken rode klei. Maar klagen dat heeft geen zin. Voordat het nu gaat onweren is in ieder geval alles weer begaanbaar. Cokky waarschuwt mij, je zult zien dat ze er een gat naast graven. Maar dat lijkt mij onzin want er zijn al dagen mannen in het gat aan het werk om een afsluiter in de leiding te plaatsen. De aansluiting is dicht en er stroomt water uit een dunne slang die voor de ontluchting van de leiding dient. Vertel mij wat, ik heb 20 jaar ervaring met de aanleg van zulk soort waterleidingen, kilometers heb ik zien aanleggen door de duinen van Katwijk en Wassenaar, ik weet het zeker die kraan komt het gat dicht gooien. Verheugd keek ik gisteravond richting het gat, maar wat raar, het ziet er plotseling veel groter uit. Als ik in het gat ga kijken slaat de verbazing toe, alles is weg, de in het beton gegoten afsluiter, de leidingen, echt alles. Nu ben ik benieuwd wie wint, Juanjo met de reparatie van de benzinemeter of de mannen van de waterleiding. Ze zijn beiden nu 6 maanden bezig. Wordt vervolgd…

Het is 19 graden en vrijwel onbewolkt, het belooft weer een warme dag te worden. De eerste zonnestralen beschijnen het brandhout dat ik gisteren gekloofd heb en voor zo meteen wacht er nog een aanhangertje vol.

Woensdag 13 juni 2007.

“Ik ging werken en dan eten, dan slapen en weer werken en dan weer eten en daarna weer slapen en dan weer weken.” , vertelt Jaime, een van de weinige Spanjaarden die maar tot vier uur ´s middags werkt en daarna vrij heeft. Hij vindt de siësta een ramp en van hem mag deze zuidelijke traditie zo snel mogelijk worden afgeschaft. Dan heeft men tenminste de avond vrij om een cursus te volgen of iets anders te doen dan alleen maar eten en slapen.

Aangezien het rond het middaguur, in de schaduw, de laatste dagen zo´n graad of 28 is, hebben wij sinds een paar dagen de siësta juist weer ingesteld. Wij staan op om half zeven, ik maak mijn ochtendfoto voor het weblog en ga aan het werk met een behoorlijke partij dode bomen die tot brandhout moet worden verwerkt. Vandaag heb ik 80 km gefietst na eerst een aanhangertje hout te hebben gekloofd en opgestapeld. Om twee uur had ik met Cokky afgesproken in Alcalali en hebben we een menu del dia genomen, daarna konden we mooi in onze koele woonkamer naar wielrennen kijken. Niets slaapt lekkerder dan bij de uitzending van een tijdrit. Deze keer werd ik precies op tijd wakker om te zien hoe Vinokourov de tijdrit won van de Dauphiné. Rond 6 uur ga ik, meestal vergezeld van Cokky weer brandhout halen en dan eten we natuurlijk weer laat. Door ´s middags te slapen hebben we ´s avonds geen slaap en gaan we laat naar bed en daarom hebben morgen rond drie uur weer een enorme slaap. Ik verheug mij nu al op de lange uitzendingen van Tour de France en daarna in september drie weken lang de Vuelta, heerlijk dat eindeloze kale Spaanse landschap, het gebrom van de helikopter en het gestamelde commentaar. Wat ze hier in Spanje ook gaan doen, ik kan niet zonder de siësta en niet zonder wielrennen.

De druiven groeien hard. Cokky haalt in opdracht van Pepe nog wat bladeren weg zodat de jonge trossen wat meer lucht en zon krijgen. Het weer: richting zee hangen wolken, het binnenland is onbewolkt. Het is 18 graden en vrij vochtig. Gisteren werd  het 27 graden. Zo rond een uur of elf komt er wind vanuit zee dus het werken in het brandhout gaat dan nog prima.

12 juni 2007

Juanjo is een artiest en hij heeft graag publiek bij zijn voorstellingen. Cokky gaat iedere dag kijken hoe het met de Volvo is, en iedere dag belooft hij dat hij echt vandaag eraan gaat beginnen. Hij wilde het vanochtend al doen maar ja, toen kwam er een spoedgeval tussen…

Dus al hij eindelijk belt, weten we hoe laat het is: we moeten komen kijken hoe hij het kunststuk voltooit: na een maand of 5 van spanning en sensatie zal nu eindelijk de ontknoping volgen van het drama van de benzinemeter. “Hij doet het, alles werkt!” verzekerde Juanjo me telefonisch. “ Maar…?” vroeg ik nog. “Nee, geen maar, kom maar kijken!” Dus we fietsen vol verwachting naar de garage waar de Volvo al die tijd geparkeerd staat. Juanjo ligt languit achterin en showt triomfantelijk hoe de benzinemeter reageert op de vlotter. Gejuich gaat op. Zoals gebruikelijk blijven alle voorbijgangers staan voor een praatje, Lina, zijn knappe vrouw, maakt van de gelegenheid gebruik om me even flink te plagen en het is weer helemaal gezellig. Totdat Juanjo alles gemonteerd heeft: dan doet de benzinemeter het opeens níet meer. Hij haalt alles weer los: het werkt. Hij zet alles weer vast: het werkt niet meer.
De late voorstelling ging door tot 23.00 uur maar er is nog steeds geen ontknoping. Dit is geen theater meer, dit is een soap-serie. Wordt vervolgd…

Dinsdagochtend 12 juni 2007, 7.00 uur
De zomer is begonnen. Het belooft weer een prachtige, warme dag te worden. Ik moet een flink aantal dode bomen wegzagen van een Engelsman.dus ik ga gauw aan het werk voordat het te heet is.

De regen van gisteren was hier bijna niet te meten maar wel is er enorm veel dauw deze ochtend met een prachtige zonsopkomst. Het is lekker fris, 14 graden, onbewolkt en er is geen wind.

Er is bijna geen dauw en het is 17 graden. Het heeft niet meer geregend sinds 4 mei maar ik ben weer thuis en achter in het dal hangt een donkere dreigde lucht en natuurlijk is het zondag, dus gaan we om 8.00 uur met de club fietsen. Ze zullen het wel waarderen dat wij weer van partij zijn. Nu afwachten of we nat van het zweet of nat van de regen terug komen.

Zaterdag 9 juni 2007.

Het begon al op de lagere school, moet het nu met een d of een dt? Freek die naast mij zat had er geen moeite mee als ik even bij hem keek en de vakken waar ik goed in was mocht hij bij mij rustig afkijken, ik schoof mijn schrift wel in zijn richting. Toch zijn er veel mensen die afkijken afkeuren en alles zelf willen doen. Vroeger bogen ze zich heel gemeen diep over de repetitie met een arm om hun kostbare werk zodat je echt niets kon zien of je moest gaan staan. Toch zijn ze niet slim, eigenlijk zijn ze dom en maken nu veel onnodige fouten als ze vroeger beter hadden leren afkijken.
We zitten aan tafel met een groot gezelschap Spanjaarden en een brave leerling die nooit afkeek. De salade komt op tafel, hij pakt de schaal en schuift wat op zijn bord, fout! Raar kijken ze hem aan, het is de bedoeling dat iedereen wat met zijn vork opprikt en direct in zijn mond stopt. Zo gaat het de hele maaltijd door en na de maaltijd bestelt hij rustig als enige een cafe con leche, terwijl Spanjaarden koffie met heel veel melk alleen maar als hun ontbijt zien. Daarna maakt hij de fles wijn nog leeg. Allemaal fout, na het hoofdgerecht drink je geen wijn meer, ik schaam mij vooral als het een Nederlander betreft. Zelf ga ik trouwens ook nog wel eens in de fout. Normaal kijk ik af. Armando pakt een teentje knoflook snijdt het door, raspt het over het geroosterde brood, daarna snijdt hij de tomaat door. Ik volg hem nauwkeurig en doe precies het zelfde, fout, roept hij ineens, geschrokken kijk ik hem aan. Inderdaad hij heeft zijn tomaat niet door gesneden vanaf het kroontje maar in het midden. Blij mij op een fout te betrappen legt hij mij de noodzaak uit, een tomaat smeert nu eenmaal veel beter uit over je brood als je hem op zijn manier doorsnijdt. Verder doe ik alles goed, ik weet waar je de olijfpitten moet laten alleen herken ik later duidelijk die van mij. Niet goed genoeg afgekloven dus doe ik direct beter mijn best om net zulke schone pitten als de rest van mijn tafelgenoten te produceren. Als ik minister van integratie was zou afkijken zeker een verplicht vak op school worden.

Vrijdag 8 juni 2007.

Eén van de ¨voordelen¨ van het wonen aan de Costa Blanca is toch dat we, in geval van culinaire nood, Hollandse producten kunnen kopen in supermarkten in Albir of Alfaz. Croma, Conimex producten, fritessaus, Koopmans bladerdeeg, ontbijtkoek, stroop en leverworst en rookworst, in geval van nood kunnen we een uur rijden hiervandaan alles kopen wat typisch Hollands is. Maar weten dat het kan is meestal genoeg al ben ik wel eens op de fiets Col de Rates overgereden om in La Nucia een fles schenkstroop te halen. Een wielrenner in training moet nu eenmaal vaak pannenkoeken eten.
Tijdens onze vakantie heeft de MasyMas een nieuwe vestiging geopend in Xaló. Een supermarkt in ons dorp, we moesten even slikken. Tot nu toe waren er wat kleine middenstanders voor de dagelijkse boodschappen en voor de andere dingen reden we naar Benissa, 7 kilometer verderop, en daar waren we heel tevreden over. Dus met gemende gevoelens betreden we de nieuwe supermarkt. Ruim, schoon, en goed gevuld. Het assortiment is duidelijk afgesteld op de internationale inwoners van de vallei: van Engelse muntsaus tot Belgisch bier, van Conimex mix tot Gouda´s Glorie margarine, alles is er te koop. De oude mannen uit het dorp lopen nog wat onwennig rond maar worden geholpen door vrouwen uit het dorp die nu nog een beetje onwennig de kassa bedienen. De jeugd uit het dorp is blij met het uitgebreide assortiment chips, chocolade en frisdrank. Het heeft wel zijn voordelen, zo´n mooie supermarkt vlakbij. Toch is het weer een einde van een tijdperk en we verlaten het pand een beetje verdrietig. Met gemengde gevoelens, en met een pakje Croma.

Donderdag 7 juni 2007.

Kijk, dit stuk natuur zou een mooie camping zijn, wijs ik Cokky iedere vakantie wel een paar keer aan. We fietsen over de Dehesa, in een parkachtig landschap, vlakbij het dorp waar de bekende Spaanse wielrenner Oscar Sevilla is geboren. We staan op een camping bij de Lagunas de Ruidera, een prachtig gebied. Op de camping staan 15 Nederlandse caravans, de grijze golf is op vakantie. Maar de sporen van het afgelopen weekend zijn nog te zien, overal ligt nog afval. In het weekend komen de Spaanse jongeren hier kamperen. Spaanse campings zijn meestal geen feest voor de rustzoekende natuurliefhebber, zeker niet in het weekend, als grote families en groepen vrienden zich scharen om de lange tafels om de halve nacht te eten, te drinken en luidruchtig te genieten van het leven. In ons tentzakje zit standaard een doosje oordopjes. Maar zelfs op de betere campings hebben we wel eens pech. Op de prachtige camping van Toledo, heerlijk zonder vaste standplaatsen, hebben we ons na een lange wandeling door het prachtige stadje met een boek in de schaduw geïnstalleerd als op het aangrenzende terrein de voorbereiden voor een popconcert beginnen. Vier Spaanse rockgroepen zullen om tien uur ´s avonds optreden. Dat wordt dus een uur later beginnen en dan minstens een uur per groep: vóór drie uur ´s nachts doen we geen oog dicht want de boxen staan precies richting camping gericht. Daar hebben we geen zin in en binnen een half uur zijn we onderweg naar een rustigere plek.

Met een halve hectare tuin ter beschikking hebben we het thuis te goed, het is er rustig en je ziet er niemand. Op vakantie worden we altijd geconfronteerd met lui die hun autoradio zo nodig aan moeten laten staan als ze zich op het plekje naast ons installeren. Iedereen die op ´onze helft´ van de camping erbij komt staan kan sowieso rekenen op vernietigende blikken van Cokky, maar dat helpt niet. Het liefst zoeken wij een vrij kampeer plekje op ergens in een stil dennenbos maar je wilt toch ook wel eens douchen. Onze gedachten gaan regelmatig uit naar onze reizende vrienden (http://born2bealive.web-log.nl/goose_en_birdy_op_pad/) , we hopen dat ze elders in Europa prettige campings kunnen vinden. Maar wij gaan lekker richting huis!

Woensdag 6 juni 2007

We een restaurant: het is half drie ´s middags, we hebben honger. Na een uur of vier in de auto zijn we toe aan pauze met een goede maaltijd. Er staat een bord op straat : “Menu del dia”. We duwen de deur van de bar open en kijken rond. Een bar, gewoon een wat rommelige bar. Maar we hebben inmiddels ervaring in dit soort zaken: in een verstopt hoekje zit een deur met in kleine lettertjes “comedor” erboven, oftewel eetzaal. En ja, achter die deur zit al een man of 20 smakelijk te eten. Vooraf aardappelstoofschotel met chorizo, dan als hoofdgerecht forel, varkenspootjes of gefrituurde ham met kaas. Pudding met slagroom of taart toe, flesje wijn erbij, koffie toe. We kikkeren weer helemaal op. Als de ober aan de tafel naast ons een mooi gevlochten fles verkoopt willen we meteen weten of wij er ook één kunnen kopen. Nee, hij verkoopt ze niet, maar die meneer aan de bar maakt ze, wijst hij aan. Meteen regelt hij dat er iemand met ons en die meneer meeloopt naar zijn huis. Het Oude Mannetje loopt in kwiek tempo met een stok en beweert dat hij 87 is. Dat kunnen we moeilijk geloven maar eenmaal bij hem thuis maken we ook kennis met zijn vrouw van 84. Ze zijn al ruim 60 jaar getrouwd. Hij vlecht manden, zij bekleedt dan de binnenkanten met mooi borduurwerk zodat het een babymand wordt. Ze halen foto´s tevoorschijn en laten van alles zien. We kopen een fles en een mandje en krijgen een pennenvaasje cadeau. Onze begeleider leidt ons terug naar de auto waar iemand anders weer wil zien wat we gekocht hebben. Oude mannetjes in Spanje, een uitstervend ras, altijd goed voor een praatje en een foto.

Maandag 4 juni 2007

Luid blaffend rennen twee honden achter een paar reeën aan. Verdorie, straks lopen ze zich in blinde paniek te pletter tegen het hoge prikkeldraad raster van de zeereep, ik moet iets doen. Wie laat zijn honden hier nu los lopen. Waar is de eigenaar? Op het laatste moment zwenken de reeën mijn kant uit, alsof ze bescherming bij mij zoeken nu moet ik die honden zien te stoppen. Opeens schrik ik wakker. Houdt het dan nooit op? In mijn droom was ik weer aan het werk, het is inmiddels al acht jaar geleden dat ik bij Staatsbosbeheer werkte. Blijkbaar haalt een wandeling op een drukke zondag door een Spaans Nationaal Park met wild, mensen buiten de paden, loslopende honden, volle vuilnisbakken en informatie panelen meer in me boven dan me lief is. Trouwens, geen boswachter gezien gisteren. Cokky is ook wakker geworden, weetje wat we morgen gaan doen, zeg ik, iets heel anders, we gaan een Middeleeuwse stad bezoeken, iets met stadsmuren, veel kerken en sfeervolle straatjes, we gaan naar Toledo, veel rustgevender dan die natuur hier.

Zondag 3 juni 2007, deel 2

“Kijk, daar loopt een steenbok”, wijst mijn broer op een foto aan. In zijn vakantiealbum zijn altijd wel een paar plaatjes te zien van gemsen of steenbokken, altijd zover weg dat hij er voor de duidelijkheid een cirkeltje omheen en een pijltje bij gezet heeft. Maar toch was ik een beetje jaloers, want ons was het nog nooit gelukt om ze te fotograferen. In de Sierra de Gredos komen ook steenbokken voor, maar dit is een drukke wandeling, volgens de reisgids, dus we verwachten helemaal niks. Na bijna twee uur lopen komen we op een mooi punt met uitzicht op de bergtoppen en op de lagune onder in het dal. Ik klim op een rotspuntje naast het pad om een beter overzicht te hebben voor een foto van het prachtige landschap, als ik opeens twee horentjes en twee oren achter een rotsblok zie wegduiken. Ik hou me heel stil en kijk nog eens goed: ja hoor, er staat een steenbokvrouwtje. Wel twee. En even verderop loopt een drachtige steenbok rustig te grazen. Gauw zet ik de telelens op de camera en maak een paar opnamen. Ze kijken me aan en lopen rustig weg. Even verderop gaat er één liggen herkauwen. Mensen lopen over het pad maar niemand ziet de steenbokken. Ik sluip nog om wat rotsen heen en maak foto´s van de andere kant. Geweldig zo´n digitale camera, het maakt niet uit hoeveel foto´s je neemt, 120 opnamen later zijn de steenbokken het zat en springen weg. De mannetjes steenbokken leven in deze tijd solitair, hoger in de bergen en zijn moeilijker te vinden. Nu maar afwachten met wat voor foto´s mijn broer terugkomt uit de Dolomieten.