Wonen in Spanje

Om 8.00 uur deze ochtend. Onbewolkt maar wel fris, 6 graden. De koude lucht zakt in de loop van de nacht naar het diepste punt van het dal. Op het terras is het snel warm, de zon is al krachtig.

Maandag 26 februari 2007.

“Roem Roem”, zegt Pepe als ik vraag waar hij de mooie witte bloemetjes mee heeft doodgespoten die tussen de nog kale druivenstruiken groeiden. Nu ken ik uit mijn Staatsbosbeheertijd best veel merken vergif, sorry ik bedoel gewasbeschermingsmiddelen maar van “Roem Roem” heb ik nog nooit gehoord. Uit zijn blauwe bestelautootje pakt hij een bus die mij wel bekend voorkomt. “O, je bedoelt “Round Up”!”. Hij kijkt mij niet begrijpend aan en herhaalt: “si, Roem Roem”. Spanjaarden weten net zoveel van Engels als Nederlanders van Spaans maar soms maken ze het wel heel bont. Deze morgen hebben we de rest van de gesnoeide druiventakken van het land gehaald en verbrand. De wind stond gunstig, van ons huis af, en waaide precies met de goede kracht om voor een hels vuur te zorgen.

“Toebeljes”, zegt Armando als ik wijs op de banden van een Italiaanse Gios racefiets. Bij mijn fietsenmaker staan de één jaar oude racefietsen van het Relax team te koop voor slechts € 2000 maar dan er zit wel 40.000 km op. Nu ken ik inmiddels aardig wat banden merken maar van “Toebeljes” heb ik nog nooit gehoord. Ineens begrijp ik het, “o, je bedoelt tubeless, zonder binnenband”. “Si, toebeljes”. Na de 110 km van gisteren ben ik vanmiddag even langs gefietst en gelijk worden de versnellingen bijgesteld, nu loopt alles lekker soepel en het schakelen gaat ook perfect. Leuk ritje van 30 kilometer om even te recupereren. Bijna thuis kom ik Manolo tegen, tegelijkertijd passeert er een motor met zijspan. Un moto con un “siedekar” zegt hij. Nu heeft Manolo wel engelse les gehad dus ik verbeter hem, “sidecar”, zeg ik. Maar hoe heet een zijspan nu eigenlijk in het Spaans, vraag ik. “Siedekar” herhaalt Manolo. Thuis pak ik het woordenboek en tot mijn verbazing bestaat er maar een woord in het Spaans voor zijspan, “sidecar” Wie durft nu nog te beweren dat Spanjaarden geen Engels kennen?

Eerst worden de bergen door de opkomende zon verlicht en om 07.55 uur ook ons huis. Het is licht bewolkt en er waait nog steeds een zwakke wind vanuit het binnenland. Daardoor is er geen dauw deze ochtend.

Zaterdag 24 februari 2007.

Elke nieuwe generatie is weer wat slimmer dan zijn ouders, althans bij de meeste gezinnen die ik ken. Ik heb meer opleiding dan mijn ouders en zij weer meer dan hun ouders. Met die wetenschap schroefde ik de wc-bril er een paar dagen geleden er af omdat de bril nooit omhoog wilde blijven staan. Mijn ouders hebben voor deze wc weken lang gezocht naar een passende bril en hem nooit gevonden. Dat is erg onhandig voor mannen, nou ja het valt eigenlijk wel mee voor mannen, ons maakt het eigenlijk niets uit. Steeds als ik de bril omhoog doe en hij klettert weer naar beneden denk ik aan het wandtegeltje in de wc bij mijn schoonouders, “Heren doe de bril omhoog de dames zitten ook graag droog.” Met goed richten red ik het meestal net niet om aan deze wens van de dames te voldoen. Toen Cokky de bril in de andere badkamer had afgebroken wisselde ik dus in een mum van tijd de wc-bril, die paste daar perfect, nu nog even een goed passende voor die andere kopen. Gewaarschuwd door mijn ouders zocht ik eerst op internet de verkooppunten op van Sangra en ja hoor vlak bij in Benissa zit een winkel. Ja, mijn ouders hebben geen internet dus wat ben ik toch slim. Dat was afgelopen donderdag. Vanochtend ben ik voor de derde keer terug gereden, weer niet de goede bril. Op verzoek van de verkoper heb ik digitale foto´s gemaakt zodat hij het model kon bestuderen. De bovenkant van de stortbak heb ik meegenomen. Maar niets hielp, na montage stortte elke bril als een guillotine op de porseleinen rand. Wat ben ik blij dat ik geen drie meer ben denk ik dan iedere keer. Maar nu is de oplossing in zicht: ik heb de wc foto´s naar Julión, de verkoper gemaild en hij gaat ze naar de fabriek mailen. Ik moet toch slimmer zijn dan mijn ouders maar voorlopig zitten we zonder wc-bril.

Donderdag 22 februari 2007.

In het weblog van mijn werkende vriend noemt hij mij steevast zijn rentenierende vriend. Dat klopt, hij wist al jaren lang dat wij zulke plannen hadden maar was altijd erg cynisch als het over sparen ging. Je leeft nu en wat is je geld nog waard over 20 jaar? Dat zet mij aan het denken, wat is het verschil tussen een journalist en een boswachter? Het is een hemelsbreed verschil. Een krant moet iedere dag af zijn en als hij uit is gooi je hem weg. Een beetje eik doet er 150 jaar over voordat hij gekapt wordt en dan gaat dienen als parket of als een duurzaam meubelstuk. Het gaat niet snel in de natuur maar het groeit wel door en dat vergeten de meeste mensen en ook mijn werkende vriend.

Meewarig keek Cokky naar de twee jaar oude parasoldennetjes die we aan het planten waren, nu al weer elf jaar geleden. “Weet je het zeker, ik kan het mij niet voorstellen dat dit eens grote bomen worden. De mens is ongeduldig, ik wil het nú en niet over 10 jaar. Gelijk beginnen met een volwassen boom of op zijn minst iets dat je ziet staan maar geen sprietje van 40 centimeter. “Moeten we ze wel 3 meter van elkaar planten, vraagt ze voor de tweede keer, je ziet ze niet eens staan.” Een boswachter weet dat kleine boompjes groot worden. Grote bomen planten is duur, ze waaien om of ze verdrogen, de kans dat het wat wordt is maar klein. Kijk, leg ik haar uit, nu zitten er in de top vijf knoppen volgend jaar worden dat vijf takjes, aan ieder takje komen weer vijf takjes en dat gaat zo door. Steeds meer, steeds hoger. Over vier jaar zijn dat er al een paar honderd. De grond is goed, het plantgat diep genoeg, er komt hier een dennenbos. Zeker weten.

“Weet je het zeker, ik kan het mij niet voorstellen dat wij ooit geld genoeg hebben om te stoppen met werken.” Cokky kijkt meewarig naar onze spaarrekening die voor ons op tafel ligt. Dat is nu al weer 22 jaar geleden. Gelijk met een volwassen bedrag beginnen of op zijn minst een paar ton in de Staatsloterij winnen dat schiet op. De mens is ongeduldig, ik wil het nú en niet over 16 jaar. “Moeten we het geld wel in lijfrentepolissen stoppen, vraagt ze voor de tweede keer, je weet maar nooit.” Een boswachter weet dat kleine boompjes groot worden. Met de Staatsloterij meedoen is duur, je hebt 12 maal meer kans op een dodelijk verkeersongeval dan een paar ton te winnen, de kans dat het wat wordt is maar klein. Kijk, leg ik haar uit, we hebben nu eindelijk 16.000 gulden gespaard, volgend jaar krijgen we er 8.000 terug van de belasting dan sparen we 32.000 en krijgen we 16.000 terug dat is het maximum maar het oorspronkelijke bedrag groeit ook en dat gaat zo door. Steeds sneller, steeds hoger. In 2000 is het minstens 800.000 en daar kunnen we dan van leven.

De wind fluistert zacht door onze dennenbomen. Ik kijk omhoog, eigenlijk moet er worden gedund. Ze staan te dicht op elkaar. Ze zijn erg groot geworden en Cokky kan het nog steeds niet geloven.

Vrijdag 16 februari 2007.

Costa Blanca

Ze zeggen dat de Costa Blanca zijn naam te danken heeft aan de bloeiende amandelbloesem, eerst geloofde ik dat niet, maar nu wel.

Voor onze fietsroute en verslag kijk op het, weblog van Dick

Woensdag 14 februari 2007

Ik probeer de tekst van mijn lesboek scherp te krijgen. Het lukt niet echt, ik blijf alles wazig zien. In het Nederlands is dat geen probleem dat kan ik wel gokken maar in het Spaans is dat onmogelijk. Zal ik hem dan maar opzetten? Het is even wennen maar ja, vijftig hè, alles wordt toch wat minder. Twee lessen heb ik zonder gedaan. Nu moet ik kiezen, of dom gevonden worden of er oud uitzien. Balen is dat want naast mij zit Irine, ze komt oorspronkelijk uit Georgië en heeft jarenlang in Nederland gewoond. Dat schept dus een band en af en toen help ik haar door een Spaans woord in het Nederlands te vertalen. Ze woont hier nog maar net en haar kennis van het Spaans is maar heel summier. Als ze mij dan hulpeloos aankijkt met haar prachtige donker bruine ogen, ja dan help je haar toch? De eerste lessen was ze een beetje verlegen maar naarmate ik haar meer geholpen heb wordt ze wat toeschietelijker. Ze is 32 jaar en heeft altijd leuke laarzen aan met een behoorlijk hoge hak, dat in combinatie met een spijkerbroek is dodelijk. Op de een of andere manier vind ik dat leuker dan een minirok. En dan natuurlijk dat hulpeloze erbij. Als ik op Spaanse les blijf is dat dus niet alleen voor juf Carmen maar ook om mijn Georgische bij te staan. Goed dan, daar gaat ie, wat kan mij het eigenlijk schelen. Ik pak mijn kleine leesbrilletje uit mijn tas en zet hem op daarna kijk ik voorzichtig Irine aan. Zij kijkt mij aan en lacht lief, dan pas zie ik dat ze echt 32 jaar is. Zonder bril had ik haar nooit meer dan 25 jaar gegeven. Ja, vijftig is wel even wennen maar een leesbril maakt meer kapot dan u lief is.

Dinsdag 13 februari 2007

We wandelen over een onverhard weggetje langs een kronkelig riviertje omgeven door sinaasappelbomen. Tien jaar geleden liep hier een herder met geiten nu komen we wandelgroepjes en fietsclubjes gepensioneerden tegen. Het is even slikken maar ik wist dat ze zouden komen.

Het “dikke konten model” zag ik voor het eerst in 1983, nee, het heeft niets met Cokky te maken. Het is puur wetenschappelijk. Het was een artikel van het CBS met een grafiek van de bevolkingsopbouw van Nederland. Zo´n grafiek heet een bevolkingspiramide. Maar bij deze grafiek was geen sprake van een mooi opgebouwde driehoek maar van een “dikke konten model”. In de nieuwe grafiek van 2007 is de dikke kont verdwenen maar is de buik behoorlijk aan het uitpuilen. Met een beetje nadenken kon je in 1983 de gevolgen al zien aankomen. Als voorbeeld had ik een 10 jaar oudere collega waar ik bijna meer uren mee optrok dan met Cokky. Hij stamt uit 1946, precies midden in de babyboom. Hij gedroeg zich ook precies als de gemiddelde babybomer. Kocht wat in de mode was, stemde op een partij die in was, ging vreemd op de juiste leeftijd, ruilde zijn auto in op het juiste moment, ging op vakantie naar Turkije, scheidde, kortom het CBS liep altijd achter met de cijfers, ik hoefde maar een blik opzij te werpen en ik had de nieuwste gegevens. Tien jaar ouder, over 10 jaar ben ik ook zo. Dat geeft natuurlijk mogelijkheden. Zeg, Peter, wanneer wil je stoppen met werken? Wat wil je dan gaan doen? O, je wilt een tweede huis in Spanje kopen, wandelen en genieten van de zon. Dat wilde ik ook wel maar wij zaten nog maar in de dijen van het “dikke konten model” en als Peter in Spanje een huis zou gaan kopen dan willen 3 miljoen andere Nederlanders dat ook. Engelsen en Duitsers niet eens mee gerekend. Denk je dan echt dat de hypotheekrente voor tweede woningen nog aftrekbaar kan blijven? Denk je dan echt dat lijfrente polissen altijd blijven bestaan? Denk je echt dat de AOW betaalbaar blijft? Denk je echt dat de huizenprijzen in Spanje zo laag blijven? Als ik thuis kom zeg ik tegen Cokky: “we gaan een huis in Spanje kopen. We stoppen al ons spaargeld er in en de rest lenen we”.” Maar we hebben nog nooit schulden gehad, kunnen we niet wachten?” “Nee, het moet nu, in 1994”. “Waarom dan?” “Vertrouw nu maar op mij, ik ben helderziend”.

Nederland 1983

Maandag 12 februari 2007

Manolo draait zich om en pakt uit één van de vele kleine laatjes een boortje van 90 cent. Best handig om niet te ver van het dorp te wonen. Ik kan naar de ijzerwarenzaak fietsen. Een week later loop ik in de Gamma, bij ons jaarlijkse bezoek aan Nederland één van mijn hoogtepunten. Ze hebben er echt alles, ineens valt mijn oog op een groot rek en zie ik het hetzelfde boortje hangen. Maar goedkoop nee, 1,45, hoe kan dat nu. Is Manolo goedkoper dan de Gamma? Op het moment dat ik het plastic pakje van het rek pak zie ik het, er zitten twee boortjes in. Gelukkig toch goedkoper. Maar ik had maar één boortje nodig, daar doe ik jaren mee. Nu zie ik dat in alle verpakkingen alles dubbel zit. Wat moet je in hemelsnaam met twee haakjes als je er maar één nodig hebt. Die andere kan je net zo goed weggooien want over drie jaar weet je toch niet meer dat je hem ooit gekocht heb. Waarom alles dubbel? De vrouw achter de kassa vraagt of ik een klantenkaart heb, nee jammer maar ik heb zo´n kaart niet, dan maar geen korting.

De laatste keer dat ik in Nederland was viel het mij al op. Overal zie je er ineens twee van. In de vensterbanken precies twee diezelfde potten, met precies twee diezelfde planten erin. Mijn computerscherm toont een foto met het nieuwe lifestyle interieur van onze vrienden in Nederland. En ja hoor, ik zie twee kaarsen op een tafel, precies diezelfde. Maar dan zie ik het, goed het valt bijna niet op, het is niet één tafel maar het zijn er twee. Bij ons volgende bezoek aan Nederland moet ik niet vergeten om hun klantenkaart van de Gamma te lenen. Ik weet zeker dat ze er een hebben.

Vrijdag 9 februari 2007

Oscar zit in zijn reiskooitje en miauwt klagelijk, ik draag hem. Af en toen komt er pootje door het gaas. Het is vreemd maar na zijn castratie heeft hij een hekel aan de dierenarts, “Rustig maar deze keer gaan je ballen er niet af, het is maar een controle bezoekje”, probeer ik hem gerust te stellen. Oscar ziet vanochtend de wereld op een heel andere manier, normaal gaan we met de auto maar nu lopen we naar de dierenarts. Bekenden zwaaien als ze voorbij rijden. Het is duidelijk dat wij de enige zijn die het broeikas probleem serieus nemen, mopper ik. Na twee weken zonder auto´s beginnen we ook een stoer imago te krijgen. Die Hollanders doen ook werkelijk alles op de fiets of lopend. Gisteren legde ik deze route ook af maar dan met de kruiwagen en twee butaangasflessen, en morgen nog een keer met twee overvolle vuilniszakken. Maar er gloort hoop aan de horizon. Juanjo kwam twee dagen geleden de Volvo halen. De accu en de benzineleiding zijn niet aangesloten dus start hij de motor met behulp van kabels en een jerrycan benzine waar de benzineslag in gaat. Hij heeft haast en rijdt gauw weg. Wij blij, want met een uur of drie werken moet de benzinemeter toch wel gerepareerd zijn. Dom, dom, dom. Gisteren reden we op de fiets maar eens langs de garage om te kijken waarom het zo lang duurde en ja hoor, daar staat de Volvo, niet in de werkplaats maar op straat. Gelijk begrijp ik de situatie, hij staat nu in zijn agenda, maar voor welke dag?

Woensdag 7 februari 2007

Het is duidelijk sinaasappeltijd. Sinaasappels, overal waar je kijkt. In de boomgaarden zijn mannen bezig met de oogst. Op de weg liggen door autobanden uitgeperste sinaasappels. In scherpe haarspeldbochten liggen de bermen vol. Grote oranje bergen uitgeperste sinaasappels geven van verre al de fabriek aan waar sap wordt geperst. Op het menu del dia staat al eend met sinaasappelsaus, als toetje hebben ze een grote sinaasappel. Pepe geeft ons 10 kilo sinaasappels mee als we met de fiets langs de bodega komen. “Volgende week heb ik nog twee kratten voor jullie”, zegt hij. We maken foto´s van de sinaasappelbomen het is een prachtig gezicht. Tussen de bomen bloeien allerlei kruiden en het ruikt als bij een ouderwetse groenteboer. Thuis krijg ik sinaasappelsap, misschien kunnen we er wel Wodka in doen? Hoe komen we er ooit anders door heen. Het is een fraaie vrucht aan een mooie boom maar nu even geen sinaasappels meer. Há gelukkig, even wat afleiding een mailtje van een vriendin uit Nederland. Ik lees: “Iedereen wil wat van mij, soms voel ik mij net een uitgeperst sinaasappeltje”. Ook in Nederland is het duidelijk sinaasappeltijd.

Maandag 5 februari 2007

In zijn éénmans garagebedrijf sleutelt hij heel de dag aan auto´s maar fietsten is zijn hobby. Juanjo houdt onze 20 jaar oude Volvo rijdende. De vader van Cokky kocht de auto nieuw en wij hebben hem in 1996 overgenomen, het is een erfstuk. In Nederland hadden we hem allang naar de sloop moeten brengen maar voor de 20 euro per uur die Juanjo rekent houden we hem rijdende. Juanjo is gek op spullen voor zijn werkplaats. Wat een flink autobedrijf in Nederland niet kan doet hij en bij gebrek aan ruimte vaak op straat. Airco´s bijvullen, uitlijnen en reparatie van alle merken auto´s, ook Amerikaanse, is geen probleem voor hem. Met zijn laptop en een programma van 3000 euro kan hij van alle merken de boordcomputers uitlezen, gegevens opslaan en weer terug zetten. Hij vervangt de stoffen bekleding van het dak zonder moeite en het zit nog netjes ook. In Nederland probeerde ik om met een monteur te praten over een mechanisch probleem, vergeet het maar, je komt gemakkelijker Huis Ten Bosch binnen dan de Volvo werkplaats. De monteur kreeg ik wel te spreken maar in de receptie met koffie, dat wel. Juanjo verplicht je om mee te kijken. Liever ga ik niet naar hem toe want het duurt altijd heel lang. “Luister, je hoort toch wel dat de kleppen goed staan en kijk, die bougies gaan die gaan zeker nog 20.000 kilometer mee.” Of hij belt mij op dat ik onmiddellijk moet komen kijken. De eerste keer verwachte ik een enorme ramp, “kijk eens naar die remschijven, net zo dun als een disco compacto, zo kom je niet door de ITV, ze kosten wel 140 euro, wat zal ik doen?” Ik zeg altijd hetzelfde, als het moet dan moet het, vervang ze maar. Er is maar één ding dat hij niet heeft in zijn werkplaats: een agenda. Afspraken maken doet hij niet en wanneer een auto klaar is kan hij al helemaal niet zeggen. Het duurde even voordat ik zijn agenda op`straat ontdekte. “Nee, Edwin deze week niet, kijk eerst die Mercedes, want het zijn de benen van die man, dan die blauwe Volkswagen en daar staat nog die Ford en dan nog de spoedgevallen.” De Volvo rijdt nu al weken niet, dat komt omdat Juanjo hem moet komen halen, hij alleen kan hem starten. Nadat hij op straat had gekeken zei hij twee weken geleden “volgende week maandag kom ik hem halen”. Ik weet zeker dat ik niet in zijn agenda sta.

Zondag 4 februari 2007

Cokky is vreselijk fanatiek, ze baalt, de weg is nat. Voor ons valt het wel mee, morgen kunnen we ook gaan fietsen. Maar de leden van de fietsclub moeten het hebben van de zondagochtend. Maandagochtend werken ze weer in het graniet, aan de weg, in de zagerij of in de garage. Verleden jaar waren er vier zondagen aaneengesloten dat er niet gefietst kon worden en dat nog wel in de aanloop naar het seizoen. Iedereen was “flojo”, slap, geen conditie genoeg voor een lange tocht van125 kilometer. “Zou er echt niemand gaan, het is maar een klein beetje nat?”. Je zou kunnen denken dat ze absoluut de 90 kilometer tocht wil maken, die vandaag gepland stond. Koste wat het kost haar conditie op peil wil houden. “Als we nu regenpakken aan doen dan kunnen we toch naar het dorp gaan lopen” stelt ze voor. Hoezo lopen, het is toch een fietsclub? “Het is jouw schuld dat we niet gaan en nu missen we de almuerzo”. De Spaanse lessen die we in Nederland volgden gingen er totaal aan voorbij maar om 10.00 uur gaat het alarm af van de timmerman, Ximo. De siësta schiet er nog wel eens bij in of wordt verkort tot 10 minuutjes maar de almuerzo wordt nooit overgeslagen. Fysiek is dat ook onmogelijk, op het ontbijt, een kop koffie of chocolademelk met een droog cakeje, red je het niet tot 14.00 uur, de comida. Zomers is de almuerzo buiten op straat, voor de bar. Ze beginnen met pinda´s, een salade en wijn of bier die wordt aangelengd met Casera limonade.  Het halve stokbrood dat dan volgt kan met van alles worden belegd, gebakken ei met kaas, rauwe ham, sepia met mayonaise of lapjes gebakken varkensvlees. Tot slot volgt de koffie. De eerste keer zorgde ik voor grote hilariteit: ik bestelde, cafe con leche, koffie met melk.”Cabron”, dat is je ontbijt, dat drink je de rest van de dag niet! Wij bestellen wel, “12 carajillos de cognac, por favor.”

Cokky baalt nog steeds en het is al 11.00 uur. “Dan maak je hier toch almuerzo” zeg ik. Maar we hebben geen stokbrood in huis. “Dan bak je toch een brood”. Maar dat duurt vier uur. Wacht, het is geregeld, er zijn nog afbakbroodjes. Goed, zorg jij voor de broodjes dan zorg ik voor de carajillo. Ik weet het zeker, over 20 minuten baalt ze niet meer.

Zaterdag 3 februari 2007

(voor snoei-instructie zie ook: http://edwincokky.web-log.nl/wonen_in_spanje/2008/01/snoeien.html )

Knip, knip, knip, de kale druivenstruiken worden gesnoeid. Pepe (74) heeft het mij geleerd, nog even dan mag ik de rest alleen doen. Door een ziekte heeft hij niet zoveel macht over zijn spieren, daardoor lijkt hij ouder dan hij werkelijk is. Wij hadden nog maar net het huis gekocht en zaten aan een wijntje op ons terras toen Pepe begon onkruid weg te hakken tussen de wijnranken naast ons. Gelijk zat ik niet lekker meer. Na een paar uur gaf hij het op en ging naar huis. Nu had ik ook net zo´n hak gekocht, nog diezelfde avond maakte ik zijn hele landje onkruid vrij. Dat was het begin en nu doen Cokky en ik bijna al het werk. Sinaasappels, olijfolie, wijn, en bomen voor brandhout is ons loon. Pepe weet heel veel over de streek, de gebruiken en over vroeger toen er nog ezels werden gebruikt.

Knip, knip, knip,” Vandaag is Irene jarig”, zeg ik tegen hem. Hij stopt,”die waar jij een paar weken geleden iedere dag mee aan het fietsen was? Waarvan ik dacht dat het jou dochter was?” Hij lacht er gemeen bij. Nee, dat is Leonne. Pepe verkoopt zijn sinaasappels in het dorp, tegenover de bodega. Het is een goede plek, iedereen komt er langs. Je ziet hem groeien als je stopt om hem te begroeten. Vooral de kussen van Cokky en Leonne maken hem belangrijk. Je ziet de andere sinaasappelverkopers kijken en Pepe straalt. “Dat was een gemene opmerking, Pepe, mijn dochter, daar had je mij mooi te pakken.”

Knip, knip, knip, “nee, Irene helpt hier in mei met het druiven dieven”. “Hombre, die knappe blonde vrouw die naakt in de druiven werkt?” Naakt? Nou ja, in haar bikini, naakt dus. ”Ze ziet mij ook wel zitten hoor, want bij onze eerste ontmoeting, daar bij die druivenstruik, gaf ze mij al drie kussen, echt waar, drie!” Ik ga hem maar niet uitleggen dat dat in Nederland de gewoonte is. Laat hem maar genieten. “Komt ze dit jaar weer helpen?” Z´n ogen glimmen. ”Nee, dit jaar niet”, zeg ik. ”O, dat is jammer anders had ik mijn zelf gemaakte wijn aan haar kunnen geven. Dus vandaag is ze jarig, en hoe oud is ze dan?” ”Tiene cuarenta y seis años”, zeg ik. “Ja, ja, dat is nog jong zeg. Weet je wat wij hier zeggen in Spanje? “De wijn moet oud zijn en de vrouwen jong.” Feliciteer haar maar namens mij”. Nou, bij deze dan Irene. Hartelijk gefeliciteerd en nog vele jaren!