Wonen in Spanje

Aantrekkelijk.

Zondag 31 augustus 2008.

“Zeg even tegen ze dat ze in de aftiteling moeten zetten dat niet al die Nederlanders tegelijk hier naar toe moeten komen”, roept Manolo. We voelen ons net échte wielrenners vandaag, met zo´n cameraploeg die bijna de hele rit vastlegt. De Spanjaarden zelf hebben ook wel in de gaten dat het aantrekkelijke beelden zullen worden. Met het mooie weer, en de gezelligheid op straat bij de bar tijdens het vertrek. Met de gepensioneerde mannetjes van het dorp die zoals gebruikelijk commentaar geven op iedereen die langskomt. Met de kerkklok die 8 keer slaat als we vertrekken. Met het landschap van de mooie Vall de Gallinera en de “almuerzo” buiten op het plein bij de bar van David. “Wanneer komen we nu op de Hollandse tv?”. Dat weten we nog niet, maar we krijgen een DVD dus die laten we wel een keer aan jullie zien. Er wordt nog even gefantaseerd over toelatingseisen voor de golf van nieuwe buitenlanders die na het zien van de documentaire Xaló gaat overspoelen maar de criteria zijn iets anders dan wat in Nederland voor nieuwe immigranten geldt. “Maar”, zegt Javier, “als ze willen komen moeten ze je maar een emailtje sturen, ik heb nog wel een huis te koop”. Het is een prachtig gerestaureerd dorpshuis, dus als er een jonge, blonde vrijgezelle wielrenster is die na het zien van de beelden zin krijgt om de club te komen versterken, laat het ons weten!

Zondagochtend 7.15 uur, 31 augustus 2008.

"We filmen de gemiste zonsopkomst van zaterdag gewoon over op zondagochtend, om 7.15 uur zijn we bij je." Ja, ja, als ze op tijd waren geweest dan hadden ze door de lichte sluierbewolking een prachtige zonsopkomst kunnen filmen. De lucht is hooguit tien minuten gekleurd en daarna is het niet echt mooi meer. Nou ja, toen ze er waren kon ik de foto´s laten zien. De mannen koffie gegeven en we waren wel keurig op tijd bij de kerk voor de fietstocht.
De temperatuur bij vertrek was 16,1 graden en is nu, om 14.15 uur, op zijn maxium van 31,1 graden aangekomen. Er is bijna geen bewolking.
Hier alsnog de foto van deze ochtend.

Later.

Zaterdag 30 augustus 2008.

“Willen jullie meedoen aan een documentaire over pensioenen?” Dat was de vraag en wij hebben ja gezegd. De film gaat over “Later” en laat verschillende mensen in verschillende situaties zien. Via ons weblog werden wij gevonden als mensen die zelf hun “vervroegde” pensioen hebben geregeld. Draaidagen van de filmploeg zijn duur dus in anderhalve dag wordt ons leven in Spanje vastgelegd. Aangezien ik altijd een ochtendfoto plaats moest dat ook vastgelegd worden. De poezen liepen vrolijk mee en het op weblog moest een ochtendfoto die overeenkomt met de film. De situatie was vanochtend dus minder romantisch en de foto en tekst minder goed. Snel verder door vandaag, werken in de tuin van Juan, Cokky naar Pilates, zitten in de jacuzzi, ontbijten en naar het dorp fietsen. Gelukkig hadden ze begrip voor de siësta. “Kunnen we die ook filmen?” Daar hebben ze toch maar van afgezien. Als we even slapen is dat binnen, in onze slaapkamer en niet buiten onder de palm. Zo meteen, om vijf uur, na de siësta komen ze terug en doen we het interview. Morgenochtend om 8 uur, fietsen met de club van Xaló en om 10.00 uur, “almuerzo” in Benissiva. Hopelijk begrijpen ze wel dat het voor de andere clubleden onmogelijk is om telkens maar weer opnieuw diezelfde klim op te fietsen tot het er goed op staat. Drie carajillos drinken lukt ons wel, zeker als de filmploeg betaalt.

Zaterdagochtend 8.00 uur, 30 augustus 2008.

Flink afgekoeld naar 15,1 graden. Gisteren was een warme, mooie dag.
Agenda: vandaag fietsen met de club.

Tevreden.

Vrijdag 29 augustus 2008.

“Jullie moeten nog wel even naar de koplampen kijken want die moeten nog worden afgeplakt”, zegt de Engelsman. “O ja, de wielen zijn misschien ook een beetje te breed.” Dat hebben wij weer, ze worden ook steeds gemakkelijker. Gelukkig hebben wij ervaring en weten we waar de stickers te koop zijn. Vlak bij het ITV keuringsstation zit een grote auto-onderdelenzaak. Het schijnt tegenwoordig niet mee te vallen om zulke stickers te kopen. Het zijn speciale die het licht van de Engelse koplampen niet tegenhouden maar afbuigen naar rechts. Goedkoop zijn ze ook niet wij betalen 20 euro en dan moet je nog uitzoeken hoe ze op de koplamp te plakken. Gelukkig zijn ze vandaag niet streng in Denia en ondanks dat we een kwartier te laat zijn vliegen we door het keuringsstation. Of het nu komt omdat wij onze keuringsmonteur kennen van de feesten in Xaló of dat het komt omdat het een vrijwillige keuring is van een auto met Engels kenteken. Maar supersnel gaat het. De remmen worden getest en de wielophanging wordt gecontroleerd. Meer niet. De lijst is te lang om hier op te noemen wat allemaal niet gecontroleerd is. Zelfs de koplampen hoeven niet aan als hij de stickers ziet zitten. Goedgekeurd. We rekken de tijd nog even door in een bar wat te eten en brengen dan de auto terug naar een zeer tevreden klant. “Unbelivable dat jullie de auto er door hebben gekregen, en nog voor twee jaar goedgekeurd ook. Ik zal jullie aanbevelen bij mijn vrienden.” Ach ja, soms zit alles gewoon mee.

Vrijdagochtend 7.15 uur, 29 augustus 2008.

Fris buiten, zelfs een beetje koud bij 15,4 graden. Dat zal wel snel veranderen want er zijn niet veel wolken en gisteren was ook een warme dag met een maxium van 31,3 graden. (47% luchtvochtigheid)
Agenda: om 9.30 uur met een Engelse auto naar de ITV voor een vrijwillige keuring. De Engelse WA verzekering eist dit.
Als ik het goed heb komt mijn in Nederland werkende vriend dit weekend weer thuis dus kan ik wel weer eens met een zonnebloem beginnen. Mooi hè Dick.

Restaurant Botero.

Donderdag 28 augustus 2008.

 

Een weblog nodigt uit tot reacties. Dat is leuk, want ik schrijf niet alleen voor mezelf. Complimentjes zijn altijd leuk om te krijgen en vragen willen we best beantwoorden. Tijdens de feesten stond ik een foto te maken toen een Nederlandse mevrouw me aansprak: “Hé, ik heb net je weblog gelezen”. Grappig hoor, nog even en ik moet handtekeningen uit gaan delen. Er zijn ook lezers die een vraag hebben waar we enig speurwerk voor moeten verrichten. Zoals “Waar is restaurant Botero uit Gata gebleven? Daar aten we altijd goed maar hij is verhuisd”. Mede dankzij de fietsenmaker en intensief speurwerk onzerzijds hebben we hem gelokaliseerd: hij zit op het pleintje naast het gemeentehuis in Senija. Vlakbij ons favoriete restaurant “Manolo”. En ze bieden ook een “menu del dia” aan, ook voor 8,50 euro. Dat vraagt om een vergelijkend warenonderzoek: het is een klein restaurant, er is een bar met een stuk of 8 tafeltjes. Je zit er gezellig, het eten is goed, maar je hebt niets te kiezen. Vandaag bestond het menu uit macaroni vooraf en een karbonaadje met patat als hoofdgerecht. Met wijn en koffie (carajillo) komt de rekening op 24 euro. Dat is 5,60 euro duurder dan 10 meter verderop, bij Casa Manolo, waar we altijd kunnen kiezen uit 3 voor- en 3 hoofdgerechten en waar het eten van vergelijkbare kwaliteit is. Het was leuk om er een keer te eten, maar voor tussen de middag blijft Manolo ons favoriete restaurant. Riny, als je nog meer vragen hebt, tot het uitproberen van een restaurant zijn we altijd bereid!

Donderdagochtend 7.45 uur, 28 augustus 2008.

Meer wolken dan gisteren. Achter in het dal ziet het er zelfs dreigend uit, maar er is ook zon. Door de bewolking is het niet erg afgekoeld, 19,1 graden is de minimumtemperatuur en 31,4 graden was gisteren het maxium.
Agenda: naar Denia om een fiets op te halen en foto´s te laten afdrukken. Stukje fietsen. Het huis schoonmaken. Met Poppy wandelen. Stukje voor het weblog verzinnen.

De wilde peen is gemeen, nu hij zaden heeft. In de vacht van de katten kleven soms tientallen zaden die er nog best moeilijk uit te krijgen zijn.

Gata de Gorgos.

Woensdag 27 augustus 2008.

 “We moeten deze week even naar Gata”, zegt Cokky, “even foto´s maken”. In Gata? Gata de Gorgos? Het is een behoorlijk onaantrekkelijk dorp. Niet alleen hebben ze daar het landschap verknald door een hele berg vol te bouwen met een superlelijke urbanisatie maar de drukke N332 loopt ook nog steeds dwars door het dorp. Veel vrachtauto´s en stoplichten verknallen het uitzicht op de winkeltjes waar toeristen manden en ander vlechtwerk komen kopen waar Gata om bekend staat. Ik kom alleen graag in Gata omdat Boronat, mijn fietsenmaker er zit.
Ze legt me uit dat ze zondag met de fietsclub door de hoofdstraat van Gata reed en opeens terecht kwam in een kleurig kunstwerk. “Art al vent”, kunst in de wind, heet het. Op kerkelijke feestdagen en tijdens processies hangen hier vaak “cobertores” (“spreien”) vanaf de balkons, witte kleden met een afbeelding van de Heilige wiens feestdag het is, mooi afgewerkt met kant. Daardoor hebben de kunstenaars zich blijkbaar laten inspireren en de straat hangt vol, met bijna 100 kleden die vanaf de balkons zacht heen en weer bewegen in de wind. Er zijn hier in de omgeving ´s zomers vaak kunstmanifestaties in de open lucht, meestal van rare beelden. Kunst, ik heb er niks mee. Gelukkig belt de vrouw van de fietsenmaker dat mijn nieuwe hartslagmeter aangekomen is. Dan kunnen we even omlopen om die foto te maken. Ik geef toe, het ziet er best leuk uit. Maar bij de fietsenmaker staan de echt kunstig gemaakte dingen in de etalage.

Woensdagochtend 7.50 uur, 27 augustus 2008.

Alweer veel wolken rond de bergen, het is 18,5 graden. Gisteren kwam de temperatuur toch weer net boven de dertig graden. Gisteravond met John gegeten op het terras van restaurant "La Vall". Het wordt gerund door Engelsen en er komen uitsluitend Engelsen. Een dagmenu in het Spaans is er niet. Dat is trouwens nog best lastig voor ons. Het eten is er uitstekend. De bediening door onervaren Engelse jongeren is hopeloos. Doet mij wel aan Nederland denken.
Agenda: Coll de Rates op fietsen en over Castell de Castells weer terug.
Loesje geniet van de eerste zonnestralen. Waarschijnlijk heeft ze een zware nacht gehad want ze valt op diezelfde plaats in slaap.

Druivenpluk.

Dinsdag 26 augustus 2008.

De druivenpluk in Vall de Pop, de vallei waar wij wonen, is vandaag begonnen. Hier komt geen druivenoogstmachine aan te pas, alles gebeurt handmatig omdat de druivenstruiken hier ongeschikt zijn om machinaal te oogsten. Van de druiven die nu geoogst worden wordt een witte wijn gemaakt die minder alcohol bevat en minder zoet is dan de muskaatwijn, de moscatelwijn. Pas over een week of drie worden de druiven geplukt om de mierzoete dessertwijn te maken. Als ik de plaatselijke krant opensla lees ik dat er een nieuwe therapie is. Goed voor je bloedsomloop. Hup, in een bad met wijn, of chocolade. Zo´n wijnbad lijkt mij wel wat, hoewel de man op de foto er een beetje eenzaam bij zit. Zelf denk ik dat een paar leuke vriendinnen de resultaten van de therapie aanzienlijk zullen verbeteren. Natuurlijk is het toegestaan om af en toen een slokje van het badwater te nemen. Wacht eens, ik heb een briljant idee, we beginnen zelf een wijntherapie. In onze jacuzzi is best ruimte om er met zijn zessen in zitten. “Cokky, als je toch naar het dorp gaat, kan je dan ook wat wijn meebrengen?”

Dinsdagochtend 7.45 uur, 26 augustus 2008.

De toppen van de bergen verdwijnen in dikke wolken, verder is het vrijwel onbewolkt. De temperatuur is gezakt naar 18,1 graden en liep gisteren op tot 29,4 graden.
Agenda: vanavond zijn we door brokkenpiloot John en zijn vrouw uitgenodigd om ergens te gaan eten. Als dank voor de geboden hulp.
Cokky speelt op de kattenbank met Loesje. Loesje is van de bewegende grassprietjes en touwtjes. Als het groter is speelt ze er niet mee.

Verboden medegebrachte etenswaren te nuttigen.

Maandag 25 augustus 2008.

In Nederland hoef je het niet te proberen: je eigen broodje meebrengen naar een bar. Hier is dat heel gewoon. Het is misschien niet de bedoeling is dat je dat als toerist doet, maar in een groep bouwvakkers zijn er altijd wel een paar die hun stokbroodje thuis hebben laten beleggen door moeder de vrouw. Die er liefdevol aluminiumfolie omheen heeft gedraaid. Toch gaat manlief gezellig mee met zijn collega´s naar de bar om samen almuerzo te houden. Natuurlijk is het wel goedkoper: hij hoeft alleen te betalen voor de olijven, de salade, het bier of water en de koffie. De mannen die iedere zaterdag in bar Bon Aire bijeenkomen doen het anders: ze komen net van hun moestuintje vandaan en gaan er lekker voor zitten. Het eerste wat ze doen is José een deel van hun oogst overhandigen: “José, zeg maar tegen je vrouw in de keuken dat ze hier even een lekkere salade van maakt voor ons”. Tomaten, uien en een raar groen krom ding verdwenen richting keuken. Toen het bord salade terugkwam mochten we wel even proeven: dat rare ding is een “Vicossi”, de pepino fino de Alicante, officieel: Cucumis melo flexuosus of slangkomkommer. Op de markt is wel de gewone “pepino” te koop, de groot uitgevallen augurk. De vicossi is veel lekkerder maar laat zich door zijn rare vorm lastiger verhandelen. De enige manier om ze te eten is dus vicossi-planten in de tuin zetten. Dat hebben we gedaan en we hebben er al een paar op. Helaas is de oogst nog net niet groot genoeg om ze mee te nemen naar de bar.

Maandagochtend 7.30 uur, 25 augustus 2008.

Nee hoor, geen mooie zonsopkomst vandaag. De zon komt kleurloos op aan een onbewolkte hemel. Deze foto is van de zonsondergang. Daarvoor moet ik altijd een paar honderd meter lopen omdat wij geen vrij zicht hebben op het westen. Als de hemel niet geheel gekleurd is gebruik ik de telelens. De bergtoppen zijn die van achter het plaatsje Alcalali. Het is 18,2 graden en gisteren was een zonnige dag, de temperatuur liep op tot  29,6 graden.
Agenda: Met de auto van de loodgieter naar de ITV. Daarna naar de dierenarts met Rosa (Koepoes) omdat ze erg moeilijk plast.

Racefietsen.

Zondag 24 augustus 2008.

Ons weekend staat in het teken van het racefietsen. Opstaan als het nog donker is om op tijd in Pedreguer te zijn. Soms vertrekken ze al om 7 uur ´s ochtends, soms om 8 uur. Cokky doet het rustig aan en gaat met de club van Xaló mee, die alleen op zondag fietsen en 60 kilometer vlak, met een uitgebreide “almuerzo” van bijna een uur. Het is ´s ochtends prima fietsweer, gemiddeld zo´n graad of 24, 25. Op sommige plaatsen in de schaduw stond nog een plasje regenwater. Helaas was de neerslag bij ons maar 0,5 mm. Rond een uur of één zijn we weer thuis. Dan doe ik niet veel meer, het waren best twee vermoeiende tochten van in totaal 247 kilometer. Vermoeiend omdat René mij maar blijft uitdagen tot wedstrijdjes wie eerst op een top is. Vandaag begon het al bij het viaduct over de autosnelweg de AP7. Terwijl ik mij had voorgenomen om hieraan niet mee te doen kan ik mij steeds niet inhouden. Vooral als Vicente mij nog eens aanmoedigt, “aanvallen, op deze heling kan je hem wel hebben.” Natuurlijk wint de dertigjarige iedere keer maar soms is het met moeite. Het blijft leuk om met de mannen te fietsen door het prachtige achterland van de Costa Blanca. Ieder keer oefen ik natuurlijk niet alleen mijn beenspieren maar ook mijn Spaans en Valenciaans.”Edwin, ataque!”

Spanje 1984.

Zaterdag 23 augustus 2008.

 

Spanje is veranderd, dat weet ik wel maar bij het inscannen van onze oude diaseries wordt je nog eens met de neus op de feiten gedrukt. In 1984 gingen wij voor het eerst naar Spanje. Niet omdat het ons zo´n aantrekkelijk land leek maar om een emmer Alabastine antivocht verf te brengen bij een tante van Aurora. Aangezien haar man, Mart de Ruyter, de koffietent in de duinen waar ik werkte uitbaatte was het contact ontstaan en na een vakantiecursus Spaans gingen we op weg naar Mirones, een klein plaatsje in de bergen bij Santander. Langdurige grenscontrole, de peseta´s, Guardia Civil met hun bijzondere hoofddeksels, ploegen met muildieren, de smalle weggetjes, zijn verdwenen. Het was mij niet eens opgevallen maar de Spaanse Osbornestier is tegenwoordig geheel zwart geschilderd omdat er geen reclame langs de autosnelwegen meer gemaakt mag worden. Er is veel romantiek verdwenen maar wat is het gemakkelijk geworden om in Spanje te wonen. Eén uurtje wereldomroep is vervangen door 24 uur satelliet tv, inclusief alle regiozenders en met de snelle internetverbinding komen we soms weken niet meer op het postkantoor. Gelukkig hebben de Spanjaarden grote moeite met het leren van Engels, daardoor blijft het nog net een beetje als het buitenland aanvoelen.

Zaterdagochtend 8.23 uur, 23 augustus 2008.

Het is een beetje bewolkt. Gisteren was een bewolkte dag met 2 druppels regen, de temperatuur steeg tot 30,6 graden.
Agenda: fietsen met de club van Pedreguer. Cokky heeft me een bord lekkere verse tomatensoep uit eigen tuin beloofd als ik terugkom. Nu maar hopen dat er balletjes in zitten.

Woonplek.

Vrijdag 22 augustus 2008.

“Die grote boom moet weg”, zegt de vrouw tegen mij. Ik zaag graag bomen om maar dit is een gezonde, mooie boom. Het zou duizenden euro´s kosten om zoiets te laten planten. Wat ik ook niet goed begrijp is dat als ze hier nog maar drie dagen wonen al kunnen beslissen dat die boom weg moet. Ik adviseer om een jaar te wachten en dan te beslissen of hij echt in de weg staat. Misschien biedt hij in de winter wel beschutting tegen de koude noordenwind. En kan je er in de zomer lekker onder zitten en weg is weg. Sommige mensen doen langer over het uitzoeken van een elektrische tandenborstel dan over het kopen van een huis. Eigenlijk zou je daar ook eerst een jaar in moeten wonen. Wij kochten ons huis in april, een moment opname. Dit is een goede plek, doet u ons dit huis maar. Dat kan ook fout gaan. Kennissen kochten in de buurt van Murcia in de winter een huisje in een leuk geitenkeuteldorpje. Maar zo gauw het warmer werd zorgde de romantische schaapskudde voor een enorme vliegenplaag die maanden duurt. Daarom hebben ze een kooi van gaas over hun terras gebouwd waar je vliegvrij kunt zitten. Dit jaar zijn er hier nauwelijks vliegen, alleen Burma, het paard van de buren, heeft er last van. Maar daar is iets op gevonden, er komt geen vlieg meer in de buurt van zijn ogen.

Vrijdagochtend 7.30 uur, 22 augustus 2008.

Er zit maar weinig verandering in het weer. Het is nog steeds zomer. De temperaturen zijn wel iets aan het dalen. Gisteren werd door de bewolking in de ochtend de 30 graden niet meer bereikt, 28,8 graden was wel genoeg. Het is nu 17,6 graden. Goed weer om de tuin van Juan te gaan doen.
De vijgen zijn rijp. Er zijn twee soorten, met blanke vruchten en met donkere vruchten. Ze zijn niet allemaal gelijk rijp. Je kan steeds weer naar de boom om er rijpe vruchten af te halen.

De bron van Teulada.

Donderdag 21 augustus 2008.

“Nee, je moet mij niet op de foto zetten, ik ben te oud voor een foto”, zegt de vrouw bij de bron van Teulada. Samen met haar man vult ze tientallen plastic waterflessen van 5 liter. Regelmatig maken wij ook een ritje naar een bron om water te halen. Het leidingwater is meestal niet lekker en het bronwater is erg goed. Nederlanders die voor het eerst meemaken dat we tijdens een fietstocht stoppen om de bidons bij te vullen vinden dit soms vreemd. “De Spanjaarden stopten, en dronken water dat zo uit de bergen kwam lopen.” Ik ben er zo aan gewend dat ik het weer vreemd vind dat zij het vreemd vinden. Maar het is wel logisch, in Nederland zijn geen bronnen langs de kant van de weg. Haast al het bronwater hier is van prima kwaliteit. Soms staat erbij dat het niet drinkbaar is, “no potable” maar even vragen aan een plaatselijke bewoner is meestal voldoende om te weten dat het water prima is maar niet behandeld met chloor. De gemeente wil geen risico nemen en plaatst dan zo´n soort bordje.
Er zijn grote verschillen, sommige stromen “pronto”, met een flinke straal en bij andere ben je een aardig tijdje zoet. Niet dat het erg is, het zijn allemaal prettige koele plaatsen met veelal schaduwrijke bomen. “Is dit goed water”, vraag ik aan de vrouw. Ze knikt en doet haar bril af. “Hoe oud schat je mij?” Ze heeft niet erg veel rimpels en ik schat haar een jaar of 63. “Fout, ik ben al 70 en dat ik er nog zo jong uitzie komt door dit bronwater.” Goedgekeurd dus. Volgende keer gaan we hier tanken, eens kijken of mijn kraaienpootjes ook verdwijnen.

Donderdagochtend 7.30 uur, 21 augustus 2008.

Net als gisterochtend hangen er wolken op de bergen. Het is niet erg afgekoeld, 20,2 graden is de minimumtemperatuur. Het bleef gisteren net onder de 30 graden. Heel af en toen kwam er een wolk voor de zon. Het duurt nu al tot 7.36 uur voordat de zon boven de berg komt.
Agenda: leeg. "Cokky, gaan we nog wat leuks doen?"

Brokkenpiloot.

Woensdag 20 augustus 2008.

Als we samen gaan fietsen, fietsen we niet samen. We nemen iedere een andere route, Cokky een beetje korter dan ik. We spreken af in een bar niet ver van huis, houden samen almuerzo en meestal fietsen we dan wel samen naar huis. Waar spreken we af vandaag? Castell de Castells? Nee, vandaag niet. Facheca? Nee, ook niet, het is woensdag en dan komen we daar John natuurlijk tegen. Die is tegen de 70, erg vriendelijk maar we hebben vandaag geen zin in hem. Hij heeft in zijn jeugd wedstrijden gefietst, hij is nog steeds erg sterk maar het is een beetje een brokkenpiloot. Dus spreken we af in Parcent, in onze favoriete bar met de mooie blauwe tegeltjes. “Wat gaan we verder doen vandaag?” vraagt Cokky nog. Nou, niks. Na de almuerzo rijden we terug naar Xaló maar net buiten Parcent worden we tegen gehouden. Er is een ongeluk gebeurd. We zien een fiets op een motorkap en een wielrenner op de weg. Het is John. De ambulance is al onderweg en een kwartier later wordt hij naar het ziekenhuis in Denia gebracht. Zijn vrouw heeft geen rijbewijs dus die halen we op en brengen haar ook naar Denia. Om 4 uur mogen we hem weer meenemen: hij heeft niks gebroken. Dus zo hadden we toch nog wat te doen vandaag, we kwamen John toch tegen en we hebben nog een goede daad verricht ook.

Woensdagochtend 7.30 uur, 20 augustus 2008.

Het is vrijwel onbewolkt maar de toppen van de bergen proberen de wolken vast te houden. Er is geen dauw en het is 22,5 graden. Gisteren was de maximumtemperatuur 30,2 graden bij veel zon en heel af en toen een wolk.
Agenda: De 626 meter hoge Coll de Rates over fietsen (zie foto) en via  Castell de Castells naar Parcent voor de Almuerzo. Daar heb ik met Cokky afgesproken om 10.00 uur. Dus opschieten nu.

Feest moe.

Dinsdag 19 augustus 2008.

 

“Hé Edwin, waar is je fototoestel?” Ja hoor eens, in bijna twee weken feesten hebben we honderden foto´s genomen en we hebben urenlang achter de computer gezeten om alles te selecteren en indien nodig te bewerken. Dus ik ben het even zat. Ik wil ook wel eens een keer de deur uit zónder camera. Het vuurwerk van een paar dagen geleden heb ik bekeken, rechtstreeks, niet door de lens heen. Toch is het niet lang vol te houden, ik kan nog makkelijker zonder Cokky over straat dan zonder camera. “Edwin, vandaag is het optocht in Lliber”. Ja, ik weet het, maar ik ben een beetje feest-moe. De processies ´s avonds in Lliber zijn mooi maar het is me nog nooit gelukt om er een goede foto van te maken. De optocht is de beste gelegenheid om portretten te maken en er doen een paar bekenden mee, dus vooruit maar weer. Paula poseert gewillig maar de achtergrond was een beetje storend, dus maar weer even gephotoshopt. Vanavond “discomovil”, dat wil zeggen dat we met de ramen dicht moeten slapen. Dan nog drie dagen stiertjes en dan zijn de feesten in Lliber ook weer afgelopen. Eindelijk rust.

Dinsdagochtend 7.45 uur. 19 augustus 2008.

Pablo heeft gelijk, de warmste periode in Spanje is van 15 juli tot 15 augustus, het is nu een stuk minder warm. ´s Nachts koelt het steeds flink af, de temperatuur is gezakt naar 15,5 graden. Het is onbewolkt. Gisteren liep het kwik op tot 30,4 graden bij een aangename luchtvochtigheid van 42%.
Agenda: leeg.
De Johannesbroodboom laat zijn peulen vallen. Zoals altijd zitten er weer veel aan. Eind oktober gaan we ze verzamelen. O nee, dan zijn wij in Nederland, begin november gaan we ze dus rapen. In de natuur steekt het niet op een paar dagen. Ach, bij ons eigenlijk ook niet.

De fles op tafel.

Maandag 18 augustus 2008.

Bezweet gaan we buiten aan een tafeltje bij een bar zitten. De fietsen staan in de schaduw van een kromme dennenboom en wij zitten onder een parasol. “Wat willen jullie gebruiken”, vraagt de eigenaar. “Coca Cola, por favor”, doe maar een fles van een liter. Even later zet hij een literfles Cola neer en twee glazen met ijsblokjes erin. In Nederland is dit ondenkbaar. Als we in oktober in Nederland zijn trap ik er niet meer in. Op een terras een Cola bestellen en dan een klein glaasje Cola krijgen met twee ijsblokken erin. Goed er drijft dan meestal ook nog een stukje citroen in maar als fietser heb je behoefte aan veel vocht. Ik kan wel vijf van zulke glaasjes op. Maar daar aan kan je beter niet toegeven. Niet alleen zijn er literflessen Cola maar ook literflessen bier en altijd anderhalve liter flessen water te koop. Als we met de fietsclub ergens hebben gegeten bestellen we altijd vrij veel van die flessen water, want alle bidons worden dan direct bijgevuld. Dan hoeven we onderweg niet meer bij een bron te stoppen. De rekening valt altijd mee. Is er wijn, bier en water over dan neem je uitsluitend de fles water mee. Laatst trok een Engels echtpaar de aandacht van de aanwezige Spanjaarden door het water te laten staan maar de kurk op de half lege wijnfles te drukken en die mee te nemen. Zie je wel, allemaal alcoholisten die Engelsen.

Maandagochtend 7.30 uur, 18 augustus 2008.

Onbewolkt, 16,4 graden. Gisteren kwamen er ´s middags wel wat wolken. Het werd niet echt heet. De maximumtemperatuur liep op tot 30,3 graden.
Gisteravond belden de Spanjaarden vanuit Volendam. "Zulke mooie huisjes en nog geen regen gehad." Grote hilariteit op de achtergrond. "Nee, al drie dagen regen maar heerlijk geslapen, lekker koud ´s nachts." Nu gaan ze twee dagen naar Amsterdam.
Agenda: op de motor naar de N332 om zaden te verzamelen van de Teunisbloem. Toen ik gisteren daarlangs fietste zag ik een heel veld Teunisbloemen staan.
Cokky: "O, het is zo heerlijk buiten, ik kan zo genieten als ik ´s ochtends door de moestuin loop." Het klopt, een heleboel planten groeien goed. De meloentjes groeien als kool. Volgend jaar ook eens kool proberen. 

Veldsprinkhaan.

Zondag 17 augustus 2008.

Het is droog, de laatste keer dat het heeft geregend ben ik bijna vergeten, ergens begin juni, denk ik. Het gras is geel en door, alleen de bomen en de vele druivenstruiken zorgen ervoor dat de vallei een groen aanzien houdt. Vlinders en spinnen zijn er nu nauwelijks, alleen een veldsprinkhaan kwam Cokky tegen bij het verzamelen van de stokrooszaden. Door zijn schutkleur is hij normaal bijna onzichtbaar. Het wachten is op de eerste flinke regenbui, meestal vallen de eerste buien wel eind augustus begin september. Niet een klein buitje hebben we nodig maar zo´n lekker vette dikke regenbui of onweersbui die vier uur duurt en zo´n 40 of 50 mm levensbrengend water over het uitgedroogde land uitstort. Vanaf het overdekte terras gaan we dan zitten te genieten van de regen, de koelte en die lekkere geur die bij regen hoort. Binnen een week na de regen ontkiemen er dan allerlei plantjes en begint het voorjaar weer. Pas over 16 dagen wordt er regen voorspeld, op 2 september. Ik ben benieuwd of zo´n langetermijnvoorspelling uitkomt. Voorlopig moeten we nog even geduld hebben en moet u het met deze lelijkerd doen.

Zondagochtend 7.00 uur, 17 augustus 2008.

Een beetje laat dit log. Ik had nog wel tijd om foto´s te maken maar niet meer om te loggen. Om 7.30 uur moet ik op de fiets zitten anders ben ik niet om 8.00 uur in Pedreguer om met de club te fietsen. Het probleem is dat de zon steeds later boven de bergen komt. Aan de westkant ging de maan net achter bergen om 6.59 uur. Vijf minuten later kleurde de opkomende zon de hemel. Pas om 8.30 uur komt de zon boven de bergen. Het was fris, slechts 15.7 graden. Vandaag en gisteren liep de temperatuur op tot 31 graden.

Slangen in Spanje

Zaterdag 16 augustus 2008.

Ongelofelijk lange slangen zie ik regelmatig doodgereden op het asfalt liggen. Een enkele keer lukt het mij om een levende te zien die snel wegkruipt in de berm als ik op de fiets er aan kom. Zelf ben ik niet zo´n held met slangen. Ondanks alle voorlichting over deze reptielen heb ik er niets mee. Natuurlijk vind ik het wel zielig als er één zwaar gewond op de weg kronkelt. Het slaat eigenlijk nergens op om bang te zijn voor slangen. De slangen zelf zijn nog veel banger voor mensen, het is zelfs moeilijk om een slang te vinden. In Spanje komen nauwelijks giftige slangen voor. Net als in Nederland komen hier adders voor die giftig zijn maar die zijn ook hier vrij zeldzaam. Zolang wij hier wonen heb ik er nog nooit een gezien. De rest van de slangen is niet giftig. De hagedisslang zien we hier regelmatig. Hij is best indrukwekkend en kan wel 2 meter lang worden. Een keer passeerde ik deze slang op de fiets terwijl zijn vluchtweg versperd werd door een betonwand. Dan richt hij zich op alsof hij wil aanvallen. Volgens de Wikepedia is hij wel giftig maar is zijn bek ongeschikt om mensen te bijten. Toch snel maar even uitgeweken, je weet maar nooit. Nee, geef mij dan alleen maar zijn vel. Nadat ik het vel al twee dagen in de bosjes had zien liggen durfde ik het te pakken voor de foto. Ik wilde het risico niet lopen om de huid op te pakken met de eigenaar er nog in.

Vrijdagavond 20.45 uur, 15 augustus 2008.

Vandaag was een supermooie dag. Het voelde veel koeler aan dan gisteren maar het scheelde bijna niets. De temperatuur liep op tot 29,8 graden en gisteren tot 30,4 graden. Wat wel verschilde was de luchtvochtigheid en die is eigenlijk veel belangrijker dan de temperatuur. Vandaar dat ik het ook regelmatig vermeld. De luchtvochtigheid was gisteren zo rond de 70%, dat is hoog, het voelt klam aan. Lekker zitten en niet te veel doen is mijn advies. Vandaag was de luchtvochtigheid bijna de gehele dag rond de 34%. Dan is het aangenaam en je kunt van alles doen zonder echt veel te zweten. De hemel was intens blauw en je kon kilometers ver weg kijken.

Te laat.

 Vrijdag 15 augustus 2008.

Keurig om 8.00 uur ben ik bij het postkantoor van Pedreguer. “Nadie”, niemand staat te wachten om te gaan fietsen. Toch staat er voor vandaag, een nationale feestdag in Spanje, een route in het boekje. Nou ja, er zijn 8 leden naar Segovia om daar de tourtocht “Pedro Delgado” te fietsen, misschien dat de rest geen zin heeft gehad? Dan maar alleen een stukje fietsen. Al gauw kom ik de club van Xaló (Jalón) tegen, Paco en Cokky, meer zijn er niet. Een paar clubleden zijn met drie campers op vakantie in Nederland. Na al onze verhalen wilden ze Nederland wel eens zien. “Ja hoor, augustus is meestal een goede maand om Nederland te bekijken.” Hopelijk is het weer niet al te slecht. “Maak je maar geen zorgen, vakantie is altijd leuk”, zegt Paco. We houden almuerzo in onze woonplaats Xaló, op het moment dat we de bar uitgaan, passeren er 10 man van Pedreguer. Ze zijn al om half acht vertrokken. Cokky en Paco gaan naar huis en ik fiets nog even met de mannen de Bernia op. Nee, niet vanuit Xaló, dat is te gemakkelijk. Vanaf Pinos, de andere kant, is veel zwaarder. Dat klopt, altijd bereik je de maximale hartslag op die klerehelling, rustig omhoog kan niet, anders kom je niet boven. In Xaló ga ik naar huis en de andere leden naar Pedreguer. “Hasta mañana”, ja tot morgen, wel op tijd komen. “Je kunt ook op internet kijken of heb je dat niet”, zegt Manolo met een gemeen lachje. Ja, de Spanjaarden worden snel moderner, verre vakantie´s en internet, hopelijk houden ze nog tijd over om te fietsen.

Marjal Font Salada.

Donderdag 14 augustus 2008.

“We gaan vandaag eten in Font Salada” zeg ik tegen Carmen. Ze kijkt me vragend aan. Nooit van gehoord. Nee, dan kan kloppen, wij hebben het vorig jaar tijdens het fietsen min of meer toevallig ontdekt. De eerste keer dat we lazen dat je in Pego tochten in een bootje kunt maken waren we heel verbaasd. Inmiddels weten we dat er een waterrijk natuurgebied ligt tussen Pego en Oliva: de Marjal. Van oorsprong een delta, is het door de Moren aangepast tot een gebied om rijst te verbouwen. Kanalen en watergoten doorsnijden nu het bijna 1300 hectare grote parque Natural. Het is een aantrekkelijk gebied voor watervogels, en er komen bijzondere vissen (de “samaruc”) en planten voor. Er wordt nog steeds rijst verbouwd, op ecologische wijze. De rijst die hier groeit, is speciaal geschikt voor de paella. Zoals elk goed natuurgebied is er ook een “uitspanning”. Bij Font Salada, een plek waar mineraalrijk water uit de grond omhoog borrelt waar je in kunt zwemmen, is een aangenaam terras. Onder de parasols smaakt het bier uitstekend en in gezelschap van Marc en Ann genieten we van een aangename maaltijd. “Mijn huid voelt als nieuw”, zegt de vrouw aan het tafeltje naast ons na het zwemmen. Het is waar, het ziltige water voelt heerlijk aan. Het was een echt vakantiedagje. Volgende keer moeten we toch ook eens zo´n boottochtje gaan maken. Mocht ik heimwee krijgen naar Nederland gaan we ook eens de vaarexcursie met de boswachter maken door de met riet omgeven sloten. Natuurlijk wel even wachten tot het stormt en een beetje regent.

Donderdagochtend 7.30 uur, 14 augustus 2008.

Zwaarbewolkt, de toppen van de bergen steken in een dikke, vochtige deken van grijze wolken. Helaas wil het maar niet regenen in ons dal. Eén dal verder, bij Pego, viel er gisteren een mals regentje. Het is wel lekker afgekoeld, gisteren was de maximumtemperatuur slechts 27,9 graden.
Agenda: Uit eten met Marc en Ann, ergens in de buurt van Pego.
Afgelopen maandag de eerste muskaatdruiven gegeten. Voor de Spanjaarden heten ze "moscatel". Muskaat is een van de oudste druivenrassen. Over een maand worden ze pas geoogst om er de mierzoete dessertwijn van te maken, waar de bodega in Xaló beroemd om is.

Vallende sterren.

Woensdagochtend 7.00 uur, 13 augustus 2008.

“Heb je de voordeur op slot gedaan”, vraag ik aan Cokky. “Nee, die staat open”. Ze stapt toch maar uit bed en sluit de deur. “De sleutel ligt op de terrastafel, voor als je naar de WC moet vannacht”. Het blijft een beetje wennen om buiten te slapen maar het is gewoon koeler en we kunnen de vallende sterren goed zien. Al ruim een uur hadden we vanaf de zonnebedden naar de heldere sterrenhemel gestaard zonder een vallende ster te zien. Tegen twaalf uur kreeg ik slaap, binnen is het dik 27 graden, buiten is het lekker. “Kom op, we zetten het bed buiten, kunnen we heel romantisch de vallende sterren zien en het is lekker koel”. Rond 7 uur word ik wakker. De zon komt op aan een wolkenloze hemel en poes Loesje ligt aan het voeteneind. Cokky heeft 6 vallende sterren gezien, zegt ze trots. Ik heb niets gezien. Zo gauw ik in bed lag sliep ik en volgens Cokky snurkte ik, heel romantisch.

Even naar de zee.

Dinsdag 12 augustus 2008.

“Hier betaal je het uitzicht.” Die wijze woorden van een makelaar komen bij mij op als ik € 3,60 voor twee biertjes afreken. Maar het uitzicht is geweldig. De Middellandse zee is azuurblauw en 28 graden warm. Er staat een klein beetje wind, precies genoeg om het niet te heet te krijgen. Het is wel warm vandaag, na 10.00 uur moet je gewoon lekker blijven zitten, met een boek en een drankje. Je gaat af en toe de lauwe zee in, meer moet je eigenlijk niet doen tot de zon weer onder is. De meeste mensen doen dat ook, haast alle Spanjaarden hebben nu vakantie. Wat opvalt zijn de vele Fransen die hier de Spaanse kust opzoeken. Nu lijkt de streek tussen Denia en Moiraira ook vreselijk veel op de Cote d’ Azur. De geurende pijnbomen, de steile kust met af en toen een verborgen strandje. Rond twee uur zijn we weer vlak bij huis en eten wij in restaurant Manolo in Senija. Lekker bij de airco. Eén van de restaurants met de beste prijs/kwaliteit verhouding. Liter bier erbij en na de “pan de calatrava”, één van mijn favoriete toetjes, natuurlijk een carajillo toe. De rekening is 18 euro. Voor vijftig euro meer hadden we natuurlijk in restaurante “Mena” kunnen blijven zitten maar zoiets deden we alleen maar toen we nog in Nederland woonden en na weken van regen en wind eindelijk in de zon aan de Middellandse zee zaten. Dan betaal je graag voor het uitzicht en het mooie weer. Niet waar Marc?

Dinsdagochtend 7.00 uur, 12 augustus 2008.

Geen mooie zonsopkomst, de wolken van gisteravond zijn weg het dus onbewolkt en afgekoeld naar 18,6 graden. Gisteren was een warme dag met een maxium van 33,8 graden. (45% luchtvochtigheid)
Agenda: Heleboel kleine dingetjes. We gaan naar de Mercadona supermarkt en naar Toni, de secretaris van de fietsclub. Tijdens een trainingstocht met zijn zoon is hij gevallen en heeft een heup gebroken. Nu is hij weer thuis in Pedreguer. Daarna gaan we wat zaden van de Teunisbloem verzamelen. O ja, en naar fietsenmaker Boronat die nu terug is van vakantie met mijn kapotte Durace wiel.
Buurkat Karel is vanmorgen lekker meegewandeld. Hij kan tegen de zon inkijken. Voor Oscar met zijn blauwe ogen is dat onmogelijk. Hij knijpt ze dicht tot zeer kleine spleetjes.

Maandagavond 21.00 uur, 11 augustus 2008.

Ik ben het stierengedoe ook zat. Het stieren pesten is eigenlijk uit de tijd, vind ik. In Xaló is de laatste avond van de feesten. Maar geen nood die in Lliber beginnen over drie dagen. Je raadt het zeker al, met stieren in de straten!
Voor iedereen die de stieren en feesten zat is hierbij de spectaculaire zonsondergang van vanavond.

Stieren in de straten.

Maandag 11 augustus 2008.

“Hoe doet de stier dan?” vraagt Rocio aan haar 15 maanden oude dochtertje. “Mweuh”, en met haar handen imiteert ze de horens en prikt het kindje in haar buik. “Nee Vera, we mogen het plein niet op, want daar zijn de stieren en die zijn erg gevaarlijk”. Van kleins af aan worden de Spaanse kinderen bang gemaakt voor de stieren. En terecht, want zo´n vechtstier is niet te vergelijken met de koeien en stieren die we in Nederland gewend zijn. Zelfs de jongste stiertjes die op het plein losgelaten worden spelen graag en kunnen flink aanvallen zodra ze uitgedaagd worden. Kinderen onder de 16 mogen niet op het plein, alleen veilig bovenop de “cadafals” en er wordt streng op gecontroleerd. Vanavond om 7 uur wordt voor de laatste keer de vuurpijl afgeschoten als teken dat de stieren losgelaten worden. Iedereen zoekt een veilig heenkomen achter de dikke ijzeren staven die zijn aangebracht op het plein en dan gaat het weer beginnen: de dapperste mannen wagen zich een stukje buiten de hekken en de jongens met het meeste lef hebben een rode lap of oud shirt uit de kast gepakt en proberen de stier achter zich aan te krijgen of op het platform te lokken. Twee ambulances staan klaar om de hoek en er lopen een hoop mannen rond van de verschillende fokkerijen die de stier kunnen afleiden wanneer dat het nodig is. Snelheid, ontzag voor de stier en geluk hebben de jongens nodig die zich in de arena wagen. Er is nog geen bloed gevloeid dit jaar maar dat komt omdat de scherpe punt van de horens afgevijld is. Eén lefgozer hinkt vandaag door het dorp, als bewijs van het feit dat stieren écht gevaarlijk kunnen zijn.

Maandagochtend 7.30 uur, 11 augustus 2008.

Vrijwel onbewolkt, het is 17,4 graden en windstil. Gisteren was een onbewolkte dag. De temperatuur liep op tot 31,8 graden (luchtvochtigheid 53%). We kwamen nog door Denia fietsen. De stranden en parkeerplaatsen waren erg vol. Dit is dan ook de drukste tijd van het jaar.
Agenda: wat klusjes in de tuin doen.
Cokky heeft tomaten geplukt.

We hebben er 100.000.

Zondag 10 augustus 2008.

We maken het weblog in ieder geval niet voor niets, vandaag zijn we de 100.000 pageviews gepasseerd. Vorige week zaterdag was de drukste dag tot nu toe met 666 bekeken pagina´s door 377 verschillende personen. Via ons weblog proberen veel mensen informatie te krijgen over Spanje en wonen in Spanje. Ook rentenieren is een veel gezochte term. Als we mail krijgen beantwoorden we deze altijd zo goed mogelijk. Dat is leuk om te doen, mensen die in september druiven willen komen plukken, die met mij willen fietsen, die vragen of ik ze van het vliegveld wil halen, die willen weten waar je de beste paella kunt eten en of we toevallig een goede loodgieter als kennis hebben. Ook krijgen we veel reactie´s van mensen die hier al een tweede huis hebben. Mijn Spaanse fietsenmaker doet regelmatig een verwoede poging om te lezen wat ik over hem heb geschreven. De Spanjaarden kijken echter de foto´s en halen hun schouders eens op bij het zien van het onbegrijpelijke Nederlands. In mei kreeg ik even een soort mediahype gevoel zoals vroeger soms bij Staatsbosbeheer kon ontstaan. NRC noemde ons weblog in de economie bijlage en de NOT/Teleac mailde ons om mee te doen met het programma, “Op zijn Spaans” Dit ging echter niet door. Wel reist er eind deze maand een documentairemaker naar ons toe, die bezig is met het onderwerp pensioen en 6 totaal verschillende situatie´s zoekt over pensioenen. Negen jaar geleden stopten we met werken en veel mensen dachten dat we ons werk enorm zouden missen. Die kan ik geruststellen want na 17 maanden weblog moet ik zorgen dat ik niet overwerkt raak.

Zondagochtend 7.49 uur, 10 augustus 2008.

Gisteren werd het 30,2 graden, vannacht is het afgekoeld tot 18,2. Het wordt weer een zonnige, hete dag vandaag.
Agenda: fietsen, maar niet met de club van Xaló, die liggen allemaal nog te slapen. Het stiertjes plagen begint iedere dag om zeven uur ´s avonds en met een onderbreking om een uur of tien voor de maaltijd gaat het door tot een uur of drie ´s nachts. Manolo begon al vroeg gisteren, tegen een koe.

Watermeloen.

Zaterdag 9 augustus 2008.

Met diezelfde verlangende blik als de nieuwe Trek Madone bij mijn in Nederland werkende vriend opwekt, drentelt Cokky nu al weken om haar twee watermeloenen heen.
“Kijk eens hoe hard deze plant groeit. Het is een watermeloen geënt op een pompoen. Juan had er vorig jaar ook zo´n plant, en zijn zwaarste watermeloen woog wel 32 kilo”. Waarom zouden we een watermeloen willen van 32 kilo? Dat krijgen we toch nooit op?
Net als mijn vriend heeft ze moeite met wachten. Wachten als je iets erg graag wilt hebben valt natuurlijk niet mee. Vaak probeer ik ze uit te leggen dat iets zien groeien, of het nu geld is of een watermeloen ook leuk is. Maar het helpt niet, er moet geoogst worden.Twee weken geleden plukte Cokky onverwacht één van haar drie watermeloenen af. Ineens lag hij op het aanrechtblad. Veel te klein en te groen natuurlijk. Ze had zich niet meer kunnen inhouden. “Op de markt heb ik ook zulke kleine en groene zien liggen, hij is echt wel goed”. Ik ben verstandig geworden en ga er niet meer tegen in, het zijn haar meloenen, maar ik moet ze wel eten. Cokky is het niet erg eens met mijn voorkeur voor grote stukken vlees, pizza´s en pannenkoeken. Ja, watermeloen is gezond en er zitten weinig calorieën in. Als ik de  onrijpe vrucht geserveerd krijg eet ik manmoedig een stukje op. Gelukkig gaat de rest  de vuilnisbak in. De volgende dag lees ik op internet: “Mannen die een oppepper in hun seksleven nodig hebben, moeten watermeloenen eten. Die blijken een stof te bevatten die hetzelfde werkt als Viagra.” O, vandaar dus die vroegtijdige actie van Cokky. Sorry Cokky, maar mannen die een oppepper in hun seksleven nodig hebben, moeten geen 120 kilometer door de bergen fietsen, zoals vandaag. Misschien dat een grote biefstuk helpt?

Zaterdagochtend 8.43 uur, 9 augustus 2008.

Gisteren werd het 31,1 graden en het was bewolkt, nu schijnt de zon weer. Het is niet erg afgekoeld, tot 21,8 graden.
Agenda: fietsen met de club van Pedreguer en misschien vanavond even naar het dorp, "Bous al carrer" kijken, stiertjes in de straten.

Paella maken.

Vrijdag 8 augustus 2008.  Klik hier voor een recept.

Koken voor een man of 20 valt niet mee maar hier in Valencia hebben ze daar een goede oplossing voor gevonden: de paella. Een éénpansgerecht, met betrekkelijk weinig ingrediënten en een heel flexibel recept, bijna iedereen lust het en je schept gewoon heen om de dingen die je niet lekker vindt. In iedere familie is er wel iemand die het goed kan en op zon- en feestdagen wordt dan ook de gasfles aangesloten op de paellabrander en dan kan het feest beginnen. Ook tijdens de feesten wordt er paella gemaakt: de Festeros hebben de ingrediënten geregeld en zijn gratis. Iedere Spanjaard heeft zo zijn eigen methode. Het vlees (kip, varken etc., maar mét bot!) wordt eerst gebakken in veel olijfolie, de één haalt het uit de pan om de groenten en rijst aan te bakken, de ander weer niet. Als alles voldoende gebakken is gaat het water en de tomaten erbij (of bouillon). Drie keer zoveel water als rijst maar als het waait waardoor het gas minder hard brandt wordt er soms besloten minder water bij te doen. Even proeven of het zout genoeg is en dan nog wat extra dingen erdoor doen zoals kikkererwten en dan is het afwachten tot alles gaar is. Niet meer roeren, en als het goed is, is de rijst gaar als alle vloeistof is opgenomen. Dan is het een kwestie van ruiken en luisteren (licht geknisper moet je horen) om het exacte moment van opdienen te bepalen. De lekkerste paella is dun en héél licht aangebakken. Als het past, neemt iedereen plaats rond de pan en wordt er met lepels rechtstreeks uit de pan gegeten. Dat scheelt weer afwas en dat is prettig want het nadeel van paella eten is het schoonmaken van de pan, die daarna zorgvuldig met olijfolie ingevet moet worden anders gaat hij roesten.

Vrijdagochtend 7.30 uur, 8 augustus 2008.

Heel veel mooie, dikke wolken trekken over de vallei en botsen tegen de hoogste toppen van de bergen. Leuk, want je kunt precies zien hoe hoog ze hangen, naar schatting 100 meter boven Coll de Rates. Dus op zo´n 750 meter hoogte. Door de bewolking is het warm gebleven, 24 graden. Gisteren was de warmste dag van dit jaar met 35,6 graden als maximumtemperatuur. Gelukkig was de luchtvochtigheid maar 35%. Hé, nu regent het! En de zon schijnt. O, het is alweer droog.
Agenda: tuin van Juan doen. Almuerzo in bar Juan´s.

Oscar en Cokky tijdens de ochtendwandeling.

Vakantie.

Donderdag 7 augustus 2008.

“Grote kinderen, grote zorgen”. Ja, en hoe meer auto´s, hoe meer problemen. De Opel Sintra staat al twee weken in de garage van Juanjo in afwachting van het einde van de vakantie. In een koplamp van de Volvo zit een gat, waarschijnlijk hebben spelende kinderen met stenen lopen gooien in Benirrama. En de vloermatten van de Landrover waren ook al zeiknat vanmorgen. Nu had ik hem net gewassen dus ik dacht al dat er ook een lek zat, net als bij de Sintra. Maar toen ik onder de auto ging liggen lekte er olie en ik ontdekte een gat op een plek in het cardan waar een bout in zou moeten zitten. Nu hebben we drie auto´s en ze zijn allemaal meer of minder kapot. Juanjo was gisteren wel met water bezig maar niet in zijn garage. Samen met zijn vrouw en nog honderd anderen trokken ze door de straten van Xaló om nat gegooid te worden vanaf de balkons. Daar kunnen we even geen beroep op doen. Maar gelukkig zijn er ook nog mensen die wel doorwerken in vakantietijd en nog geen uur na ons telefoontje staat fietsmaat en automonteur Gareth al op de stoep. Hij ziet meteen wat er aan de hand is. Verstopte afvoer van de airco, vandaar al dat water binnen. Dat gat is voor een bout die je erin moet draaien als je door een rivier gaat rijden en die olie komt uit een losgeschoten slangklem. Even de afvoer van de airco doorprikken en de slangklem vastzetten, klaar. Mooi, weer een zorg minder. Soms vind ik dat we hier teveel Engelsen hebben maar voor de Landrover is er niets beter dan onze “British Mobile Mechanic.”

Donderdagochtend 7.00 uur, 7 augustus 2008.

Pas om 7.20 uur komt de zon op boven de bergen aan een onbewolkte hemel. De ochtenden zijn fantastisch, er is geen wind, het is koel, 17,2 graden en het is stil. Ver weg loeit een stier, die worden vandaag door de smalle straten van het dorp naar het plein gejaagd. Gisteren was een warme dag, met 33,7 graden als maxium. De luchtvochtigheid is dan 44%.
Agenda: Leeg.

Klopt Marc, vier uur lang woedde er een bosbrand op de plaats van deze foto. De bosbrandweer is hier vreselijk goed georganiseerd. De brand werd bestreden met drie blushelikopters en één blusvliegtuig die water uit de zee heeft gehaald. Op de grond natuurlijk ook het nodige personeel. In vier uur tijd was de brand uit. Dat is knap want het heeft al vijf weken niet geregend en er stond een lekker windje.

Policia Local.

Woensdag 6 augustus 2008.

Bijna iedere keer als we naar de feesten in het dorp gaan kom ik haar tegen. Ze doet haar plicht en houdt het feestgedruis in de gaten. Paraat om in te grijpen bij kleine en grote overtredingen, altijd oplettend. Onze lange tafel staat onder de lommerrijke bomen tegenover de wijncoöperatie. De paella staat op tafel en net als ik mijn eerste hap wil nemen komt de politie Jeep aanrijden. Is ze het? Ja hoor, mijn favoriete politieagent. Ik denk dat ze mijn geheime gevoelens voor haar kent want ze stopt vlak bij ons, naast onze Landrover. Altijd hoop ik dat ze naar mij toekomt en zegt dat ik verkeert geparkeerd sta of zoiets. Weer pech, hij staat keurig in een vak geparkeerd. Dom, dom, dom. Ze stapt uit en leunt uitdagend tegen haar Jeep terwijl ze heel sensueel met haar gummiknuppel speelt. Een paar weken geleden heb ik haar nog aangesproken, “Kijk daar een blote man in die tuin”, ik zag haar hand met de keurig gelakte nagels al naar het dienstwapen zakken. Ze lachte lief toen ik naar het stenen Adonisstandbeeld in een tuin wees. Nu poseert ze voor me, goed ze doet natuurlijk of ze het niet ziet, dat is juist het leuke. Maar ik kan ongemerkt lekker veel foto´s nemen. Viva de Spaanse lokale Politie! Viva de emancipatie!

Woensdagochtend 7.00 uur, 6 augustus 2008.

Onbewolkt en lekker fris bij een minimumtemperatuur van 16,8 graden. Er is geen dauw, de luchtvochtigheid is laag. Gisteren was een warme dag maar niet vervelend. Er werd een maximumtemperatuur bereikt van 34,1 graden. (36% luchtvochtigheid).
Agenda: vanmiddag gaan we met het hele dorp op het marktplein paella´s maken.

Op veler verzoek niet alleen foto´s van mooie meiden. Dit is een gedeelte van de pro-festeros, zij zijn in 2009 aan de beurt. In het midden Hector, de zoon van Juanjo (bij wie de Opel Sintra geheel ontmanteld wacht op verdere reparatie) Boven hem Pepe, de zoon van Juan. (die tuin hebben wij in onderhoud.) Volgend jaar worden ze 18.

Feesten Xaló.

Dinsdag 5 augustus 2008.

Waarschijnlijk hebben alle Spanjaarden van jongs af aan een gehoorbeschadiging opgelopen. De viering dat de beschermheilige van Xaló is weer terug in zijn kloostertje wordt afgesloten met een “Tronada aerea”, veel doordringend geknal en wat “Gillende keukenmeiden”.
 “Daarom praten wij Spanjaarden altijd zo hard, dat is om boven het vuurwerk uit te komen” schreeuwt Carmen in mijn oor. Eergisteren was er “Correfocs”, een vuurwerkspektakel, gisteren werd er een “mascleta” ontstoken op het plein, een serie rotjes die opgehangen worden en dan een oorverdovende herrie maken.
Sommige Festeras weigeren hun zonnebril af te zetten. De schoonheidsspecialiste kan de wallen onder hun ogen nog wel een beetje weg plamuren maar het gebrek aan slaap en het overschot aan drank en feest laat zijn sporen achter. Daar helpt geen aspirientje meer tegen, in plaats van een rol in “Assepoester” spelen ze nu mee in “De Schone Slaapster”. Dat fotografeert makkelijk, als ze zo weinig bewegen. De foto´s zijn genomen met de 70-300 mm. Een fantastische lens en door het anti wiebel mechanisme is zelfs met 300 mm goed uit de hand te fotograferen. Jammer, want met mijn oude lens had ik een goed excuus om eerst 2 anti wiebel wijntjes te drinken.

Dinsdagochtend 7.10 uur, 5 augustus 2008.

Het is afgekoeld tot 17,1 graden vannacht, gisteren werd het 31,8 graden. Zon zon zon, we hebben lekker lang buiten gezeten.
Agenda: naar Denia, een fiets wegbrengen naar Terry en zijn heg doen.

Vermoeide knappe meiden.

Maandag 4 augustus 2008.

Iedere dag worden de Festeros en Festeras opgehaald door het muziekkorps. Ze zijn wel twee uur onderweg voordat ze het hele dorp doorkruist hebben en ze alle 21 weer verzameld zijn. Soms wordt ook het gemeentebestuur opgehaald, en de “Festerets”, de kinderfesteros van een jaar of 5. Iedere dag weer de mooie jurk aan, naar de kapster en dan op die hoge hakken in de hitte paraderen door het dorp. Daarna moet er meestal een taak vervuld worden: gisteren is Sant Domenec uit zijn kloostertje gehaald en naar de kerk gebracht, vandaag is de Mis aan hem opgediend. Dan kleden de Festeros zich weer gauw om, er moet altijd wel iets gedaan worden en ze gaan samen eten. ´s Nachts speelt er een orkest op het plein en de Festeros doen om het hardst mee: ze staan vooraan, worden op het podium geroepen, maken plezier. De hele nacht door, en de volgende ochtend rond een uur of 8, na een uitgebreid ontbijt, trekken ze weer door de straten met muziek en rotjes. Voor slapen is even geen tijd en dat begint zijn sporen na te laten op de gezichten van de knappe meiden. En dat net nu mijn nieuwe Canon telelens is aangekomen. Volhouden meiden, nog maar 2 dagen, vanaf donderdag krijgen jullie het makkelijker, dan beginnen de “Bous”, de stieren.

Maandagochtend 7.00 uur, 4 augustus 2008.

Het is koud buiten en de zon komt op aan een wolkeloze hemel. De temperatuur is gezakt naar 16,3 graden. Gisteren werd het 32,8 graden. De luchtvochtigheid is weer normaal en samen met de wind die ´s middags opsteekt is het prima uit te houden.
Agenda: Cokky is naar het feest in het dorp geweest en ik heb heerlijk geslapen. Dus ga ik nu eerst 100 kilometer fietsen. Vanavond naar Pilates en daarna zijn we uitgenodigd bij Armando om zijn nieuwe woning in te wijden. O ja, nog een fiets schoonmaken want die moet morgen naar Denia omdat we hem hebben verhuurd voor een week.
Met de zonnebloemen is het bijna gedaan, Dick. Hoewel ze zo ook wel fraai zijn.

Zomeravond.

Zondag 3 augustus 2008.

“Hé, zitten jullie hier?” vraagt Tonica verbaasd. Nee, nee, echt niet, we komen al, maar Pedro vroeg of we even een biertje wilden, dus vandaar dat we even hier blijven hangen.
We moeten zelf stoelen meenemen”, zei Cokky. En een tafel? Nee, dat hoeft niet, we schuiven wel ergens aan. Uit ervaring weten we dat we toch niet de kans krijgen om samen ergens rustig in een hoekje te gaan zitten. Vanavond is het halve dorp omgebouwd tot terras, de straten staan vol tafels. De maaltijd is bedoeld als jaarlijkse bijeenkomst van de Quintas, de jaargroepen, maar, zoals gebruikelijk, wordt dat niet zo letterlijk genomen. Een aantal Quintas begint de avond netjes als groep aan een tafel. Iedere Quinta heeft zijn eigen ludieke t-shirt met het jaartal erop. Er zijn ook tafels met families, of groepen vrienden. De tafel waar wij uitgenodigd zijn is helemaal aan het eind van de straat, maar voor we de menigte doorkruist hebben met onze klapstoeltjes zijn we alweer een uurtje verder. De coca´s worden rondgebracht door de Festera´s dus smaken ze dubbel lekker en tegen de tijd dat het orkest op het plein gaat spelen wordt alles weer opgeruimd. Langzaam brengen we de stoeltjes weer richting auto en steeds klappen we ze weer uit. Eerst nog even een stukje watermeloen eten bij Miguel en dan een afzakkertje bij Sebastian, Santi en Gabi. En dat allemaal midden in de nacht, bij een graad of 25.

Zondagochtend 8.30 uur, 3 augustus 2008.

Het weer is zoals altijd, onbewolkt. Het is afgekoeld tot 20 graden en gisteren werd het 33,3 graden. Gelukkig was het veel minder vochtig. Gisteravond was de wijn gratis. Dat hebben we goed doorstaan maar daarna werd er in een flinke emmer een soort drank gemaakt met: kruiden, ijs, gaseosa en rum. Ja, en dat komt hard aan.
Agenda: Afwachten wanneer Cokky wakker wordt.

Fiestas Patronales.

Zaterdag 2 augustus 2008.

Als journalist is Dick natuurlijk benieuwd naar de achtergrond van de Feesten. Maar dat is wel een beetje Hollands gedacht, voor een goed feest heb je toch geen reden nodig?

Het is te heet om te werken, ´s nachts is het lekker buiten. Er is weinig te doen op het land, het wachten is op de druiven en de amandelen die hangen te rijpen. Een goed moment om een feestje te bouwen: voluit heten de Feesten: Fiestas Patronales en honor a Santo Domingo de Guzmán”, ze worden gehouden van 2 tot 12 augustus.
Santo Domingo de Guzmán (1171-1221) is de beschermheilige van Xaló en viert 4 augustus zijn verjaardag. Hij woont in een kloostertje maar 1 keer per jaar wordt hij naar de kerk gebracht waar hij een paar nachten bij het andere beeld, Maria mag logeren. Hij wordt altijd feestelijk gehaald en gebracht. Verder is het een feest van de “Quintas”, de jaargroepen. Oorspronkelijk waren dat de groepen mannen die afscheid namen van hun jeugd en het dorp omdat ze in dienst gingen. Tegenwoordig doen ook de vrouwen mee, de meeste hebben net eindexamen gedaan en het is ook een soort symbolische overgang naar de volwassenheid. Eigenlijk horen deze festeros alles te organiseren. De feesten kosten 100.000 euro en de gemeente draagt 30.000 euro bij, de rest halen de festeros op in de loop van het jaar, door de verkoop van lootjes en allerlei andere dingen. Het werk dat ze gedurende het hele jaar doen zou ook moeten helpen bij het volwassen worden maar in de praktijk nemen de ouders steeds meer de verantwoording over. Want die willen natuurlijk wel dat hun kind het er goed van af brengt. En in de meeste gevallen zijn ze daar heel goed in geslaagd en dat moet gevierd worden.

O ja Dick, natuurlijk heb ik een foto van Festera nummer 5 van rechts, (Rosa of Alicia heet ze, geloof ik) tevreden?

Zaterdagochtend 8.25 uur, 2 augustus 2008.

Je zou denken dat mensen uitslapen na een hele nacht feest, maar uit het dorp klinken alweer de geluiden van ontploffende rotjes en het muziekkorps dat al weer door de straten trekt. Het bleef warm vannacht, het is zwaarbewolkt en het kwik daalde niet onder de 23,8 graden. Gisteren werd het 33 graden maar met een luchtvochtigheid van 60% voelde het klam aan.
Agenda: om half elf worden de Festeros en Festeras weer van huis gehaald door een muziekkorps en vanavond eet iedereen "coca" (een soort pizza). Alle tafels en stoelen worden op straat gezet en de Bodega schenkt gratis wijn. Kijken of we nog wat mooie foto´s kunnen maken van Emilia, Lois of Lourdes.

Knappe meiden.

Vrijdag 1 augustus 2008.

Ja Raymon, het is mij gelukt om drie keer in één avond in de slaapkamer op het bed van een Spaanse schone te belanden. Record voor mij, helaas 32 jaar te laat.

Als je nu door het dorp loopt is het meteen duidelijk waar de Festera´s wonen. Daar hangen vlaggetjes in de straat en bij de voordeur is een boog gemaakt van palmbladeren of er staan prachtige bloeiende oleanders. Het huis is van buiten en van binnen opnieuw geschilderd, de slaapkamer van de Festera is opnieuw ingericht. Op de mooiste plek in de slaapkamer staat een paspop, met De Jurk. Er is een fotoreportage gemaakt van de Festera, in De Jurk en naturel. Een prachtige foto neemt een ereplaats in. Eromheen staan de “adornos”, de versierselen. Schoenen met hoge hakken, bijpassende tasjes, versierselen voor in het haar en niet te vergeten een waaier. Een mooie witte waaier van ragfijn haakwerk, vaak een erfstuk. Zo´n waaier geeft niet echt veel afkoeling, die zijn alleen voor de sier. Vroeger werden ze vooral gebruikt om vanachter te lonken naar eventuele huwelijkskandidaten. Tegenwoordig hebben die meiden dat niet meer nodig. Vanavond is de presentatie, de ouders zijn zenuwachtig. Wij gaan onze plicht vervullen: aan alle ouders van festera´s die we kennen, verzekeren dat hún dochter de knapste, leukste, liefste en slimste meid van het hele stel is, en dat zíj toch echt de mooiste Jurk heeft. Dat wordt weer nachtwerk, maar deze keer gaat dat wel lukken.

Vrijdagochtend 7.15 uur, 1 augustus 2008.

De warmste nacht van dit jaar, de minimumtemperatuur is 23,8 graden. De hemel is niet strak blauw er zit veel vocht in de lucht. Gisteren werd het 32,8 graden.
Agenda: planten water geven in de tuin van Juan. Vanavond is de presentatie van de Festeros op het dorpsplein. Daar is een heel jaar naar toe gewerkt. We hebben onder onze vrienden dit jaar drie 18 jarige meiden dus zijn we drie keer uitgenodigd. Dat wordt laat vanavond.