Wonen in Spanje

ITV autokeuring.

Donderdag 31 juli 2008.

“I’m here for the “i.t.ube”. For your car.” De Engelsman kijkt mij wazig aan. Hij begrijpt mij niet. Dan dringt het door, “O, yes the ITV” De eerste keer dat ik bij Engelsen een auto voor de keuring ging ophalen sprak ik goed Engels maar vergat ik om “ITV” in het Engels te vertalen en sprak de afkorting op zijn Spaans uit. Dat is zo gebruikelijk geworden dat zelfs op sommige borden bij het keuringsstation ”Iteuve” staat. (spreek uit: ie.te.oebe) Die fout maak ik niet meer, gewoon alles lekker Engels maken.

Voor 50 euro maken wij de afspraak voor de keuring. Daarna halen wij de auto op bij de eigenaar en rijden naar de keuring. Meestal in Denia die is het dichts bij. De wachttijd voor een afspraak is momenteel 13 dagen. Heeft een klant haast dan kan het in Gandia zonder afspraak. Soms moeten we dan wel erg lang wachten. Als je met afspraak aankomt, moet je eerst gaan betalen. Voor de kassa staat ook al een rij dus zorg ervoor 20 minuten eerder te zijn. Na de betaling van 48 euro voor een benzine auto en 63 euro voor een diesel begint het wachten. Want ook met afspraak loopt het gemakkelijk een uurtje uit. Daarna rij je zelf over een aantal apparaten. Alle belangrijke dingen worden getest. De keurmeester vraagt steeds om iets te doen, de handrem aan trekken, je licht aan doen, claxonneren en heftig het stuur heen en weer bewegen terwijl hij onder de auto bezig is. Aan het eind worden de uitlaatgassen gemeten en het geluid. Daarna moet je met de papieren naar de balie. Juist, meestal weer een rij. Dan stempelen ze het kentekenbewijs en krijg je een sticker voor op de vooruit. Bij auto´s tot 10 jaar is hij 2 jaar geldig. Oudere auto´s moeten ieder jaar en oudere bedrijfsauto´s zelfs ieder half jaar. Als u voldoende tijd heeft is het gemakkelijk zelf te doen. Sinds kort heeft de ITV voor de communidad Valencia zelfs een website waar u de afspraak kunt maken. Maar het is natuurlijk veel gemakkelijker om het ons te laten doen. Na een paar uur is de auto weer terug met een nieuwe sticker op de voorruit. Als hij natuurlijk niet afgekeurd is want dan komen we graag nog een keer.

Donderdagochtend 7.00 uur, 31 juli 2008.

Onbewolkt, maar richting Middellandse Zee hangen wat wolken over de bergen. Dat is eigenlijk te vergelijken met grondmist is Nederland, na een paar uur zon is er niets meer van over. Het is niet erg afgekoeld, 21,1 graden is de minimumtemperatuur. De maximumtemperatuur kwam gisteren uit op 34,4 graden. In de maand juli heeft het één keer geregend, 6 mm.
Agenda: we hebben weer eens een auto om te laten keuren bij het ITV station in Denia. Ze werken daar nu maar halve dagen waardoor het moeilijk is om snel een afspraak te krijgen. Toch nog gelukt, om 8.00 uur zijn we aan de beurt.

Patio´s.

Woensdag 30 juli 2008.

Telkens als er processie is gaan we kijken. Niet alleen vanwege de processie, want die ken ik zo langzamerhand wel, dat is ieder jaar hetzelfde. Maar tijdens die processies hebben alle huizen hun deuren open staan en dan kan je, in het voorbij lopen, even naar binnen gluren. Vroeger dachten we dat een dorpshuis niks bijzonders was maar naarmate we hier langer wonen zien we de dingen beter. Opeens zie je dan de top van een conifeer uitsteken achter een gevel van een meter of 8 hoog. En dan blijkt achter een onopvallende gevel een prachtig groot huis schuil te gaan, compleet met een patio, een heerlijk beschaduwde binnenplaats, vaak met veel planten, bomen en een waterput. Vandaag mochten we zo´n mooi huis van binnen bekijken omdat we de eigenaar helpen met het klaarmaken van de patio voor het feest van komende vrijdag. Het tuincentrum bracht twee prachtige bloeiende oleanders op stam voor bij de voordeur en de patio is prachtig geworden. Maar voordat we op andere plekken naar binnen kunnen kijken moeten we eerst de openingsavond van de feesten doorstaan. “Nit de Rock” vannacht, met groepen uit de regio zoals “La Gossa Sorda”, de Dove Hond. De soundcheck is hier al duidelijk hoorbaar. Om gehoorbeschadiging te voorkomen slaan we dit programmaonderdeel maar over. Wij doen vannacht de ramen dicht en kunnen lekker slapen. Als je een dorpshuis hebt dan kan je niet anders dan mee feesten tot ´s ochtends de zon weer opkomt. Dan pas wordt het stil.

Woensdagochtend 7.00 uur, 30 juli 2008.

De zon komt op aan een onbewolkte hemel. Af en toen is er een beetje wind vanuit het binnenland. Het is 18,1 graden. Gisteren liep het kwik op tot 33,1 graden bij 50% luchtvochtigheid.
Agenda: eerst met de Landrover en aanhanger een paar keer naar het "ecopark" om de coniferen takken te storten. Daarna Juan helpen bij zijn huis in het dorp. Vrijdag zijn wij daar ook uitgenodigd voor het feest en er moet nog wat grind verspreid worden.
Het gaat goed met de tomaten in Cokky haar moestuin.

Topsport.

Dinsdag 29 juli 2008.

Net voordat de zon opkomt koppel ik de aanhanger aan de Landrover. De frisse ochtendlucht, de ronkende motor, de opkomende zon. Hier houd ik van.
Natuurlijk kan ik op een warme dag als vandaag 6 keer Coll de Rates oprijden met de racefiets, daar houd ik ook van maar eigenlijk heeft dat weinig nut. Trouwens, mijn fiets staat in het schuurtje zonder achterwiel. Het is alweer mijn tweede Shimano Durace wiel dat een scheurtje vertoont bij een spaakgat. Fietsen kost geld. Ik kan natuurlijk ook de coniferenhaag bij Jacky snoeien. Dat is zwaar werk, vooral bij deze temperaturen maar door mijn fietsconditie kan ik gewoon doorwerken. Bovendien hanteer ik de “jornada intensiva”, de Spaanse variatie van het tropenrooster. Vroeg beginnen, hard doorwerken tot twee uur en dan zit de werkdag er weer op. De Spaanse kinderen hebben helemaal geluk in de zomer: lange vakanties en de eerste en laatste paar weken van het schooljaar hebben ze “korte school”, halve dagen vrij. Dat had ik vroeger ook wel willen hebben. Maar goed, nu kan ik mijn eigen werktijden bepalen dus heb ik, met hulp van Cokky, hard gewerkt van zeven tot twee. Het was net iets minder zwaar als Coll de Rates zes keer oprijden. Jammer genoeg kan je geen heg knippen met je benen. Deze keer waren de armspieren aan de beurt. Kan geen Pilatesles aan tippen en Jacky vroeg niet eens geld om op haar heg te mogen trainen, nee we hebben er nog geld mee verdiend ook.

Dinsdagochtend 7.42 uur, 29 juli 2008.

Gisteren werd het 30,5 graden bij een luchtvochtigheid van 65%, vannacht koelde het af tot 17,4 graden. Nu hangt er hier en daar nog een flard wolk tegen een berg aan maar dat zal wel snel wegtrekken.
Agenda: grote coniferenhaag snoeien, dat wordt zweten. Vanavond Spaanse les en daarna jurken kijken bij twee festeras.

Gesloten.

Maandag 28 juli 2008.

“Kom je volgende week ook een keer dansen op het plein, Edwin?” Lina kijkt me verleidelijk aan. Ze weet wel dat ik een hekel heb aan dat soort activiteiten, zeker midden in de nacht, net als haar man.
Maar vooruit, als ze het zo lief vraagt zal ik mijn best doen om één nacht gezellig mee te doen.
Ik moet met mijn bosmaaier naar de dealer in Orba, maar ik kom voor een gesloten deur. “Cerrado por fiestas”. Dan maar door naar Gata, ik heb een scheurtje in mijn velg maar op de winkelruit van de fietsenmaker hangt ook al een briefje. “Cerrado por Fiestas”. En de Sintra lekt, nadat ik hem gewassen heb loopt het water rechtstreeks mijn sandalen in. Het hele dashboard moet eruit. “Veel werk”, zegt Juanjo. “Is het een probleem als ik hem niet afkrijg en hij hier 2 weken moet blijven staan? Want ik ben gesloten tijdens de Feesten”.
En dat was allemaal vandaag, augustus moet nog beginnen. Was het maar vast weer gewoon september.

Maandagochtend 7.00 uur 28 juli 2008.

De zon komt nu om 7.15 uur over de berg. Dat is 25 minuten later dan een maand geleden. Het is afgekoeld naar 19,1 graden. Gisteren waren er af en toen wat wolken. De maximumtemperatuur was 32,2 graden.
Agenda: Er is uitverkoop van Marokkaanse tafels. Daar gaan we eens kijken.

Drinken.

Zondag 27 juli 2008.

Van de regering moeten we zware lichamelijke inspanning vermijden bij de huidige temperaturen, maar zulke dingen gelden natuurlijk niet voor wielrenners. ´s Ochtends vroeg is het nog relatief koel en op de fiets vang je altijd wel een beetje wind. Dus we gaan gewoon door. Om half negen vertrekken we uit Pedreguer en om tien uur stoppen we voor de almuerzo op het door de kerk beschaduwde dorpspleintje van Castell de Castells. Want dat andere advies van de regering – veel drinken- volgen we wel op. Cokky is ook omhoog gefietst en neemt plaats aan onze tafel. Fernando haalt een glas voor haar en vraagt wat ze wil drinken: een “claret” of een “oscuret”. Verward kijkt ze me aan. Tja, iedere fietsclub heeft zo zijn eigen gewoontes. Die van Xaló beperkt zich tot het drinken van “clara” , oftewel “helder”, bier met 7up, in goed Nederlands een “shandy” of “sneeuwwitje”. In het Valenciaans heet dat een “claret” , een “oscuret” is het tegenovergestelde: een “donkere”, bier met cola. Cokky past zich snel aan wat betreft de almuerzo-gewoontes van deze club maar daarna doet ze weer wat de mannen van Xaló zouden doen: ze neemt de makkelijkste weg naar huis. Terwijl wij nog even een rondje Tarbena - Coll de Rates erbij doen. Zodra het écht warm wordt, zo om een uur of één, blijven we binnen, bij de ventilator. Met een lekker koel glas drinken, iets helders of donkers, mét ijsblokjes. De regering kan tevreden zijn.

Zondagochtend 7.00 uur, 27 juli 2008.

Vrijwel onbewolkt maar richting Middellandse zee hangen wat wolkenflarden. Het is niet erg afgekoeld, de minimumtemperatuur  is 21,8 graden. Gisteren was de warmste dag van dit jaar, rond 15.30 uur werd de 34,9 graden bereikt.
Agenda: ik ga weer met de club van Pedreguer mee. Ze fietsen vandaag toch mijn zondagse rondje over Castell de Castells en Col de Rates. Almuerzo in Castell.

Sant Domenec 2008.

Zaterdag 26 juli 2008.

 “Cornelia, help je me even het programma voor de Feesten te vertalen? In het Engels en het Duits, alsjeblieft.” Nog een paar dagen, dan beginnen de Feesten. Iedereen wordt ingeschakeld bij de voorbereidingen. Vanaf vandaag wordt er negen dagen lang een “novene” gehouden in het kloostertje, ter ere van de beschermheilige van het dorp, Sant Domenec (Santo Domingo). Woensdagmiddag om 12 uur zullen de kerkklokken het begin van de Feesten aankondigen en daarna is het een week lang feest, feest, feest. Optochten, processies, eetfeesten, spelletjes voor de kinderen en iedere nacht dansen op het plein. De Festeras en hun moeders worden zenuwachtig, de jurken zijn bijna klaar. Mijn kapster heeft 6 Festeras onder haar hoede, die iedere dag een ander kapsel krijgen. Een half uur per meisje en om 10 uur ´s ochtends worden ze al door de muziek van huis opgehaald dus Inma moet iedere ochtend om 6 uur al klaar staan met kam en föhn. Ook de bloemist, de fotograaf, de juwelier en de restaurants hebben het er druk mee. Vrijdag is de dag van de presentatie: dan worden de Festeros gepresenteerd en zijn ze op hun mooist als ze het podium op het dorpsplein betreden. Hier hebben ze allemaal een jaar lang hard voor gewerkt en naar uitgekeken en natuurlijk willen we er niets van missen. Cokky kent door het vertalen het programma inmiddels uit haar hoofd, als er een keer geen log is de komende week, dan zijn we aan het feesten.
 

Zaterdagochtend 7.40 uur, 26 juli 2008.

Gisteren werd het 34,4 graden bij een luchtvochtigheid van 43% en vannacht koelde het niet erg af: tot 20,2 graden. Het wordt een warme dag vandaag, de bijen die weekenddienst hebben zijn maar vast vroeg begonnen.
Agenda: een kilometer of 100 fietsen met CCPedreguer, dan tijdrit kijken en vanavond bladblazen in eigen tuin.

Hitte alarm.

Vrijdag 25 juli 2008.

“Het is nu wel erg heet bij jullie in Spanje, hè?”, vraagt mijn moeder aan de telefoon. Ja, het is wel heet maar niet zo heet als de veel mensen in Nederland wel denken. Dat ze dit denken komt waarschijnlijk omdat de temperaturen die het Nederlandse weerbericht toont, de maximumtemperaturen zijn. En welke temperaturen worden onthouden door de mensen, juist: altijd hoogste. Zo´n 40 graden bij Cordoba, één van de warmste plekken van Spanje en bijna 500 kilometer hier vandaan. Spanje is 12 keer zo groot als Nederland en het klimaat verschilt enorm. Wij wonen in de communidad Valencia, een zelfstandige deelstaat, een kwart kleiner dan Nederland. Ook hier verschilt het weer van plek tot plek enorm. Vandaar dat het departement van gezondheid van de communidad het in 30 stukken heeft verdeeld. Dagelijks kan je dan kijken in het gebied waar je bent of het gevaarlijk heet gaat worden. Niet dat je er veel aan hebt hoor. Want wie gaat er nu bij 34 graden lekker in de zon staan om zijn tuin eens om te spitten. De adviezen zijn eenvoudig: veel drinken, luchtige kleding, de zon vermijden op het heetst van de dag. Wat wel leuk is van het kaartje is dat er goed op te zien is hoe de Middellandse zee het klimaat beïnvloedt. Wij wonen in zone 20/25, normale temperaturen voor deze tijd van het jaar. Ja, het is echt heet hier, want als we rond 10.00 uur in het dorp zijn geeft de meter bij een apotheek al 85 graden Celcius aan. Dus hebben we na de almuerzo de adviezen opgevolgd en verder niets meer gedaan.

Vrijdagochtend 7.00 uur, 25 juli 2008.

Onbewolkt, 16,4 graden. Gisteren werd rond 14.00 uur de hoogste temperatuur van dit jaar bereikt 34,6 graden. De luchtvochtigheid zakte naar 40%.
Agenda: grasmaaien in de tuin van Juan en om 10.00 uur almuerzo in bar Juan´s. Vanmiddag op de bank Tour de France kijken.

Goede benen.

Donderdag 24 juli 2008.

Altijd leuk om weer eens met Marc en Eddy te fietsen. Om acht uur ´s ochtends rijden we weg uit Benirrama, Eddy op mijn Gazelle. Je kunt het nooit van te voren zeggen maar mijn benen zijn vandaag fantastisch. Eindelijk uitgerust na de vermoeiende week met neef Raymon voel ik de hellingen nauwelijks. “U rijdt goed” zegt Eddy na afloop. En omdat Eddy in 1965 kampioen van België is geweest beschouw ik dat als een groot compliment. Iedere keer sta ik weer versteld dat sommige mannen die ik ken van dik in de 60 zo sterk kunnen zijn. Als we bergop samen gas geven rijden we Marc “op een hoop” zoals dat zo mooi heet. Eddy fietst nog zo´n 13.000 kilometer en loopt ook nog eens zo´n 1600 kilometer per jaar. In Balones laten we hem kennis maken met de “carajillo”, die mooie Spaanse koffietraditie. “Lekker, laten we er nog een nemen”, nee Eddy, kom op fietsen. In Benimassot vullen we de bidons bij de bron. En terug in Benirrama staat er een pastamaaltijd op ons te wachten. Op de patio, onder de citroenboom, wijden we de nieuwe tafel in. Tegenover me zit Evelien, de knappe dochter van Eddy. Ze fietst niet! Ik schets haar de voordelen van een succesvolle wielrencarriere: leuke jongens, mooie geldprijzen, je ziet wat van de wereld en als BN´er mag je in alle tv-programma's komen, net als Leontien van Moorsel. O nee, een BB´er, natuurlijk. Maar nee, ze is niet sportief, zegt ze. Jammer hoor, want ze heeft de genen en de benen.

 

Donderdagochtend 7.45 uur, 24 juli 2008.

In huis is het nog 24,9 graden terwijl het buiten is afgekoeld tot 18,5 graden. Gauw alles tegen elkaar open zetten tot binnen- en buitenthermometer hetzelfde aangeven en dan weer gauw alles dicht doen zodat het binnen relatief koel blijft terwijl de temperatuur buiten wel weer kan oplopen tot 32,6  graden, zoals gisteren, bij een luchtvochtigheid van 51%.
Agenda: fietsen vanuit Benirrama met Eddy de Sitter en Marc Verhelst.
Vandaag is Dick jarig, dus wat voor foto zal ik eens nemen voor hem? Poezen? Courgettes? Zonnebloemen? Nee, toch maar niet. Bij gebrek aan een Trek Madone in ons uitzicht wordt het een foto van één van zijn andere liefhebberijen: wijn in wording. Hartelijk gefeliciteerd Dick, en nog vele kilometers!

Afvalscheiding.

Woensdag 23 juli 2008.

Als Cokky door het dorp fietst, trekt ze behoorlijk de aandacht. Eerst dacht ze dat het haar stevige benen waren die de aandacht van de mannen trokken, of misschien haar billen maar de ogen zijn net iets achter haar billen gericht, naar haar fietstassen. Voor Cokky haar “gewone” fiets hebben we tassen vanuit Nederland meegebracht. In Spanje zijn zulke fietstassen niet te vinden. Buiten de racefiets en mountainbike wordt de gewone fietst als transportmiddel nauwelijks gebruikt. Toch zien de dorpsbewoners onmiddellijk de voordelen. Benzine is tegenwoordig belachelijk duur (1.29) en met een fietst heb je geen parkeerproblemen en het is milieuvriendelijk. In de grote fietstassen kan van alles. Handig hoor. Zelf pak ik vanwege die handige fietstassen vaak de fiets van Cokky. Als ik deze keer haar fiets wil pakken om even snel een tuinslang te gaan kopen tref ik het rijwiel overladen aan. Normaal fietsen we leeg naar het dorp en vol terug maar tegenwoordig doen we aan afvalscheiding en neemt Cokky de lege flessen en verpakkingen mee naar een speciaal punt in het dorp. Dus pak ik niet de fiets maar start de 6 cilinder Opel. “Zo, ben je niet met op de fiets”, zegt Manolo als ik in het dorp ben. “Nee, dat is niet mogelijk we zijn heel milieubewust en we doen aan afvalscheiding. Ik ga dus voor een klein pakje met de auto en Cokky fietst om de paar dagen zwaarbeladen naar het dorp”. Niet erg handig, maar ik weet wel waarom ze dat doet. De bewonderende blikken van de mannen.

Woensdagochtend 7.10 uur, 23 juli 2008.

Onbewolkt en windstil. Het voelt fris aan, de minimumtemperatuur is 17,1 graden. Gisteren was een overwegend zonnige dag met af en toen een wolk. De maximumtemperatuur werd 29,3 graden. De luchtvochtigheid was vrij hoog. (60%)
Agenda: Carmen, onze juf Spaans, heeft gevraagd of ik even naar haar grastrimmer wil kijken. Problemen met de draadjes. Ach ja, vrouw alleen hè, dus wat doen je dan. Daarna almuerzo in bar Juan´s om met Toni onze garage-bouwplannen te bepreken.

De ballen van Kareltje.

Dinsdag 22 juli 2008.

Buurkat Kareltje zorgt ervoor dat ik geen zonsopkomst mis. Zo´n kwartiertje voordat de zon over de bergen komt is hij present. Onze poezen hoor je niet maar hij kondigt zich luid aan met een soort prrrttt, prrrtt. De laatste dagen is het echter stil rond de zonsopkomst, zo stil zelfs dat ik een paar keer te laat ben en de zon al tien minuten op is. Eerst dachten we dat Karel slim geworden was. Heel stil sluipt hij naar de etensbakjes van onze katten, eet ze alle drie schoon leeg en vertrekt weer zodat wij hem niet storen tijdens de voedseldiefstal. Maar er is meer aan de hand, hij is wat schuwer dan normaal en ook lijkt hij wat rustiger. Als hij in de gang op zijn rug gaat liggen om met een balletje te spelen zie ik het, hij is zijn ballen kwijt. Daar waar twee flinke ballen zaten hangt nu alleen nog maar een leeg zakje. “Prrtt, prrrt”, miauwt hij klagelijk als ik hem aai. Hij kan het dus nog wel maar houdt zich wijselijk stil als hij net voor zonsopkomst door ons slaapkamerraam binnensluipt. Je weet het maar nooit, zal hij wel denken, misschien wonen hier ook wel mensen met ballennijd.

Dinsdagochtend 7.00 uur, 22 juli 2008.

Vrijwel onbewolkt en er is maar weinig dauw. De temperatuur is gezakt tot 18,3 graden. Gisteren was er veel bewolking maar regelmatig kwam de zon er even door waardoor het maxium toch nog op 31,8 graden uitkwam.
Agenda: Cokky gaat om 8.00 uur naar de garage van Juanjo met de Sintra. Het condenswater van de airco komt bij je voeten terecht. Dat is natuurlijk wel extra koel maar niet zo goed voor de bekleding. Ik ga door met de ballen van Juan.
Nog maar een paar bloemen en de stokrozen zijn bijna uitgebloeid.

De ballen van Juan.

Maandag 21 juli 2008.

Eerst moet ik een beetje verbaasd hebben gekeken toen Monica vroeg of ik de ballen van haar vriend, Juan wilde verven. Zo´n verzoek krijg je niet iedere dag maar Cokky wist meteen welke ballen er bedoeld werden. Zelf had ik mij geconcenteerd op het enorme grasveld van Juan zijn huis, zijn ballen waren mij nog nooit opgevallen. “Ja joh, je weet wel die stuk of tien ballen van beton die langs de parkeerplaats liggen.” Tegenwoordig zeg ik niet zou gauw meer “ja” als iemand vraagt om iets te doen. Maar een paar ballen wit verven wil ik wel doen. De volgende dag eens even tellen hoeveel het er zijn. De “stuk of tien” ballen blijken er in het echt toch nog 78 te zijn. Eerst schilder ik er vier. Dat is al een uur werk. Het valt nog niet mee want ik moet niet knoeien op de grond rond de bal en op een afstandje zie je direct als er aan de onderkant een stukje vergeten is. De oude verf bladdert er af en het beste is om de ballen eerst met de hogedrukspuit schoon te spuiten en daarna te verven. Zo ben ik de aankomende dagen nog wel even bezig maar binnenkort heeft Juan weer mooie schone, witte ballen.

Maandagochtend 7.15 uur, 21 juli 2008.

Het is bijna geheel bewolkt en er staat een zwakke wind vanuit het westen. De minimumtemperatuur is 20,9 graden. Gistermiddag raakte het bewolkt maar toch was het maxium nog 33,3 graden.
Agenda: weinig, het is goed weer om de auto te wassen.
De kweepeer doet het altijd geweldig, er zitten wel 20 vruchten aan het boompje.

Coca.

Zondag 20 juli 2008.

Aan het eind van het schooljaar gaan we altijd gezamenlijk uit eten, de Spanjaarden die Engels leren en de buitenlanders die Spaans leren. Dit jaar gaan we naar “Terrasses de la Torre”, een restaurant dat een “poco raro” is, een beetje anders. En de man van het Gemeentehuis die over Onderwijs gaat, komt ook mee. Het pakt allemaal goed uit. Na de “tapas” eten we heerlijke “coca”, de Spaanse variatie op pizza maar dan zonder tomatensaus en zonder kaas. Met een knapperige dunne bodem en belegd met vis en pijnboompitten, of zoete ui, “muy rico”. De man van de Gemeente is vriendelijk en belangstellend en doet zijn best om ons te begrijpen. Hij heeft een boek geschreven over de geschiedenis van het dorp, in het Valenciaans natuurlijk, maar hij zal een samenvatting schrijven in eenvoudig Spaans die we volgend jaar in de klas kunnen lezen. Na het toetje komen de koffie en de dessertwijn, “mistela” op tafel en het wordt echt gezellig. Moeten we vaker doen, zoiets. En meteen gaat er een briefje rond: over 2 weken tijdens de feesten worden er paella´s gemaakt. Doen we mee? Komen Sylvia en Hannah ook? Ja, dan doe ik graag mee aan de integratie.

Zondagochtend 6.45 uur, 20 juli 2008.

Het is onbewolkt en daardoor is het flink afgekoeld vannacht, de minimumtemperatuur is 16,2 graden en wordt zo rond 6.45 uur bereikt. Rond 11 uur steekt de zeewind op waardoor de maximumtemperatuur getemperd  wordt.  Gisteren werd het 30,1 graden bij 48% luchtvochtigheid. Prima vakantie weer.
Agenda: Om 7.30 uur bij de kerk in Xaló voor een fietstocht. Cokky gaat met een paar mannen van de club een tochtje maken en ik ga via Coll de Rates over Castell de Castells naar Xaló waar we dan met zijn allen om 10.00 uur de "almuerzo" houden. Vanmiddag een etentje met de juf en medeleerlingen van Spaanse les.
Sommige druiven kleuren al een heel klein beetje blauw.

Bar Juan´s.

Zaterdag 19 juli 2008.

“Ben je gek, ik surveilleer bijna nooit, in de kroeg hoor je meer dan je in het duin kan zien.” Heel erg lang geleden vertelde een oude boswachter mij hoe hij zijn maandverslag vol kreeg. Het klopte, al deed ik nog zo mijn best in de duinen, zulke mooie verslagen als hij kreeg ik niet bij elkaar gesurveilleerd. Hieraan moet ik steeds denken nu we bijna dagelijks bar Juan´s bezoeken. Iedereen die we nodig hebben komt daar regelmatig en houdt ons op de hoogte.  Van wanneer de fietsclub vertrekt, tot welk middel wanneer gespoten moet worden om valse meeldauw te voorkomen. We lezen er de plaatselijke krant zodat we weten dat er na het weekend een “ola de calor”, aankomt, een hittegolf. De eerste 15 dagen van juli waren voor de communidad Valencia erg koel met een gemiddelde temperatuur van 23,4 graden in onze woonplaats, Xaló. Mooi, dan kunnen we volgende week met een biertje erbij, de hittegolf bespreken. Sebastian, die de bar samen met zijn vrouw Liliane runt merkt dat de Spanjaarden minder geld uitgeven. Door de economische crisis en de feesten die over twee weken beginnen is het veel te rustig in zijn bar. Wij doen ons best om hem voor de ondergang te behoeden. We nemen de zaterdagse “almuerzo especial”: Cordon bleu met spareribs, rode wijn, natuurlijk een kopje koffie met een scheutje cognac en na deze “carajillo” is het zo gezellig dat we ook nog een moscatel (dessertwijntje) nemen. De rekening bedraagt 15 euro, zo bestrijden wij  “la crisis” en ik heb weer een weblogje voor vandaag. Met dank aan die oude boswachter.

Zaterdagochtend 7.30 uur, 19 juli 2008.

Er is veel dauw en het is fris als ik buiten kom. De temperatuur is gezakt naar 16,8 graden en het is onbewolkt. Ik denk dat het een warme dag gaat worden. Gisteren was een onbewolkte dag en de maximumtemperatuur liep op tot 29,8 graden.
Agenda: naar het eco-park van de gemeente om met de Landrover en de aanhanger tuinafval weg te brengen. Natuurlijk ergens "almuerzo" houden en wat in de tuin rommelen.

Plaza de las Ocas.

Vrijdag 18 juli 2008.

Er wordt weer een stuk grond in het dorp bouwrijp gemaakt. Wéér zo´n vierkant huizenblok erbij, ongetwijfeld met winkeltjes eronder. En dat terwijl andere bouwwerken stilgelegd zijn omdat er te weinig van verkocht is. De meeste veranderingen in ons dorp zien we met lede ogen aan, van ons hoeft het dorp niet te groeien. Maar ik moet toegeven dat een supermarkt in het dorp toch wel handig is, en dat we na een uurtje Pilates in de Clinica wel eens neerstrijken op het terras van bar Lluna Llunera of bar “El Mosset”. “Dit plein is een echte verrijking van het dorp”, zegt Brian, genietend van zijn biertje na onze les Spaanse conversatie. “Je bedoelt zeker dat deze bar een echte verrijking van je leven is”, plaagt zijn vrouw hem. En er schuiven nog wat Engelsen bij aan tafel, zodat er 7 buitenlanders en één Spaanse onder de parasols genieten van de warme zomeravond. Wij zouden het liever andersom zien.
Vanavond opent Rull zijn nieuwe bar op het plein. “We are going to check it out.  Maybe we'll see you there?” Nee dank je, we gaan er wel een keer almuerzo houden, dan zitten we tenminste tussen de Spanjaarden. Deze Engelsen zijn erg vriendelijk maar ja, we hebben nu eenmaal gekozen om in Spanje te wonen en niet in Engeland. Het voordeel is wel dat niet alleen mijn Spaans vooruit gaat maar ook mijn Engels, dus mocht het klimaat ineens veranderen kunnen we zo naar Engeland emigreren.

Donderdagavond, 17 juli 2008.

De maan komt prachtig op boven de bergen in het oosten. Het is 22, 5 graden en onbewolkt. Vanmorgen was het bewolkt maar later trokken de wolken weg en werd het een prachtige middag. Net niet te warm met 27,6 graden. Veel wind was er niet.
Agenda voor morgen: (Let op Marc !), rond 15.00 uur op het vliegveld van Valencia vier Vlaams sprekende Belgen ophalen. Marc, Eddy de Sitter en zijn familie om ze daarna naar Benirrama te brengen. O ja, eerst een racefiets naar Benirrama brengen voor Eddy. Hij traint nog steeds, misschien wordt hij nog wel een keer kampioen van België. (een beetje EPO doet wonderen)

Zomer.

Donderdag 17 juli 2008.

De zomer is officieel al 3 weken geleden begonnen en temperaturen lopen op overdag en ´s nachts koelt het soms niet altijd genoeg af tot een aangename slaaptemperatuur. We hebben geen airco, maar we hebben de ventilator weer van zolder gehaald. Op het kastje tegenover het bed waait hij de hele nacht zachtjes over ons heen. Hij waait ons koelte toe, hij waait de muggen weg en hij zoemt ons zachtjes in slaap. Zijn zachte geluid overstemt de blaffende honden en andere geluiden in de verte zodat we het raam open kunnen houden. Nog even en het wordt zo warm dat we ´s middags een paar uur binnen blijven. Ook al zetten we ´s nachts alles open om de koelte binnen te laten, de temperatuur in huis loopt op een gegeven moment toch ook op. Dat is hét moment om ventilator nummer 2 van zolder te halen. Die blaast ons koelte toe in de kamer. En als het écht heet wordt moet ventilator 3 er aan te pas komen: in de keuken. Tegen die tijd wordt er niet meer gekookt, dan eten we sla, brood en vlees van de barbecue. Als het nog warmer wordt gaan we vóór we naar bed gaan eerst een tijdje in het badje zitten. Dan pas is de zomer in Spanje echt begonnen.

Donderdagochtend 7.00 uur, 17 juli 2008.

Vannacht heeft het geonweerd en eindelijk eens geregend, helaas niet erg veel, 6 mm. De temperatuur is gezakt tot 16,5 graden. Gisteren was het een bewolkte dag en het werd 24,9 graden in Xaló. Het is nog steeds zwaarbewolkt landinwaarts maar langs de kust breekt de zon door de wolken en schijnt precies op een zonnebloem. Ja Dick, alweer zo´n schijt zonnebloem waar je de hele dag tegenaan moet kijken. Kan er ook niets aan doen maar ze zijn nu eenmaal fotogeniek.
Agenda: veel klusjes vandaag en werken in de tuin van Juan.

Je weet wel.

Woensdag 16 juli 2008.

Cokky loopt een beetje te mopperen in de moestuin. “Heb je die foto gezien op het log van Ruud? Hoeveel courgettes hij al heeft? En hij zit 1000 kilometer noordelijker! Ik heb al minstens 30 bloemen in die stomme courgetteplant gehad maar nog geen één courgette!”. Ik leg haar uit dat ze een beetje geduld moet hebben, dat een courgette mannelijke en vrouwelijke bloemen heeft en dat dus niet iedere bloem een vruchtbeginsel heeft. Ze moppert nog een beetje door: “Bestaan er ook homosexuele courgettes!?” Tja, na een week Raymon over de vloer gaat zelfs Cokky zulke opmerkingen maken. Oscar kijkt me aan en het lijkt wel of hij me een knipoog geeft. Hij als je-weet-wel kater weet hoe het zit: het vrouwtje heeft per ongeluk een je-weet-wel courgetteplant gekocht.

Woensdagochtend 7.15 uur, 16 juli 2008.

Zwaar bewolkt en windstil. Vannacht bliksemflitsen op afstand maar nog steeds geen regen, vandaag misschien? De temperatuur is gezakt 20,6 graden. Gistermiddag was het zonnig en de temperatuur steeg naar 26,8 graden.
Agenda: Raymon z´n zadel en pedalen van de fiets halen en hem vanmiddag naar Valencia brengen. Om 10.30 uur krijgt hij zijn laatste almuerzo in bar Juan´s. Wat hij het meest gaat missen als hij weer thuis is? Coll de Rates en om 10 uur zijn bocadillo.
Oscar gaat de strijd aan met Karel de buurkat.

Coll de Rates.

Dinsdag 15 juli 2008.

Raymon heeft zijn favoriete bron, die bij Benimassot, zijn favoriete benzinepomp, die bij Orba, waar ze koele Red Bull verkopen om er weer bovenop te komen. En zijn favoriete berg, Coll de Rates. Dus als er één is aan wie ik durf voor te stellen om op onze laatste gezamenlijke fietsdag, Coll de Rates 6 maal op te fietsen dan is het wel aan hem. “Dat had ik zelf kunnen verzinnen”, is zijn antwoord, dus fietsten we vandaag onze geliefde berg 6 maal op. Nee, het gaat echt niet vervelen, de bloemetjes bloeien, het is bewolkt, dus prima fietsweer. De dennenbomen geuren, er is bijna geen verkeer en iedere keer als we afdalen, gaat Raymon harder. De laatste keren kan hij mij gewoon bijhouden. Dit is pas trainen, zo kan je leren dalen. Net zo vaak naar beneden tot je iedere bocht wel kan dromen.
Ik geef het toe, natuurlijk moet je een beetje gestoord zijn om Coll de Rates zo vaak op te willen rijen. Dat is nu het leuke van Raymon: hij lijkt op mij, beide even gestoord, dus volgend jaar krijgt de kroon op onze fietsweek er zeker één puntje bij. Kijk ook op het log van Raymon!

De cijfers van deze week:  602  kilometer gefietst en 9.925 meter geklommen.

Dinsdagochtend 7.00 uur, 15 juli 2008.

Zwaar bewolkt, 18 graden en het is windstil. Goed weer om te fietsen. Gisteren was het de hele dag bewolkt er was geen zon meer na 9 uur. De temperatuur bleef steken bij 25,6 graden er viel zelfs wat regen maar de hoeveelheid was helaas onmeetbaar.
Agenda: het is de laatste dag dat Raymon er is, we gaan dus wat speciaals fietsen.
De Sedum vetplantjes bloeien nu prachtig op de muurtjes rond onze tuin.

Gewicht.

Maandag 14 juli 2008. 
“Wat is er nu zo leuk aan al dat fietsen”, is wel een van de meest gestelde vragen door niet-fietsers. Eerst bekijk ik de vraagsteller, meestal iemand die nog nooit op racefiets heeft gezeten en zo´n 10 a 15 kilo te zwaar is. Dan kan ik praten wat ik wil maar begrijpen doen ze het toch niet, knikken eens meewarig en nemen nog een biertje. Voor zulke mensen gebruik ik een ijzersterk argument: als je zoveel fietst kan je alles eten en drinken wat je maar wilt zonder in gewicht aan te komen. Kijk, dat werkt, nu knikken ze begrijpend, vooral als ik erbij vertel dat ik 95 kilo woog voordat ik ging fietsen. De afgelopen 6 dagen heb ik samen met Raymon 20 uur gefietst en zo´n 10.000 kcal verbrand. Uit de gastenbadkamer komt een kreet van Raymon, “al twee kilo afgevallen” en hij heeft geeneens overgewicht. Prima, nu ik: “één kilo aangekomen” Ja, dat krijg je ervan als je met een 20-jarige gaat mee eten en vooral drinken. Nou ja, morgen is de laatste dag en daarna ga ik op dieet, gewoon een extra rondje fietsen.

Voor de rit van vandaag: kijk op het log van Raymon.

Maandagochtend 6.45 uur, 14 juli 2008.

De zon komt prachtig op door de wolken die ergens boven de Middellandse Zee drijven en aan de bergtoppen blijven hangen. De temperatuur is gedaald tot 17,4 graden en er is geen dauw. Gisteren was een geweldige dag met mooie temperaturen. Het kwik liep pas tegen 17.00 uur op tot 28,9 graden en de luchtvochtigheid zakte naar 48%.
Agenda: Raymon mag uitslapen tot 9 uur. Daarna vertrekken wij op de fiets om, via Pinos, de moeilijke kant van de Bernia te beklimmen. Korte rit dus. (Goed idee Dick.) Rond 2 uur gaan we ergens een "menu del dia" nuttigen. Raymon betaalt. O ja, om 18.00 mag hij weer mee naar de Clinica van Xaló voor de Pilates oefeningen.

Derde bal.

Zondag 13 juli 2008.

Raymon krijgt na 4 dagen fietsen Tour de France-verschijnselen, zelf heeft hij het al over een “derde bal”, dat klinkt behoorlijk professioneel omdat Oscar Freire bij de Rabobankploeg er beroemd mee geworden is. Maar bij nader doorvragen zijn het gewoon wat schuurplekjes in zijn liezen waar hij last van heeft. Gelukkig heeft oom Dick hier een flinke pot Sudocreme achtergelaten, hij zweert daarbij en ook bij zijn politiek incorrecte neef schijnt het te werken. Het eerste uur klaagt hij nog wel een beetje maar daarna komt hij lekker los. We rijden een prachtige route door het binnenland van de Costa Blanca. Het is perfect fietsweer, een strak blauwe hemel, niet klam, nauwelijks wind en zo rond de 25 graden. Bij zijn favoriete bron in Benimassot stoppen we natuurlijk om met het koude water onze bidons te vullen. Een Engelse ex-prof wielrenner houdt ons gezelschap en Raymon hoort hem uit. Altijd interessant om te weten hoeveel watt zo´n professional nu wel trapt. Thuis koelen we een tijdje af in de jacuzzi totdat er een vreemd laagje op ons badwater komt. Het duurt even voordat ik realiseer wat het is, dan weet ik het, Sudocreme natuurlijk.

Zondagochtend 7.00 uur, 13 juli 2008.

Er zijn wat wolken maar het ziet er eigenlijk best goed uit. De minimumtemperatuur is 19,4 graden. Gisteren heeft het natuurlijk niet geregend. Dat is hier vaak zo, voorspellen ze de hele dag regen en dan komt er niets. De temperatuur liep op tot 31,4 graden.
Agenda: Cokky is al op de fiets vertrokken om met de club van Xaló te fietsen, die gaan weg om 7.30 uur. Raymon en ik rijden onze eigen route vandaag. De club van Pedreguer vertrekt niet door de feesten in hun dorp.
Wij hebben één zonnebloem met wel 20 bloemen. De meeste andere krijgen maar één bloem.

Bier und bratwurst.

 
Zaterdag 12 juli 2008.

Als we nog maar net op de fiets zitten heeft Raymon een kleine inzinking, zijn benen zijn wat stijf en we besluiten de geplande 110 km route maar wat in te korten. Via Petracos komen we weer in Vall de Ebo uit. Daar beginnen zijn benen al beter te worden en de rest van de route is hij weer gewoon de oude, behoorlijk sterk. Dat is altijd het rare met wielrennen, het is gewoon niet de eerste kilometers te zeggen hoe het fietsen die dag zal gaan. Hij wil graag nog eens zijn favoriete berg op rijden, Coll de Rates, prima dan pakken we die ook nog even omhoog. Energie genoeg na de uitgebreide almuerzo in Orba. Ja, hij verspaanst al aardig. Wijn met Gaseosa, een broodje met lomo (vlees) en kaas. Want hij is hier natuurlijk niet alleen om te fietsen, we proberen hem ook nog wat “cultuur” bij te brengen. We maken vorderingen. Hij zei “ja, lekker!” toen Cokky hem een kom gazpacho voorzette. Omdat hij categorisch weigert om olijven gegeten heeft Cokky zelfs gehakte olijven verstopt in de gehaktballetjes met tomatensaus die gisteren over de macaroni zat. Dus die heeft hij ook gegeten. Maar ik ben bang dat deze culinaire opvoeding geen blijvend effect zal hebben. Vlak voor de top van Coll de Rates haalden we een stel ploeterende Duitsers in. Boven praten we even met de Duitsers, en wat is het eerste wat Raymon zegt als we weer afdalen? “”Bier und bratwurst!” Dus ga ik nu de barbecue maar aansteken en een biertje inschenken.

Zaterdagochtend 7.00 uur, 12 juli 2008.

Zware wolken komen in hoog tempo overwaaien, het is al wel 23 graden. Gisteren vond Raymon het niet zo warm. Op de laatste helling bij Orba gaf mijn fietscomputer 41 graden aan. Rond 20.00 uur gokte hij dat het zo´n 24 graden was, toen was het nog bijna 30 graden. Het voelde inderdaad ook minder warm aan door de lage luchtvochtigheid van 34%. De officiële  maximumtemperatuur was 34 graden.
Agenda: Aangepast fietsrondje, een beetje dichter bij huis, als het dan gaat regenen zijn we niet zo ver weg. Daarna gaan Raymon en ik met veel plezier door met onze schoonmaakactiviteiten.

Jong.

Vrijdag 11 juli 2008.

“Hij is twintig en gek op bergen”, roep ik tegen een Spaanse fietser die door Raymon met een enorme snelheid wordt gepasseerd. “Dat zou ik ook wel willen zijn, twintig jaar“, antwoordt de Spanjaard. Dat was gisterochtend, op de 8 kilometer lange klim naar Vall de Ebo. Het blijft maar in mijn hoofd zitten, 20 jaar, jong, sterk, strak in het vel. Je zou zo met hem ruilen. Zou ik dat echt willen? Hij is verleden jaar geopereerd aan zijn linker knie, en kon een lange tijd niet fietsen. Zelf ben ik nog nooit opgenomen in een ziekenhuis. Na 50 kilometer klaagt hij over pijn in zijn nek, waardoor hij niet in de ondergreep van zijn stuur kan komen en al na 80 kilometer stort hij volkomen in. Als hij van de bank op staat kraken zijn knieën zou hard dat je bang van wordt. Ik ben gewoon veel sterker en zit beter in elkaar dan die twintigjarige. Daarbij komt dat ik dan zeker weer 25 jaar voor een baas zou moeten werken. Allerlei domme vergaderingen moet bijwonen over nutteloze reorganisaties.  Nee, ik weet het zeker, ik wil niet met hem ruilen. Sorry Raymon, het gaat niet door. Vandaag was hij super, hij had nergens last van. Zijn benen waren goed. Was overal de sterkste, ik moest echt mijn best doen. Hij had adem genoeg om door te praten: “Bij mij op de Pabo zit ik met nog 3 jongens en 14 meiden in de klas. Dat geeft de doorslag, " Raymon”, roep ik, “Toch maar ruilen, dan?” Maar hij hoort het al niet meer, trekt een sprint en komt weer als eerste aan op de top.

Vrijdagochtend 7.00 uur, 11 juli 2008.

Op de bergen rond het dal hangt een wolkachtige nevel. De hemel is onbewolkt en het is 17,6 graden. Gisteren werd het 29,8 graden, er stond ´s middags een flinke wind van zee. (tot windkracht 4)
Voor morgen wordt zowaar regen voorspeld dus laten we vandaag nog maar eens een flinke tocht maken, op naar Villalonga en dan omhoog over de nieuwe weg naar Vall de Gallinera.
Welk spinnetje zit er bij ons in de roos Miriam?

Twee keer.

Donderdag 10 juli 2008.

“Gaan we hier naar rechts?”, vraagt Raymon als we na 80 kilometer voor de tweede keer de afslag naar Vall de Ebo passeren. “Ja, dat klopt, doe maar”, zeg ik ietwat verbaasd. Rond half tien deze ochtend zijn we precies diezelfde afslag opgefietst. Bijna 8 kilometer klimmen, langer dan Coll de Rates en 440 hoogtemeters te overbruggen. De laatste kilometers begint hij wel erg vaak te vragen of er nog hellingen komen, hoelang en hoe steil zijn ze? Zijn tempo zakt aanzienlijk en het is wel een beetje gemeen om hem nog een keer naar Vall de Ebo te laten fietsen. Hij gaat in ieder geval er een stuk rustiger tegenop dan drie uur geleden. Ik ben wel benieuwd wanneer hij het in de gaten gaat krijgen. Moedig ploetert hij door, “Is ie lang?” Ja behoorlijk, antwoord ik. Bij het bekende 13% bord krijgt hij het in de gaten, eerst gelooft hij het niet, dat ik zo gemeen ben en na nog eens een halve kilometer gelooft hij mij pas echt. Ik laat hem de keus: doorfietsen en nog eens de helling nemen of naar huis. Hij twijfelt maar neemt dan toch de juiste beslissing. “Laten we maar terug gaan, asjeblieft.” Dat is netjes gevraagd. We draaien om, maar het steilste gedeelte hebben we toch mooi twee keer beklommen. Raymon heeft gelijk toen hij zei, “verstand komt met de jaren”, ik begin hem nog bijna te geloven ook maar eerst morgen maar eens afwachten. Dan wacht ons een nieuwe, lekker zware rit.

Lees het weblog van Raymon voor zijn kant van het verhaal.

Donderdagochted 6.50 uur, 10 juli 2008.

Onbewolkt, net als gisteren. Het koelt ´s nachts lekker af, vanochtend is het 15,6 graden. Gisteren was een super vakantiedag. De temperatuur liep op tot 29,5 graden, de luchtvochtigheid zakte naar 52% het was dus prima weer om te fietsen en te zwemmen. Raymon heeft de Pilates les goed doorstaan.
Agenda: fietsen maar hopelijk wel langer deze keer. We vertrekken om 8.00 uur. Almuerzo in Vall de Ebo.

Lek rijden.

Woensdag 9 juli 2008.

“Als je goed bent rijd je niet lek”, zegt Dick altijd. “Helemaal mee eens”, knik ik dan en samen branden we zwager Rinus af, die ieder losliggend steentje weet te raken en in één week twee lekke banden heeft. Deze week logeert de politiek incorrecte neef van Dick bij ons, uiteraard met als doel minstens net zoveel kilometers in een week te maken als zijn ooms vorige maand. Maar de eerste dag loopt al anders dan gepland: we zijn net twee uur onderweg als Raymon twéé lekke banden tegelijk krijgt, dit heb ik echt nog nooit meegemaakt. En in mijn zadeltas zit maar één binnenbandje en Raymon heeft zijn eigen zadel meegebracht maar zonder tasje. Dus moet de volgauto uitrukken. Natuurlijk zijn we net op het verste punt van de route maar in de schaduw van een boom hebben we ons wel vermaakt. Met het vertellen van sterke wielrenverhalen. Met het debiteren van stelligheden zoals “Als je goed bent rijd je niet lek”. Jammer Dick, maar je hebt geen gelijk. Je neef ging moeiteloos de steile helling op tussen Tarbena en Castell de Castells. Die helling die jij het liefst vermijdt. Dit was pure pech. Morgen zullen we dat bewijzen maar dan nemen we wel meer binnenbandjes mee of misschien gelijk een volgauto, dat is nog beter.

Woensdagochtend 7.00 uur, 9 juli 2008.

Onbewolkt en het is afgekoeld naar 17,3 graden. Gisteren was het een grotendeels bewolkte dag. Daardoor bleef het maar 27,5 graden. Nadeel was dat de luchtvochtigheid erg hoog bleef, 70% was het laagst. Dat was dus flink zweten.
Agenda: fietsen met Raymon. Hij is al wakker, prima jongen! Vanmiddag komen Leo en Joke een paar uurtjes langs.

Tandarts.

Dinsdag 8 juli 2008.

Al dagen lang heeft Cokky een slecht humeur omdat ze weet dat ze naar de tandarts moet. Cokky heeft een tandartsfobie. Ze heeft het volste vertrouwen in tandarts van Beek, die al jarenlang onze tanden onder handen neemt. Ze moet er niet aan denken om bij een andere of een Spaanse tandarts in de stoel te moeten gaan liggen.
Er zijn nog een aantal dingen waar wij geen Spanjaarden voor gebruiken. Het zou natuurlijk best kunnen maar het wel zo veilig en gemakkelijk in het Nederlands. Wij hebben een Nederlandse huisarts, Ward Waardenburg, een leuke jonge dokter die hier in Xaló woont. Op ons lichaam zijn we toch zuiniger dan op onze auto´s. Zelfs na vele jaren Spaanse les weet ik nog niet hoe ik, “het vingerkootje van mijn pink”, moet zeggen. Probeer maar eens in het Spaans alle plaatsen van je gezicht te benoemen. Zulke dingen leer je gewoon niet op Spaanse les. Verder is onze computer nog erg Nederlands en als je gesteld bent op een Nederlandse versie van Windows is een Nederlandse pc-winkel ook erg gemakkelijk. Vooral als mijn pc rare kuren heeft is het heel gemakkelijk om even in het Nederlands geholpen te worden. Onze gestor is ook Nederlands. Dat is gemakkelijk omdat zij op de hoogte is van de Nederlandse belastingen en de Spaanse. Daar houdt ons lijstje van Nederlandse bedrijven op, maar als je zou willen laat je hier nog zelfs je schoorsteen vegen door een Nederlands bedrijf. Cokky heeft weer een superschoon gebit en gelukkig ook weer een jaar lang een goed humeur.  

Dinsdagochtend 6.50 uur, 8 juli 2008.

Op de bergen rond ons dal hangen zware wolken maar ze zien er uit dat ze zullen oplossen. De minimumtemperatuur is hoog gebleven, 21,3 graden. Gisteren werd het 30,6 graden, de luchtvochtigheid was aan de hoge kant met 56%.
Agenda: Eerst even planten water geven bij Juan. Om 11.30 bij de tandarts in Alfaz del Pi. O,ja natuurlijk vanavond de politiek incorrecte neef van Dick ophalen uit Valencia, hij komt een week met mij fietsen.

Spijbelen.

Maandag 7 juli 2008.

Wat ik mis nu ik niet meer voor een baas hoef te werken is dat ik niet een keer lekker kan spijbelen. Zo van: “Cokky, schat, bel jij even Staatsbosbeheer dat ik vandaag te ziek ben om te komen.” Dan blijf je lekker in bed liggen en rond acht uur weet je dan dat de anderen wel werken maar ik niet. Iedere ochtend, als de zon opkomt sta ik nu op. Cokky blijft liggen, de katten zitten te wachten op hun bakje eten. Met een kop zwarte koffie, de katten en mijn fototoestel loop ik naar buiten. Maak een foto en ga hem dan op het weblog zetten. Dag in dag uit. Het lijkt bijna op werken. Door de schilderklus bij Manolo heb ik gisteren al de “ochtend” foto op het log gezet maar dan als middag foto. Nog maar net stond hij erop of Manolo komt op zijn motor het erf oprijden. Ruzie met zijn vrouw over de kleur. Onoplosbaar, er kan niet geschilderd  worden. Goed dan, donderdag 17 juni komen we wel schilderen. Vanochtend ben ik blijven liggen. Ik wilde er niet uit. Mijn linkerbeen was nog moe van het fietsen, mijn rug was nog moe. “ Cokky schat, geef jij even de katten eten en neem ze mee naar buiten.” Tot 8 uur uitgeslapen. Goed, ik voel mij een klein beetje schuldig maar morgen staat er gewoon weer een ochtendfoto op het log. Toch heb ik lekker gespijbeld, het was heerlijk.

Zondagmiddag 17.45 uur, 6 juli 2008.

Onbewolkt, de temperatuur liep op tot 32,6 graden. Rond 7 uur vanochtend was het 18,5 graden en stond er een zwakke wind vanuit het binnenland. Tegen de middag draait de wind en komt dan van zee.
Agenda voor morgen: Om 8.00 uur schilderklusje bij Manolo. Om 12.00 uur een auto ophalen voor een ITV keuring in Denia en ´s avonds Pilates.
Onze eerste twee zonnebloemen bloeien.

Stress.

Zondag 6 juli 2008.

“Mucho stress”, heeft Santi vandaag. Hij weet bijna niet waar hij naar moet kijken vanmiddag. De tweestrijd tussen Roger Federer en Rafael Nadal op Wimbledon. Naar Alonzo die redelijk hoog staat genoteerd bij de formule 1 race, of naar de Tour de France waar Valverde in het geel rijdt. O ja, en dan worden er in de straten van Pamplona morgen ook nog de stieren los gelaten. Ja, het gaat goed met de sport van de Spanjaarden. Hoewel ik mij regelmatig afvraag waar die echte Spaanse sporters dan wel vandaan mogen komen. Onze derde literfles bier wordt net op tafel gezet en de leden van de fietsclub zijn zwakker dan ooit. Zelf heb ik met Cokky afgesproken om gezamenlijk de almuerzo te nuttigen, deze keer in ons eigen dorp. We gaan een half uur eerder weg om de warmte te ontlopen en om 10.00 uur stoppen we dan. Zelf ga ik alleen over Coll de Rates en maak er nog een lusje aan vast zodat ik toch nog 68 kilometer heb en precies op tijd zijn we allemaal tegelijk in Xaló. In de meest schaduwrijke plaats van de straat worden de tafeltjes aan elkaar geschoven. Daar zitten we goed, er staat een beetje wind en Santi hoeft maar twee keer met zijn stoel aan de kant als er een bestelbusje door de straat wil. Dat valt nog wel mee, dat geeft geen stress. Maar vanmiddag, dan moet hij alert zijn en zorgen dat hij niet voor de televisie in slaap valt. Ja, het leven in Spanje is soms best stressen.

De grot.

Zaterdag 5 juli 2008.

“Waar gaan we eten?”. Geen idee, misschien heeft Marc nog een suggestie? Barbecue? Nee, toch maar niet. We willen niet te laat in de avond eten, Marc ook niet want die moet de ochtend erop weer naar België rijden. Zijn vriend en gast Marc (heten alle Belgen Marc???) heeft een suggestie, hij had dorst en was in La Carroja in een grot terecht gekomen waar een restaurant in zit. “La cueva” heet dat heel toepasselijk. We zijn er vaak langs gereden maar we zijn nog nooit binnen geweest, dat willen we wel eens proberen. Voordeel is ook dat ze al om 19.00 uur open gaan, dat is on-spaans vroeg. Met ons zessen worden we uiterst vriendelijk ontvangen door een rondborstige Roemeense met iets te veel make-up en parfum op. Het is lekker koel in de grot en de tafels staan uitnodigend klaar in de sfeervolle gewelven. We nemen salade en een bord Manchego kaas en jamon Serrano vooraf. Het is bijzonder smaakvol en van goede kwaliteit. Ook het vlees is érg goed. Als we bijna klaar zijn met eten komt de kok zelf even kijken of we tevreden zijn. Dat zijn we. Willen we nog een glaasje cider van het huis? Dat willen we. Er zijn geen andere gasten dus kok Luciano heeft alle tijd om even een kletspraatje te maken. Hij is stierenvechter geweest en hij heeft zelfs in Nimes in de arena gestaan. Hij wil graag op de foto en dat komt mooi uit want dan kan ik gelijk de nieuwe EOS 450 D proberen, die vanmorgen dus uit die doos kwam. Buiten is het heerlijk; een zwoele zomeravond in de rustige Vall de Gallinera. Tevreden rijden we naar huis. Voortaan weten we waar we prima rundvlees kunnen eten: daar waar een stierenvechter in de keuken staat.

Zaterdagochtend 6.45 uur, 5 juli 2008.

Onbewolkt en 16,5 graden. Gisterochtend werd het al snel bewolkt pas in de middag kwam de zon weer terug. Hierdoor bleef de maxiumtemperatuur dit keer steken op 27,6 graden.
Agenda: eenmalig de tuin opknappen van mensen die in de buurt van Juan wonen.

Jarig.

En toen kwam er een doos. Wat erin zit zal ik morgen laten zien. Voorlopig hebben we al veel plezier van de verpakking maar zodra Oscar moe is gaan we de inhoud bestuderen. En daarna lekker uit eten.

Vrijdagochtend 6.45 uur, 4 juli 2008.

Zie je wel, altijd mooi weer op mijn verjaardag, dat was in Nederland ook altijd al zo. Het is onbewolkt en afgekoeld naar 16,8 graden. Gisteren was een warme dag, de temperatuur liep op tot 32,3 graden. Toch nog zo´n 7000 m2 gras gemaaid, eerst de tuin van Juan en gisteravond die van ons. Dat is bijna 16 km lopen. Agenda: Ik ga om 8.00 uur fietsen over de Coll de Rates naar Castell de Castells en dan naar Benichembla waar Cokky, Howard  en Linda dan ook zijn voor een Almuerzo. Vanavond uit eten in Vall de Gallinera met 4 Belgische vrienden, "amai, dat wordt een gans plezante avond."  Ja, mijn Vlaams gaat met sprongen vooruit hier in  Spanje.

Schuurtje.

Donderdag 3 juli 2008.

Zijn hele lijf straalt onverzettelijkheid uit. “Nee”. Nee, dat kan niet, nee, dat mag niet. De architect van de gemeente is de meest publieksonvriendelijke ambtenaar die we kennen. Hij praat liever Valenciaans dan Spaans, en nog onduidelijk ook, hij zal zelf niet met een suggestie komen, hij zit daar maar, wacht een vraag af en zegt dan “nee”. Gelukkig hebben we Toni bij ons, die spreekt Valenciaans en kent de regels. Maar ook hij komt voor verrassingen te staan. De wetten en normeringen kunnen blijkbaar op verschillende manieren uitgelegd worden. Het gaat over het percentage bebouwde oppervlakte van ons perceel en een paar jaar na de bouw van ons huis zijn de normen strenger geworden. “Ze zijn al over het toegestane aantal vierkante meters heen, ze mogen helemaal niets”, leest de architect op zijn computer. Het blijkt dat onze illegale houten schuurtje van 3 bij 4 ineens officieel 30 vierkante meter groot is en meetelt in het geheel. “Maar dat is van hout!”, probeert Toni nog. Al was het van papier, het is er en het telt mee. Maar als dat zo is, dan kunnen we er dus net zo goed een stenen schuurtje neerzetten van 5 bij 6? De architect kijkt ons aan en zijn blik zegt “nee” maar zijn antwoord luidt cryptisch zoiets als “maar als je het weghaalt staat er niets meer”. Toni gebaart dat we maar niks meer moeten zeggen en vergadert verder over een ander onderwerp. Met een stenen schuurtje zouden we héél blij zijn. Morgen eerst maar eens aan Toni vragen of we het goed begrepen hebben. Voorlopig heb ik een goed excuus om ons schuurtje niet te schilderen. 

Donderdagochtend 06.45 uur, 3 juli 2008.

Onbewolkt en er is een klein beetje dauw. De temperatuur is gezakt naar 16,6 graden. Gisteren was een warme dag, het kwik liep op tot 32,8 graden. De luchtvochtigheid was wel lager dan gemiddeld met 34% als minimum. Agenda: naar Pilates, verder niets bijzonders.
Ondanks het zwavelen van de druivenstruiken zitten er dit jaar veel schimmels in de jonge trossen. Deze trossen zijn nog wel de beste. Hier in Vall de Pop zal het geen beste oogst worden.

Geluk.

Woensdag 2 juli 2008.

Net op het moment dat een vrachtwagen van de gemeente Denia voor een chaos gaat zorgen op het toch al gammele ITV keuringsstation geef ik een enorme brul, hij stopt nog net voordat hij de zonwering boven de ingang eraf rijdt. Dat had er ook nog wel bij gekund. De airco van de zwarte Citroën werkt niet, het is in de schaduw al 32 graden en ik sta in de volle zon. Soms zit een ITV keuring mee, de auto is prima en je hoeft nauwelijks te wachten. “Easy Money”, zegt Gareth, voor wie we de keuringen doen. We kunnen dan weer binnen het uur terug zijn bij de klant maar dat doen we natuurlijk niet. Die wil natuurlijk “waar” voor zijn 50 euro en stoppen we dus onderweg voor een uitgebreide “almuerzo” zodat we na twee uur pas terug zijn. Dat gebeurt echter niet vaak. Onze afspraak voor vandaag staat niet in de ITV computer, foutje maar we mogen er toch tussen. Er staan zeker al 6 auto´s voor ons. Om toch een heel klein beetje afkoeling te hebben laat ik het contact aan, zodat de ventilator het doet. Iedere keer dat er een auto voor mij onder de zonwering door naar binnen rijdt start ik de auto weer. Als ik aan de beurt ben start hij niet meer. Maar mijn geluk laat mij haast nooit in de steek, nu ook niet. Pedro, een fietsclub lid uit Xaló komt net aangereden. Met een accu die nog los in zijn auto staat en de startkabels naast zich. Hij had er bij een klant net een onwillige generator mee gestart. De gemeente vrachtwagen rijdt langzaam achteruit en ik kan het keuringsstation binnen. Goedgekeurd, geen “Easy Money”, maar wel geluk gehad.

Woensdagochtend 6.20 uur, 2 juli 2008.

Onbewolkt en verrassend koel zo vroeg, 16,8 graden. De boeren zijn al rond 6 uur begonnen en dan is het hier nog bijna donker. Gisteren liep het kwik op tot 31,6 graden. Zoals gebruikelijk begon het om 11.00 uur te waaien vanuit zee.
Agenda: Om 9.00 uur een auto ophalen in Beniarbeig voor een ITV keuring. Die keuring hebben we om 12.30 uur in Denia. Om 11.00 uur gaan we met makelaar en fietsvriend Toni naar het gemeentehuis om te vragen of de gemeente een vergunning mag verlenen voor onze geplande verbouwing, of dat ook de communidad Valencia toestemming moet geven.

Huizenprijzen Spanje dalen.

Dinsdag 1 juli 2008.

“De prijs van een nieuwbouw appartement daalt voor het eerst in 15 jaar.” Lees ik in de krant, Las Provincias. Dus pik ik hem gauw even van Cokky, want de krant lezen tijdens de almuerzo in de plaatselijke bar is één van haar favoriete bezigheden. Vroeger thuis heeft ze haar vader ook nooit anders zien doen en dan neem je die gewoonte over, denk ik.
Erg vaak proberen mensen informatie te krijgen door te zoeken via Google op huizenmarkt Spanje, huizenprijzen Spanje of huizenmarkt Spanje stort in. Nu heb ik dus een lijstje voorhanden van de prijzen van nieuwbouwhuizen. In Spanje wordt dit, net als in Nederland, bijgehouden. De nieuwbouwhuizen in Sueca, zijn in een halfjaar tijd 5,4% gedaald. Helaas wil iemand die naar Spanje verhuist daar niet wonen. Neem dat maar van mij aan. Benidorm en omgeving vinden veel mensen wel aantrekkelijk om te wonen maar daar is de prijs per vierkante meter nieuwbouw dus gelijk gebleven. Je hebt eigenlijk weinig aan zo´n lijstje als je in Spanje een huis wilt kopen. Je moet gewoon geluk hebben om tegen een woning aan te lopen die iemand graag wil verkopen. Die niet kan wachten, gaat scheiden of terug moet naar Engeland of Nederland. Die zal bereid zijn te zakken maar verwacht absoluut geen koopje als je toevallig het huis van je dromen tegen komt.

Dinsdagochtend 6.45 uur, 1 juli 2008.

Onbewolkt en het is vannacht niet erg afgekoeld, de minimumtemperatuur is 19,8 graden. Gistermiddag werd het 30,3 graden. Bijna de hele dag was er zeewind er waren geen wolken.
Agenda: Pilates en van 19.00 uur tot 21.00 uur conversatieles met Spanjaarden die Engels leren. Wij stellen vragen in het Engels zij in het Spaans. Kortom, meestal een puinhoop maar wel gezellig.