Wonen in Spanje

Uit eten.

Maandag 30 juni 2008.

Naast de fietsenzaak van Boronat, de beste fietsenmaker uit de omgeving (hij was bíjna de mekanieker van Lance geweest) is pas een nieuw restaurant geopend. We hadden de advertenties al gezien, de huisstijl is leuk en een menuutje kost 10 euro, zo´n restaurant kan ons tot de doelgroep rekenen. Maar eerst even navragen. “Miguel Angel, is het wat?”. Hij kijkt op van de racefiets die hij aan het afstellen is en trekt een bedenkelijk gezicht. “Gaat wel hoor. Maar weet je waar je naar toe moet? Naar Venta Parra, aan de N332, richting Benissa, net buiten Gata de Gorgos, na het benzinestation”. Dat restaurant kennen we wel, het was altijd lekker ouderwets Spaans met morsige obers, aan ieder tafeltje één of twee etende vertegenwoordigers, de tv hard aan en een sfeer die ons aanstaat maar die voor menige Nederlandse bedrijfskantine als te gedateerd zou worden beschouwd.
Gelukkig heeft de nieuwe eigenaar aan de buitenkant niks veranderd, het is dezelfde onaantrekkelijke gevel gebleven. Geen onwetende toerist zal het in zijn hoofd halen om hier te stoppen voor de lunch. Het meubilair is vernieuwd en de tv is vervangen door een flatscreen maar de eetzaal heeft nog steeds de charme van een betonnen doos. In plaats van morsige obers lopen er jonge meiden, er is nieuw servies en de keuze aan gerechten is flink uitgebreid. “Embutidos” (gebakken verse worst) heb ik wel vaker gehad als voorgerecht, maar nooit eerder op een bedje van heerlijke zuurkool. Cokky heeft taboulé, als hoofdgerecht neem ik gebakken lever, op het bord aan de andere kant van de tafel ligt kabeljauw in tomatensaus. Alles even heerlijk en inclusief brood, wijn, toetje en koffie zijn we 21,50 euro kwijt, voor 2 personen. Niet verder vertellen, maar wíj gaan hier vaker eten.

Campeones!

”Jullie hadden ook wel mogen winnen, want jullie voetballen ook goed maar de Duitsers natuurlijk niet.” Ja, dat is toch lief als een Spanjaard dat zegt. Aan het overdreven feestvieren zoals in Nederland gebruikelijk is wordt niet gedaan. “Ach, jullie hebben al niet zoveel te vieren en wij zijn er aan gewend, dus als je dan een keer wint wint pak je goed uit.”

Nu Spanje het EK voetballen heeft gewonnen is de vreugde compleet. Alberto Contador pakte toch nog de eindzege in de Tour de France en volgende week gaat Alejandro Valverde zijn best doen. Rafael Nadal heerst al jaren op Roland Garros, Pau Gasol zorgde voor de wereldtitel basketbal, tweevoudig wereldkampioen Fernando Alonso maakte Spanje gek in de Formule I, motorcoureur Jorge Lorenzo pakte twee wereldtitels in de 250 cc en de volleyballers zijn Europees kampioen. Mijn opmerking dat Nederlanders beter kunnen schaatsen, komt niet echt aan, patinar, schaatsen in het Spaans klinkt ook niet echt goed. Waarschijnlijk zijn wij ook beter in het polsstokspringen over een Fries slootje, maar dat houd ik maar wijselijk voor mij.

Tranquillo.

Zondag 29 juni 2008.

Ja, ik begin weer te wennen aan de zomerse temperaturen, denk ik. Het fietsen ging prima. Om 7 uur weg, dan is het nog lekker koel. Leuke, vrij vlakke rustige rit van 93 kilometer gemaakt naar Benissiva. De maximumtemperatuur liep vandaag op tot 30,5 graden en de luchtvochtigheid bleef ook lager dan gisteren. En ´s middags hebben we het ook rustig aangedaan, net als onze poezen.

Zondagochtend 6.30 uur, 29 juni 2008.

Onbewolkt, het is koel 16,1 graden is de minimumtemperatuur. Gisteren liep de temperatuur op tot 30,3 graden. Agenda: Ik ga met de club van Pedreguer fietsen en Cokky met die van Xaló. Vanavond natuurlijk voetbal kijken.

Heet.

Zaterdag 28 juni 2008.

Rond 14.00 uur, alleen op weg naar huis, geeft de fietscomputer 40 graden aan. Dat is natuurlijk gemeten in de zon, maar ik fiets in de zon! In La Llosa stop ik om bij de kerk mijn hoofd onder de waterstraal van de fontein te steken. Als ik nu mijn telefoontje had meegenomen kon ik Cokky opbellen. “Haal me maar op, estoy muerto.” Vooruit, nog maar vier kilometer naar huis.
De laatste loodjes wegen het zwaarst. Dat is het stuk van Pedreguer omhoog richting huis. Natuurlijk moet ik weer eens eigenwijs zijn en fiets altijd 18 kilometer extra per tocht om naar Pedreguer te komen en weer thuis. Normaal is dat geen probleem maar het is vrij onverwacht zomer geworden. Onder leiding van Pablo hebben we nog flink hard gefietst ook. Als het vlak is rijden de Spanjaarden hier nooit boven de 40 km/u maar vandaag wel. Tot de almuerzo was de temperatuur geen probleem. Om 7.30 uur was het 18 graden en na 75 km was het 26 graden. Maar toen ik na de almuerzo weer opstapte gaf de fietscomputer 33 graden aan en daar ben ik nog niet aan gewend. Spanjaarden geven er niets om, drinken niet eens veel extra en trappen lekker door. Op de helling naar Barx gaat mijn hartslag veel te gemakkelijk naar de 175 terwijl het er 155 horen te zijn en vlak zijn het 148 slagen per minuut terwijl het er 128 horen te zijn. Ziek ben ik niet, het moet de warmte zijn. De tocht is eigenlijk ook niet extreem zwaar geweest maar het laatste stuk naar huis kruip ik omhoog Na twee uur op de bank en daarna een douche gaat het nu wel weer. Morgen staat er gelukkig maar een tocht van 80 km in het routeboekje en niet zwaar. Raymon, je hebt geluk met het weer in Nederland. Hoge temperaturen voorspelt Erwin Kroll, dan ben je er alvast aan gewend als je binnenkort naar Spanje komt. Goed trainen!

Zaterdagochtend 7,45 uur, 28 juni 2008.

Onbewolkt, geen wind, volop zomer. Gistermiddag werd het licht bewolkt waardoor het koeler aanvoelde dan 29,5 graden.
Agenda: fietsen naar de Barx en daarna lekker uitrusten.

De Spaanse Osborne stier.

Vrijdag 27 juni 2008.  (kijk ook op het log over Spanje 1984)

“Daar boven op die berg, daar staat een stier, die geeft geen melk, maar Heineken bier.Envanje helahelahelaholala... hé.”

Op de een of andere manier komt het deuntje altijd in mij op als ik naar het vliegveld van Alicante langs de “Osborne” stier rijd. Het simpele liedje is in mijn geheugen blijven hangen door de kinderen van mijn in Nederland werkende vriend. Het eerste wat ze van Spanje zagen was de enorme stier boven op een berg. Dan wisten ze zeker dat ze in het goede land waren. De tekst heb ik altijd een beetje vreemd gevonden want een stier geeft nooit melk. Maar zo hadden ze het gezongen op het schoolreisje, dus zal het wel kloppen.
Bijna waren de stieren, samen met de andere reclameborden langs de snelwegen, verdwenen. De enorme stieren, die het symbool van Spanje waren geworden mochten blijven staan. Het Spaanse Congres verklaarde ze tot cultureel en artistiek erfgoed. Ze zijn dus goed beschermd en er even in klimmen om de stier bij zijn kloten te pakken, had ons dus een bekeuring kunnen opleveren. Nou ja, Ruben klom erin en ik maakte de foto.
De makers van het schoolreisliedje hadden wel een vooruitziende blik want Heineken bier is de afgelopen jaren in Spanje bijna bekender geworden dan de Osborne brandy. Het is gewoon een kwestie van tijd en in de toekomst zullen de ouders omhoog wijzen naar de trotse stier boven op de berg. “Kijk jongens, de Heineken stier”.

Vrijdagochtend 6.45 uur, 27 juni 2008.

Onbewolkt en de minimumtemperatuur is 17,4 graden. Gisteren stond er de hele dag een zuiden wind, het werd 31,9 graden en er waren geen wolken. De voetbal overwinning op Rusland werd in het gemeentehuis op een groot scherm gezien door wel 30 mensen. Na afloop was de vreugde groot er reed zelfs één brommertje toeterend door het dorp. Aangezien in de communidad Valencia de Spaanse vlag niet erg populair is en niemand hem dus heeft, kon hij natuurlijk ook niet uitgestoken worden maar anders hadden ze het zeker gedaan.
Agenda: De tuin van Juan een beetje bijwerken voor het weekend. Ja, Ruud van oudsher willen landgoedeigenaren dat nu eenmaal. Kom op, het grind harken.

Even tanken.

Donderdag 26 juni 2008.

"Komen jullie ook vanavond? In de zaal van het gemeentehuis hebben we een groot scherm neergezet om voetbal te kijken." Dat is goed, dat willen we wel eens meemaken. De Festeros gaan een bar opzetten op het plein dus als "we" winnen kunnen we het vieren en als "we" verliezen kunnen we ons verdriet verdoven met wat alcohol. Maar eerst moeten we onze eigen voorraden even aanvullen. Bij de Coöperatie van de Arme Maagd (Virgen Pobre) tanken we onze jerrycans vol. 5 Liter rosé en 5 liter wit, voor in totaal 9 euro 50. De benzine is een stuk duurder en die mag je niet eens even gratis proeven. Zullen we ook vast een flesje cava voor vanavond meenemen? Nee, laten we dat nog maar niet doen, dat is de goden verzoeken. Het wordt al heet buiten, we gaan gauw naar huis. Straks een glaasje wijn met een ijsblokje, een kleine siësta, en dan zijn we helemaal klaar voor een avondje voetbal.

Donderdagochtend 6.30 uur, 26 juni 2008.

Onbewolkt, net als gisteren toen de temperatuur tegen vijf uur ´s middags een maximum van 32 graden bereikte. De hele dag stond er een zwak zeewindje, windkracht 2.  Het is vannacht afgekoeld tot 16,5 graden, de boeren werken graag vroeg op het land. Met tractoren worden de druiven gezwaveld tegen o.a. valse meeldauw. Dat heet hier, mildau en wordt uitgesproken als miel-dau-oe.
Agenda: Cok, gaan we nog wat doen vandaag? O, ja om 10.00 uur naar de kliniek om zooltjes te laten opmeten voor in mijn fietsschoenen.

EK-gekte.

Woensdag 25 juni 2008.

“Wat zijn die Spanjaarden stil, het lijkt wel of ze verloren hebben”. Jeff heeft alle wedstrijden gevolgd in de bar. Het EK voetbal leeft niet erg hier, de landelijke competitie is veel belangrijker. FC Madrid, Valencia, dat leeft, het nationale team spreekt niet erg tot de verbeelding en de trainer is al over de 70, die had al lang met pensioen gemoeten. Formule 1 en tennis, dat wordt eerst besproken, en dan pas gaat het over het EK. O ja, morgen moeten ze weer spelen, tegen Rusland. Nou, die gaan morgenochtend eerst hun koffers inpakken. Maar dat werd vóór de wedstrijd tegen Italië ook gezegd en die hebben ze zowaar gewonnen. Na intensief speurwerk zijn we erachter gekomen dat hier in het dorp het aantal versieringen qua voetbalgekte sindsdien verdubbeld is: eerst reed alleen de auto van Pere rond met een Spaans vlaggetje, nu is er zowaar ook een decoratie opgedoken in bar Juan´s. In de bar met het grootste televisiescherm zijn alle tafeltjes al gereserveerd voor morgen, de meeste door buitenlanders. Maar héél misschien winnen de Spanjaarden wel van Hiddink. Ojala, hopelijk. Misschien dat dán het hele dorp rood met geel kleurt. Olé.  

Woensdagochtend 6.45 uur, 25 juni 2008.

Het is onbewolkt en er staat een zwakke wind vanuit het binnenland. De temperatuur is gezakt naar 18,2 graden. Gisteren was een warme dag, het werd 31,9 graden. Agenda: fietsen, Cokky gaat rechtstreeks naar Castell de Castells en ik ga via Coll de Rates en Tarbena. Om 10.00 uur zien we elkaar daar dan voor een almuerzo in de bar bij de kerk. Daarna fietsen we samen terug.

Bosmaaier.

Dinsdag 24 juni 2008.

De loonsverhoging bij het Nederlandse streekvervoer valt volledig in het niet bij de loonsverhoging voor rentenierende vrienden in Spanje. Zonder er om te vragen of te staken, eerst een vermindering van de inkomstenbelasting van 100% en vandaag werd een definitief akkoord bereikt toen de werkgever een loonsverhoging voorstelde van 140% per maand. “Of is dat te weinig?” Nee, dat is prima, akkoord! Daarvoor maai ik ook nog alle graskantjes, zelfs rond uw vliegtuigje. Komt dik voor elkaar, geen enkel probleem. Direct koersgezet naar mijn favoriete winkel in Orba, over enkele weken ben ik toch jarig en het begint traditie te worden dat daarvoor dan een motorwerktuig wordt aangeschaft. Was het vorig jaar nog een mooie oranje Stihl bladblazer, nu is de 25 jaar oude bosmaaier ingeruild voor een gloednieuwe Stihl bosmaaier. Kan er ook gemakkelijk af met zo´n loonsverhoging. Zo ziet de werkgever waar zijn geld blijft, krijgt mooie graskanten, de economie wordt gestimuleerd en ik heb weer een nieuw speeltje voor in de tuin. Allemaal dik tevreden. Kijk, zo sluit je nu een CAO af.

Dinsdagochtend 7.00 uur, 24 juni 2008.

Het is 19,1 graden en vrijwel onbewolkt maar de hemel is niet echt blauw. Er is geen dauw en er staat een klein beetje wind. Gisteren werd het 29,1 graden en was het de gehele dag onbewolkt. De hele dag waaide het een beetje.
Agenda: niet veel bijzonders.

Eten van het land.

Maandag 23 juni 2008.

Het zou mooi zijn, leven van het land. Maar je hebt er wel veel land voor nodig, en kennis van zaken of een buurman met kennis van zaken, en water, en tijd, en een heel leger pimpampetjes of hoe ze ook weer heten in het Belgisch. Deze tijd van het jaar, als de wintervoorraden uit eigen tuin op zijn en de nieuwe oogst nog niet echt op gang gekomen is, heet in het engels de “hunger gap”. En zolang het zaad van de gehaktballenstruik nog niet opkomt en de blikjes kattenvoer niet aan de bomen groeien, zullen we de provisiekast moeten vullen met voedsel van de markt en uit de winkel. Gelukkig kan dat hier zonder problemen, anders hadden we het vandaag moeten doen met één radijsje en een handvol sperzieboontjes. Maar het zijn natuurlijk wél de allerlekkerste boontjes van het westelijk halfrond!

Maandagochtend 7.00 uur, 23 juni 2008.

Het is warm buiten, de minimumtemperatuur is 19,6 graden. Door wind vanuit het binnenland is er geen dauw. Gisteren was een warme dag, om 15.30 uur werd de maximumtemperatuur bereikt van 32,2 graden bij een relatieve luchtvochtigheid van 42%.
Agenda: niet veel bijzonders, naar het gemeentehuis, naar de bank om de belastingformulieren in te leveren, om de belasting over 2007 te gaan betalen. Cokky heeft met Juan een afspraak in zijn ex-bar, ja bar Juan´s, ze krijgt meloenplantjes van hem. Dus houden we gelijk maar almuerzo.
Oscar is een dolle bui. Eerst bijt die gek een gaatje in de druppelleiding om er daarna mee te spelen.

Fietsclub.

Zondag 22 juni 2008.

Zwetend trap ik omhoog richting Alt de Margarida. Als richtpunt heb ik een oranje racefietser in het vizier waarop ik langzaam inloop. Oranje, misschien één van de Nordbikers? Zo heet de Noordwijkse fietsclub of misschien iemand van de Fastbikers? Enkele Nederlandse clubs zijn wat creatiever geweest in het verzinnen van namen en heten “Tandje erbij” of “Meewind”. O ja, en “SUST” natuurlijk: Samen Uit Samen Thuis. Maar over het algemeen zijn de Nederlandse fietsclubs serieus. Ze zijn bezig om een flinke prestatie neer te zetten. In een dolle bui willen ze onderweg nog wel eens stoppen voor een kop koffie met een appelpunt maar veel gekker moet het niet worden. Voor meer zelfspot moet je bij onze zuiderburen zijn. Die nemen zichzelf minder serieus en komen al een stuk ontspanner over. Wat dacht u van fietsclub de” De Reetzweters”, “Zowel de dorstlessende dranken als de nodige trapistenbieren zorgen voor de juiste mix van sportiviteit en sfeer.” Kijk dat gaat richting de Spaanse fietsclubs. Inmiddels kan ik de clubnaam lezen op het oranje shirt voor mij en de naam verklaart alles. “No puc més”, staat er in het Valenciaans, dus vandaar, en ik rijd het lid van de fietsclub “Ik kan niet meer” voorbij. In Benissiva, op het terras van David zitten de club leden van “Fent  Amics” aan het bier. Van onder de lommerrijke bomen roepen de leden van de fietsclub “Maak vrienden” me na dat ik niet zo hard moet gaan en de top nog ver is. Bijna stop ik, ze hebben gelijk en als ik half dood boven op de top even stilsta vraag ik mij af, wat is hier nu leuk aan, waarom doe ik dit? O ja, ik weet het alweer, over twee weken haal ik Raymon van het vliegveld, en dan moet ik in superconditie zijn, want hij is vast geen lid van de Reetzweters.

Zondagochtend 6.45 uur, 22 juni 2008.

Onbewolkt en 13,9 graden. Gisteren is voor de eerste keer de 30 graden grens overschreden. Het werd 30,4 graden. De luchtvochtigheid is weer normaal. Met zo´n 42% luchtvochtigheid en de zeewind is het fietsen goed te doen. Agenda: Cokky en ik gaan om 8.00 uur fietsen met de club van Xaló. Dan zijn we zo rond 13.00 uur weer thuis.

Fraser.

Zaterdag 21 juni 2008.

Kan een jochie van 13 mij eruit fietsen, het begint er bijna op te lijken. Op de eerste de beste helling richting Pedreguer zet Fraser de vaart erin en ik moet erg hard trappen om niet achter te raken. In zulk soort gevallen ben ik erg blij met mijn fietscomputer van Ciclosport die het wattage aangeeft dat ik trap. Hij berekent dit aan de hand van de snelheid, het stijgingspercentage en mijn totaal gewicht. Net voor de top staat er 300 watt op en dat is hoog. Niet veel leden van de fietsclub trappen dit langer dan een minuut of vijf. Het ligt dus niet aan mij maar dat rotjong trapt zo hard. Zonder de 1200 km die ik deze maand al heb gefietst was ik er zeker uitgereden door Fraser. Ik zie een mengeling van teleurstelling en bewondering op zijn jongens gezicht als ik hem kan bijhouden. Zijn vader, Gareth, haakt al lang af op deze berg. Sinds een week train ik met Fraser omdat Gareth, de “British mobile mecanic” bij het optillen van een automotor door zijn rug ging en per ambulance moest worden afgevoerd. Hij loopt nu met een kruk en kan zeker niet fietsen. In Pedreguer pikken we de vier andere jongens en de trainer op. We rijden twee maal een rondje van 10 km en stoppen bij de sponsor voor een fotosessie. Daarna weer naar huis, diezelfde berg op maar dan van de andere kant. Weer dat klereding omhoog trappen tegen de 300 Watt en het is bijna 30 graden, mopper ik in mijzelf. Ik heb geluk, Fraser lijkt precies op mijn Hollandse vrienden die weer voor het eerst Coll de Rates opfietsen, aan het eind zakt hij totaal in. De 300 watt komt niet meer op mijn fietscomputer, bij 140 is het op. Boven is hij helemaal gelukkig, “dit is de eerste keer dat ik niet omhoog ben geduwd na een training.” Nee, het duurt zeker nog vier jaar voordat ik mij echt zorgen moet gaan maken.

Zaterdagochtend 7.25 uur, 21 juni 2008.

Zon, zon, zon. Gisteren werd het 28,3 graden met een luchtvochtigheid van 51%. Oude vrouwtjes in het dorp beweren dat het de hele maand augustus gaat regenen. Dat zou niet best zijn voor de druiven. We wachten het maar af.
Agenda: fietsen en zodra het in de loop van de avond weer wat afkoelt, in de moestuin werken, kijken of de paprika´s goed groeien.

Grasmaaien.

Vrijdag 20 juni 2008.

“Tien uur ben je zeker aan het maaien, het kost een hele dag”, zegt Juan. Dat lijkt mij erg veel maar goed het enorme huis staat op zo´n 6000 m2 grond dus dan ben je wel even bezig. Het maaien moet één keer per maand. Verder moet ik één keer per week een aantal bomen en struiken water geven. Daarna laat hij de grasmaaier zien. In een enorme garage waar met gemak vier auto´s in kunnen, staat een piepklein, slecht onderhouden, motorgrasmaaiertje. Zo eentje met een maaibreedte van 35 cm. Ja, dan ben ik wel even bezig en dan is 125 euro per maand geen vetpot. Nou ja, natuurlijk ruim voldoende om de Spaanse inflatie te bestrijden. Het is maar hoe je het bekijkt. Vandaag hebben we het gras gemaaid van Juan die zelf in het dorp werkt. Er is niemand thuis, alleen de man van het zwembadonderhoud en de werkster komen langs en wij maaien. We spelen wel een beetje vals. Mijn eigen grasmaaier is veel beter, sterker, heeft twee snelheden en met een maaibreedte van 53 cm schiet het lekker op. Cokky neemt de andere kant van de tuin met het kleine grasmaaiertje van Juan. Vier uur later ontmoeten beide grasmaaiers elkaar en wij hebben Juan´s record grasmaaien verbroken. Natuurlijk gaan we niets tegen Juan zeggen. “Si, si, mucho trabajo.”

Vrijdagochtend 6.00 uur, 20 juni 2008.

Hier in Spanje is het vandaag de langste dag en dat wil ik meemaken ook. De zon komt officieel op om 6.34 uur en gaat weer onder om 21.32 uur, dat is 14,58 uur zon want het is onbewolkt. Natuurlijk hebben wij een uurtje of wat minder zon door de bergen om het dal. Morgen is hier de dag alweer één minuut korter. In Nederland is het morgen de langste dag, de zon komt op om 5.18 uur en gaat weer onder om 22.06 uur. Dat is dus 16,48 uur zon. Twee uur meer dan in Spanje!
Gisteren was ook een onbewolkte dag en de temperatuur liep op tot 26,8 graden. De zeewind kwam ´s middags, windkracht 4.
Agenda: het druppelsysteem openzetten en nakijken. Grasmaaien bij een groot huis, hier niet ver vandaan.

Lo mejor de España.

Donderdag 19 juni 2008.

“Het beste van Spanje?” Ik kijk in Vicente zijn donkerbruine, bijna zwarte ogen. Hij overvalt mij een beetje met zijn vraag. Wat zal ik antwoorden, wat verwacht hij als hij zoiets vraagt. Het mooie weer, de vriendelijke mensen, de imposante natuurgebieden? Lekker vroeg opstaan en om tien uur een uitgebreide almuerzo houden scoort bij mij, als ochtendmens, erg hoog. Wil ik tot een uur of 12 ´s nachts functioneren, scoort de siësta ook hoog. Maar dan weet ik het ineens: het beste van Spanje is de carajillo, koffie met een scheutje drank erin, waar ik goed op kan fietsen. Vicente knikt begrijpend, hij is tevreden met mijn antwoord. Vooral als ik vertel dat dit kopje koffie in Nederland niet erg gebruikelijk is en als je het laat maken kost het zeker geen 1,25. Vicente en ik bestellen altijd dezelfde soort carajillo. Standaard bestaat dat scheutje drank uit brandy, de Spaanse cognac. Maar wij zijn kieskeuriger en willen in onze koffie het merk “Terry” die is net wat zoeter. De fietsclub van Xaló geeft de voorkeur aan een scheutje bruine rum, Ron Negrita erin. In een echt goede bar kan je een carajillo ´quemado´ krijgen, dan wordt de drank, met suiker, koffieboontjes, een beetje kaneel en een stukje citroenschil geflambeerd voordat het in de koffie gegoten wordt. Dat vind ik echt iets voor de winter, loei heet en lekker sterk. “Laten we er dan nog maar één nemen, we hebben toch ook twee benen”, en zonder mijn antwoord af te wachten brult Vicente naar de man achter de bar “Dos carajillos mas!”

Donderdagochtend 6.45 uur, 19 juni 2008.

Het is onbewolkt maar richting Middellandse Zee hangt zeedamp veroorzaakt door het relatief koude zeewater. Vorige week was de zee nog 1,5 graad kouder dan normaal. Dit komt doordat er in mei veel minder zon was dan gebruikelijk maar dat zal wel snel veranderen. Dinsdag was tot nu toe de warmste dag van dit jaar met 28,3 graden. Gisteren was het wat koeler met 25, 8 graden als maxium.
Agenda: Pilates, fietsen, tuinwerk, kortom niets bijzonders.
Poppy verdwijnt bijna in de bloeiende bloemetjes, dat is ook heel bijzonder want het lijkt nu op eind januari. Door de regen van mei bloeit alles nog een keer. Kijk op vorige week voor een foto op dezelfde plek.

Grava.

Woensdag 18 juni 2008.

Het is best veel werk, al het oude grind moet eerst aan de kant. Als er dan een strook vrij is kan er worteldoek of in ons geval landbouwplastic worden neergelegd. Mijn ervaring is dat landbouwplastic net zo goed werkt als het veel duurdere worteldoek. Onder ons grind ligt het een jaar of 13. Voordeel is dat er geen onkruid meer opkomt en komt er wat op dan trek je het er met twee vingers zo uit omdat het nooit diep kan wortelen. Monica, onze fysiotherapeute was de regelmatige bestrijding met Roundup zat en dan is dit de beste oplossing. Natuurlijk is er altijd grind tekort. Ik zeg wel grind maar het is gemalen rots. “Grava”, heet dat hier in Spanje. Er zijn verschillende maten. Vandaag grava nummer 2 verspreid. Nummer 1 is minder grof. Dat werkt makkelijker maar blijft vaak minder goed liggen, vooral als er met auto´s over wordt gereden. In het noorden van Spanje is de grava grijs, hier is het bijna wit en bij Murcia is het weer mooi geel. Het ligt er maar net aan waar de steengroeve is. Wil je hier geel of grijs grind hebben dan betaal je flink wat meer, zeker met de huidige brandstofprijzen. Maar goed, het grind is op. Mijn rug is stijf, morgenochtend dus weer naar Monica. Zo houden we beiden werk.

Woensdagochtend 6.45 uur, 18 juni 2008.

Onbewolkt, dus is het flink afgekoeld naar 12,8 graden. Gisteren waren er regelmatig dikke wolken waar de zon achter verdween. Om 16.00 uur werd de maximumtemperatuur bereikt van 28,2 graden. De lucht begint iets minder vochtig aan te voelen. (53%) Agenda: het grint van Monica verder afmaken, helaas zonder lekkere dikke wolk.
Voor alle Belgen: deze variëteit  roos is de "Red  Devil".  Natuurlijk ook voor alle SP-ers: jammer hè?

Zomer in aantocht.

Dinsdag 17 juni 2008.

Alleen vakantiegangers liggen in april al in hun zwembad. Een Spanjaard kijkt wel uit, en het zwembad in het dorp is alleen in juli en augustus open. Ook wij wennen steeds meer aan de Spaanse temperaturen. Maar nu gaat de zomer echt beginnen en volgens de voorspellingen wordt het over een paar dagen 30 graden. Het is hoog tijd: de jacuzzi moet schoongemaakt en gevuld worden. Hij is klein maar precies groot genoeg om in af te koelen. Onze werkende vriend noemt het een “poor mens swimmingpool”, maar als we lekker in het water zitten met een glas witte wijn met ijsblokjes zijn we de koning te rijk.

Dinsdagochtend 6.30 uur, 17 juni 2008.

Het is warm als ik buiten kom, 20,8 graden is de minimumtemperatuur. Dat betekent ook dat het grotendeels bewolkt is en er staat wind vanuit het binnenland, daardoor is er geen dauw. Gisteren was er volop zon, de maximumtemperatuur liep op tot 28,1 graden.
Agenda: we gaan eerst naar Pilates met veel rek- en strekoefeningen. Daarna aan het werk om grint te verspreiden in de tuin van fysiotherapeute Monica, daarmee verdienen we weer een maand gratis Pilates.

De lieveheersbeestjes doen goed hun best om de luizen op te eten in Cokky haar boontjes.

Nul meridiaan.

Maandag 16 juni 2008.

Zelfs op het kleinste kaartje van Europa kan ik de plek terugvinden waar wij wonen. Het is heel gemakkelijk, volg de nul meridiaan naar Spanje en daar waar hij voor de tweede maal het vasteland van Spanje kruist wonen wij, precies in het midden van de landpunt die in de Middellandse Zee steekt. Natuurlijk kan het ook nog nauwkeuriger: in de uiterste hoek van onze tuin loopt de nul meridiaan. Dat is om precies te zijn 0º00´00.00” Als Cokky in de keuken staat bevind zij zich op het westelijke halfrond en ben ik het muurtje aan het herstellen bevind ik mij op het oostelijke halfrond. We hebben dus te maken een westerlengte en de andere kant op met een oosterlengte aanduiding. De noorderbreedte is minder mooi, 38º44´18.47”, je kunt natuurlijk niet alles hebben. Langs sommige wegen waar de nul meridiaan de weg kruist staat een monumentje. Ik vind het een beetje overdreven want het is een volstrekt willekeurige gekozen lijn en voor hetzelfde geld zou hij een 50 kilometer verderop kunnen liggen. Precies aan de andere kant van de wereld verandert de nul meridiaan in de 180º meridiaan, de datumgrens. Gelukkig hebben wij daar niets mee te maken want als die door Spanje zou lopen weet je zeker dat er geen één afspraak meer zou lukken, mañana, mañana.

Maandagochtend 6.30 uur, 16 juni 2008.

Door de hoge luchtvochtigheid hangt er een soort zeedamp op de toppen van de bergen. De top van de Castell d´Aixa lijkt wel een vulkaan. De rest van de hemel is onbewolkt. Het is niet erg afgekoeld, de minimumtemperatuur is 17,2 graden. Gisteren was een overwegend zonnige dag, met 26,3 graden als maxium. (68% luchtvochtigheid). O ja, de zonkracht bereikt vandaag het maximum, kracht 10 dus.
Agenda: naar Calpe om met een auto naar Denia te gaan voor een ITV keuring. Helaas hebben we geen afspraak gemaakt voor het mobiele keuringsstation dat nu in Calpe staat. Dat hadden we niet zo gauw in de gaten. Beetje dom.

Moto Guzzi.

Zondag 15 juni 2008.

Treurig, onder een laken, alsof het een verkeersslachtoffer betreft staat mijn Moto Guzzi Californian 1100 in ons houten schuurtje. Zal ik hem verkopen of nog houden?
“Als we in Spanje gaan wonen neem ik weer een motor.” Ik wist het zeker, nooit meer voor een baas werken en op een motor in de Spaanse zon de oneindige vrijheid tegemoet rijden. Mijn liefde voor een zware motor stamt al uit 1975. Gek was ik op mijn 750 cc BMW. Dertigduizend kilometer legde ik per jaar af op deze fantastische machine. Mijn opleiding tot boswachter had ik zo opgegeven om testrijder bij BMW te worden of zoiets. Verliefd was ik op die motorfiets. Liep de verkering met een mooi meisje op niets uit, dan streelde ik de stoere BMW over zijn tank. “Jij laat mij nooit in de steek.” mompelde ik dan. Lekker hard en plat door de bochten en na een uurtje kon niets mij meer schelen, het gaf troost. Na de motor kwam er een auto maar het verlangen naar een motor bleef. In 2000 lieten we hier een houten schuurtje neerzetten, natuurlijk met een dubbele deur voor mijn, in de toekomst, aan te schaffen motor. Dik vier jaar staat er nu een blinkende Moto Guzzi in. Op de teller staat 7100 km. De vrijheid, het motorgevoel kwam niet meer terug. Even twijfelde ik, heb ik het verkeerde merk gekocht? Nu weet ik het zeker, het zit in mijzelf. Ik ben veel ouder, ik word nooit meer 19, ik ben al vrij, ik heb alles al en daar voegt een motor niets meer aan toe.

Zondagochtend 6.45 uur, 15 juni 2008.

Er hangt een heel klein beetje sluierbewolking. Het is 15,6 graden, dus niet zo afgekoeld als normaal. Gisteren liep de temperatuur op tot 27,1 graden. De luchtvochtigheid is nog steeds hoog met 59% als minimum. De zonkracht is wel hoog, voor vandaag 9. De schaal loopt tot 10. Dat betekent, niet langer dan 10 minuten onbeschermd in de zon. Agenda: ik ga met de fietsclub van Pedreguer mee. Ze hebben een gemakkelijke tocht van zo´n 90 km. Alles redelijke vlak en almuerzo in Alcalali. Cokky gaat kijken of er nog iemand van de club van Xaló vertrekt.

De rit.

Zaterdag 14 juni 2008.

Voor de liefhebbers het profiel van de fietstocht. Het was een lange tocht met erg mooi weer, weinig wind en de gemiddelde rit temperatuur was 23,7 graden. In de zon liep de temperatuur van mijn fietscomputer op tot 33 graden. Na 75 kilometer werd in Benassau de almuerzo genoten in restaurant Serrella. Het trainingskamp heeft een positieve werking gehad. Ik kon mij bij de drie snelste van de club rekenen. Mijn voetbal verslaafde vriend heeft ook nog een andere positieve bijdrage geleverd. Ik kon meepraten over hoe goed Nederland het doet op de EK. Natuurlijk doen ze het goed, zeggen de Spanjaarden, met Ruud van Nistelrooy , van Madrid en Arjan Robben, ook van Madrid en niet te vergeten Wesley Sneijder, ook van Madrid!

Zaterdagochtend 7.58 uur, 14 juni 2008.

Het wordt weer een mooie, zonnige dag, net als gisteren. Toen werd het 27,1 graden bij een luchtvochtigheid van 54%.
Agenda:  fietsen met de club van Pedreguer  De katten hebben gisteren onze eerste tomaat geplukt, lief bedoeld maar ze zijn kleurenblind: het ding is nog net zo groen als de bladeren. Als het goed is liggen er vandaag gewoon weer tomaten in de winkels.

Vrijdag de 13de.

Vrijdag  13  juni 2008.

Achter de 5^de fiets staat hij, de Moto Guzzi. Ik kan mij niet meer herinneren wanneer hij voor het laatst gestart is maar onmiddellijk als ik de starter indruk slaat de motor aan. Mooi, nu nog benzine zien te krijgen. Vier pompen hebben niets meer maar bij de 5^de, in Calpe, staat een enorme tankwagen. Op het moment dat ik stop, haalt een leuk benzinepompmeisje het papier van de pomp en vraagt met een glimlach of ik hem vol wil hebben. In Altea, bij onze gestor, worden we door een vriendelijk lachende Ingeborg te woord gestaan. Tijd om de Spaanse belastingaangifte over 2007 te bespreken: “De tabel met tarieven voor de belasting van de lijfrente is aangepast.”, zegt ze. Daar zul je het hebben, het is tenslotte vrijdag de 13^de en je kan niet heel de dag geluk hebben. “Vorig jaar werd 42% van de uitkering als inkomen bijgeteld, dat is verlaagd naar 25%, aangezien je dan onder het vrijgestelde bedrag komt hoef je geen belasting te betalen.” Kijk, zulke veranderingen had ik niet verwacht, wij zijn juist verhogingen gewend. Eerst schaffen ze de successie- en schenkingsbelasting af, nu deze verlaging en er gaan geruchten dat ze de vermogensbelasting ook willen afschaffen. Want over mijn spaargeld en mijn gedeelte van de waarde van de woning moet nog wel betaald worden, 106 euro om precies te zijn. Dit gaan we even vieren. Vrolijk lopen we onder een strak blauwe hemel naar het restaurant aan de overkant van de straat. Was het iedere dag maar vrijdag de 13^de. 

Vrijdagochtend 6.30 uur, 13 juni 2008.

Onbewolkt en windstil. Het is fris, 13,1 graden. Gisteren was een zomerse dag met weinig wolken, de temperatuur liep op tot 26,8 graden. De luchtvochtigheid is nog steeds hoog, 54% en dat maakt werken in de tuin tot een zweterige bedoeling. Zitten in de tuin is geen enkel probleem.
Agenda: om 13.00 uur hebben we een afspraak bij Ingeborg, onze gestor in Altea. Zij vult de belastingformulieren in. Voor 1 juli moeten we de belasting gaan betalen bij een bank. We gaan op de motor, als hij nog start?

Dit is nu buurkat “Kareltje”. Omdat hij vanmorgen om 6.30 uur van de trap in de staande schemerlamp sprong was ik keurig op tijd wakker voor de ochtendwandeling.

Staking.

Donderdag 12 juni 2008.

Tja, het heeft zo zijn voordelen. Het is lekker rustig op de weg, er rijden geen vrachtauto´s. De regering schijnt een akkoord te hebben gesloten met 88% van de transportondernemers, maar die overige 12% ligt nog dwars. Dus zijn er nog steeds blokkades en stakingen. In de supermarkten zijn lege schappen: geen fruit, geen groente, geen vis, geen verse zuivel. Heel vervelend, maar de restaurants worden nog wel bevoorraad. Dus zien we ons genoodzaakt om na een autokeuring voor iemand in Calpe een stukje langs de boulevard te lopen en heerlijk te lunchen in een restaurantje met uitzicht op zee. Het geld dat we net verdiend hebben gaat meteen op aan een fantastische salade, heerlijke patat en een fantastisch toetje, onder begeleiding van 2 flesjes Leffe Blond. Onder de parasol, bij heerlijke temperaturen en vriendelijke bediening genieten we van een paar uur vakantiegevoel. Tja, echt heel vervelend, zo´n staking.

Donderdagochtend 6.30 uur, 12 juni 2008.

Onbewolkt! Dat was lang geleden. De temperatuur is vannacht gedaald naar 12,1 graden, er is geen wind en er is heel veel dauw. Gisteren was een dag met wolken en zon. Onderweg naar Alicante reden we nog door een onweersbui maar in onze vallei, Vall de Pop, bleef het droog. De temperatuur liep op tot 24,4 graden. (59% luchtvochtigheid)
Agenda: door al het fietsen hebben we de autokeuringen stiekem wat vooruit geschoven. Dus om 11.00 uur met een auto vanuit Calpe naar Denia.

Oranje makeover.

Het is dat we twee mannelijke logés hadden maar anders hadden we misschien niet eens in de gaten gehad dat het EK Voetbal begonnen is. We weten wel dat er zoiets aan te komen zat, maar wanneer precies wisten we niet eens. In de Spaanse kranten staan wel pagina´s vol over voetbal, maar die bladzijden slaan we altijd snel om. In de bars is geen enkele versiering te bekennen en in de gesprekken gaat het vaker over de motorraces dan over het voetbal. Voetbalgekte is iets vreemds, vinden ze hier. Rare lui, die Hollanders, die mopperen over verpakkingsbelasting die ze moeten gaan betalen maar dan wel hun hele huis verpakken met plastic oranje wegwerprotzooi die misschien een week later de vuilnisbak in kan. Als Spanje in de finale komt dan zal er ongetwijfeld wat meer “afición” komen maar de hartstocht van de Spanjaarden komt tot uiting in gesprekken, niet in decoratie. Ieder doelpunt wordt beloond met vuurwerk en getoeter in de straat. Dick en Rinus zijn weer naar huis, zodat we de rest van de wedstrijden mogen missen. Misschien zetten we de tv wel aan, maar aan versiering doen we hier in huis niet. Het enige oranje in huis komt van onze abrikozenboom: de eerste potten jam staan af te koelen.

Woensdag 11 juni 2008.

Woensdagochtend 6.45 uur, 11 juni 2008.

Nog steeds erg veel dikke wolken, er zijn ook stukjes blauwe hemel te zien. Het is 14,1 graden en er staat een heel klein beetje wind uit het westen. Gisteren was een bewolkte dag met ´s ochtends regen. De temperatuur bleef steken bij 19,1 graden. Er zat 4 mm in de regenmeter.
Agenda: Vandaag Dick en Rinus naar Valencia brengen, daarna terug naar Xaló om Cokky met Marjan en haar vriendin op te halen en naar Alicante te brengen. Cokky neemt de door Herman en Karin achtergelaten Opel weer mee naar huis. Hopen dat er geen blokkades zijn door stakende vrachtwagenchauffeurs.

Regen.

Dinsdag 10 juni 2008.

“Hasta el quarenta de mayo, no te quitas el sayo” luidt een Valenciaans spreekwoord. Of: tot 40 mei kan men de winterkleding nog niet uittrekken.

Bijna iedere dag, in de loop van de middag, heeft het geregend. In juni komt dat niet vaak voor. Het is zeker 25 jaar geleden dat het zo laat in het voorjaar nog zo lang geregend heeft. Áls het regent in deze tijd van het jaar zijn het vaak korte hevige buien maar dit jaar valt de regen mooi verdeeld in zachte buien. Ideaal voor de tuin en de moestuin, maar er zijn natuurlijk altijd nadelen. We hebben nog nooit zóveel onkruid tussen de druivenstruiken zien staan. Normaal gesproken wordt er begin mei geploegd en daarna blijft de grond redelijk kaal maar dit jaar moet er nóg een keer geploegd worden. De verwachting is dat de oogst dit jaar zal tegenvallen: door de hoge luchtvochtigheid zal er meer “mildau” zijn, of valse meeldauw, een schimmel die de trossen aantast. Dus moet er een keer extra gezwaveld worden. Alles is lekker groen, de tomaten in de moestuin glimmen van genoegen en de stuwmeren staan vol.
Morgen is het de 40^ste mei, we gaan de sandalen en korte broeken te voorschijn halen en ik ga voor de laatste keer drie modderige fietsen schoonmaken. De zomer kan beginnen.

Kijk natuurlijk ook op het weblog van Dick voor zijn Pilates ervaringen

Dinsdagochtend 7.00 uur, 10 juni 2008

Het regent. Vandaag hadden we de zwaarste rit van deze week gepland, dat zal wel niet lukken. Het is 13,8 graden en er staat ook nog wind vanuit het binnenland. Gisteren was een dag zonder zon en een paar buien. Er zat vanmorgen weer 11 mm in de regenmeter. Om half negen hebben we rek- en strekoefening, plus wat Pilates oefeningen onder leiding van Monica, de fysiotherapeute van clinica Xaló. Rinus en Dick mogen ook mee.

Brandstof problemen.

Maandag 9 juni 2008.

“Is de benzine gratis?” Een lange rij auto´s staat voor de pomp. Nee niet gratis maar bijna op. De vrachtwagenchauffeurs staken omdat de diesel te duur is. De vissers protesteren ook. Het wordt weer nostalgisch in Spanje. Heerlijk rustig op de weg, alleen maar fietsers en romantische zeilbootjes op de Middellandse zee. Maar ja, hoe krijgen we Dick en Rinus weer naar Nederland? In de Opel Sintra zit niet erg veel benzine meer. Ach, Dick heeft nog 20 verlofdagen en Rinus zit er ook ruim in. Vanaf vrijdag wordt prachtig weer voorspeld. We fietsen gewoon nog een weekje door. Jammer genoeg heeft Herman onze Landrover gisteren helemaal vol getankt. Eerst dacht hij nog dat het een zuinige auto was. “Die tank wil maar niet leeg.” Totdat er bijna 95 liter in ging. Die gaan we gebruiken om woensdag Dick en Rinus naar Valencia te brengen en Marjan naar Alicante. Herman en Karin gaan ook woensdag naar Nederland. Zij rijden met de Sintra naar Alicante en wij pikken die daar weer op als we Marjan wegbrengen. Het was even puzzelen maar iedereen komt weer naar Nederland. Als er nu maar genoeg vliegtuigbrandstof is.

Lees het weblog van Dick voor de belevenissen van deze dag.

Maandagochtend 7 uur, 9 juni 2008

Het is zwaarbewolkt, wel mooi om te zien maar ik had liever een strak blauwe hemel gezien. Zo vallen de fietsplannen in het water. Gisteravond heeft het flink geregend, er zit 18 mm in de regenmeter. Gisteren was een bewolkte dag, de temperatuur bleef steken op 18 graden.
Agenda: als de weg droog is fietsen langs de kust of anders gaan we ons bezuipen. (opmerking D.C. van der Plas)

Kilometers maken.

"Ik laat me natuurlijk niet afschrikken door zo'n plaatje met een paar van die piekjes. We kunnen dit jaar makkelijk voor 1000 kilometer gaan. Vorig jaar was tenslotte een eitje, nietwaar." (uit een mailtje van Rinus)
We zaten gisteren op 510 kilometer, als we vandaag dus 90 kilometer rijden hebben we er 600. Helaas kwamen we vanochtend net 4 km tekort. Maar niemand die nog even een extra rondje wilde maken, de lafaards. Zo gaat het niet lukken natuurlijk, zo redden we de 1000 niet. "Het was maar een geintje hoor", zegt Rinus nu. Nog twee flinke tochten te gaan en dan vertrekken mijn fietsende vrienden weer naar Nederland om weer mijn werkende vrienden te worden. Lees voor een volledig verslag het weblog van Dick.

Zondagochtend 6.45 uur, 8 juni 2008.

Er hangen zware wolken op de bergen en voor vanmiddag wordt er regen voorspeld. De minimumtemperatuur is 12 graden, er is geen wind. Gisteren was een zonnige dag en het werd 24 graden. Agenda: Om 8 uur, vertrekken we vanuit Xaló voor een rustige fietstocht. Cokky gaat ook mee. Als het toch gaat regenen gaan we vanmiddag maar uitgebreid uit eten. Dat kan best want gisteren hebben we 3200 kcal verbrand. Ja, het gras moet ook gemaaid worden.

Castell de Penella

Zaterdag 7 juni 2008.

"Je komt toch om te fietsen", vraag ik aan Dick. Ja, dat wel maar als hij iets leuks ziet onderweg stopt hij om er een foto van te maken. Daardoor ben ik hem soms een tijd kwijt en krijgt hij het extra zwaar om weer aansluiting te vinden bij het peloton. Maar vooruit, deze foto is de moeite waard. Het kasteel dateert uit de 13^de eeuw. De toren is gerestaureerd en te bezoeken. Gelukkig heeft hij daarvan afgezien want op fietsschoenen is dat een hele toer. Het is een mooie plek met uitzicht over Alcoy en Cocentaina. Lees voor een uitgebreid verslag van onze fietstocht het weblog van Dick.

Zaterdagochtend 6.54 uur, 7 juni 2008.

Nee, vandaag is er geen tijd voor een wielerontbijt (yoghurt met muesli en banaan) op het terras, zoals gisteren. Gisteren was een prachtige zonnige dag met 25 graden bij een luchtvochtigheid van 49%. Vandaag begint lichtbewolkt met een minimumtemperatuur van 11 graden. Vandaag gaan de mannen fietsen met de club van Pedreguer, een tocht van 170 kilomter, ze zijn om half zeven al vertrokken.

Paella.

Vrijdag 6 juni 2008.

Tijdens de hersteltraining hingen er nog wat dreigende wolken in de verte maar deze middag hadden we eindelijk eens géén onweersbui en konden we genieten op ons eigen terras van een door Dick gemaakte paella in het aangename gezelschap van Rinus en Herman en Karin.

Vrijdagochtend 7.00 uur, 6 juni 2008.

Het is vrijwel onbewolkt en er staat een matige wind, windkracht 3, uit het noord-westen. Gisteren was een warme, zweterige dag met een maxium van 27,1 graden. De luchtvochtigheid was hoog met 61% als minimum. Dit mondde ´s avonds uit in een flinke onweersbui, deze keer met 6 mm regen.
Agenda: vandaag een hersteltraining onder leiding van Cokky. Zij gaat piepen als we te hard gaan en dat werkt veel beter dan een hartslagmeter. Het lekkerste water is altijd het moeilijks te bereiken. 

Lorxa.

Donderdag 5 juni 2008.

De fietstocht voerde ons door het prachtige binnenland van de Costa Blanca. Afgelegen, aan een doodlopende weg en een verlaten spoorlijn ligt het dorpje Lorxa. Goed, het is nu met veel klimwerk ook bereikbaar vanuit Villalonga. Hoog boven Lorxa ligt de ruïne van een oud kasteel.
Lees voor een volledig verslag het weblog van Dick.

Donderdag 7.00 uur, 5 juni 2008.

Er is erg veel bewolking. De zonsopkomst is niet te zien. Gisteren was een dag met veel zon en liep de temperatuur op tot 24,6 graden. Tegen de avond was er een onweersbui, met een paar druppels regen. Echter onmeetbaar. Agenda: we fietsen vandaag naar Vilalonga, daar gaan we omhoog over de nieuwe weg naar Lorxa en via het binnenland weer naar Xaló.
De druiventrosjes  op het land van Pepe zijn de grootste in de omgeving.

Klimmen.

Woensdag 4 juni 2008.

Meestal rijd ik heel gelijkmatig een lange helling op. Goed, een enkele keer laat ik mij verleiden tot een wedstrijdje maar je weet dat het je later duur komt te staan. Vooral als er nog dik 100 kilometer na zo´n klim komt. Ik let altijd op twee dingen. Mijn hartslag en het aantal watts dat ik produceer. Of het nu Nederlanders of sommige Belgen zijn, ze gaan de eerste dag van hun fietsvakantie altijd als een bezetene hun eerste lange helling te lijf. Raar, maar iedere keer twijfel ik weer aan mijzelf. Zijn ze echt zo sterk dat ik moeite heb om ze bij te houden op de 6 kilometer lange klim naar Coll de Rates? Hartslag op 170 en het aantal watts 300, natuurlijk kan ik dat wel maar we moeten nog 6 dagen en honderden kilometers fietsen deze week. Iedere keer gebeurt gelukkig hetzelfde, na zo´n 3 kilometer klimmen, zakt het tempo en aan het eind is het op. Zoniet dan wel op de volgende lange klim. Gelukkig gebeurde het vandaag ook. Want ik moet er niet aan denken om een week lang alle zware hellingen met 18 km/u op te fietsen. Kijk voor een uitgebreid verslag op Dick zijn weblog.

Woensdagochtend 6.45 uur, 4 juni 2008.

Het ziet er goed uit er zijn maar weinig wolken. De temperatuur is gezakt naar 11,5 graden. Gisteren werd het 25,6 graden, het was de eerste dag sinds lange tijd, dat het niet ´s middags regende. Houden zo want vandaag gaat het trainingskamp beginnen met Dick en Rinus. Natuurlijk eerst Rinus zien wakker te krijgen. Dick is al keurig op tijd wakker. Agenda: Vandaag fietsen we over Coll de Rates naar Castell de Castells. Vandaar naar Tollos en Beniaya. Goed begin met toch best een paar steile hellingen. In Vall de Ebo gaan we wat eten. Daarna een lange afdaling en via Orba weer naar huis.

Bankzaken.

Dinsdag 3 juni 2008.

Per ongeluk kus ik onze “private banker” drie maal. Ze reageert met een stralende glimlach, “O ja, Hollandse gewoonte, tres besos.” Normaal vergis ik mij nooit meer met het aantal kussen, in Spanje twee en in Nederland drie keer. Als ik Pepa zie vergeet ik plotseling een aantal dingen, zij zorgt ervoor dat mijn Spaans een stuk slechter wordt en ik sta er voor mijn gevoel wat onbeholpen bij. Ze lijkt op Cokky, maar dan de Cokky van 25 jaar geleden, misschien maakt mij dat door de war. Ze vindt het prima, drie keer kussen en neemt mij mee naar de stilte van haar kantoor. “Ja, het geld is vandaag uit Nederland aangekomen, zegt ze terwijl ze haar blauwe ogen van haar computer scherm naar mij laat gaan. Het verschil in rente met onze ABN-AMRO bank is zo groot dat we zo langzamerhand steeds meer naar haar bank overhevelen. Misschien komt het door de drie kussen of omdat ik alleen ben maar de rente valt deze keer hoog uit. “Ik ga ervoor zorgen dat je 5% krijgt, voor een deposito van 3 maanden.” In het lijstje voor haar op het scherm, komt de rente niet hoger dan 4,89% voor een heel jaar vast. “Natuurlijk moet ik het even aan de directeur vragen, maar die keurt het altijd wel goed.” Dan zakt haar stem, het is bijna fluisteren. Spannend. Wordt het een afspraakje?  “Zoeken jullie nog steeds een huis met heel veel grond?.”  Ik kan alleen nog maar knikken. “De tijden zijn slecht en een cliënt van mij wil verkopen, het is een prachtig nieuw huis op 15.000 meter grond. Bij een makelaar betaal je provisie, bij mij niet.” Ik geloof haar direct. Als ik op sta ben ik nog zo afgeleid dat ik haar weer drie kussen geef. “Kom je morgen dan even tekenen voor het deposito?” Natuurlijk Pepa, al moet ik iedere dag komen om even te tekenen. “Hasta mañana.”

Dinsdagochtend 6.45 uur, 3 juni 2008.

Iedere dag ontstaat er ´s middags een onweersbui. Gisteren begon het rond 13.00 uur te onweren. Veel regen komt er niet uit, in totaal 5 mm. De temperatuur liep op tot 24,3 graden, het was zweterig weer met een luchtvochtigheid van 60%. Deze ochtend zijn er niet veel wolken en de zon komt mooi op. De druiven zijn haast allemaal uitgebloeid en de bloempjes zijn veranderd in kleine druifjes.
Agenda: met een auto naar de ITV en vanavond om 21.00 uur mijn fietsvrienden ophalen uit Valencia.

Pain in Spain.

Don’t Move to a Better Life in Spain

by Ben Curtis

An important comment left on the blog yesterday:

“The grass is always greener. We moved here when the Real Estate was booming, bought a house, put children into private school, at the time was not an issue. Although as they got older the fees ended up being 1000 euros a month (every month) when some salaries are not even that!! Now daughter gone back to Uk to University, no money left to continue other childs education. Cannot sell house . Over 50 so struggling to get work. Trying to make it online. It’s soul destroying, we came here for a better life and it has ended up in disaster. There is a lot more to sun sea and sangria. We came here to give our children and ourselves a better life. What more can I say. Be very careful before you upsticks and move. We are truly stuck, stressed out with limited funds.”

Lees ik op een Engels weblog. Waarom heb ik nu geen medelijden met deze wanhopige Engelsen, vraag ik mijzelf af. Normaal gesproken zou ik mij direct afvragen hoe wij die mensen zouden helpen, misschien een goed advies proberen te geven of op zijn minst een opbeurend mailtje sturen. Medelijden? Ik zit bijna te genieten van zo´n stukje. Het komt ook misschien omdat de Engelsen hier zich behoorlijk superieur kunnen gedragen. Natuurlijk niet allemaal maar wel erg veel hebben nog steeds het gevoel dat Engeland een wereldmacht is wat nog eens versterkt wordt doordat iedereen op de hele wereld  Engels spreekt. Begrijpt de Spaanse groenteboer het niet, dan roep je gewoon wat luider, “one kilo, please.” Deze superioriteit en zelfoverschatting komt nog eens goed naar voren als een Engels stel even naar Spanje vliegt. Daar een bouwval koopt. Dit laat opknappen door een plaatselijke aannemer om het daarna, met veel winst door te verkopen aan andere Engelsen. Later zijn ze dan ook nog zwaar verontwaardigd als blijkt dat er 18% winstbelasting betaald moet worden. Alleen de arrogantie al om naar een vreemd land te gaan om daar snel winst te maken op de huizenmarkt staat mij tegen. Hoe kijkt de plaatselijke bevolking tegen zulk gedrag aan, zou ik mij direct afvragen. Nee, op zo´n manier maken ze zich niet erg geliefd onder de Spanjaarden. Tot voor kort ging het allemaal goed met de Engelsen, de Spaanse huizenprijzen verdubbelden bijna iedere twee jaar. En met 100.000 pond konden ze iets voor 160.000 euro kopen. Die tijd is nu over. De vraag blijft of ze er iets van hebben geleerd. Ik denk het eigenlijk niet.

Maandagochtend 6.30 uur, 2 juni 2008.

Voordat de zon opkomt worden eerst de bergen verlicht. Vanochtend kleurden ze prachtig oranje. Het heeft niet meer geregend vannacht. Agenda: Om 9 uur pikken we een auto op uit Alcalali om hem rond 10.00 uur in Denia te laten keuren. Daarna gaan we winkelen bij de Sprinter, een sportzaak vlak bij het ITV keuringsstation, ze geven 20% korting op alles wat je koopt, als het maar boven de 35 euro komt. Dat moet wel lukken.

Zondagavond 20.00 uur, 1 juni 2008.

Als we nu Coll de Rates over zouden fietsen dan zou het flink mistig zijn op 626 meter hoge pas.  Het werd vandaag 22,4 graden. De luchtvochtigheid zakte naar 75 %, dat is behoorlijk klam en op de fiets was het dan ook flink zweten. Tot op heden viel er 5 mm regen vanuit  een paar  onweersbuien. In mei viel er 118 mm regen. Natuurlijk is alles prachtig groen.

Geheim wapen.

 Zondag 1 juni 2008.

“Hedenmorgen een goede generale beleefd met de Noordbikers. Gemiddelde
van 37 kilometer per uur over de honderd kilometer. En ik kon goed
meekomen. Was zelfs degene die de laatste twintig kilometer alle gaten
voorin dichtreed omdat de helft van de club op apengapen lag.”

Mooi, mijn in Nederland werkende vriend komt in conditie voor het moordende trainingskamp dat aankomende woensdag van start gaat. Wat mij betreft proberen we het aantal kilometers en hoogtemeters van alle voorgaande jaren te overtreffen.
Bang dat hij veel sterker is dan ik ben ik niet. In Nederland trainen ze namelijk niet goed. Onaangepast komen ze in Spanje aan. Natuurlijk hebben ze een afgetraind lichaam. Goed bestand tegen lange tochten. Maar dan zetten wij hier in Spanje ons geheime wapen in: “Almuerzo”. Rond 7 uur start een lange fietstocht en rond tien uur stoppen de Spaanse fietsclubs voor hun uitgebreide “ontbijt”. Vanochtend bestond de “Almuerzo”, uit twee glazen bier, één glas wijn, één carajillo (koffie met Brandy) en, geheel volgens de club van Pedreguer traditie, een Moscatel dessertwijntje toe. O, ja tussendoor natuurlijk wat olijven, pinda´s en de bocadillo. Dat was in Bolulla, daarna dus het stuk naar Tarbena geklommen, dat is dik zeven kilometer van 6%, we waren met 14 man en ik was als derde boven. Mijn lever weet precies dat hij niet eerst de alcohol moet afbreken omdat er altijd nog flink gewerkt gaat worden. Daar hebben die Nederlandse levers geen kaas van gegeten, goed soms stoppen ze voor een kop koffie met een appelpunt maar dat is in de ogen van de Spanjaarden zo lachwekkend dat ik het niet eens durf te vertellen. Nee, volkomen ongetraind zijn de levers van de Hollandse mannen. Ik zal er nog veel werk aan krijgen om ze een beetje af te trainen. Maar na een week moet het toch goed komen met ze.

Op tijd thuis.

Zondagmiddag 1 juni 2008.

Net voordat het onweer losbarst zijn we weer thuis. Om half 8 zijn we vertrokken, Cokky met de laatste twee mannen die overgebleven zijn van de club van Xaló. Ze kan ze nog bijhouden ook. Ik met de club van Pedreguer. Het is prachtig weer, geen wind en weinig wolken. Bijna thuis zien we de wolken snel uitgroeien tot een flinke onweersbui, die momenteel flink wat water naar beneden doet komen. Vanmiddag de Giro tijdrit kijken (lekker slapen op de bank) terwijl buiten de regen van het dak klettert.