Wonen in Spanje

Terras.

Maandag 31 maart 2008.
Als het er ooit van komt dat we een nieuw huis laten bouwen, dan laten we niet zo´n heel groot terras aanleggen als we hier hebben. Want ook in Spanje groeit er mos en alg op de tegels, vooral op plekken waar de zon nooit komt, en in de kieren tussen de tegels komt onkruid op. Na verloop van tijd ontstaat er dan toch een wat groezelig geheel. Maar ach, wat is er nu mooier dan op een warme dag in je korte broek en op blote voeten lekker een paar uur met de hogedrukreiniger te spelen op je eigen Spaanse terras?

Als het er ooit van komt dat we een nieuw huis laten bouwen, dan nemen we geen tegels meer op het terras met van die decoratieve geultjes erin. Dat veegt ontzettend lastig, iedere ochtend rollen de palmvruchtjes alle kanten op, behalve de goede. En ze moeten wel weggeveegd worden want als je er op trapt krijg je kleverige vlekken. Maar ach, wat is er nu mooier dan ´s ochtends in het zonnetje lekker je eigen Spaanse terras aan te vegen?

Nou, ehhh…… lekker in de schaduw van die palm zitten, met een poes op schoot, kopje koffie met wat lekkers erbij en dan een boek lezen?

 

Maandagochtend 8.15 uur, 31 maart 2008.

De strelizia bloeit, het waait te hard om iets anders te fotograferen. De zon komt kleurloos op, het heeft heel even geregend vannacht maar nu is er geen wolk meer te zien. De minimum temperatuur was 10,4 graden, maximum 22,6 bij een luchtvochtigheid van 53%. Vandaag is het San Vicente, een regionale feestdag. De meeste mensen werken alleen vanochtend, vanmiddag gaat iedereen paella eten.

Ixus.

Zondag 30 maart 2008.

“Ik vergeet wat, ik vergeet wat”, gaat de hele tijd door me heen. Even checken: portemonnee? Ja. Mobieltje? Ja. Fototoestel? O nee, shit, Edwin heeft mijn Ixus meegenomen naar Nederland. De foto´s bij huis maken we met de EOS, maar de Ixus is klein en makkelijk mee te nemen, die zit altijd in mijn zak. Behalve nu dus en je zal zien dat ik wat leuks tegen kom. In mijn zomerpakje fiets ik een rondje, met één van de drie achterzakken akelig leeg. En ja hoor, in Murla is het feest. Er wordt een partij “Pelota” gespeeld op straat, er wordt een podium opgebouwd voor vanavond en in een grote tent zijn een paar vrouwen voorbereidingen aan het treffen voor het maken van paella´s, in pannen zo groot als wagenwielen. Daar sta ik dan, zonder camera. Nou ja, dan maar een plaatje van de viooltjes in de tuin bij het log. Nog twee nachtjes slapen, dan heb ik hem weer terug.

Zondagochtend 8.30 uur, 30 maart 2008.

Wat een verschil met gisteren, toen hebben we weinig zon gezien. Nu schijnt hij meteen al op de druivenblaadjes én op de trosjes in wording. De minimum temperatuur was 6,1 graden, maximum 19,3 bij 88% luchtvochtigheid. Vandaag viert Henk zijn 81e verjaardag, gefeliciteerd!

Stekelig.

Zaterdag 29 maart 2008.

“Ik geef je geen hand hoor, want ik ben net de oleanders aan het snoeien”, zegt de buurvrouw. Hoezo? Oleanders zijn giftig, dat weten we ook wel, maar zo erg is het toch niet? Jawel, zegt de buurvrouw, “als je het snoeiafval verbrandt is de rook giftig, en als er één blaadje in een emmer water valt en een paard drinkt er van, gaat het dier dood.” Dat lijkt ons stug maar er zijn véél gevaarlijke planten en bomen hier. Als je je prikt aan een yucca kan je een ontsteking krijgen, van het sap van een agave op je huid krijg je dagenlange jeuk. Maar voor de argeloze tuinwerker is de gevaarlijkste boom toch de palm. Aan de steelaanzet van het blad zitten hele scherpe, harde stekels. En een palm groeit vrij hard, dus ieder jaar moeten er zeker 30 bladeren af. Dat vereist een omzichtige aanpak en een poesvrije omgeving. Als ik er bij kan knip ik eerst met de snoeischaar de stekels eraf zodat er daarna vrij risicoloos gezaagd en getransporteerd kan worden. Het is van belang dat de doordringende kreten die uit het huis klinken, zo lang mogelijk genegeerd worden. Pas als de laatste stekel verwijderd is, mag de deur weer open. De poezen spelen verstoppertje onder de palmbladeren en “helpen opruimen”. Als we het hele proces zonder verwondingen hebben doorstaan kunnen we verder met de volgende tuinklus: de oleanders moeten ook nog gesnoeid worden.

Zaterdagochtend 7.59 uur, 29 maart 2008.

Om kwart over zes zingen de merels me al wakker maar de zon laat laat op zich wachten: er hangt een flinke wolkenband boven zee.
Ik heb duidelijke instructies gekregen: de foto´s moeten in dát formaat in díe map opgeslagen worden, de letters bij de ochtendfoto moeten cursief, bij de thermometer moet je op dát knopje drukken en díe gegevens noteren (de maximum temperatuur was 26,4 bij een luchtvochtigheid van 72%, de minimum temperatuur was 8,6 graden). Had hij de poezen ook niet even kunnen instrueren? Zo van: nee, als het vrouwtje foto´s wil maken van de dauwdruppels op de druivenblaadjes dan ga je ze er níet meteen aflikken! Gekke kat!

 

Schoon.

Vrijdag 28 maart 2008. (door Cokky)
“Dat is geen poetsen wat jij doet, dat is ááien” zei mijn oma al tegen me als ik een poging tot schoonmaken deed. Hoewel ik tegenwoordig wat beter mijn best doe is het nooit echt iets geworden tussen de poetsdoek en mij. Maar nu moet ik er toch weer aan geloven: over een week komt mijn moeder en dan moet alles er toch wel een beetje toonbaar uit zien. Vandaag ben ik begonnen met poetsen en boenen en deze keer pak ik het systematisch en planmatig aan: 1 vertrek per dag, te beginnen met de logeerkamer. Het bed is opgemaakt, de vloer gemopt, de plintjes gesopt en alles ruikt heerlijk. Dat zal een goede indruk maken, en al ben ik 50, ik vind het nog steeds prettig als mijn moeder tevreden over me is. Nu kent ze me langer dan vandaag, bovendien is ze geen type dat stiekem even met de vinger over een randje gaat om te kijken of er nog stof ligt. Het belangrijkste is dat we een gezellige week hebben met een paar leuke uitstapjes. Ik knutsel liever een beetje met de computer (zoals aan de website voor Marc), dan dat ik ga strijken of ramen zemen, maar toch, na een héél geleidelijk, jarenlang proces, vind ik het zelf ook prettig als ons huis schoon is als we logées krijgen. Dat zou mijn oma waarderen.

Vrijdagochtend 7.30 uur, 28 maart 2008.

(door Cokky)
Gelukkig was ik op tijd wakker om te constateren dat het een kleurloze zonsopkomst is, vandaag. Geen wolkje aan de lucht, er staat nog wel wind. Gisteren was de maximum temperatuur 21 graden maar door de harde wind leek het een stuk frisser, de luchtvochtigheid was 60%. De minimumtemperatuur was 15 graden. De perenboom bloeit ook al.
Agenda: wandelen met de poezen, wandelen met Poppy, boodschappen en ander huishoudelijk werk doen,  Marc en Ann komen langs en naar Pilates.

Geen man in huis.

Donderdag 27 maart 2008.

Het heeft zo zijn voordelen, een paar dagen zonder man in huis. Nu bedien ík de afstandsbedieningen, en ik eet iedere dag rijst met geroerbakte groenten, net beetgaar! En eindelijk kan die foto op het weblog die ik erop had willen hebben met Pasen. Het leek me leuk, een foto van typische zoete Spaanse paasbroodjes, maar nee hoor, de loglezers wensen een zonsopkomst te zien dus mijn broodjes kwamen er niet aan te pas. Dus hoewel het nu nergens meer op slaat, hierbij alsnog de foto van de “mona de Pasqua”.

Toch heeft een man in huis ook zo zijn voordelen. Poppy eet alles op wat ze vindt op straat: muizen die 2 weken geleden zijn doodgereden schraapt ze nog van het asfalt. Edwin hoeft meer “Bah, foei” te zeggen en ze levert de buit schuldbewust in. Mij kijkt ze genietend aan terwijl ze er uitgebreid op loopt te kauwen. Wat ik zeg maakt geen enkele indruk. En Edwin was het dorp nog niet uit of er liepen processierupsen op de oprijlaan. Ik had net gelezen dat je ze het beste kan verbranden. Het stormt en er zit geen gastankje aan de brander. Ik heb het weten te regelen zonder de hele vallei af te branden maar eigenlijk is dat mannenwerk. En wie beschermt nu de poezen tegen die grote zwarte kater die iedere keer de bakjes komt leegeten? Wie verwarmt vanavond mijn kant van het bed voor? Gelukkig blijft hij maar 5 nachtjes weg.

Donderdagochtend 7.00 uur, 27 maart 2008.

Windkracht 4 uit het noord-westen. Dat voelt koud aan bij 10,3 graden. Het is vrijwel onbewolkt. Gisteren was er veel bewolking maar ook zon. De temperatuur liep op tot 21,6 graden. Rond 19.00 uur was er een klein buitje van 1 mm.
Agenda: Naar Nederland. Rond 14.30 uur wil ik in Valencia zijn, dus om 13.00 uur ga ik hier weg. Cokky gaat het weblog bijhouden.

Nieuwe route.

Woensdag 26 maart 2008.

Ik fiets op een weg waar ik nog nooit heb gereden en dat hier in de omgeving. Na vijf jaar en dik 60.000 km is dat bijna onmogelijk. In een straal van 100 km heb ik toch wel alle gangbare weggetjes eens gefietst. Deze weg is echter gloednieuw. Het asfalt ruikt nog vers gebakken en is intens zwart. In Villalonga gaat er ergens een onduidelijk aangegeven weg steil omhoog. Die weg ken ik. Als ik hem met 9 km/u omhoog worstel passeer ik de plek waar mijn in Nederland werkende vriend instortte, weet je nog Dick? Dat was na 3 kilometer klimmen. Na nog eens 3 kilometer passeer ik het restaurant. Weet je nog Dick? Het restaurant waar jij de inhoud van je maag nog in de wc hebt gekieperd. Goed tot zover is de route bekend. Waar vroeger de weg dood liep in de bergen, gaat hij nu dus door. Na 10 kilometer klimmen is het hoogste punt bereikt. Daarna wordt het weer bekend terrein, je kunt naar Lorcha of naar Al Patro. De laatste weg neem ik vandaag. Loodrecht gaat de weg daar naar beneden. Weet je nog Dick? Daar waar jij bent gaan lopen in een afdaling. De rest van de route is een makkie, terug over Pego en bij Orba omhoog. Weet je nog Dick, die helling waar het altijd zo warm is, die waar je zo´n enorme hoofdpijn kreeg. Kortom, ik heb dus weer een nieuw rondje erbij. Dick, als je in juni komt gaan we hem rijden. Leuk hè?

Woensdagochtend 6.45 uur, 26 maart 2008.

Er is vrij veel bewolking, het waait niet en het is 8,9 graden. Gisteren was het rond 13.00 uur 23,1 graden. Daarna draaide de wind naar het oosten, hij komt dan vanaf de koude Middellandse zee, en bleef het de rest van de dag zo rond de 19 graden.
Agenda: Een lange fietstocht maken, dat is mijn laatste kans want morgen ga ik naar Nederland zonder fiets en op 1 april kom ik pas weer terug.

Weblogboek.

Dinsdag 25 maart 2008.

Mijn ouders hebben geen computer, ze zijn er nooit aan begonnen en nu vinden ze zich te oud om er nog aan te beginnen, dus kunnen ze nooit op ons weblog kijken. Daar heb ik het volgende op gevonden. Trouw maak ik van het weblog een fotoalbum. Na zo´n dertig dagen is dat boek vol en via de Hema laat ik het boek netjes in de Noordoostpolder bij hun thuis bezorgen. Het eerste deel maakte ik verleden jaar, als verjaardagscadeautje toen mijn vader 80 jaar werd. Het was zo´n daverend succes bij mijn ouders dat ik moeilijk kon stoppen. Ze spellen alle stukjes en voeren onderling dagenlang discussies. Als ik niet duidelijk genoeg ben geweest schrijven ze hun vragen op. In urenlange telefoongesprekken geef ik uitgebreid toelichting op het laatst verschenen boek. Inmiddels staan er 10 weblogboeken in hun boekenkast en is deel 11 bijna klaar. De verrassing is er natuurlijk wel af, zogauw mijn ouders het bekende pakketje uit de buitenbus halen weten ze wat erin zit. Wat nu deze verjaardag te geven? Ineens wist ik het, ik geef mijzelf cadeau. Normaal gaat het ieder jaar ongeveer zo. “Pa wat wil je voor je verjaardag hebben?” , er volgt dan een stilte en hij zegt zoiets van, “Ik heb alles al.” Dus dit jaar zei ik, voordat hij kon nadenken: “Of zal ik als cadeautje op je verjaardag komen?” Het antwoord wist ik natuurlijk al. Donderdag ga ik naar Nederland voor zijn 81^ste verjaardag met in mijn koffer weblogboek deel 11. Heb ik toch nog een verrassing.

Koninginnenpage.

Voor al mijn kleumende Nederlandse vriendinnen even een opbeurde foto gemaakt. De wind komt hier nu uit het zuid-oosten. Het hoeft alleen nog maar een beetje door te waaien en voordat je het weet is het 18 graden in Nederland. Nog even volhouden: het voorjaar komt eraan. Kan nooit lang meer duren. In juni en augustus fladdert de Koninginnenpage (Papilio machaon) door de bosgebieden van Nederland. In Spanje vliegt hij natuurlijk wat eerder rond, zo vanaf begin maart is hij hier te zien. In de zomer is het hier te droog en te warm voor de vlinders.

Dinsdagochtend 7.00 uur, 25 maart 2008.

Windstil en onbewolkt, er is geen dauw. De temperatuur is vannacht gezakt tot 10,9 graden. Gisteren was een vrijwel onbewolkte dag met veel wind, met een maximumtemperatuur van 19,6 graden.
Agenda: Om 8.15 uur pikken we een Engelse auto op in Javea voor een ITV keuring. Daarna naar de dierenarts om de hechtingen van Poppy eruit te laten halen, de buurvrouw heeft geen tijd.
De geraniums bloeien op een beschutte plek het hele jaar door.

Vlugger.

Maandag 24 maart 2008.

Belgen hebben bij mij een streepje voor. Misschien komt het doordat ik een tijdje met Limburgers in de boswachterij Vaals gewerkt hebt. De bevolking is daar al bijna Spaans. De zuiderlingen komen bij mij altijd goedmoediger en meer ontspannen over dan een echte Hollander. Zelfs mijn Hollands klinkt bekakt met vijf vriendelijke Belgen om mij heen. Daarom was de schok groter toen Marc mij vrij direct zonder omwegen liet weten dat hij vlugger fietst als hij alleen is. Logisch, denk ik, want van Xaló naar Benirrama is 30 km fietsen, bergop en met een fikse tegenwind doe ik er bijna anderhalf uur over. Dus ben ik niet echt fris meer als we starten. Ondanks dat ik een Hollander ben zou ik zelf zo´n opmerking niet gauw maken zonder na te denken: hoeveel kilometer heeft mijn fietsmaat dit jaar gemaakt en hoeveel heb ik zelf dit jaar in de bergen getraind. Marc komt nog niet aan de 1000 dit jaar terwijl ik er zeker 3000 op de teller heb staan. In Lorxa stoppen we voor een kop koffie en daarna neem ik de voor Marc nieuwe route over de bergrug terug naar de  vallei waar zijn huis staat. Dik drie kilometer klimmen met meer dan 10 % gemiddeld. Marc heeft net als ik ook een triple crankstel en we gebruiken de 30 tandjes en zelfs met de 25 tandjes achter is het nog behoorlijk zwaar, hij hijgt, wordt rood, raakt achter en stapt af. Ik fiets nog even door om een foto van hem te maken. Natuurlijk zou ik deze zwakte nooit wereldkundig maken. Hopelijk leert hij hier wat van en gedraagt hij zich voortaan weer als een vriendelijke, goedaardige Belg. Pffttt….”Alleen ben ik vlugger.”, hoe durft ie.

Maandagochtend 7.15 uur, 24 maart 2008.

Het waait nog steeds vanuit het noord-westen met af en toen een flinke windstoot. De minimumtemperatuur is 8,8 graden en het is vrijwel onbewolkt. Gisterenmiddag rond een uur of 3 werd het bewolkt en de temperatuur kwam niet hoger dan 14,9 graden.(36% luchtvochtigheid) Het was bijzonder helder en Ibiza was duidelijk te zien vanaf de Bernia, dat ligt toch 90 kilometer uit de kust.
Agenda: Naar Benirrama om met Marc fietsen.

Paaspaella.

Zondag 23 maart 2008.

“Om half tien bij het benzinestation”, zegt Manolo. Maar, zegt hij er meteen bij, je weet hoe dat gaat met Spanjaarden, het kan wel wat later worden. Ja, dan weten we inmiddels en Manolo zelf komt meestal als laatste aan. Het is bijna half elf voordat we omhoog rijden, naar de Bernia. Daar maken we een wandeling van een uur, naar de resten van het oude, Moorse fort. Het is een tocht vol ontberingen: het is boven op de berg een graad of vier, er staat een ijzige wind én er ligt koeienpoep op het pad. “Bous, bous”, zegt Tonica en ze zou het liefst meteen rechtsomkeert maken. Ze ziet in iedere koe een gevaarlijke vechtstier. Lina probeert me de juiste uitspraak in het Valenciaans te leren van “bous” maar na een kwartiertje intensief oefenen moet ze toegeven dat de Hollandse mond niet geschikt is voor het uitspreken van de juiste “ou”. Voortaan mag ik “toro” zeggen als ik een stier zie.
In Pinos eten we paella. Traditiegetrouw valt Manolo na de maaltijd in slaap. Als de rekening komt van 360 euro wordt de rekening goed bekeken want voor 15 personen is dit extreem hoog. Het blijkt dat de ober 45 toetjes gerekend heeft in plaats van 15. Na nog een borreltje vallen er zelfs een paar sneeuwvlokjes. Het is zoals gebruikelijk een gezellige chaotische maaltijd.
Morgenochtend moeten de mannen werken maar morgenmiddag kunnen we wel weer een wandeling maken, vinden ze. De vrouwen hebben een ander voorstel: morgen moet het nieuwe Centro Comercial in Ondara maar weer eens bezocht worden, want het is toch al weer een dag of vier geleden dat ze geweest zijn, ze zijn toe aan nieuwe kleren. "Nieuw" in het Valenciaans is "nou". Blij dat ik niet mee hoef.

 

Zondagochtend 7.00 uur, 23 maart 2008.

Er hangen dikke wolken boven de Middellandse Zee, de rest van de hemel is onbewolkt. Er staat een matige wind uit het noord-westen en met 5,8 graden is het behoorlijk koud. Gisteren was een zonnige dag,het kwik steeg tot 21,8 graden. Rond 7 uur ´s avonds begon het te regenen. In totaal 6 mm.
Agenda: Met een groep Spaanse vrienden wandelen in de Bernia en daarna, het belangrijkste onderdeel van de dag, paella eten in restaurant "Peón" in Pinos.

Paaszaterdag.

22 maart 2008.

Eieren verven en ze verstoppen is geen traditioneel tijdverdrijf in Spanje. Er wordt niet geknutseld vandaag, de zaterdag is een soort rustdag tussen de processies van Goede Vrijdag en de gebeurtenissen van Eerste Paasdag in. Er zou gefietst kunnen worden maar het waait hard en ik heb al genoeg kilometers afgelegd de afgelopen dagen. We concentreren ons op de huishoudelijke taken, Cokky binnen soppen, moppen en ik buiten gras maaien. Na een paar uur zien huis en tuin er op hun Paasbest uit. Om dat te vieren mogen we wel uit eten tussen de middag: een bord langs de weg in Murla heeft onze aandacht getrokken en het is onze taak om alle nieuwe restaurants in de omgeving te testen. We krijgen vrij veel bezoekers de komende tijd dus moeten we wél weten waar het goed culinair vertoeven is. Bar Cooperativa in Murla voegen we hierbij toe aan onze lijst van goedgekeurde restaurants. Na de heerlijke lunch, met een glaasje orujo (ter bevordering van de spijsvertering) toe, laten we ons verleiden tot een bezoekje aan onze favoriete ruïne. Even rondlopen, fantaseren, rekenen en filosoferen.  In plaats van paaseieren zoeken we sinaasappels in de boomgaard naast de ruïne. Tegen vijf uur betrekt de lucht, het dreigt te gaan regenen. Laat de Paasdagen maar komen, wij zijn er klaar voor.

Zaterdagochtend 7.00 uur, 22 maart 2008.

Het is licht bewolkt en 13,3 graden. Het waait met windkracht 3 vanuit het noord-westen. Daardoor is het gras in de amandelboomgaard kurkdroog dus wandelen we deze ochtend daar eens doorheen. Gisteren werd het 18,3 graden met erg veel zon.
Agenda: niets bijzonders vandaag. Misschien het grasmaaien.

Goede Vrijdag.

Vrijdag 21 maart 2008.

De weg is bijna droog, de hemel is blauw, er kan dus gefietst worden. Door de ochtendfoto op het weblog ben ik aan de late kant, om 8 uur moet ik Pedreguer zijn. Het is 12 km fietsen naar het postkantoor waar de mannen van CCPedreguer verzamelen. Iets te laat race ik Pedreguer binnen. Iedereen is er nog, toen de voorzitter weer op zijn fiets wilde stappen bleek dat hij een lekke achterband had. We vertrekken dus 10 minuten later. Komt mooi uit, kan ik even uithijgen. “Werken jullie in Nederland op Goede Vrijdag?”, vraagt Toni met een afkeurende blik. Ik leg uit dat het beter is voor de economie om te werken. Fout! Het is juist veel beter om de mensen een dag vrij te geven. Als ik eens wist hoeveel miljoen euro er vandaag wordt uitgeven, het is ongekend. In bars, restaurants en ook de hotels zitten allemaal vol. Nu heb je vier dagen achterelkaar vrij en kan je er mooi op uit. Hij schudt zijn hoofd, het is erg kortzichtig van de Nederlandse regering om een vrije dag van mensen af te nemen. Ja, daar valt geen speld tussen te krijgen. Na 118 km fietsen rijden we Pedreguer weer in. Ik ben eigenlijk best blij dat we weer terug zijn want het laatste stuk ging hard, zo´n 32 km/u en de laatste 4 km gaat het zelfs zo tegen de 50 km/u. Zij zijn thuis maar ik moet nog 12 km, met een flinke klim erin. Zeg ik met mijn domme kop tegen René, 27 jaar en enorm sterk, “rij je mee naar Jalón, dan rijden we de Bernia nog even op.” Geintje van mij maar voor hem niet, hij rijdt wel met mij mee, en nog hard ook. Dan heb ik weer geluk, we komen Jaume tegen, een van de sterkste uit de omgeving, met 35 km/u zijn we zo in Xaló. Ik kijk op mijn horloge, “is het al zo laat!” Ik moet naar huis waar Cokky op mij wacht. Dat begrijpen ze volkomen en zonder mij rijden zij de Bernia nog even op.

Vrijdagochtend 6.45 uur, 21 maart 2008.

Gisteren was een regendag, zonder zon. Er viel 13 mm regen, dat kwam mooi uit want het was erg droog geworden na bijna een maand zonder neerslag. Het is onbewolkt, er is geen wind en het is koud, 0,8 graden, de autoruit is bevroren. Gisteren bleef de temperatuur steken bij de 10,8 graden.
Agenda: Goede vrijdag, dus een officiële  vrije dag, dus moet ik om 8.00 uur in Pedreguer zijn om te fietsen.

Regen.

Donderdag 20 maart 2008.

Onze zoektocht naar de perfecte woonplek beperkt zich niet tot de Costa Blanca. Spanje is een groot land, er zijn méér mogelijkheden. In het noorden zijn de winters te koud en in het binnenland zijn de zomers te heet. Er zijn aanzienlijke prijsverschillen tussen de verschillende regio´s en dat heeft natuurlijk een oorzaak. Hier hebben we het nog steeds gered zonder centrale verwarming maar mochten we ooit een nieuw huis laten bouwen, dan komt er wel meteen een cv-installatie in. Airco hebben we ook niet, in de zomer halen we de ventilatoren van zolder en dat geeft voldoende verkoeling. Maar mochten we ooit een nieuw huis laten bouwen, dan laten we de slaapkamer wel voorbereiden op airco. Aan hitte en koude kunnen we ons redelijk aanpassen, wat ons afschrikt aan streken als de Ebro-delta en Extremadura, waar leuke huizen te koop staan voor niet te veel geld, is “La sequia”, de droogte. Ten zuiden van Alicante is het landschap ons al te woestijnachtig: mooi voor een vakantie, maar niet om te wonen. Op tv zijn bijna iedere dag beelden te zien van leegstaande stuwmeren en mislukte oogsten. Vandaag hebben we heerlijk de hele dag binnen gezeten met een dikke trui en de houtkachel aan: onze vallei blijft nog wel even groen: het regent!

Donderdagochtend 7.00 uur, 20 maart 2008.

Het is zwaar bewolkt maar de zon weet er net doorheen te breken voor mijn ochtend foto. De minimumtemperatuur is 8,3 graden. Het waait een beetje vanuit het westen. Gisteren was een zonnige dag, pas om een uur of 3 werd het bewolkt. De maximumtemperatuur was 19,7 graden. (50% luchtvochtigheid.)
Agenda: leeg.

San José.

Woensdag 19 maart 2008.

“Hé, José-Edwin”, roept Vicente, hij fietst ergens achter mij. “Qué, wat is er José-Vicente.” Vandaag begint iedere naam van ons 27 man tellende peloton met José. Alleen Juanjo heet echt Juan-José en het is zijn naamdag. San José is vaderdag, een officiële feestdag dus fietsen de vaders vandaag een flink stuk, de moeders bereiden thuis de middagmaaltijd voor. In de grotere steden, zoals Denia en Valencia worden vanavond de enorme papier-maché beelden in brand gestoken en natuurlijk hoort er ook knallend vuurwerk bij. De sfeer in onder de fietsers is uitstekend. Iedereen praat, lacht en met enige regelmaat ontploft er een rotje in ons peloton, Fernando steekt ze af tijdens het fietsen. De Fallas gaan vandaag toch ook in vlammen op dus het moet een feestelijke tocht worden. De volgauto is ook feestelijk uitgerust met een oranje zwaailicht, het werkt: de mensen in de kleine dorpjes zwaaien terug. Het voordeel van de volgauto, die door abuelo, opa wordt bestuurd, is dat hij ook voor ons uit kan rijden om gauw de bar in Gorga op de hoogte stellen dat we met 27 man onderweg zijn. We eten onze pinda´s, olijven en broodjes op aan twee lange tafels, omdat het een feestdag is ronden we af met een mistella, een dessertwijntje. Het tempo heeft er niet onder te leiden want als we na 130 kilometer in Pedreguer zijn heb ik een gemiddelde van 27 km/u op mijn teller staan. De voorspelde regen blijft uit. De zon schijnt uitbundig en de laatste 10 kilometers, die ik alleen afleg naar huis, heb ik nog wind mee ook. Waar Josépa-Cokky met de maaltijd op mij wacht.

Woensdagochtend 7.00 uur, 19 maart 2008.

De bewolking overheerst en het waait een klein beetje uit het westen, de minimum temperatuur is 10 graden. Gisteren was een zonnige dag met wel behoorlijk wat wind. Pas rond vier uur ´s middags werd de maximumtemperatuur bereikt van 20,2 graden.
Vandaag hebben we hier een officiële feestdag, San José. De agenda voor vandaag staat dus vast, fietsen. De route gaat naar Castell de Castells, Benimassot, almuerzo hebben we in Gorga, daarna gaat de route over Planes, Benissiva, Pedreguer en over Alcalali weer naar huis. Ongeveer 130 km. Ik neem in ieder geval mijn regenjasje mee.

Mijn moeder.

Dinsdag 18 maart 2008.

“Ik mis mijn moeeeeder.”, roep ik regelmatig. Cokky vind dat natuurlijk niet zo leuk maar na 28 jaar is ze er wel aan gewend. Natuurlijk heeft zij weer andere kwaliteiten dan mijn moeder maar in mijn favoriete T-shirt zit een klein gaatje, mijn moeder zou het gaatje onzichtbaar herstellen. “Maak er maar een poetsdoek van”, zegt ze gemeen. Tien jaar lang hebben mijn ouders hier, in ons huis, overwinterd. Als zij in maart weer huiswaarts keerden waren al mijn wensen op naaigebied vervuld. Mijn fietspakje paste perfect. Ze verlengde even de schouderbanden met breed elastiek. Er zit een nieuwe ritsluiting in mijn reistas. Eén van erg goede kwaliteit. Ze maakt bijzonder handige bestekzakken voor het kamperen. Je rolt zo je bestek erin, het rammelt niet en je hebt het altijd bij de hand. Aan de onderkant van mijn fiets-overschoenen heeft ze de doorgesleten stof vervangen door kunstleer, zodat ik er nog jaren mee kan fietsen. Zij maakt mijn spullen waar ik aan gehecht ben, die niet meer te koop zijn, die zo lekker passen of zo handig zijn. Zij heeft ook de horren gemaakt voor alle ramen in ons huis. Je kunt ze er gemakkelijk afhalen met handige drukknopen. Een paar dagen geleden kwam er een pakketje uit Nederland, twee nieuwe horren. Wij stuurden de oude, versleten  horren op en mijn moeder maakt weer nieuwe. Zelfs met mijn speciale wens: een kattenluikje in het horregaas. Eind volgende week vlieg ik naar Nederland voor mijn vaders 81ste verjaardag, met in mijn koffer mijn favoriete T-shirt. Ja, die met dat kleine gaatje.
 

Dinsdagochtend 7.00 uur, 18 maart 2008.

Er staat een beetje wind vanuit het westen en het is 13,9 graden. Ook zijn er wat grote wolken die weer voor een mooie zonsopkomst zorgen. Gisterochtend was het zonnig maar ´s middags nam de bewolking toe. Het werd 21,4 graden.
Agenda: even bij Poppy kijken, ze is heel zielig na haar operatie. Daarna met mijn fiets naar Boronat, de fietsenmaker. Een gebarsten wiel laten wisselen, gelukkig heb ik een reserve wiel op zolder. Een hartslagmeter kopen voor Marc zijn 50ste verjaardag. Hopelijk gaat hij voortaan dan wat rustiger van start. Om 3 uur gaan we met ze uit eten in restaurant La Font in Benissiva.

Microklimaat.

Maandag 17 maart 2008.

“Hebben jullie geen sinaasappelboom in de tuin?” Dit is toch Spanje? Als Nederlander weet je eigenlijk te weinig over het klimaat van Spanje. Veel mensen denken dat het hier tropisch is of tenminste subtropisch, vergeet het maar. Langs de Middellandse zee heerst een Middellandse zeeklimaat. Het is een uniek klimaat met niet al te warme zomers en niet al te koude winters. Zonder deze zee zou hier een bar landklimaat heersen met vorst en een sinaasappelboom of een bananenboom kan je dan echt wel vergeten. Zoek je een plek waar het nooit vriest en de “kamerplanten” buiten metershoog kunnen worden dan moet je erg goed opletten. De klaverzuring staat overal volop in bloei, de aronskelk ook.Toch is dit niet overal het geval in deze omgeving. Eigenlijk is het gebonden aan de kuststrook, hoe verder landinwaarts hoe extremer het klimaat wordt. Toch is niet duidelijk een lijn aan te geven tot waar het zachte klimaat heerst. Groeien er massaal sinaasappelbomen dicht in de buurt dan heerst daar het gehele jaar door een vrij zachte temperatuur. Natuurlijk kunnen ook andere planten of bomen een voorbeeld zijn. Staat er een flinke Jacaranda en weet deze boom in de winter ook zijn bladeren te behouden, dan heb je op die plek met een lekker zacht wintertje te maken. Het zelfde geldt natuurlijk voor de Ficus. Wij wonen op een prachtige plek maar wel laag in de vallei. De koude lucht zakt ´s nachts naar beneden. Dat is wel lekker in augustus maar niet in de winter. Vijfhonderd meter verderop, op de hellingen van onze vallei vriest het vrijwel nooit, daar groeien de sinaasappelbomen.

Maandagochtend 7.00 uur, 17 maart 2008.

Er is vrij veel bewolking maar geen wind en ook geen dauw. De minimumtemperatuur is 11,6 graden. Gisteren was een zomerse dag met ´s middags veel zon waardoor de temperatuur opliep tot 25,4 graden.
Agenda: Poppy, de hond van de buurvrouw naar de dierenarts brengen voor haar operatie, helaas geen puppy's.  Loesje moet ook mee want ze blijft maar niezen. Cokky haar paspoort ophalen bij het consulaat in La Nucia. O,ja en niet vergeten om Poppy weer op te halen.
De caravan van Ruud en Marieke staat nu bij ons, ze hebben hier een nacht geslapen. Eindelijk ook mensen die elke ochtend vroeg op zijn, nu kan ik eens wat anders fotograferen. Volgens Ruud wordt het vandaag "hondenweer".

Internationaal.

Zondag 16 maart 2008.

In 2002 werd ik lid van de fietsclub ccXaló. Ik was de eerste en enige buitenlander tussen de Spaanse mannen. Dick, mijn in Nederland werkende vriend, schreef in zijn column voor het Leidschdagblad:

,,Hoeveel buitenlanders mogen er bij de club?’’, had mijn vriend tijdens de lunchpauze pesterig gevraagd aan Manuel Monfort, de presidente del C.C. Xaló. ,,Wat is de limiet?’’  En nog voordat zijn blik van het druiventrosje op mijn shirt naar mijn kuiten zakte, blonk er bij het antwoord al een schittering in de ogen van Manuel. ,,El camino es el limite.’’

 Ja, de weg is de limiet maar vandaag was het zover dat ik Manolo aan de bovengenoemde gelegenheid kon herinneren. De verhouding was wel erg bijzonder: 3 Britten, 3 Hollanders, 1 Fransman en slechts 2 Spanjaarden. “Jullie praten altijd Valenciaans aan tafel, maar vandaag gaat het anders”, plaag ik Manolo, als we in Ador neerstrijken voor de gebruikelijke almuerzo. “De Engelssprekenden zijn in de meerderheid dus vandaag spreken we Engels aan tafel”. De bekende schittering komt in zijn ogen ,triomfantelijk kijkt hij me aan. “Bestel jij de broodjes dan maar in het Engels!”. Hij heeft gelijk, Engels praten werkt hier niet. “Cinco bocadillos de tortillo, queso y tomate y dos de lomo y queso, vinto tinto, cerveza, gaseosa, cacahuetes y ensalada”.  En zo genieten we internationaal van het goede Spaanse leven.

Zondagochtend 7.00 uur, 16 maart 2008.

Alweer een mooie zonsopkomst. Het waait vanuit het binnenland, dat is hier vanuit het noord-westen. Er is dus geen dauw. Gisterochtend kwam de zon nauwelijks door de hoog hangende zeedamp. Gistermiddag was het zonnig en rond vijf uur bereikte de temperatuur toch nog de 25,4 graden. (42% luchtvochtigheid.)
Agenda: Cokky en ik gaan om 8 uur fietsen met de club van Xaló. Vanmiddag komen Ruud en Marieke , ze stallen hier hun caravan tot ze eind april naar Frankrijk vertrekken.

Foutje.

Zaterdag 15 maart 2008.

José haalt net de foto met de ruïne uit zijn etalage als wij zijn makelaarskantoortje binnen stappen. “Heb je hem verkocht?”, vraag ik. Het is de romantische ruïne die wij afgelopen maandag hebben bekeken. José vertelt dat de gegevens niet kloppen. Dat hadden wij ook al gemerkt. De oppervlakte is geen 220 m2 maar slechts de helft: 120 m2. Aangezien je alleen op de plek van het oude gebouw nieuw mag bouwen is dat erg belangrijke informatie. De prijs zal dus ook wel gehalveerd worden. José kijkt mij niet begrijpend aan. Ik herhaal dus dat de oppervlakte niet klopt en laat hem het tekeningetje zien met de maten, zoals wij die hebben afgestapt. “Voor 120 vierkante meter ruïne gaat namelijk niemand 330.000 euro betalen.”, zeg ik tegen hem. Trouwens, voor 220 m2 is het ook al flink aan de prijs. José zegt dat hij alleen op de informatie van de eigenaar is afgegaan en hij zal het binnenkort zelf wel eens opmeten. Maar dat was niet de fout. De ruïne is namelijk van twee neven, ieder heeft de helft in eigendom. Hij heeft met één neef gesproken over de verkoop. Die neef heeft de prijs genoemd, maar dat was het bedrag voor zijn deel. Zodoende was de informatie fout. José pakt een viltstift, streept de 330.00 euro door en zet er het nieuwe bedrag onder, 660.000 euro. Toen José even raar opkeek zei de neef: “Als het te veel is dan kopen ze het maar niet, want dat willen we er voor hebben.” Hij weet zeker dat deze ruïne nog jaren in zijn etalage zal prijken.

Zaterdagochtend 8.00 uur, 15 maart 2008.

Het is een beetje nevelig maar de zon komt er goed doorheen. De minimumtemperatuur is 7,4 graden. Gisteren was een zonnige dag met een maximumtemperatuur van 25,4 graden. (42% luchtvochtigheid) Op weg naar Alicante hing er een zware zeedamp. De Peñon van Calpe stak er wel bovenuit en ook de hoogste flats van Benidorm hadden zon. Mooi om te zien.
Agenda: Gareth heeft een vriend te logeren, die komt om te fietsen dus om 9 uur gaan we een rit maken. Lekker rustig aan want Gareth heeft al een maand niet gefietst.

Geluk.

 Vrijdagavond 21.00 uur, 14 maart 2008.

Heel mijn leven heb ik eigenlijk al geluk en ook deze keer laat het mij niet in de steek. Mijn neus zit inderdaad een beetje dicht maar niet voldoende om mij aan de 200 kilometer monstertocht te ontrekken. Bij het schoonmaken van mijn fiets ontdek scheurtjes in het Durace achterwiel. Dat is ernstiger want je weet maar nooit of hij het heel de tocht nog uithoudt en als je met 70 km/u naar beneden suist, is het toch wel prettig als een wiel betrouwbaar is. Vooruit, hij zal het wel houden. Geen reden om niet te gaan, de mannen van club rekenen op mij. Geen uitvluchten verzinnen Edwin, gewoon gaan, spreek ik mij zelf toe. Rond 20.00 uur ben ik netjes in Pedreguer om mijn fiets in te laden. “Heb jij een wedstrijdlicensie, want anders mag je niet deelnemen aan de tocht van morgen.” Nee, helaas heb ik die dit jaar niet. De club van Xaló heeft hem niet aangevraagd en de club van Pedreguer ook niet. Erg jammer want nu hoef ik morgenochtend niet om 3 uur op te staan en om 7 uur 200 kilometer te fietsen. Het is allemaal erg spijtig want die 200 kilometer had ik natuurlijk zonder moeite uitgereden. “Volgend jaar fiets ik met jullie mee”, zeg ik intens opgelucht en zonder gezichtsverlies zet ik mijn fiets weer terug in de auto.

Ciclomarathon.

Vrijdag 14 maart 2008.

Ik heb”ja” gezegd toen Toni, de voorzitter van de fietsclub, vroeg of ik meeging naar Massamargrell voor een fietstocht. Pas later vertelden ze mij dat het een ciclomarathon is van 202 kilometer. Nou ja, dat moet dan maar, ik kan moeilijk nog terug krabbelen.
Ben ik eigenlijk wel een gedreven wielertoerist, vraag ik mij regelmatig af. Mijn in Nederland werkende vriend trotseert storm, regen en hagelbuien om 50 km in de randstad te fietsen. Hier is het een graad of 25, weinig wind en ik kan in mijn zomerpakje wat bijbruinen, maar als ik alleen fiets vind ik het na 30 kilometer wel genoeg. Voor mijn gevoel heeft fietsen iets nutteloos, ik kan mijn tijd en energie eigenlijk wel nuttiger besteden. Het schuurtje moet geschilderd worden, ik moet het gras maaien en de vuilniszak naar de container brengen. Allemaal nuttig werk en nog minder inspannend ook. Ja, soms twijfel ik echt aan mijn sportieve instelling. Vergelijk die nu eens met de mannen van de fietsclub. Ze werken allemaal zeker 8 uur per dag, sommigen in een fabriek, anderen in de bouw om zich in het weekend, in alle vroegte, nog eens in het zweet te trappen. Vanochtend ben ik even langs Toni gegaan om te vragen hoe laat we zaterdag vertrekken uit Pedreguer. Hij is verkouden en gaat zelf niet mee. “Vanavond om 8 uur worden de fietsen ingeladen in Pedreguer. Zaterdagochtend is het vertrek om kwart voor vier.” “Que hora”, hoe laat, weet ik nog net uit te brengen. Om vier uur! “Hombre, natuurlijk, de tocht start immers om 7 uur ´s ochtends, het is 2 uur rijden, je moet je nog inschrijven en omkleden.” Ja, en daarna nog 8 uur fietsen, denk ik. Geschokt rij ik naar huis. Volgens mij heeft Toni mij aangestoken en begint mijn neus ook een beetje te lopen, dat zou toch heel goed kunnen?

Vrijdagochtend 6.45 uur, 14 maart 2008.

Het is vannacht afgekoeld tot 6,6 graden, het is onbewolkt. Gisteren werd het minder warm, 22,3 graden bij een luchtvochtigheid van 44%. Op dit soort dagen gaat het tegen 11 uur waaien. Het land is dan warmer dan het zeewater en zo ontstaat er wind vanuit de Middellandse zee.
Agenda: Om 11.30 uur Marc en zijn vrouw plus vriend ophalen. Deze keer vanaf Alicante. Natuurlijk eerst even onze oude Volvo 740 wassen die ze drie weken lenen. 

Gekeurd.

13 maart 2008.

De Engelse Range Rover die vorige week niet door de keuring kwam is door Gareth gerepareerd en vandaag gaan we er opnieuw mee naar de ITV, in Denia. Eén blik op de auto is al voldoende voor de keurmeester: nee, zo kan het echt niet. De koplampen van Engelse auto´s moeten afgeplakt worden omdat ze, aangezien ze aan de verkeerde kant van de weg rijden, hun tegenliggers verblinden. Het halfvergane zwarte plakband dat op de koplampen zat heeft Gareth vervangen door stevig nieuw tape maar blijkbaar zijn de normen veranderd want dat wordt niet meer geaccepteerd, er moeten wettelijk goedgekeurde speciale stickers op zitten. Na wat telefoontjes weten we de vereiste stickers te bemachtigen maar de manier waarop ze precies bevestigd moeten worden is per type koplamp verschillend en luistert erg nauw. Niemand weet het precies en na vergeefse bezoeken aan een paar garagebedrijven besluiten het dan maar te gokken. Op een rustige parkeerplaats plakken we die dingen er zelf op. “Prima”, zegt de keurmeester en steekt zijn duim op. Alles bij elkaar heeft het zoveel tijd gekost dat we geen tijd meer hebben om Cokky´s paspoort op te halen. Dan maar even boodschappen doen in het nieuwe winkelcentrum “Portal de la Marina” in Ondara (goedgekeurd) en het nieuwe restaurant in Sagra uitproberen. (Speciaal voor René en Francien: Spaans, aardige mensen, sfeervol, menu door de week voor 12, 50, in het weekend 16,50, zeker de moeite waard om een keer uit te proberen). De zon schijnt, de vogeltjes fluiten, en zo werd het toch weer een leuke dag. Goedgekeurd!

Donderdagochtend 7.00 uur, 13 maart 2008.

Absoluut windstil dus is het gras behoorlijk vochtig. Het is vrijwel onbewolkt en 7,5 graden. Gisteren was een zomerse dag met een maximum van 27,6 graden. De luchtvochtigheid zakte tot 39%.
Agenda: om 10 uur een auto oppikken in Javea voor een ITV keuring in Denia. Cokky haar nieuwe paspoort ophalen bij het consulaat in La Nucia.
De smalbladige weegbree is bijna uitgebloeid.

Fronton.

Woensdag 12 maart 2008.

“Hier betaal je het uitzicht”, zegt de makelaar. Inderdaad, het dure huis stond op instorten, de tegeltjes waren zo oud dat ze inmiddels weer hip zijn en het zwembad zat vol scheuren. Maar het uitzicht was fantastisch, over de baai van Calpe en de Peñon. “Zeezicht” houdt soms in dat je op het balkon van de slaapkamer op de bovenverdieping op je tenen moet gaan staan om dan aan de horizon twee centimeter zee te kunnen ontwaren, en dan nog alleen op heldere dagen. We zoeken geen uitzicht op zee. “Hier kijk je mooi naar de bergen”, zegt de makelaar. Ja, inderdaad, maar de weg even verderop ligt wat hoger en iedereen die daar rijdt of loopt kijkt precies op dit perceel. Als je hier woont weet het hele dorp precies wanneer je in de tuin werkt of in slaap valt. “Aan de andere kant heb ik ook nog een mooi stuk berghelling te koop”, zegt José. “Aan de andere kant van de fronton”. Fronton is een balspel dat met de hand gespeeld wordt tegen een muur, je zou het kunnen vertalen met “muurkaatsen”. Franco was een groot fan van dit spel, dus heeft bijna ieder dorp een Frontonmuur. We zijn voorstanders van het in stand houden van tradities, en van de goede dingen die Franco heeft achtergelaten zoals de gemeentelijke zwembaden en het “menu del día”, maar om nu de hele dag tegen de achterkant van een fronton aan te kijken, nee bedankt. Voor een goed huis zijn maar vier dingen belangrijk; lokatie, lokatie, lokatie en uitzicht. We zoeken nog wel even verder.

Woensdagochtend 7.00 uur, 12 maart 2008.

Alweer een mooi gekleurde zonsopkomst. Nou ja, het verveelt niet gauw. Er is lichte bewolking. Door de zwakke wind vanuit het zuid-westen is er geen dauw, het is 14,8 graden. Gisteren was een zomerse dag en de temperatuur bereikte de 25,6 graden. (luchtvochtigheid 43%)

Verschil.

Dinsdag 11 maart 2008.

Vanochtend, rond 8 uur, was het bewolkt, fris en winderig, zonder fleecejack konden we niet naar buiten. Vanmiddag sloeg het opeens om: de wind draaide, de zon verscheen en de temperatuur steeg tot wel 25 graden. En zodra de zomerkleding uit de kast gehaald wordt, valt het extra op dat er hier in Spanje toch wel veel dames rondlopen naast heren die beduidend oudere vellen hebben: tweede kanshuwelijken. Ach, het heeft zo zijn voordelen, ook voor de vrouwen. Cokky kan mij niet bijhouden op de fiets, maar haar fietsvriendin is precies even sterk als haar 17 jaar oudere man, die nu 71 is.
Vanmorgen gingen we allebei naar het dorp, Cokky naar de post en de markt, ik naar mijn favoriete bank en mijn favoriete makelaar. Op de terugweg zie ik tot mijn verbazing de fiets van Cokky bij Bar Juans staan. Zit ze gezellig te borrelen met haar fietsvriend Juan, die 67 is! Nu moet het toch niet veel gekker worden. Die twee kunnen wel erg goed met elkaar opschieten. Maar ach, ik kan er moeilijk wat van zeggen. “De pot verwijt de ketel”, zou ze terecht opmerken. Ik heb eerst een half uurtje Spaans geoefend aan de balie van de bank met Patricia (26) en daarna een uurtje gefilosofeerd over ruines met Emma (27). Zou het lente zijn?

Dinsdagochtend 7.00 uur, 11 maart 2008.

Vijftien graden geeft de thermometer aan als minimum. Een noord-westen wind waait vanuit het binnenland, alles is erg droog aan het worden. Op 24 februari heeft het voor het laatst geregend. Gistermiddag was het bewolkt met af en toen een windstoot . Het werd 17,8 graden en de luchtvochtigheid was 44%.
Agenda: Doordat we gisteren naar de ruïne zijn gaan kijken moet ik vandaag nog even langs de fietsenmaker. Juanjo had de Volvo in tien minuten weer in orde, de achterklep sloot niet meer, hij wilde absoluut niet betaald worden.

Bijna.

 
Maandag 10 maart 2008.

Ze bestaan nog, zelfs aan de Costa Blanca, de romantische ruïnes, de sfeervolle plekjes. De boerenhuisjes op mooie, rustige plekjes. Stukje wijngaard erbij, waterput, in een hoek nog wat oude wijnflessen. Het dak zit er nog op, alles ziet eruit alsof het boertje vorige week nog geweest is om zijn bomen te onderhouden. Het huisje diende de laatste jaren alleen nog maar als “refugio”, een plek om te schuilen tegen de zon of de regen, een plek om even te rusten tijdens het zware werk op het land. Zijn oude ezelkar staat ergens in elkaar gezakt tussen de verwilderde braamstruiken. Zijn eerste auto staat onder een boom, zijn tweede auto op de oprit en zijn nieuwste Peugeot staat geparkeerd onder de riu rau. Het is zeker 15 jaar geleden dat die auto voor het laatst gereden heeft. De ruïne staat op een mooi plekje, de stroom- en telefoonpalen lopen over het land. We zijn in de loop der jaren al vaak langs de inrit gelopen maar we hebben nooit geweten dat dit juweeltje hier stond. Met 12.000 meter grond en 220 vierkante meter bebouwd. “Ik heb het zaterdag pas binnengekregen, volgens mij is het wel interessant voor jullie, ga maar gauw kijken”, zei de makelaar. Maar als we het huisje afstappen, is het hooguit 120 vierkante meter bebouwd. Typefoutje? Dat maakt het een stuk minder interessant voor ons, want in deze omgeving mag je er niets meer aanbouwen. En de vraagprijs? O, 330.000 euro maar? Zeker ook een typefoutje?

Maandagochtend 7.00 uur, 10 maart 2008.

Een mooie zonsopkomst is altijd gemakkelijk scoren. Het is licht bewolkt en 4,2 graden. Gisteren liep de temperatuur op naar 21,2 graden bij een luchtvochtigheid van 36%. Er was maar weinig wind. Cokky is ook met de club meegefietst, almuerzo in Benissiva en daarna terug over Pedreguer en La Llosa, 84 kilometer. Ze fietste niet slecht.
Agenda: Leeg, maar ik moet met de Volvo naar Juanjo (garage) en met mijn fiets naar Boronat (fietsenmaker), klusjes genoeg.

Podenco.

Zondag 9 maart 2008.

 
“Kijk er loopt een kangoeroe in jullie tuin”, roept een vijf jarige jongetje. Dat lijkt mij bijzonder want die heb ik hier al een tijd niet gezien, aan de wijn kan het niet liggen want hij heeft alleen maar Jogydrink op. “Nee joh, dat is geen Kangoeroe het is een hond, een Podenco.” Dom vind ik de vijfjarige niet want in Nederland zie je dit hondenras nooit. Deze hond is een prachtig groot exemplaar van zo´n 70 cm hoog en inderdaad kangoeroekleurig. Het is een erg oud ras en het best te vergelijken met een windhond. Ze worden in deze omgeving veel gebruikt voor de jacht op konijnen, wilde zwijnen en patrijzen. Ik sla het hondenboek maar eens open, eens kijken wat ze zeggen over de Podenco ibiceno: “Men weet zeker dat de Moren dit hondenras in aanzienlijke aantallen hebben meegebracht. Op het Iberisch schiereiland en de Balearen vermengden zij zich met de plaatselijke, oorspronkelijke herdershonden, maar zij hielden voortdurend hun windhondkenmerken.” En dat is volkomen juist. Hoewel wij tijdens het wandelen ferm de eer van de loopse Poppy verdedigen konden we niet voorkomen dat zo´n grote Podenco de bijna 2 meter hoge afrastering rond het huis van onze buurvrouw, driemaal per dag soepel overspringt om Poppy te dekken. Als onze buurvrouw verder geen actie onderneemt loop ik over een paar maanden, heel Spaans, met 8 Podeco´s. Nu alleen nog een jachtgeweer bestellen en de inburgering is voltooid.

Zondagochtend 7.30 uur, 9 maart 2008.

Koud en onbewolkt. Het is 2,4 graden, er is geen wind meer dus is er wel weer dauw. Gisteren was een prachtige dag met een enkele wolk. De temperatuur liep op tot 20 graden (luchtvochtigheid 32%). Cokky ging naar de dierenarts en ik heb netjes 144 km gefietst met een flinke groep van 17 man. We starten met handschoenen, arm- en beenstukken en eindigen in zomerkleren. Dan is de volgauto van CCPedreguer ideaal om je spullen af te geven.  Agenda: fietsen met de club van Xaló, Cokky gaat ook mee.
De amandelen zijn al behoorlijk groot aan het worden.

Processierups.

Zaterdag 8 maart 2008.

Waarom hebben katten nu altijd een dierenarts nodig bij nacht en ontij? Het is half zeven op zaterdagochtend en Loesje miauwt klagelijk. Dat doet ze wel vaker maar als we haar bekijken zien we dat ze opeens heel dikke pootjes heeft, en haar ogen zitten een beetje dicht en ze beweegt raar met haar achterpootjes. Ze wil niet eten, niet drinken, en ze is te rusteloos om te slapen. Het ziet eruit als een allergische reactie en we komen tot de conclusie dat ze waarschijnlijk processierupsen tegen gekomen is. De haren van die rupsen kunnen ook bij mensen hevige reacties veroorzaken.
We kijken het even aan maar om 8 uur besluiten we toch de dierenarts te bellen. In een artikel stond dat een hond binnen een uur na een ontmoeting met de rupsen kan overlijden dus Cokky ziet al voor zich hoe Loesje langzaam in een coma wegzakt en dood gaat, nét voordat we bij de dierenarts zijn.
Zo´n vaart loopt het gelukkig niet. Eén injectie en Loesje is weer als nieuw. Maar het kan gevaarlijk zijn, vertelt de dierenarts, vooral als er haren van de rupsen op de tong van een dier terecht komen. Hij had een boxer behandeld met een tong zó opgezet, dat die groter was geworden dan zijn kop. Als een hond rupsen inslikt, dan kan hij stikken. We vernietigen ieder jaar de nesten van de processierups in de tuin maar als we een processie zien op het weggetje laten we ze meestal met rust. Ach, die beestjes, ze lopen zo leuk achterelkaar. Maar dat is afgelopen, de volgende keer zullen we ze te vuur en te zwaard bestrijden. Dat scheelt weer 25 euro en een hoop stress.

Zaterdagochtend 7.45 uur, 8 maart 2008.

Het is vrijwel onbewolkt maar niet koud, 7,9 graden. Af en toen  is er een windvlaag. Gisteren stond er nog steeds een koude wind uit het binnenland. (luchtvochtigheid 23%) De temperatuur liep op tot 17,1 graden maar door de wind voelde het veel kouder aan.
Agendag: 146km fietsen met de club van Pedreguer. We gaan naar Xeraco, Tavernes en over de Barx weer terug.

Ochtendfoto.

Vrijdag 7 maart 2008.

“Door het onvermogen om met ontkenning om te gaan, zullen we onbewust altijd zoeken naar bevestiging van wat we verwachten. Als je geneigd bent tot een bepaalde keuze, ga je praten met mensen die die neiging zullen bevestigen.”, lees ik een artikel over de juistheid van ons gevoel. Natuurlijk ben ik mij daarvan bewust. Volgens het artikel is onze keuze om juist met Leonne langs onze favoriete bouwlocaties te gaan niet juist. Natuurlijk zoeken we bevestiging en niet eens onbewust. Leonne beschouwen we als deskundig, ze heeft ervaring met het opknappen van een ruïne, met wonen in Spanje en zij en haar man zijn ook op zoek naar andere, rustige plek om te gaan wonen. Hun dorpshuis 500 kilometer noordelijker is prachtig geworden maar het is niet echt wat ze willen. We bekijken ruïnes en grondstukken en ze geeft haar deskundige mening, die gelukkig niet te veel van de onze verschilt. Enthousiast stelt ze voor om ook eens te kijken hoe de zonsopkomst is, gezien vanaf de plek waar eventueel onze toekomstige woning zou kunnen staan. Zonsopkomsten zijn inderdaad belangrijk voor mij omdat ik een ochtendmens ben. Haar voorstel is dus echt een schot in de roos. Lief en opofferingsgezind is het ook van haar want de rest van de week zie ik haar niet voor negen uur. Als ze wakker is en de zon staat al hoog aan de hemel, loopt ze naar mijn pc, bekijkt de ochtendfoto. “Prachtig hè, die zonsopkomsten hier.” Misschien was de vroege actie van haar toch niet geheel ontdaan van eigenbelang, bedenk ik mij en wil ze er zeker van zijn dat ik iedere ochtend toch een mooie foto kan maken voor het weblog.

Vrijdagochtend 7.20 uur, 7 maart 2008.

Bijna onbewolkt en koud, 1,7 graden. De luchtvochtigheid is door de wind uit het noord-westen nog steeds bijzonder laag met 21%. In het binnenland van Spanje is dat een normale luchtvochtigheid en worden de hammen in deze droge lucht gedroogd. Gisteren werd het 16,7 graden maar er stond een gemene, koude wind. Slechts 30 km het binnenland in, richting Alcoy, was het 8 graden. De hele dag was het wel onbewolkt. 
Agenda: Met een auto naar de ITV in Denia en Leonne naar Valencia brengen.
Aan de druivenstruiken ontluiken de eerste blaadjes.

Verkiezingsstrijd.

Donderdag 6 maart 2008.

“Spaanse stembus kruitvat” staat er boven het artikel uit het Algemeen Dagblad dat we toegemaild krijgen. Komende zondag gaan de Spanjaarden naar de stembus. Hier en daar verschijnen er wat aanplakbiljetten en spandoeken maar lang niet zoveel als met de gemeenteraadsverkiezingen. Zapatero (PSOE, de socialisten) en Rajoy (PP, de liberalen) zijn de hoofdrolspelers, de hete hangijzers zijn de ETA, abortus en homohuwelijk, de mate van zelfstandigheid van Cataluña en andere deelstaten en het gebrek aan water. Met Spaanse les bespreken we tegenwoordig regelmatig een thema dus het huiswerk voor deze week was gauw verzonnen. Schrijf een stukje over de politiek in je eigen land. De Engelsen vertelden over Hoger- en Lagerhuis, de Zwitsers legden uit hoe het er aan toe gaat in een land met vrij zelfstandige kantons en vier officiële talen en wij hebben geprobeerd Balkenende, Rouvoet en het poldermodel uit te leggen. Dan is het de beurt aan Juf Carmen, die zal ons vertellen over de jonge democratie in Spanje, hoe er pas sinds 1975 gestemd kan worden op meerdere partijen en waar de belangrijkste partijen voor staan. Ze zal een verslag geven van het debat tussen de lijsttrekkers dat de avond tevoren op tv is geweest. Een beetje beschaamd kijkt ze ons aan. “Sorry, ik ben in slaap gevallen en ik ga ook nooit stemmen want het maakt toch niet veel verschil.” Het landelijke kruitvat gaat voorbij aan de meeste dorpsbewoners, zíj liggen niet wakker van de verkiezingen.

Donderdagochtend 7.30 uur, 6 maart 2008.

Onbewolkt maar koud, het is 2,7 graden en kurkdroog. Gisterochtend was het prachtig weer, het werd 16,4 graden bij een luchtvochtigheid van slechts 23%. Gistermiddag was het zwaar bewolkt, de temperatuur zakte snel naar 9 graden. Op visite in de Bernia, zo´n 600 meter hoog, daalde de temperatuur naar de 4 graden en kregen we zelfs te maken met een paar sneeuwvlokken.
Agenda: we gaan met Leonne het binnenland bekijken, we rijden richting Alcoy en gaan ergens een menu del dia nemen.

Arbeidsloon Spanje.

Woensdag 5 maart 2008.

Jaume werkt 40 uur per week in de ferreteria, de ijzerwarenzaak. Elke maand ontvangt hij daarvoor 885 euro. Dat is “schoon”, de belasting is er dus al af en hij is ook voor de ziektekosten verzekerd. Zo´n maandsalaris is in Spanje heel normaal. Het is zelfs veel hoger dan het wettelijk minimumloon van 550 euro. Natuurlijk werken de echtgenotes ook, hoe moet je anders de hypotheek betalen. Samen komen ze dan op 1500 euro per maand uit. Het arbeidsloon werkt ook door in de prijzen. Ga ik naar de kapper, laat mijn haar wassen en knippen dan reken ik na een half uurtje 8 euro af. Juanjo rekent als automonteur 20 euro per uur. Dus 8 uur sleutelen aan een van onze oude auto´s komt op 160 euro arbeidsloon. De 9 jaar oude Opel Sintra rondom uitdeuken en opnieuw spuiten, het is een grote bestelbus-achtige auto, komt op 1600 euro. De monteur die onze Amerikaanse Amanda koelkast komt repareren houdt de tijd goed bij. Aankomst om 16:55, vertrek om 17:30, en natuurlijk de tweede keer van 12:50 tot 13:20. De rekenmachine komt te voorschijn, daar gaat ie. Logisch dat zo´n gespecialiseerde monteur duur is. Het klopt, het is het hoogste uurloon tot nu toe. Voor 1 uur en 5 minuten bedraagt het € 41,62, daar komt nog wel 16% BTW bij. Onze nieuwe wasmachine wordt netjes door twee mannen afgeleverd en geïnstalleerd, de oude nemen ze mee. Gratis. Voor bezorgen en installeren wordt hier nooit wat in rekening gebracht. De moraal van het verhaal: verdien je geld in Nederland en geef het in Spanje uit.

Woensdagochtend 7.30 uur, 5 maart 2008.

Veel wind vannacht, de parasol is omgewaaid. Het is 7 graden maar onbewolkt. Boven de Middellandse Zee hangen wel wat wolken. Door de wind is er geen druppeltje dauw, de luchtvochtigheid is 40%. Gisteren was er maar weinig zon, de temperatuur liep op naar 15,8 graden.
Daniël, gefeliciteerd met je verjaardag! Nog even volhouden. "Every cloud has a silver lining." zegt hier tegenwoordig een groot deel van de huidige bevolking.

De Lynx.

Dinsdag 4 maart 2008.

“Tot hier komen de huizen, verder mogen ze nooit bouwen want het bos achter deze afrastering is van Natuurmonumenten.”, zegt mijn vader. Urenlang waren we samen al op weg om vanuit onze nieuwbouw woning in Dieren naar de Imbosch te lopen. Als je 6 bent lijkt de afstand groter. Verbijsterd denk aan de prachtige paarsbloeiende heide, de vliegdennen, die enkele boerderij. Verdwijnt dat allemaal, dat kan gewoon niet. Twee jaar later fiets ik door een huizenzee naar het Nieuwland zwembad, vanaf de hoge duikplank zie ik de afrastering van Natuurmonumenten. Wil ik later zo wonen, in een rijtjeshuis? Nee, ik wil vrijheid. Ik had geluk, mijn vader kwam bij Staatsbosbeheer in dienst en we kregen een woning in de bossen. Geen buren, geen lawaai, puur natuur. Zelf werd ik boswachter en woonde 23 jaar lang in de natuur. Zonder buren, maar helaas wel met een autoweg aan het einde van onze tuin. Wil ik zo blijven wonen, in het drukke westen? Spanje kwam in beeld. Een stuk land van 5000 m2. Geen buren, geen lawaai, veel natuur. Ach, u kent vast wel het verdere verloop van het verhaal. Maar we zoeken gewoon door. De plek die ik zoek is er in Nederland niet meer en in Spanje is hij zeldzaam aan het worden. Voor 99% van de mensen is mijn zoektocht naar de perfecte plek niet te begrijpen. Zelf twijfel ik eigenlijk of ik de moeite moet nemen om het uit te leggen. Om even naar de natuur terug te keren: een Lynx heeft een leefgebied nodig van minimaal 10.000 hectare maar je kunt hem ook in de dierentuin bekijken. Misschien is hij daar nog gelukkig ook, hij weet immers niet beter.

Dinsdagochtend 7.30 uur, 4 maart 2008.

Iedere avond hebben we de houtkachel aan, doordat het buiten 10 graden is gebleven is het binnen nog steeds dik 21 graden. Er zijn vanochtend veel wolken maar de zon komt er goed doorheen. Gisteren was de warmste dag van dit jaar, het kwik liep op tot 25,2 graden (34% luchtvochtigheid) en dat betekent dat we s´middags de schaduw moesten opzoeken van een parasol.
Tot groot genoegen van de poezen zijn de sprinkhanen lekker actief geworden.

Zonkracht.

Maandag 3 maart 2008.

Nederlanders zijn eigenwijs. Iedere keer is het raak. Ze komen van een stormachtig, bewolkt Nederland in een land met een azuurblauwe hemel waar de zon, zoals vandaag 9 uur lang schijnt. “Smeer je nu in.”, adviseren we haar nog. Desnoods wil ik haar nog wel met zonnebrandolie nummer 10 insmeren, maar nee hoor. “Ik verbrand nooit.”, zegt ze. Ik kijk naar haar leuke blonde krullen en weet zeker dat ze uitgaat van een Nederlandse situatie. “Dit is Spanje Leonne, en we hebben nu hier zonnekracht 4 tot 5. Dat is vergelijkbaar met een zonnige dag eind mei in Nederland.” Niets helpt, ze luistert niet. Noordelingen zijn zo wanhopig opzoek naar zon, dat tot verbazing van de Spanjaarden de terrassen buiten vol zitten terwijl er toch een briesje staat. Als ze maar buiten kunnen eten in de zon. Als het hoogzomer is proberen we wanhopig de tere kinderhuidjes te beschermen tegen zonkracht 9. Zonkracht, wat is dat? Nooit van gehoord. Nou, het maximum in Nederland op een onbewolkte dag is 7. In zonkracht 9 kan je 10 minuten onbeschermd zitten en geen 4 uur. “Zie je nu wel dat je kan verbranden.” Triomfantelijk druk met een mijn vinger op haar borst, er blijft een witte afdruk achter. Enige tijd later geeft ze het zelf toe dat ze verbrand is, “Kijk het is maar één kant van mijn gezicht, je kan precies zien hoe ik in de zon heb gezeten.” Ach, ze is niet de enige. Toen ik vanmorgen om 8 uur in mijn zomerpakje bij de fietsclub verscheen en de dik ingepakte mannen zag, sjaal onder de helm en over hun mond, voelde ik mij echt weer buitenlander. Na afloop van de fietstocht, als ik onder de douche sta, zie ik pas dat mijn benen ook verbrand zijn. Maar dat zeg ik lekker niet tegen Leonne want ik ben de zon hier gewend, toch?

Maandagochtend 7.15 uur, 3 maart 2008.

Onbewolkt en 6,2 graden. Gisteren was een prachtige dag, de temperatuur liep op tot 23,9 graden. De luchtvochtigheid zakte naar 49%.
Agenda: Nog geen idee wat wij vandaag gaan doen. Leonne en Cokky slapen nog. Afwachten dus.

Ruïne.

Zondag 2 maart 2008.

“Als er een ruïne staat, mag je altijd bouwen!” Ja, ja. Maar er zitten nog wel wat haken en ogen aan. Meestal mag je niet uitbreiden, moet het oude grondplan exact aangehouden worden. Aangezien de meeste huisjes vroeger niet groot waren, zijn er nogal wat ruines van 40 vierkante meter of zoiets. Dat is vrij krap voor een huisje. En als er geen dak meer op zit, heeft het de woonbestemming verloren en zie die maar weer eens terug te krijgen.
Hier in de vallei staat een prachtig groot, nieuw huis aan de voet van een berg. Alle andere huizen aan de weg hebben stroom, maar deze niet. Een generator staat luidruchtig stroom te maken om de accu´s te vullen. Tegenwoordig willen we alles weten over problemen en vergunningen, dus hebben we een praatje gemaakt bij de eigenaar. Bij het aanvragen van de bouwvergunning heeft de toenmalig gemeentelijke architect gewoon een ruïne verzonnen: op de plek waar het huis moest komen heeft hij een mooie grote ruïne ingetekend. Dat tekenwerk was natuurlijk niet gratis en het kwam na een tijdje uit maar tegen de tijd dat de bouw stilgelegd werd was het huis al af. Je kunt wel een bouwvergunning van de gemeente hebben maar de provincie heeft boswachters in dienst die opletten en een speciale eenheid van de Guardia Civiel heeft ook mensen in dienst die de bouw kunnen stilleggen.Tot de tijd dat alles administratief is gladgestreken, is het huis illegaal, en krijgt het geen stroom omdat de woonvergunning ontbreekt. De gemeente moet op de een of andere manier de woning in een goedgekeurd bestemmingsplan zien te verwerken.Dat kost tijd, zeer veel tijd, als het al lukt. Dus staat de dieselgenerator te draaien. Je zal er maar naast wonen.

Zondagochtend 7.30 uur, 2 maart 2008.

Het is vrijwel onbewolkt en met 9,5 graden als minimum vertrek ik zo meteen maar in zomerkleren voor de wekelijkse fietstocht met CCXaló. Gisteren was het warm met 24 graden als maxium, er stak s´middags een wind op vanuit zee. Niet zo vreselijk hard maar je moest toch wat harder trappen als je hem tegen had.
Leonne werd tegen 20.00 uur hier netjes voor de deur gebracht.
De route voor vandaag: Orba, Pego, Adsubia, Forna, Oliva, Denia en van Gata de Gorgos naar Lliber. Zo´n 85 km.

Avondrood.

Zaterdagavond 19.00 uur, 1 maart 2008.

"Avondrood water in de sloot" zegt Leonne altijd. Ze zou vanochtend om 9.15 uur met Vueling vertrekken richting Valencia, maar ze heeft zoveel vertraging dat ze zelfs dit mooie avondrood gemist heeft. Ze ontmoette op Schiphol wel mensen die óók naar Jalón moeten en een auto gehuurd hebben, en ze kan meerijden, dus hoeven we haar niet op te halen. Nu maar hopen dat ze het kunnen vinden in het donker. En voor de komende negen dagen wordt mooi zonnig weer voorspeld.

Saus.

Zaterdag 1 maart 2008.

“Ober, hebt u wat mosterd erbij?” vraagt de man aan het tafeltje naast ons in keurig Spaans. Dat zijn Duitsers, concluderen we meteen. “José, mogen wij wat mayonaise?”, vragen we, “Ja sorry hoor, maar als Hollanders zijn we gewend aan mayonaise op de patat”. “Ja, dat weet ik”, zegt José, en lachend brengt hij de mayo. Mayonaise of ketchup bij de patat mag, legt hij uit, en een beetje mosterd bij het vlees vindt hij ook geen probleem. Maar de Engelsen! Wat de Engelsen doen vindt hij afschuwelijk! Die willen altijd mintsaus bij het lamsvlees. Vreselijk, dan proef je de fijne smaak van dat malse lamsvlees helemaal niet meer. Maar hij weet wel hoe het komt: het lamsvlees in Engeland is van oude dieren, schapen, dat smaakt en ruikt veel sterker. Mint saus verbergt die minder prettige geur. Even later zien we hem met een potje “Mint sauce” naar het terras lopen, onderweg trekt hij stiekem een vies gezicht naar ons. En de Spanjaarden? Die eten veel aioli, knoflookmayonaise. Op het stokbrood, bij de inktvis en vooral op de paella. Grote scheppen knoflookmayonaise gaan over de rijst heen. Rare jongens, die Spanjaarden.

Zaterdagochtend 7.30 uur, 1 maart 2008.

Het is onbewolkt met langs de bergen een heel klein beetje nevel. De minimumtemperatuur is 5,4 graden.  Er is geen wind en alles is erg vochtig. Gisteren was het een zonnige dag en het werd 21,7 graden bij een luchtvochtigheid van 57%.
Ik ga vanochtend met de club van Pedreguer 118 km fietsen. De route gaat over Pego, Alt de Margarida naar Muro de Alcoy, we rijden daarna dezelfde weg terug. Cokky gaat Leonne ophalen van het vliegveld in Valencia.