Wonen in Spanje

Blikseminslag.

Donderdag 27 december 2007.

We liggen nog maar net in bed of het begint heel hard te regenen en in de verte onweert het. "Zal ik de stekkers eruit trekken?" biedt Cokky aan. Beetje overdreven, dacht ik nog maar ze stapt uit bed en gaat naar de woonkamer om wat stekkers uit stopcontacten te trekken. Een kwartier later klinkt er een enorme knal. Oscar springt een meter de lucht in. De aardlekschakelaar ligt eruit, drie andere groepen ook maar we hebben wel weer meteen stroom. De volgende ochtend blijkt dat we toch schade hebben: Cokky had wel de telefoonlijn eruit getrokken maar het stekkertje lag nog zo dicht bij het stopconctact dat de bliksem de drie centimeter met gemak overbrugde. Telefoon kapot, router kapot, pc en laptop kapot. We hebben nog geluk, bij de achterburen is álles kapot, tot en met de diepvries en de boiler. Maar voorlopig kunnen we dus even niet loggen. We zitten nu even in de computershop waar we alles ingeleverd hebben, morgen gaat Gideon kijken wat er nog te redden valt. Op loggebied houden we even noodgedwonegn kerstvakantie. Prettige jaarwisseling!

Kerstfeest.

Woensdag 26 december 2007.

We zijn nog maar net bijgekomen van het kerstfeest met de juf van de Spaanse les of het volgende feest dient zich aan: het kerstetentje met de fietsclub. Traditiegetrouw in restaurant L´Era in Parcent want daar maken ze de beste paella´s, op houtvuur. We kennen het klappen van de zweep: eerst komen er heel veel voorgerechtjes op tafel: rauwe ham en manchego kaas, gehaktballetjes, inktvisjes, salade en de heerlijkste stukjes gebakken lever die je in je leven geproefd hebt, met brood en aioli. Maar pas op: eet er niet te veel van anders heb je geen ruimte meer voor de paella. En die is goed hier, echt goed. Maar wat ons toch het meest verbaast is het drankgebruik van de Spanjaarden, of beter gezegd: de matigheid van het drankgebruik. Drinken is aan strikte regels gebonden. Natuurlijk zijn er mensen die zich daar niet aan houden maar dat zijn jongeren, alcoholisten of buitenlanders. Normaal gesproken drink je wijn bij het eten, met mate. Daarna, bij het toetje, drink je cava, 1 glas. Eventueel, als het erg gezellig is, neem je daarna nog een glaasje moscatelwijn of een kruidenlikeurtje, uitsluitend ter bevordering van de spijsvertering. Spanjaarden drinken vaak, maar niet veel. De enige van ons gezelschap die thuisgebracht moet worden is dan ook een Engelsman, wat maar weer bewijst dat de statistieken kloppen. Engelsen drinken 2 keer zoveel als Spanjaarden. Een Spanjaard geniet, en drinkt met mate. Heel verstandig, maar af en toe zou ik nog wel een extra glaasje cava lusten.

Woensdagochtend 7.42 uur, 26 december 2007

Buiten komt de zon mooi rood op, het is 3,3 graden en er hangt wat sluierbewolking. Gisteren was een perfecte onbewolkte dag, de temperatuur liep op tot 17,4 graden bij een luchtvochtigheid van 55%.
Binnen hebben de poezen besloten dat het tijd is om de kerstboom te ontmantelen.

Geitenputwandeling.

Dinsdag 25 december 2007.

Halverwege de wandeling komen we twee Engelse wandelaars tegen met kerstmutsen op, inclusief werkende lampjes. O ja, dat is waar ook, het is eerste kerstdag. Het lijkt wel vakantie, de hemel is intens blauw, de zon straalt uitbundig en diep onder ons in het ravijn ruist zacht een beekje. Deze ochtend maken we niet alleen Poppy blij maar ook ons zelf door een wandeling te lopen die we de “geitenputwandeling” genoemd hebben. Normaal kijken we vanaf ons huis naar de berg waar wij nu omheen wandelen. Nu kijken we op de vallei, Vall de Pop, en zien ons huis van boven af. Op de foto heb ik gezet waar ons huis is. De gaspeldoorn en de rozemarijn bloeien. De steentijm, onder onze wandelschoenen zorgt er voor dat de zuivere lucht een vakantie geurtje meekrijgt. Lang geleden bezochten we ooit de Grand Canon in de USA maar “onze” barranco vinden we mooier. In ieder geval zijn hier een stuk minder toeristen. Als we vier uur later thuis komen is de kerstman toch nog geweest, er staan drie flessen wijn, een zak perssinaasappels en een krat navelsinaasappels op het terras. Een kaartje ontbreekt maar het moet afkomstig zijn van Pepe, onze buurman met 800 druivenstruiken. Verleden jaar heb ik voor het eerst die voor hem gesnoeid, hij wordt zelf te oud, en zijn kerstcadeautje herinnert mij eraan dat de snoeitijd er weer aan gaat komen.

Dinsdagochtend 8.10 uur, 25 december 2007.

Hij is er weer! Om half negen komt de zon over de berg, het is onbewolkt en afgekoeld naar 2,9 graden. Gisteren was nog een dag met veel bewolking maar zonder regen. De maximumtemperatuur was 12,9 graden, dat wordt vandaag zeker hoger. Doordat de amandelboomgaard flink gesnoeid is hebben we nu veel beter zicht op de bergen in het zuiden.

Private banking.

Maandag 24 december 2007.

Josefa heet ze eigenlijk maar iedereen noemt haar Pepa, ze is 35 jaar, blond, erg vriendelijk en zit op Engelse les bij onze juf Carmen. Daardoor kennen wij haar, op de kerstbijeenkomst zat ik natuurlijk geheel toevallig in haar groepje. Ze is directora van de Banca March in Xaló, één van de acht banken die er in ons kleine wijndorpje zijn. Toen Cokky bij haar bezoek in Nederland bij de Rabobank een rekening probeerde te openen werd haar beleefd te kennen gegeven dat ze geen tijd hadden. Bij Pepa gaat dat anders. Als we binnenkomen, staat ze direct op, kust ons en vraagt waar ze ons mee kan helpen. De rekening is snel geopend, we krijgen ieder een relatiegeschenk. Even later krijgen we ook een bankpasje mee en een pincode waarmee we direct kunnen internetbankieren. De oplossing voor spaargeld is ook snel geregeld. Ze adviseert ons om een kwartaaldeposito te nemen, die geeft 5,25% rente op jaarbasis. Ja, dat is veel beter dan de 3,4% op onze ABN-AMRO kwartaal spaarrekening. Een paar keer worden we even onderbroken, vandaag is ze alleen en als een oud mannetje niet weet hoe hij moet pinnen gaat ze even met hem naar buiten om voor hem te pinnen. Als we weggaan krijg ik weer twee zoenen, daar kunnen ze bij de Rabobank in Hellevoetsluis nog wat van leren. Hoe krijg je meer klanten? Hogere rente en meer kussen.

Maandagochtend 24 december 2007.

Er is nu 127 mm regen gevallen en misschien komt er vandaag nog wat bij. Het is zwaar bewolkt met slechts een enkele  opklaring. De temperatuur varieert nauwelijks, het is constant zo´n 12 graden.
Poppy haar favoriete wandeling  is versperd door hoog water. Een aantal huizen is met de auto niet meer te bereiken. Ik zou er met de Landrover niet graag doorgaan.

Crimineel

Zondag 23 december 2007

Juf Carmen organiseert regelmatig iets cultureels, voor al haar leerlingen tegelijk. Drie klassen buitenlanders die Spaans leren en twee klassen Spanjaarden die Engels leren verzamelen zich in de school voor een Kerstfeest. Carmen heeft een quiz gemaakt en in gemengde groepjes moeten we de vragen beantwoorden. “¿What is a little snow and rymes with “take?” “Flake.” “¿Qué te calienta en invierno y rima con luego?” “Fuego”. Tussendoor is er genoeg tijd om bij te praten met de mensen die we kennen. Omdat we buiten het dorp wonen missen we nog wel eens wat. “Inbrekers hebben vanuit de woning erboven een gat geboord in het plafond van de Bancaja, maar in plaats van in de kluis kwamen ze in de hal uit”. “De politie heeft een inval gedaan en vijf man gearresteerd wegens handel in cocaïne”. Zoveel criminaliteit, en dat allemaal in een week tijd in ons kleine dorpje. De normen en waarden die de kinderen van thuis en school meekrijgen zijn natuurlijk erg belangrijk, hebben we net geconcludeerd als we de hoofdmeester betrappen op afkijken. Dus we nemen nog een hapje en een drankje en gaan verder met de vragen. “¿What hangs from the roof and rhymes with bicycle?” “¡Icicle!”. Het was gezellig en we hebben er ook nog wat van opgestoken. “What is the Spanish word for hangover?” “Resaca”.

 

Zondagochtend 8.15 uur, 23 december 2007.

Ik hoef niet meer te klagen dat er nauwelijks iets in de regenmeter zit. Gistermiddag begon het te regen en vanochtend is het gestopt, denk ik. Binnen 15 uur viel er 100 mm, 100 liter, zeggen de Spanjaarden (per vierkante meter), veel duidelijker eigenlijk. Ook veel duidelijker zijn ze met getallen, gisteren werd er 2200 miljoen euro uitgedeeld in de grote kerstloterij, 2,2 miljard zeggen wij. Nee, wij hadden niets.
De temperatuur is 12,2 graden als minimum en 13,4 als maxium.

Vaste lasten in Spanje.

Zaterdag 22 december 2007.

“Hoeveel wegenbelasting betalen jullie nu in Spanje?” is net als “Hoeveel geld hebben we nu nodig om te rentenieren?” een vraag die veel wordt gesteld aan ons. Voor mensen die niet van plan zijn om naar Spanje te verhuizen is het waarschijnlijk een beetje saai onderwerp. Het merendeel van de mensen weet niet waar hun geld blijft, je pint als je wat wilt kopen en aan het einde van de maand, of iets eerder, is het geld gewoon op. Als je plannen hebt om van je geld te gaan leven en niet zeker weet of je ook nog wat kunt bijverdienen is het belangrijk te weten hoeveel geld er in een vreemd land nodig is.
Zo aan het einde van het jaar kan ik goed de kosten overzien. Hierbij een overzicht van onze vaste lasten. De variabele kosten ontbreken, want die verschillen per gezin erg veel. Ga voor de dagelijkse boodschappen gewoon uit van die in Nederland. Download vaste_uitgaven_2007.XLS

Nog even een toelichting op de spreadsheet. Wij werken hier niet en zijn nog geen 65 jaar dus zijn we niet verplicht verzekerd en moeten we zelf een ziektekostenverzekering nemen. Er zijn veel goedkopere maar met deze kunnen we in heel Europa terecht, ook in alle privé-klinieken. Goedkoop ADSL is alleen mogelijk in de steden, wij wonen te afgelegen om voor een goedkoop abonnement in aanmerking te komen. De inkomsten- en vermogensbelasting verschillen natuurlijk voor iedereen. Bij de vermogensbelasting wordt ook de waarde van het huis gerekend. Wegenbelasting is in Spanje een gemeentelijke belasting en verschilt per gemeente, maar niet gigantisch veel. Hoe meer PK´s de auto heeft hoe hoger de belasting is.

Hebben jullie nog vragen, stel ze dan gerust.

Zaterdagochtend 8.15 uur, 22 december 2007.

Het is zwaar bewolkt, vannacht is er een buitje gevallen van 2 mm. Er is geen wind, boven de Middellandse Zee zit een klein gaatje in de bewolking  waar  af en toen de zon doorheen komt. Het is 12,1 graad en de maximumtemperatuur was gisteren 14,6 graden. De luchtvochtigheid is zeer hoog, zo rond de 90%.

Bijverdienste.

Vrijdag 21 december 2007.

 
Lieve vriendin,

Voor jouw verjaardag bieden wij aan een retourvlucht naar Alicante. Geef even de datum door wanneer je kunt. Wij denken aan donderdag 15 t/m woensdag 21 mei. Mag ook wat later maar eerder kunnen er nog geen druiven worden gediefd. Kijk even in je agenda wanneer je wilt en wij regelen het.

Liefs van ons,

Edwin.

Ja Dick, er kan best een retourtje af voor jouw, lieve, knappe, blonde, jonge vrouw. Voor een beetje goede droom moet je ook risico´s durven nemen. Goed, ik kan begrijpen dat je zenuwachtig wordt als je vrouw deze kant op wordt gelokt. Voordat je het weet is ze betrokken bij zo´n droom, staat ze de bar in Benimassot te decoreren en zijn de jonge, stoere wegwerkers er vaste klant. Maak je geen zorgen, ik heb je vrouw niet nodig om al haar goede eigenschappen, die eigenlijk te veel zijn om hier allemaal op te noemen, maar juist om één van haar slechte. Ondanks je jarenlange columns heb je toch nog één slechte eigenschap van haar nooit genoemd. Laat ik dat dan maar doen, ze kan vreselijk gemeen en hard knijpen vooral als ze kwaad is. Dat is nu net waarvoor wij haar laten invliegen, voor het druivendieven. Harde, goed getrainde knijphanden zijn dan onontbeerlijk.
Toen ik gisteren het bovenstaande mailtje verstuurde had ik natuurlijk niet gedacht aan een jaloerse echtgenoot die mijn goedlopende bijverdienste via zijn veel gelezen weblog (zie vrijdag 21 december 2007) wereldkundig zou maken. Jammer, want nu heb ik maar net genoeg kunnen bijverdienen voor een enkeltje naar Valencia.

Vrijdagochtend 8.15 uur, 21 december 2007.

Raar hoor, 12,2 graden, alweer is de minimumtemperatuur deze ochtend bijna de maximumtemperatuur van gisteren, 12,8 graden. Als het zo doorgaat is het met de kerstdagen zomer. Het is zwaarbewolkt en er staat wat wind vanuit de zee. Gisteren was een dag zonder zon. Dat gebeurt hier niet zo vaak.  Er viel een heel klein beetje regen maar dat was onvindbaar in de regenmeter.

Doel bereikt.

Donderdag 20 december 2007.

Vroeger moest je gewoon hard werken, tegenwoordig moet je je droom najagen. En de reis ernaartoe is belangrijker dan het bereiken van je bestemming. Veel boeken geven ons een handreiking en laten ons zien hoe we moeten werken aan het vervullen van je droom. Ook “De alchemist” van Paulo Coelho is zo´n boek dat stimuleert en motiveert om toch vooral na te denken over wat je wilt. “Als nomaden dolen wij schijnbaar verloren door een eindeloze woestijn om ten slotte die plek te bereiken waar ook ons hart zich bevindt”.
Maar daarna? Ik heb mijn doel bereikt. Onze planning liep tot het jaar 2000. We zijn gestopt met werken, we hebben gereisd, we wonen in Spanje, we voelen ons hier thuis, maar wat nu? Ik heb mijzelf uit de droom geholpen. Er staat verder niets op de planning, we hebben geen droom meer om te verwezenlijken. Ik heb genoeg te doen maar soms heb gewoon zin om weer een droom na te jagen. Vrienden van ons zoeken in Spanje naar een ideaal huis om hun droom waar te maken. Wij helpen ze graag, dan dromen wij ook weer een beetje mee. Door het zoeken kwam ik deze advertentie tegen:
Se vende terreno rústico en Benimassot de 22. 000 m2 aprox. , con casa de aperos, con olivos y almendros. Buen acceso con vehiculo, posibilidades de luz y agua.
Kijk, zoiets zoeken we eigenlijk, bij een van mijn meest geliefde dorpjes.Zouden we daar mogen bouwen? Toch maar even een mailtje gestuurd. Nee, nog niets gehoord maar ik heb wel weer een droom.

Donderdagochtend 8.00 uur, 20 december 2007.

Donker, maar met 800 ASA en met de lichtsterke 1.8 lens is er nog wel een foto te maken. Het is zwaar bewolkt en er staat wind vanuit de Middellandse Zee, het oosten. De temperatuur is spectaculair gestegen. Was gisteren het maxium nog 11,2 graden, nu is het  minimum 11,4 graden. Nog steeds geen regen gemeten. Misschien dat het vandaag gaat lukken. Agenda: leeg, o nee, bronwater halen.

Water halen.

Woensdag 19 december 2007.

“Over 200 meter, indien mogelijk, alstublieft keren”. Nee Juffrouw DomDom van Beckers, we zitten op de nieuwe rondweg bij Alicante, die is pas open en die zit nog niet in jouw kaarten. We rijden hier prima, heel rustig en we hoeven niet meer over de oude weg, deze is veel sneller, en we gaan écht niet keren midden op de tolweg. Eigenlijk gingen we bronwater halen maar we werden een beetje afgeleid. De bar in Benimassot, nu met uitzicht op besneeuwde toppen, is na een jaar eindelijk weer open dus we gaan even de nieuwe uitbaters bestuderen. Het is een jong stel uit Cocentaina. Om onze culinaire recensie te beperken tot de conclusie: we melden het zodra de bar weer beschikbaar is. Iedereen die wij op het oog hadden doet het waarschijnlijk beter dan dit stel.
Daarna rijden we door richting Alcoy en Xorret de Catí. Ik heb die berg met de fietsclub bedwongen dus die route wilde ik Cokky een keer laten zien. Ze is onder de indruk van de 20% helling die de Landrover moeiteloos omhoog rijdt. We rijden verder door het desolate droge landschap waar veel steengroeves zijn. In Aspe eten we een hapje. Die streek vinden we toch minder mooi dan waar we nu zitten dus we rijden zo snel mogelijk weer richting Jalón. Achterin rammelen de nog steeds lege jerrycans. Agenda voor morgen: water halen.

Woensdagochtend 7.45 uur, 19 december 2007.

Het is zeer zwaar bewolkt. Het ziet eruit alsof het flink gaat regenen of gaat sneeuwen. Er zit een gat in de bewolking waardoor de opkomende zon te zien is. Het is 2,8 graden, gisteren werd het 10,2 graden. Voor het weer hoef je nu niet in Spanje te zijn.

Stroom

Dinsdag 18 december 2007

Ons huis is het allerlaatste huis aan de rij palen met electriciteitsdraad. Door de hevige fluctuaties en de vele stroomuitval is de computer al een keer gecrasht. Als iedereen opeens veel stroom gaat gebruiken blijft er voor ons niet veel over. Als de waterkoker aan gaat gaan alle lampen op halve kracht branden. Dus elektrisch verwarmen zit er helemaal niet in. Een moderne Spanjaard heeft airco´s in huis, die geven koelte in de zomer en kunnen in de winter gebruikt worden om te verwarmen.

“Ik heb nog wat dode bomen staan, wil jij ze omzagen? Dan is het brandhout voor jou, want mijn vrouw wil geen hout meer stoken. Dat geeft veel te veel troep in huis, zegt ze”. Brandhout willen we altijd wel hebben, of het nu amandel- sinaasappel- of dennenhout is. Dankzij de houtkachel is het bij ons comfortabel in huis.

Het is nu ongewoon koud in Spanje, op een kilometer of 30 hiervandaan ligt al sneeuw en voor de komende dagen wordt neerslag voorspeld en de sneeuwgrens komt steeds lager te liggen. De Spanjaarden draaien de thermostaat wat hoger (21 graden moet genoeg zijn, volgens de overheid) en bij ons begint de ondulator te piepen: er is te weinig stroom en hij sluit de computer af. Maakt niet uit, we hebben net een nieuwe gasfles gehaald en het houtvuur brandt. Maar we gaan toch maar weer eens kijken naar zonnepanelen.

 

Dinsdagochtend 8.15 uur, 18 december 2007.

Zo is het beter dan gisterochtend, het is 2,2 graden, hoewel het op  de grond toch nog gevroren heeft. Het is vrijwel onbewolkt maar boven de Middellandse Zee hangen zware buien. Gisteren heb ik toch de kachel maar niet aangemaakt want het weer knapte aardig op en hebben we nog ook nog een paar uur buiten gezeten. De maximumtemperatuur was 10,5 graden. De zon geeft ook in deze tijd voldoende warmte om buiten te zitten, vergelijk het maar met een infrarood verwarmd Nederlands terras.

Gasflessen.

Maandag 17 december 2007.

“Gas natural” heet het hier in Spanje, en het is schaars. In de grote Spaanse steden ligt aardgas maar daarbuiten moeten we ons behelpen met flessengas. Dat die fles leeg kan zijn halverwege het aardappels koken of het douchen is niet fijn. In de gaskachel is het ook niet prettig. Zitten we net lekker warm, is het gas op en moet er een sterke man naar buiten om een nieuwe gasfles te halen en aan te sluiten. Vroeger was er maar één merk, van Repsol, die zware oranje flessen. Nu is er al een tijdje een tweede merk, Cepsa, op de markt, met lichtere, aluminiumkleurige flessen. Maar een volle fles weegt nog altijd een kilo of 16. In het dorp komt de gasman langs met het vrachtautootje, en als je als oud besje drie hoog achter woont wil de gasman voor een klein fooitje die fles wel voor je omhoog sjouwen. Maar als je buitenaf woont zul je zelf met die flessen moeten gaan sjouwen. Naar een gasstation of naar een parkeerplaats waar een vrachtauto vol gasflessen komt. En als het écht koud wordt sta je in de rij en als je pech hebt is de auto nét leeg als je aan de beurt bent. Wij zijn nog van de generatie die opgegroeid is met de ijsbloemen op de ruiten in de slaapkamer en we zijn er best een beetje trots op dat we wel tegen een stootje kunnen. Soms fantaseren we stiekem over zo´n dure gastank in de tuin en van vloerverwarming, maar zo´n verbouwing is ook weer zo´n gedoe, voor die paar maanden dat het hier koud is. Voorlopig redden we ons wel met de houtkachel, en een extra poes op schoot: dat is de lekkerste warmte die er is.

Maandagochtend 8.15 uur, 17 december 2007.

Voor het weer is dit het slechts denkbare scenario: gisteren heeft het nogmaals 15 mm geregend, vannacht klaarde het op en werd het onbewolkt, daardoor kon er nachtvorst ontstaan en tegen de ochtend werd het weer bewolkt waardoor het heel lang koud blijft. De zon schijnt nu door één opklaring maar of dat voldoende is om het wat aangenamer te maken betwijfel ik. De maxium temperatuur bleef gisteren steken op 10,5 graden. Ik ga lekker de houtkachel aanmaken. Voor overdag is dat voor het eerst deze winter. In Lliber blijft de straatverlichting ook lang branden vandaag.

Menu del día.

Zondag 16 december 2007.

Het regent af en toen, dus wordt er niet gefietst vandaag. We gaan lekker met de auto op pad, uit eten, kijken of we ergens een “menu del día” kunnen vinden.
Het “Menu del día” is een merkwaardig Spaans fenomeen. Franco heeft het ingesteld als verplichting voor restaurants om ervoor te zorgen dat arbeiders een maaltijd konden gebruiken tegen een redelijke prijs. De gemiddelde prijs ligt nu op 8 euro inclusief “bebida” (wijn of water), pan (brood) en toetje of koffie, en inderdaad, de restaurants zitten tussen de middag nog steeds vol arbeiders. Het “Menu van de dag” is een traditie geworden, maar het wordt op verschillende manieren geïnterpreteerd. Veel restaurants bieden dat alleen tussen de middag (a mediodía) aan. ´s Avonds bieden ze vaak alleen gerechten à la carte aan (de la carta). Bij de duurdere restaurants is het menu uiteraard ook duurder, maar meestal beter en bij sommige eetgelegenheden zit de wijn niet bij de menuprijs inbegrepen. In het weekend en op feestdagen kan er vaak ook alleen van de kaart gegeten worden, of er wordt een “menu especial” aangeboden, met vaak wat duurdere vlees- of vissoorten dan doordeweeks. In het minder toeristische binnenland serveren de restaurants ´s avonds en in de weekenden wel hetzelfde menu voor dezelfde prijs als doordeweeks. De populaire restaurants zitten allemaal vol voor de zondagse lunch, dan moet je echt reserveren. Maar doordeweeks is het niet zo moeilijk om een goed restaurant te vinden: waar je ook bent in Spanje, daar waar al die witte bestelautootjes geparkeerd staan van de bouwvakkers, de schilders en de timmermannen, dáár kan je goed eten. Heeft Franco toch nog wat goeds achtergelaten.

Zondagochtend 8.15 uur, 16 december 2007

We liggen nog maar een paar uur in bed of we schrikken wakker door een enorme donderslag, gelijk valt de stroom uit. Ja, dat is mijn verdiende loon moet ik maar niet zo opscheppen over het Spaanse weer. Al 18 dagen geen regen gehad en eigenlijk alleen maar zon, nu zit er 15 mm in de regenmeter. Er is geen wind, het is 6,8 graden. Gisteren was nog een onbewolkte dag met 15,3 als maxium. Nou ja, in ieder geval kunnen we weer genieten van de fraaie Spaanse wolkenluchten.

Hace frio.

Zaterdag 15 december 2007.

Ook al wonen we in Spanje, ik ben mijn moeder nog elke winter dankbaar voor de lekkere dikke truien die ze voor ons gebreid heeft. Want ´s winters is het hier ook echt winter. “Hace frio”, koud hè?, zeggen de Spanjaarden tegen elkaar vanaf begin november en ze trekken hun dikke vesten stevig om zich heen. Alleen toeristen denken dat het zomer is als de zon schijnt. Als er twee bussen toeristen uitgeladen worden bij de wijncoöperatie, is het van verre zichtbaar waar ze vandaan komen: de mensen met dikke truien en leren jacks zijn Spaanse toeristen uit het binnenland, de mensen in korte broek komen uit Benidorm.
En wij? Wij hangen er zo´n beetje tussenin. ´s Ochtends kijken we naar ons berijpte grasveld, zeggen “Koud hè?” en trekken dikke truien aan, een fleecejack erover, en pantoffels. Ik heb zelfs al wanten aan gehad op de fiets. En ´s middags, in het zonnetje, uit de wind op ons terras met een glaasje rosé, gaat eerst het fleecejack uit, dan de trui en heel af en toe kan zelfs de lange broek een half uur lang verruild worden voor een korte broek. “Voel je dat, lekker hè?”. Maar om 4 uur gaat de lange broek weer aan, om half vijf het fleecejack en om 5 uur, als de zon achter de bergen is verdwenen gaat ook de kachel aan. De kaarsen gaan aan, de poezen liggen languit voor de kachel te stoven en we nestelen ons met een kop erwtensoep en een boek op de bank. Perfect land, dat Spanje: overdag genieten we van de zon en ´s avonds genieten we van de gezelligheid van de winter.

Zaterdagochtend 8.15 uur, 15 december 2007.

Het duurt nu al tot 8. 28 uur voordat de zon op ons huis staat. Veel eerder kan ik dus niet een ochtendfoto maken. Behalve als het een prachtig gekleurde zonsopkomst is. Maar al dagen komt de zon bijna kleurloos op. Het heeft aardig gevroren - 1,5 geeft het metertje aan. De zon is nog steeds krachtig en gisteren werd het 15,5 graden en er was geen wind. Oscar is in een wilde bui na een nacht bij ons op bed.

Font de Salada.

Maandag 14 december 2007.

Dom, dom, dom, ga ik fietsen en dan denk ik een tocht van drie uur te kunnen maken zonder iets te eten mee te nemen. Dat lukt misschien wel over een paar maanden als ik beter getraind ben maar nu niet. Zonder eten wordt het niets dus wijk ik van mijn vertrouwde route af en sla een klein weggetje in tussen de enorme sinaasappelboomgaarden rond Oliva. Na drie navelsinaasappels en twee mandarijnen gaat het weer beter. Kilometers geasfalteerde weggetjes doorkruisen de boomgaarden. Plotseling zie ik op een kruising een bord, een fietsroute naar Font de Salada, Een andere keer, met Cokky zal ik eens kijken waar de borden ons naartoe zullen leiden.

Vandaag gaan we samen, ik op de mountainbike en Cokky op de racefiets. Onderweg stoppen we om wat mandarijnen te plukken en na een paar kilometer door de boomgaarden te hebben gefietst bereiken we Font de Salada. We fietsen met de club wel vaker over de weg die door het “Parque natural de Marjal” loopt, een beschermd natuurgebied van 1300 hectare tussen Pego en Oliva met veel water, rietkragen en rijstvelden. We zijn bijna op zeeniveau en onverwacht staan we bij een bron, daar welt prachtig helder geneeskrachtig water op. De vissen die we zien zwemmen zijn “Samaruc (Valencia hispanica)”, een beschermde soort. Het restaurantje is open, op het terras zitten mensen te eten in de zon. De vis op hun bord zal wel ergens anders gevangen zijn maar de rijst is hier gekweekt. Niemand van de club heeft ons ooit verteld over dit verborgen, mooie plekje. Zo zie je maar weer dat dom gedrag kan leiden tot een mooie ontdekking.

Vrijdagochtend 8.15 uur, 14 december 2007.

Het is echt winter, onbewolkt en vannacht heeft het alweer gevroren, niet veel - 0,1 graden geeft het metertje aan. Volgens het weerbericht heeft het in heel Spanje gevroren. In Madrid -11 graden. Alleen erg dicht langs de Middellandse zee  vriest het ´s nachts niet. Gisteren kwamen er veel wolken binnen drijven waardoor het niet erg warm werd, het werd 15,1 graden. (44% luchtvochtigheid).

Even naar Nederland.

Donderdag 13 december 2007.

Cokky is weer thuis en dat is erg prettig. Ik betrapte mij erop dat ik wel erg veel tegen de beesten begon te praten. Die zeggen nu eenmaal niets terug, dat is de eerste dagen wel prettig maar na twee dagen verlangde ik toch wel naar een beetje weerwoord. Alle vragen in het dorp werd ik ook een beetje zat. “Waar is je vrouw?” Als ik vertel dat ze even naar Nederland is om de verjaardag van haar moeder en zus te vieren dan volgt meestal de vraag, “Wat heeft ze betaald voor haar vlucht naar Nederland?” Aangezien ze 130 euro heeft betaald voor het retourtje met Transavia van Valencia-Schiphol, krijg ik soms een meewarige blik en dan weet ik al wat er komen gaat. “Wij vliegen voor 35 euro, van Alicante naar Maastricht.” Dat is alleen de luchthaven belasting. De vlucht zelf kost maar 1 euro cent, of “wij vliegen van Alicante naar Eindhoven voor 75 euro”. Soms is de luchthavenbelasting het hoogste bedrag en Schiphol is met 28 euro een van de duurste van Europa. Zelfs 130 euro is een koopje vergeleken met reis die wij één keer per jaar met de auto naar Nederland maken. Om in Nederland te komen betalen we van Benissa tot aan de Franse grens 47 euro tol, vandaar over Lille naar Nederland nog eens 85 euro. Als ik alleen de benzine erbij reken, 245 euro, dan kost een enkeltje al 377 euro. Daarbij komt dan ook nog een overnachting. De kans op een ongeluk onderweg is ook nog eens een paar honderd keer hoger dan de kans op een prijs in de Spaanse kerstloterij. Eigenlijk is de 2000 km rijden met de auto geen alternatief meer. Nu vraag ik mij steeds af, is het vliegen nu zo goedkoop geworden of het autorijden zo duur?

Donderdagochtend 8.00 uur, 13 december 2007.

Gelukkig ga ik vanmiddag Cokky weer uit Valencia ophalen, hopelijk staat de kerstboom er dan nog. Buiten is het koud, het heeft weer gevroren, - 0,1 graad geeft het metertje aan. Het is onbewolkt maar boven de Middellandse Zee hangen wat wolken, er is geen wind. Gisteren was een dag zonder wolken en het werd 15 graden. Agenda: met Poppy wandelen, het huis schoonmaken (ja, Dick!) en natuurlijk niet vergeten om Cokky van het vliegveld te halen.

Kerstboom.

Woensdag 12 december 2007.

O, denneboom O, denneboom.
Wat zijn je takken wonderschoon.
Ik heb je laatst in 't bos zien staan.
Toen zaten er nog geen kaarsjes aan.

Dit jaar klopt de tekst die ik neurie. We hebben weer eens een den in huis staan. Voor de kerstbomen van de meeste mensen klopt de tekst echter niet. Bijna niemand heeft een denneboom in huis gehaald, en wie heeft hem nu ook nog eerst in het bos zien staan? De kerstboom in Nederland is meestal geen den maar een Fijnspar, de Picea abies, soms zelfs een gemeen prikkende Sitkaspar of een Blauwspar. Ze prikken niet alleen, na een week laten ze ook nog eens hun naalden massaal vallen.
“O, denneboom” is uit het Duits vertaald, “O, Tanneboom”, dat is de Duitse kerstboom, de Abies grandis, de mooiste boom die je kunt bedenken om in huis te zetten. Deze den ruikt fantastisch, en al laat je hem tot de volgende kerst staan dan vallen zijn naalden nog niet uit. Dat geldt voor alle Abies soorten, zoals de Nordmann den, Zilverden en Edelden. Prachtige kerstbomen zijn het.
Ja, en dan de rest van het liedje, “Ik heb je laatst in 't bos zien staan.” Als boswachter wist ik al maanden van te voren welke boom er met kerst in ons huis zou staan. “Daar staat een mooi boompje voor de kerst, alleen even de onderste takken eraf en hij is perfect.”

In Spanje ligt het iets moeilijker om een kerstboom te vinden.De enige Abies soort die in Spanje groeit, is de Spaanse den (Abies pisapo). We hebben prachtige exemplaren gezien in de Andalusische gebergten. Maar hij is zeer zeldzaam en zeer beschermd. Dan hier maar een klein stukje de bergen in voor een den, ook wel eens een pijnboom genoemd. Op de verlaten landbouwterrassen komen ze spontaan op. Deze keer zaag ik een Aleppo den (Pinus halepensis) om. Heel erg mooi zijn ze niet, ik hou van iets meer donkergroene naalden. Natuurlijk verkopen de tuincentra hier ook kerstbomen, maar als ex-boswachter heb ik nu eenmaal mijn principes, brandhout en kerstbomen horen gratis te zijn.

Woensdagochtend 8.15 uur, 12 december 2007.

Het heeft weer gevroren, nou ja, - 0,6 graden. Het is windstil en onbewolkt. Om 8.23 uur staat de zon nu op het huis. Gisteren was het een stuk kouder dan de voorgaande dagen, de maxium temperatuur was 17,5 graden. In de wind voelde het beslist kouder aan. Wel was het weer droog met een luchtvochtigheid van 27%.
Hé Cokky, jij hoort op die stoel te zitten! De poezen missen je ook. Gefeliciteerd met de 75ste verjaardag van je moeder, ook gefeliciteerd namens mij. Zeker lekker uit eten vanavond? Tot morgen.

Agenda.

Dinsdag 11 december 2007.

Sommige agendapunten kosten mij onvermijdelijk meer tijd dan voor de werkende mens. Normaal zou ik de Opel Sintra voor de klok van 8 uur bij de garage van Juanjo hebben gebracht. Dan was ik keurig om 8 uur op kantoor geweest, waar ik in een verloren uurtje van de baas een leuk commentaar had gemaakt op het weblog van een vriend. Maar als rentenier lukt dat nu eenmaal niet. Men verwacht dat je alle tijd hebt. Ik rij rond 10 uur even langs Juanjo omdat het lampje van de airbags blijft branden. Ook lekt de automatische niveauregeling. Ja, hij heeft wel tijd en natuurlijk kan ik erop wachten, want ik heb toch geen haast.

Veel mensen denken dat je door alle elektronica in de moderne auto naar een officiële dealer moet. Juanjo heeft echter net voor 1000 euro de software van zijn computers geüpdatet, zodat hij van alle automerken de boordcomputer kan uitlezen. “De automatische gordelspanner aan de rechterkant is niet goed.” Even later dooft het rode lampje op het dashboard, als Juanjo onder de rechter voorstoel een los kabeltje weer vastmaakt. Daarna heeft hij snel een lekkend slangetje gevonden onder de auto, dat hij vervangt. Ondertussen is het een komen en gaan van onderdelen leveranciers en kennissen, zijn knappe vrouw Lina komt mij ook nog even kussen. Bijna drie uur later reken ik 40 euro af, weet ik alles van het dorp en heb ik gratis een conversatie cursus Spaans gehad. En jullie maar lachen als er voor vandaag in mijn agenda staat: “auto naar de garage brengen.” Zo, en nu nog even een kerstboom regelen.

Dinsdagochtend 8.20 uur, 11 december 2007.

Een lange wandeling met de poezen gemaakt. Deze keer de telelens gebruikt om de 608 meter hoge Castell de Aixa te fotograferen. Bovenop de top zijn de resten van een Moorse ruïne te vinden.
Het waait nog steeds vanuit het binnenland. De minimumtemperatuur is 8 graden. Gisteren was weer een geheel onbewolkte dag en het kwik liep op tot 20 graden. Zeer droog, een luchtvochtigheid van slechts 27% met een maxium van 56% vroeg in de ochtend.
Als je goed kijkt zie je op de helling van de berg dennenbomen staan en als je nog beter kijkt kan je ook een onverhard weggetje ontdekken. Ik denk dat ik vandaag de Landrover maar eens ga gebruiken.

Energielabel voor woningen.

Maandag 10 december 2007.

 

“Duurzaam omgaan met energie betekent aan de ene kant het opwekken van schone energie uit hernieuwbare bronnen. Aan de andere kant is het van belang om energie te besparen. De doelstelling van de overheid is dat we per jaar 2% minder energie verbruiken.” (bron www.energielabel.nl)

Zouden ze het energielabel voor woning ook in Spanje gaan invoeren? Je weet het maar nooit met één Europa, vraag ik mij af als ik de voordeur openzet. Onze voordeur staat haast altijd open. Zo gauw de zon boven de bergen komt, vandaag was dat om 8 uur 22, laten we de deur open. Meestal is het buiten warmer dan binnen. Overdag stoken we bijna nooit, ons huis heeft geen centraleverwarming, dat is wel eens koud in de winter. Maar ach, echt noodzakelijk vinden we de aanleg van centrale verwarming niet. Misschien als we oud zijn, dan is het wel gemakkelijk.

We hebben geen dubbelglas maar wel leuke houtenluikjes die we ´s avonds, samen met de gordijnen sluiten. Daarna maak ik de houtkachel aan. De volgende ochtend is het in de woonkamer en keuken, meestal nog zo´n 20 graden. Overdag zijn we buiten, in de zon is het warmer dan binnen.
Deze winter staat de derde gasfles in het verrijdbare gaskacheltje. Omgerekend is de verbruikte energie gelijk aan 57 kubieke meter aardgas. Natuurlijk gebruiken we ook nog stroom, ongeveer hetzelfde als in Nederland. Die 2% per jaar besparen is natuurlijk een doelstelling van niets. Als wij in Nederland waren blijven wonen dan zouden we over 55 jaar pas evenveel energie voor de woning gebruiken als nu in Spanje. Nee, zo redden ze het niet, maar ik weet de oplossing wel. De Nederlandse overheid moet gewoon een verhuissubsidie naar Spanje instellen. Zou ik hem dan alsnog kunnen aanvragen?

Maandagochtend 8.15 uur, 10 december 2007.

Oscar op zijn favoriete uitkijk steen. Oscar zijn steen? Zijn schaduw is altijd in de buurt tijdens het wandelen. Ik kan gewoon op dezelfde plek blijven staan en ja hoor, Rosa doet hem wel na.
Het waait behoorlijk vanuit het binnenland, het is dan ook kurkdroog en 11 graden. O ja, natuurlijk is het onbewolkt. Gisteren werd het 24,6 graden met een luchtvochtigheid van 33%.

Xaló, zondag 9 december 2007.

Lieve Cokky,

Alles gaat hier goed. Ik was nog maar net terug van het vliegveld toen de buurvrouw al op de stoep stond met een goede fles wijn. Dat was dus best gezellig. Als ik verder nog wensen had moest ik het haar maar laten weten. Omdat het superweer is om een stukje met de motor te rijden, ben ik op de Guzzi naar Senija gereden om te eten. Bij restaurant Manolo was het zo druk dat ik maar bij Juan en zijn tweelingzus ben gaan eten. Zijn moeder kwam direct uit de keuken om te vragen waar mijn vrouw was. Ja, een man alleen valt wel op hoor. Ze heeft mij extra goed te eten gegeven. Juan had nog een halve fles rosé staan, dus voor 2 euro had ik de wijn er ook bij. Op zondag hebben ze namelijk geen menu del dia. Gelijk maar het duurste genomen van de kaart, biefstuk, een salade en appelgebak met ijs toe. O ja, en een carrajillo. Totaal 18,50 nou ja, morgen eet ik wel weer voor de helft van de prijs. Ik mis je echt hoor. Foto´s maken is best lastig zonder jou maar na de wijn en de koffie met cognac, lukte het prima op de motor. Zo, nu ik ga de was opvouwen, de katten eten geven en met de hond wandelen.

Lieve kus,

Edwin.

Zondagochtend 7.15 uur, 9 december 2007.

Geen foto van deze ochtend maar van gisterochtend. Genomen tijdens de zonsopkomst toen ik met Poppy aan het wandelen was. Om half acht vertrek ik om Cokky naar het vliegveld in Valencia te brengen.  Ze gaat tot donderdag naar  Nederland om de verjaardag van haar moeder en haar zus te vieren. Haar moeder wordt 75 en dat moet gevierd worden. Ik pas op de poezen, de hond en de buurvrouw.
Het weer: Het is afgekoeld naar 11 graden, gisteren was weer een warme dag, het werd 24 graden. De luchtvochtigheid zakte tot 34%.

Sociaal fietsen.

Zaterdag 8 december 2007.

Mijn fietshelm ventileert nu eenmaal veel beter dan mijn motorhelm dus blijven mijn gedachten niet in mijn helm hangen. Een van de lekkere dingen van fietsen is dat ik goed kan nadenken, vandaar dat ik ook nooit een muziekje op mijn oren heb. Het leidt mij te veel af en sluit ook nog eens de natuur buiten. Vandaag kom ik echter niet aan nadenken toe. Gareth fietst met mij mee, hij kletst aan één stuk door. Pas als ik over een paar maanden sterker ben weet ik hem op de hellingen het zwijgen op te leggen. Na twee kilometer ontmoeten we Ximó, de enige Spanjaard die ik ooit aan Nordic walking heb zien doen. Na twee gebroken heupen heeft hij zijn fiets aan de wilgen gehangen. We stoppen even voor een praatje. In Benissiva stoppen we voor een almuerzo bij David. Daar zit ook aannemer Pepe met zijn twee werknemers. Die ken ik van de verbouwing bij Ann en Marc in Benirrama. Ook met hem maak ik een praatje wat ons een gratis maaltijd oplevert. Dat wordt vast “meerwerk” op de rekening van Marc. De rust keert weer terug als Gareth een andere weg naar huis neemt. Ik hoef alleen nog maar te stoppen om in de kinderwagen naar de pas geboren zoon van Javi te kijken en als ik vlak bij huis ben stopt de buurvrouw om even wat te praten. Als ik mijn fiets in de schuur zet zie ik mijn Moto Guzzi staan. Vooruit dan maar, ik geef het toe, soms kan je met een motorhelm op toch beter nadenken.

Zaterdagochtend 7.45 uur, 8 december 2007.

Lang leve Rosa die mij op tijd uit bed kreeg om nog net een erg mooie zonsopkomst te kunnen zien. Raar maar 5 minuten later is het effect helemaal weg. Het waait, maar niet erg hard, vanuit het westen dat is hier dus vanuit het binnenland. Er is geen druppeltje dauw en 11,8 graden. Gisteren was bijna een zomerse dag, de temperatuur liep op tot 24,3 graden met een luchtvochtigheid van 36%

Van Sagra naar Val de Ebo.

Vrijdag 7 december 2007.

Als we op de fiets zijn is Sagra altijd het ”dorp van de waarheid”. Zijn de benen sterk, dan gaan we rechtdoor, de bergen in. Zijn de benen sterk maar is de moraal zwak, dan gaan we naar rechts, lekker vlak richting kust. Maar vandaag zijn we met de auto en dan merk je de helling richting Pego amper op. De kronkelweg omhoog richting Vall d´Ebo is steil en duurt lang maar aan het eind wacht de beloning: in het leuke dorpje Val de Ebo zit Bar L´Entra en daar kan je goed eten. Het restaurant zit vol luidruchtige Engelse wandelaars die zich te goed doen aan de tapas. Want dat is de specialiteit hier: het “menu de tapas”. Salade, brood en allerlei hapjes, net zoveel tot je vol zit, met wijn en een toetje en koffie voor 17 euro p.p. Het is hier altijd druk. In een leuk plaatsje, liefst een beetje in het binnenland aan een wandelroute, kan een goed restaurant met vriendelijk personeel via mond-op-mond-reclame een succes worden hier.
Als de benen écht sterk zijn fietsen we Coll de Rates op, om bovenop te genieten van het uitzicht en de heerlijke apfelstrudel. Het restaurant op Coll de Rates staat nu te huur (info: info@restaurante-pedramala.com) en de bar in Benimassot staat ook nog steeds leeg. Voor wie echt talent heeft is er wat van te maken, en voor een gratis stuk appeltaart zorgen wij wel voor de mond-op-mond-reclame onder de fietsers.

Mimosa.

Voor al mijn trouwe vriendinnen, die iedere morgen even op mijn weblog kijken hierbij een bloemetje.
Sinds een paar dagen bloeit hij weer. De exacte soort weet ik niet, er zijn wel 600 soorten Mimosa.

Vrijdagochtend 8.00 uur, 7 december 2007.

Het is onbewolkt en de zon komt kleurloos boven de bergen, er is erg veel dauw en geen wind. Het is vannacht afgekoeld tot 4 graden. Gisteren werd het 21,8 graden de luchtvochtigheid zakte naar 45%.
Lliber wordt nu in het zonnetje gezet om 8.22 uur.

Van de straat.

Donderdag 6 december 2007.

Als je in Spanje gaat wonen, je hebt geen werk en je bent nog vrij jong, is het onvermijdelijk: het werk dient zich vanzelf aan. Goed, het verdient niet super maar je bent van de straat. Hoewel, ik ben juist meer op de straat dan anders. Auto´s laten keuren en mensen naar het vliegveld brengen. Maar de meeste uren op straat breng ik toch door op de fiets. Daardoor leer je weer andere fietsers kennen, zo ook Terry, een Engelsman die drie jaar geleden met trainingskampen is begonnen, eerst onder de originele naam Bike and Bed en nu als Ciclo Costa Blanca. Het loopt zo goed dat hij mij gevraagd heeft om in februari en maart 4 keer een week een groep te begeleiden. Twee keer een zwakke groep, dat betekent een dagtocht fietsen met een lekker lange pauze en twee keer een groep die iedere dag 4 uur zonder stoppen willen fietsen en twee keer een tocht willen maken van 6 uur ook zonder te stoppen. Na Nederland heb ik nauwelijks meer gefietst, ben zeker 4 kilo te zwaar geworden dus heb ik besloten dat vandaag mijn training is begonnen. Drie uur lekker rustig fietsen om vet te verbranden, dat was de bedoeling tot ik mijn vriend, de 28 jarige Ruben tegen kwam. Daar ging mijn goede voornemen, dik 26 gemiddeld, hartslag tot aan de 180 en nu pijn in beide benen. Het lijkt wel of het ieder jaar zwaarder wordt om weer in vorm te komen. Nu is het een kwestie van doorzetten, 1000 km per maand fietsen en in februari ben ik er klaar voor. Nou ja, ik ben in ieder geval van de straat.

Donderdagochtend 7.45 uur, 6 december 2007.

In Nederland moeten ze vandaag werken maar hier is het een nationale feestdag, Dia de la Constitucion de dag van de grondwet. Er moet dus gefietst worden hoewel de meesten een lang weekend weg zijn.
Het weer: er zit wat hoog hangende bewolking, vandaar de mooie zonsopkomst. Verder zal het wel een mooie dag worden, er is geen wind en het is 7,1 graden. Gisteren werd het 22,4 graden (47% luchtvochtigheid) en was het de gehele dag onbewolkt.

Zak.

Woensdag 5 december 2007.

Het enige wat ik in mijn schoen vind zijn speelgoedmuizen van de poezen. Verder is alles erg rustig hier, geen wild geraas, geen chocoladeletters, geen pepernoten. Maar met angst en beven wachten we de terugkeer van Sinterklaas af.
Op de heenweg zit die stoomboot vol cadeautjes en snoepgoed met juichende pieten en een vrolijke Sint, maar na een week of 3 hard weken in Nederland is het een heel ander gezelschap dat terugkeert. Sint heeft bijna een burn-out, de pieten zijn overwerkt, het paard is een beetje hyper van al die suikerklontjes maar het ergste is de inhoud van die zakken. Alle stoute kinderen en zeurende volwassenen die de zak hebben gekregen, worden in Spanje gedumpt. Lekker opgeruimd voor jullie, maar wij zitten ermee! Maar dit jaar brengt de Sint iets mee terug naar Spanje dat van harte welkom is: een zak vol ondeugende poesjes! Leuk Miriam, maar ik denk dat het afschrikwekkende effect van deportatie naar Spanje gauw wegebt als ze hier eenmaal in de zon liggen.
De stoute kinderen moeten maar snel terug naar de ouders. Voor de volwassenen hebben we een goede bestemming gevonden: die worden gewoon lid van de diverse Hollandse clubs, daar kunnen ze gewoon doorzeuren en mopperen.

Woensdagochtend 8.00 uur, 5 december 2007.

Frisse, onbewolkte nacht geweest. Het kwik zakte naar 2,8 graden. Gisteren was ook een onbewolkte dag en de temperatuur liep op naar 21,7 graden, de luchtvochtigheid zakte zelfs naar de 38%.
Luz is de beste bomen klimmer van de drie. Om 10 over 8 staat de zon al wel op de bergen maar nog niet op ons huis. Dat duurt nog 7 minuten langer.

Sinterklaas?

 

Dinsdag 4 december 2007. 

“Ik verwacht nu een stukje op jullie weblog over Sinterklaas in Spanje, want daar komt hij toch vandaan. Hebben jullie dat je fietsvrienden al uitgelegd?” 

Van alle kanten worden wij vanuit Nederland bestookt met Sinterklaasgedachten. Bij mij willen ze maar niet komen. Tussen de middag zitten we met een glas wijn in de zon en als ik omhoog kijk zie ik de palmbladeren haarscherp afgetekend tegen een strak blauwe lucht. Het lijkt altijd wel of ik na een glas wijn de dingen scherper zie. Het is zo´n graad of 22 en ik heb mijn shirt uitgetrokken, waarom lukt het nou niet om in de Sinterklaas- of al in de kerstsfeer te komen. Bij onze favoriete supermarkt zijn ze al wel een tijdje in de kerstsfeer. Omdat we toch in Calpe moeten zijn doen we daar gelijk onze inkopen maar. Regelmatig zie ik een bejaarde in korte broek onder de kerstversiering zijn boodschappen uitzoeken. Raar hoor met Jingle bells op de achtergrond. De plastic tasjes bij de kassa, die ik in Nederland altijd zo mis, zijn ook in al in de kerstsfeer. Buiten zetten we ze even in het zonnetje voor een foto. Zo, de boodschappen zijn weer gedaan, daarna nog even langs het strand. Maar nee, de juiste sfeer is hier ook niet te vinden. Ik kijk over de azuurblauwe zee, het is gewoon duidelijk, Sinterklaas is in Nederland en niet hier.

Dinsdagochtend 8.00 uur, 4 december 2007.

We zijn nog maar net wakker of we horen een hond blaffen en buiten staat Poppy van de buren te wachten. Dit tot groot ongenoegen van de poezen. Volgens Pamela is ze gisteravond al ontsnapt dus heeft ze heel de nacht bij ons op het terras geslapen. Ja, dat krijg je als je ze aandacht geeft. Het is erg zacht weer, de minimum temperatuur is gezakt tot 9,9 graden er is geen dauw. Gisteren liep de temperatuur op tot de bijna zomerse waarde van 23,7 graden. De luchtvochtigheid zakte naar 33% en het maxium was 71%.
Eerst met de poezen gewandeld tot om 8. 16 uur de zon over de berg komt. Daarna loggen en nu eerst Poppy uitlaten.

Ruïne.

Maandag 3 december 2007.

“Hebben jullie dan geen ruïnes in Nederland”, vraagt Pablo verbaasd. “Nee, in Nederland heb je geen ruïnes”, antwoord ik. Zelfs de kastelen zijn allemaal opgeknapt en het is echt zoeken om nog ergens een afgebrokkeld muurtje te vinden dat er al een jaar of honderd zo staat. In de duinen heb je natuurlijk de bunkers uit de eerste en tweede wereldoorlog waar vleermuizen een goed onderkomen vinden. Zelfs daar moet je als beheerder goed opletten dat het zo blijft, want de druk is groot om er een museum of bijzondere woning van te maken. In de buurt van Sant Jaume in Cataluña weet ik een paar ruïnedorpen. De laatste bewoners zijn er 50 jaar geleden weggetrokken. De kerk staat er verlaten bij, de graven liggen open met hier en daar nog een verbleekt bot. Waardevolle elementen zijn uit de huizen gesloopt. Het is een rustige plek omringd door fraaie natuur. Niet eens zo moeilijk te bereiken en de hoogspanningsmasten staan vlak naast het dorp. De Middellandse zee lonkt om de hoek. Als zoiets in Nederland al zou bestaan dan werd er gevochten om zo´n ruïne te mogen kopen, maar waarschijnlijk werd het een openluchtmuseum. Spanje is echter geen Nederland. De gemeentelijke bar in Benimassot staat nog steeds te huur en het zal waarschijnlijk ook nog een hele tijd duren voordat er iemand het idee krijgt om het fraaie dorpje Marmellar op te knappen.

Maandagochtend 7.30 uur, 3 december 2007.

Prachtige zonsopkomst vandaag, er is wel vrij veel bewolking vandaar dat het niet erg is afgekoeld, 10,4 graden geeft het metertje aan. Er staat een wind vanuit het binnenland, daardoor is er heel weinig dauw. Gisteren was een prima dag met een maxium van 18,1 graden. Agenda: Marc van Benirrama naar het vliegveld in Valencia brengen en onderweg gezamenlijk een Almuerzo houden.

Ezel.

Zondag 7 december 2007.

In de afdaling naar Orba gaat John onderuit. Heel toevallig probeerde ik om zonder bij te trappen achter hem te blijven en was ik zeker 20 meter achtergeraakt. Dat is mijn geluk, hij glijdt wel 15 meter over het asfalt voordat hij tot stilstand komt. Ik raak hem nog net maar weet twee meter voorbij hem netjes tot stilstand te komen. De weg was droog maar op een koude plek is vannacht toch condens ontstaan en is dus spiegelglad. Ik heb echt geluk want ik ben de enige in zomerpakje. Het was 9 graden om 8 uur vanochtend dus vond ik dat het wel kon. John is een koukleum en ondanks dat hij over zijn zomerhandschoentjes dikke winterhandschoenen aan heeft getrokken heeft hij toch nog een wond aan zijn hand en een paar wonden in zijn gezicht door zijn bril. Als hij een sportbril had gedragen was er niets aan de hand geweest maar hij draagt een gewone bril met een scherp montuur. Bijna 70 jaar oud en alweer niets gebroken, het is dit jaar al de vierde keer dat hij onderuit gaat. Nog altijd is hij er trots op om het snelst in de afdaling te zijn. We fietsen langzaam terug naar zijn huis. Paco en Eric hebben geen zin meer en gaan naar huis om almuerzo houden. Javi gaat verder met de olijvenoogst en Cokky en ik halen thuis Poppy op om een wandeling van 3 uur te maken. Veel veiliger. Het is ondertussen 18 graden geworden, de vlindertjes fladderen vrolijk rond en een ezel balkt ons toe. Ik aai hem tussen zijn lange oren en geef hem een klontje. Ik weet niet hoe hij heet maar voortaan noemen wij hem John.

Zondagochtend 7.00 uur, 2 december 2007.

Omdat we al om 8 uur in het dorp moeten zijn om met de club te fietsen deze keer een foto van gisteren. Ik had nog beloofd om een granaatappel door te snijden. De kleine stukjes vrucht zijn erg lekker maar het is een bijzonder onhandige vrucht om te eten. De temperatuur liep gisteren lekker op naar 16 graden (51% luchtvochtigheid) en er was geen bewolking, echt een superdag. Het is nog donker buiten maar ik kan al wel zien waar de zon gaat opkomen. Het is half bewolkt, het waait een klein beetje en het is niet koud met 8,6 graden.

Easy money.

Zaterdag 1 december 2007.

Hijgend overhandigt de Engelse vrouw mij de sleutels van haar Ford Fiesta. De eerste keer dat ze de 20 treden tellende trap afkwam had ze wel de autopapieren maar was ze de sleutels vergeten. Ze is een jaar of 65 en ziet er grauw en ongezond uit. Vandaag breng ik haar auto naar de Spaanse APK keuring, de ITV.
Een van dingen waar wij op hebben gelet bij het kopen van een huis is dat het gelijkvloers is. Mijn vader heeft slechte knieën, er moeten dus niet te veel trappen zijn. Zo´n huis vinden valt nog niet mee in Spanje want erg veel huizen zijn op onvruchtbare berghellingen gebouwd. Mooi uitzicht over de zee of over de vallei en de boer behoudt zijn vruchtbare grond. Soms denk je dat het meevalt, weinig trappen in het huis zelf, maar vanuit de geparkeerde auto moet je eerst 10 treden omhoog, dan wil je naar het schuurtje moet je er 15 naar beneden, dan weer naar het zwembad 12 verder naar beneden. Voor ons maakt het niet uit maar de meeste mensen die hier in Spanje een huis kopen zijn zeker 15 jaar ouder en dan kan ik begrijpen dat je geen huis uitkiest waar je iedere dag de coopertest moet afleggen. Ik open de portier van haar auto en deins achteruit. Een verschraalde lucht van sigarettenrook vermengd met de stank van natte honden slaat mij tegemoet. Al half misselijk stap ik achter het stuur. Ik staar naar de geopende asbak en snap direct waarom de vrouw er zo slecht aan toe is. “Easy money” zei Gareth tegen mij, hij repareert de auto´s en voor 50 euro rij ik ze even naar de ITV in Denia heen en weer. De hele weg trekt mijn blik naar de asbak en dan pas snap ik waarom Gareth het zelf niet meer wil doen. Dit geld stinkt.

Zaterdagochtend 8.00 uur, 1 december 2007.

Prachtig weer, het is windstil. De zon komt bijna kleurloos op en het is een koude nacht geweest met 1,8 graden als minimum temperatuur. Gisteren was het ook een mooie dag met en maxium temperatuur van 14,8 graden. Nog steeds hangen de granaatappels aan de boom, binnenkort zal ik er één doorsnijden de binnenkant is ook prachtig.