Wonen in Spanje

Nederland.

Zondag 30 september 2007. (door Cokky)

“Wat mis je nu het meest?” Nou, na 7 jaar wordt dat steeds minder, eigenlijk. Familie & vrienden natuurlijk nog wel, het niet meer spontaan even een uurtje langsgaan op sommige adressen waar het gezellig vertoeven was. Maar dat gevoel slijt en nieuwe vrienden vullen lege plekken op.
Wat blijft er nog over, waar verheugen we ons nog op als we naar Nederland “moeten”? Ieder bezoek heeft zo zijn hoogtepunten. Afgezien van de familie en vrienden natuurlijk, gaan we genieten van een patatje met en een frikadel speciaal, een keer Chinees eten, wandelen over de boulevard van Katwijk en een dagje shoppen met mijn “personal shopper”. Iedereen gaat ons verwennen met gevulde koeken en zuurkool met worst en andijviestampot. De kaasboer gaat een paar pondjes belegen boerenkaas voor ons vacuum verpakken om mee te nemen.
Ik ga nieuwe schoenen kopen in een winkel waar ze míjn maat hebben en ik ga vooral veel rondkijken in boekwinkels. En iedere dag koop ik een boek, net zo lang totdat ik genoeg heb om een jaar lang te lezen. Even naar de Hema, even naar de Etos. Gewoon even om te kijken hoe alles veranderd is. Even naar AH, kijken wat ze allemaal weer verzonnen hebben, en AH gehaktmix inslaan. En de échte Volkskrant op zaterdag, het gedrukte exemplaar, die zoveel lekkerder leest dan de digitale versie.
En we gaan lekker veel foto´s maken, Hollandse plaatjes met dijken en koeien en water en herfstbladeren. En dan na drie weken verheugen we ons er heel erg op dat we weer naar huis moeten!

De 83 kilometer tocht.

Zo, net terug van mijn fietstocht. Voorlopig de laatste hier in de buurt. Het weer was geweldig, zo rond de 23 graden en bijna geen wind. Mijn benen waren ook geweldig, jammer dat ik alleen was anders had ik ze allemaal aan gort gereden. Dit is het ideale rondje voor mij, weinig  klimwerk, lekker vlak. Nu douchen en op naar Alicante.

Zondagochtend 8.00 uur, 30 september 2007.

Prachtig weer, een bijna wolkenloze hemel en de zon komt vrijwel kleurloos boven de bergen. Het is windstil en fris met een minimum van 14,7 graden. Gisteren was een zomersedag  met 25,3 graden als maxium en 59% luchtvochtigheid. Weinig kleur bij de zonsopkomst, veel kleur in de druivenbladeren.
Vanmiddag naar het vliegveld van Alicante om onze vakantie oppas te halen maar eerst 83 kilometer fietsen.

Vreemd fruit.

Zaterdag 29 september 2007.

Nee, die niet, die zijn nog groen. Je moet een rijpe hebben, een blauwe. Cokky plukt een blauwe olijf en stopt die in haar mond. Ik kijk haar afwachtend aan terwijl zij proeft, ze trekt een vies gezicht en spuugt hem weer uit, zeker nog niet rijp genoeg. Dat is al jaren geleden, bij onze eerste ontmoeting met een olijfboom. Inmiddels heeft ze honderden kilo´s geoogst en weten we veel meer van olijven, olijfolie, het persen van de olijven en hoeveel kilo olijven er nodig zijn voor één liter olie.
Niet alleen het weer is anders in Spanje maar ook groeien er bomen en planten die in Nederland niet voorkomen. Als we in Nederland in de herfst tamme kastanjes zoeken dan weten we, even erop trappen, een beetje rollen met je voet en ze komen uit de stekelige bolster. Met blote handen raap je die liever niet op. In deze tijd zijn de cactusvijgen rijp. De prachtige geel oranje vruchten vallen goed op. Ze zien er lekker uit en ze staan er bij de vleet. Maar ik ben niet gek, het is een cactus en die prikken. Hebben we handschoenen bij ons? Nee, vergeten. Wat nu? De vruchten lijken minder stekels te hebben dan de rest van de plant. De stekels staan in bosjes bij elkaar. Cokky heeft een goed idee. Jij kunt er goed bij, als je nu precies met je vingers tussen die stekels hem beet pakt dan kan je ze zo plukken. Voorzichtig pak ik de vrucht en probeer hem af te breken, daarvoor moet je behoorlijk hard knijpen. Het lukt maar in mijn vingertoppen zitten tientallen kleine, bijna onzichtbare, stekelige cactushaartjes. Dat doe je dus maar één keer. Het is gelukkig al lang geleden anders was er vandaag geen nieuw weblog geweest.

Zaterdagochtend 9.45 uur, 29 september 2007.

Een beetje later dan gebruikelijk is hier de ochtendfoto. Er was geen internetverbinding. Het wordt een prachtige dag. De minimum temperatuur is 14,8 graden en het is vrijwel onbewolkt. Er is geen wind en veel dauw. Gisteren liep de temperatuur op tot 22 graden bij een luchtvochtigheid van 52% was het prima weer voor wat klusjes. Vandaag nog wat schoonmaken want morgen komt de vakantie-oppas en dinsdag gaan we richting Nederland.

KTO

Vrijdag 28 september 2007. (door Cokky)

Mijn werkende vriendin heeft het druk. Sinds ik een jaar of zeven geleden afscheid nam van de bibliotheek is er een hoop veranderd. Selfservicebalies, ISO-normering en nu weer een KTO. Een Groot Klant Tevredenheids Onderzoek.
Ons weblog wordt dagelijks bezocht door 70 verschillende mensen, dat zijn eigenlijk onze klanten. Een deel familie en vrienden, een deel vakantiegangers, een deel mensen die hier in de buurt een tweede huis hebben en een groot deel dat op ons web terechtkomt via Google. Dankzij “Statcounter” weten we precies waar die zwevende lezers naar zoeken. Dat iemand die zoekt naar fietsroutes hier in de omgeving, of die wil weten wat voor weer het hier is bij ons terechtkomt is logisch. Maar waarom is er iedere dag wel iemand die onze foto van de pijlstaartrups bekijkt? Uit ervaring weten we hoe irritant het is als je iets zoekt en Google stuurt je naar een website waar je niets aan hebt. Je zoekt een recept voor walnotentaart en je komt terecht op het log van iemand die schrijft: “ik heb nog een lekker recept voor walnotentaart” en dan verdergaat over vijgenjam. Sorry!
Natuurlijk kunnen we niet iedereen tevreden stellen. Als je zoekt op “wonen in Schotland” of “rentenieren in Turkije”, “kaal scheren wedden” of “Reaal wielerkleding” en je komt bij ons terecht dan heeft je G(oogle)PS je het verkeerde pad gewezen.
Voor ons eigen KTO analyseren we de zoektermen en zullen we maatregelen nemen om al onze klanten tevreden te stellen. Dus binnenkort zal ik dat recept voor walnotentaart overtikken, we zullen wat meer achtergrondinformatie opnemen over rentenieren en we zullen ook antwoord geven op vragen als “wanneer kakiboom snoeien en hoe” en  “kat gaat bovenop ons liggen”.
We hebben ons log laten beoordelen door weblog.nl, we hebben een 7,5 gekregen.
“Hoe laat gaat de zon onder in Spanje in oktober” kunnen we meteen wel even afhandelen: om 7.25 uur verdwijnt hij hier achter de bergen en om 20.15 uur is het donker. Dat is alweer één tevreden klant erbij. Komen we nu ook in aanmerking voor zo´n felbegeerd ISO-certificaat?

Vrijdagochtend 8.00 uur, 28 september 2007.

Alweer een heldere nacht dus een koude ochtend, de minimum temperatuur is gezakt naar 10,1 graden. Er is geen wind en er zijn een paar wolkenveldjes. Gisteren was een zonnige dag maar het werd niet warm, met 21,4 graden als maxium is de zomer echt voorbij. Gisteravond het tentje van zolder gehaald. Hij is prima, die nemen we volgende week mee op vakantie naar Nederland. Maar of we dan zo´n plekje en zulk weer hebben?

Mop.

Donderdag 27 september 2007.

Spanje is een groot land en dat kan je zelfs merken aan de moppen die Spanjaarden elkaar graag vertellen. Bij ons zijn de Belgen vaak het pispaaltje maar Spanjaarden gaan zelden naar het buitenland, dus staan de Catalanen hier bekend om hun gierigheid en nemen Andalusiers de rol van de Belgen over. Zo bezoekt Zapatero een school in klein plaatsje in het zuiden van Spanje en vraagt aan de slimste leerling, “Wie heeft de rots van Gibraltar van de Spanjaarden gestolen?” Waarop het jongetje direct zegt,” Ik niet, meneer de president.”  Zulke moppen worden natuurlijk graag verteld in het bijzijn van Paco die oorspronkelijk uit Andalusie komt. Ik vertel maar niet dat het een Engels-Nederlandse coalitievloot was die in 1704 de rots veroverd heeft. Door de massale komst van Engelsen naar Spanje zijn er nu zelfs gemeenten waar de buitenlanders in de meerderheid zijn.
Vandaag hoorde ik de eerste grap die de landsgrenzen overschrijdt.
“Voor de zoveelste keer verlopen de onderhandelingen tussen de regering van Spanje en de regering van Engeland over Gibraltar bijzonder stroef. Koning Juan Carlos is het zat en hij zegt tegen de delegatie: “Gibraltar? Dat mogen jullie houden, maar Jàvea wil ik terug!”
Ik hou wijselijk maar weer mijn mond, ze weten hier gelukkig niet dat bij de laatste gemeenteraadsverkiezingen bijna een Nederlandse burgemeester was gekozen in Jàvea.

Donderdagochtend 8.00 uur, 27 september 2007.

Klopt, het is een koude heldere nacht geweest, zonder wind en er is heel veel dauw. De temperatuur zakte tot 12,2 graden. Als ik buiten kom is de maan in het westen nog net niet onder en de zon in het oosten komt net boven de berg. Er zijn veel windveren aan de hemel maar het ziet er goed uit voor vandaag. Gisteren was een koele, zonnige dag met 22,8 graden als maxium, 53% luchtvochtigheid.

Woensdagavond 19.58 uur, 26 september 2007.

Ja, hij is er weer! Ik kan het niet laten om hem te fotograferen,"La luna llena", de volle maan. Hij komt op in het oosten, precies op de plek waar morgenochtend de zon opkomt. Nog even het weer, het is windstil en 20,1 graden. Het gaat vast een koude nacht worden want het is bijna onbewolkt.

Bankarrest

 Woensdag 26 september 2007

Loesje is met iedere schoot tevreden, als ze er maar lekker op mag liggen krult ze zich spinnend op en valt in slaap. Als ze je heel erg lief vindt, geeft ze eerst een buikmassage en bijt ze eventueel zachtjes in je kin. Oscar is ook gauw tevreden.
Rosa, nummer drie, is een ander verhaal. De eerste twee hebben we uit het asiel, waar ze tijdig gesocialiseerd zijn. Nummer drie hebben we in november in de tuin gevonden toen ze een week of 5 oud was. Ze liep op me af, ik dacht dat kleine poesje zo op te kunnen pakken maar dat viel even tegen, ze beet heel hard en diep in mijn handen en ik kon meteen kennismaken met de nieuwe Nederlandse huisarts hier in het dorp om een antibioticakuur te halen. Poesje rende over het terras en verborg zich in de heg. Omdat die andere twee katten hier al rond liepen durfde ze mij een week later voorzichtig achterna te komen, naar binnen. Ze ging meteen op de kattenbak en bleef binnen slapen. Het duurde een maand voor we haar zonder ernstig lichamelijk letsel konden oppakken voor een bezoekje aan de dierenarts. Nu hoort ze er helemaal bij. Ze is de aanhankelijkste van de drie, blijft altijd dicht in de buurt, wordt graag geborsteld en is gék op knuffeltjes. Maar ze is nog steeds bang van mannenhanden en als er visite is verdwijnt ze spoorloos. We denken dat ze een aan autisme verwante stoornis heeft. Ze zal nooit zélf op schoot springen en als we haar oppakken springt ze 99 van de 100 keer zo snel mogelijk weer van je schoot af. Dus die enkele keer dat ze begint te spinnen en bereid is mijn schoot met een bezoek te vereren, ja, dan blijf ik zo stil mogelijk liggen, zelfs als ik de afstandsbedieningen niet bij de hand heb. Dan heb ik bankarrest, wat een zware straf is, zoals vandaag, omdat ik daardoor gedwongen was om wielrennen te kijken, vróuwenwielrennen! Tja, je moet er wat voor over hebben.

 

Woensdagochtend 8.00 uur, 26 september 2007.

De zon komt maar af en toe door het dikke wolkendek heen, het waait een klein beetje en het is 20 graden. Opvallend na al de regen van de afgelopen dagen is dat er vanochtend geen dauw is, alles is kurkdroog. Gisteren liep de temperatuur op naar 25,5 graden. (66% luchtvochtigheid). Vandaag naar Denia voor wat boodschappen, een stukje muur schilderen en helaas zakt de waterstand in de jacuzzi maar niet meer zo hard als voorheen.

Danone

Dinsdag 25 september 2007

We leveren 210 kilo Johannesbroodpeulen in, van één boom. Ze liggen in een dikke laag onder de eeuwenoude boom waar wij mogen rapen. Het is het gemakkelijkste werkje in de landbouw wat we tot nu toe gedaan hebben. Ik kan urenlang op mijn hurken zitten, dus hoef ik niet te bukken. Naast mij heb ik een “cabazo”, een zwarte teil van plastic. In baantjes van een meter breed kruipen we zo onder de boom door. Van de handelaar in Lliber hebben we jutezakken gekregen en daar legen we de cabazo´s in. Het is lekker werken onder het bladerdak van de boom, er staat wat wind en het is niet te warm. Het rapen van de peulen gaat best snel, in een dik uur hebben we samen 100 kilo bij elkaar. Volgens de man die de peulen van ons koopt worden de zaden eruit gehaald, die zijn ongeveer zo groot als een erwt. De bast wordt veevoeder en de zaden worden vermalen tot E410! Het is een absoluut puur natuurproduct, onbespoten, met de hand geraapt vandaar dat ik johannesbroodpitmeel veel beter vind klinken. Het meel wordt gebruikt als stabilisator voor ijs, als emulgator en als verdikkingsmiddel in soepen, slasausen en taartvulling, en als alternatief voor chocolade: carob. Het verbetert de structuur van kaas, cake, koekdeeg en toetjes. De pitten van “onze” peulen gaan naar Danone. Dus niet zeggen dat jullie het nog nooit gegeten hebben want we eten veel meer johannesbrood dan we denken.

Dinsdagochtend 9.00 uur, 25 september 2007.

Het duurde even voordat de zon door de wolken heen kwam. Het is afgekoeld naar 15,7 graden en licht bewolkt. Gisteren was een zonnige dag met een maxium van 24,7 graden. De luchtvochtigheid was hoog met 71%. Rosa geniet van de eerste zonnestralen er is geen wind dus prima fietsweer. Eerst 86 km fietsen en vanmiddag gaan we Johannesbroodboom peulen rapen.

Jaloers.

Maandag 24 september 2007.

Ik sta te wachten tot het meisje van de zwembadzaak een onderdeeltje uit het magazijn heeft gehaald. Twee oudere Duitse echtparen lopen jacuzzi´s te bekijken en raken met elkaar aan de praat. De dikste Duitser kraakt, vergezeld van hevige gebaren de keus van de iets dunnere Duitser af. Hij wijst op het veel duurdere model. Die gaat hij kopen. Daarna vergelijken de mannen hun mobile telefoontjes. Ik weet zeker dat ze 30 jaar geleden ook zo hun vrouwen hebben vergeleken. In slechts tien minuten tijd zie je de strijd tussen de mannen, wie is het rijkst, wie heeft de mooiste of de grootste. Ik was bijna vergeten dat het nog bestond want de Spanjaarden die wij kennen hebben een heel prettige eigenschap, ze zijn niet jaloers als iemand anders rijker is. Als José een nieuwe Orbea racefiets heeft gekocht dan doet hij dat om er lekker op te rijden maar ik heb nog nooit gemerkt dat iemand iets koopt omdat het net iets duurder of beter is dan dat van zijn vrienden. Je hebt altijd het gevoel dat ze je het gunnen. In al die jaren dat wij hier wonen heeft nog nooit een Spanjaard gevraagd waarom wij niet hoeven te werken. Het is geen schroom of bescheidenheid maar het interesseert ze niet echt. En wat je met je geld doet dat moet je zelf weten. Ze weten heel goed dat geld niet gelukkig maakt en rijk worden is zeker geen doel in hun leven. Toch weet ik ze af en toe jaloers te maken en dat heeft voor Spanjaarden niets met geld te maken. Op Coll de Rates moest Juanjo afhaken en toen zei hij tegen mij: “Ik ben niet jaloers op iemand die erg rijk is maar wel op jou, omdat jij zoveel tijd hebt om te trainen”

Maandagmiddag 16.00 uur, 24 september 2007.

De weersverwachting kwam toch nog uit, tegen 10.00 uur brak de zon door en de temperatuur liep op tot 24,7 graden. Nog een paar onderdelen bij de pomp van de jacuzzi  vervangen en toen kon er water in. Nu afwachten of hij niet meer zo hard lekt.

Maandagochtend 8.00 uur, 24 september 2007.

Het is natuurlijk wel nodig maar ik begin het regenachtige weer zat te worden. Gisteravond voorspelde ze bij "El Tiempo" droog en zonnig weer maar ik kom buiten en het begint gelijk te regenen. Boven de Middellandse zee is de bewolking minder dik. Met 19,5 graden is het vannacht nauwelijks afgekoeld. Gisteren regende het 11 mm en er was weinig zon, het werd 22,6 graden. Er is geen wind.

Gota Fría.

Zondag 23 september 2007.

 Vaag hoor ik de regendruppels op de palmbladeren ruisen, mooi geen fietstocht vandaag denk ik slaperig en we draaien ons nog eens om. Zou de rivier al stromen? Het grootste deel van het jaar hebben we hier een “rio seco”, een droge rivier. Steden hebben vaak een “rambla”, een droge rivierbedding, die heel af en toe verandert in een woeste stroom water.
In een paar dagen is er al meer dan 100 liter per vierkante meter gevallen dus misschien stroomt er nu bovengronds ook wel wat. Zoveel regen in deze tijd van het jaar is niet gebruikelijk. Dit jaar is de “Gota Fría” vroeg
Als aan alle voorwaarden voldaan wordt, en dat gebeurt ééns in de twee of drie jaar, kan de Costa Blanca in november getroffen worden door een “Gota Fría”, een “koude druppel”. De temperatuur van het zeewater, gecombineerd met een lagedrukgebied op een bepaalde plek met de wind uit een bepaalde hoek veroorzaken dan stortbuien, die voor ondergelopen parkeergarages en afgesloten wegen zorgen. Vroeger gooide iedereen zijn oude matrassen en koelkasten gewoon in een rivierbedding. De “Gota Fría” zorgde er wel voor dat alles op een gegeven moment naar zee gespoeld werd – opgeruimd staat netjes..

Om negen uur lopen we naar Xaló. De zon schijnt door het wolkendek precies op de kerktoren en verlicht Lliber aan de andere kant. Er klatert helder water door de rotsige rivierbedding. We weten net nog droog de bar te bereiken waar we ons met een broodje en de krant installeren. Als we de kranten van zaterdag en zondag uit hebben en alles op het prikbord gelezen hebben (de Gemeente zoekt 2 metselaars, de inschrijvingen voor de cursus Spaans voor buitenlanders gaat maandag open en in Gata geeft de firma "Nature Carob" 24 cent voor een kilo Johannesbroodpeulen) wordt het zowaar weer even droog. Gauw naar huis, Vuelta kijken, en dan begint het wéér te regenen.
Het mag dan officieel te vroeg voor een “Gota Fría” zijn, je kan er wel érg nat van worden.

Zondagochtend 8.00 uur, 23 september 2007.

De weg is nog nat en hoewel de zon net even tussen de wolken heen schijnt ziet het er dreigend uit. We gaan dus niet fietsen maar wel even naar het dorp om met de mannen van de club almuerzo te houden. Ik ben benieuwd of de Jalón nu stroomt. Het moet wel want de afgelopen 2 dagen viel er in totaal 95 mm regen. Daar doen ze in Nederland meestal een maand over, zie je wel dat het hier in Spanje vlotter gaat. O ja, het is 18,6 graden, er is geen wind en gisteren werd het 22,7 graden. De luchtvochtigheid kwam niet onder 77%.

Riu Rau.

Zaterdag 22 september 2007.

Buiten komt de regen met bakken uit de hemel. Toch komen de paar boeren die hier in Vall de Pop nog druiven drogen tot rozijnen niet in de problemen. Ze vinden het natuurlijk wel vervelend want het geeft extra werk. De witte muskaatdruiven worden na de pluk op rietmatten uitgespreid maar eerst worden ze ondergedompeld in een heet bad met een alkalische oplossing. Dit gaat het schimmelen tegen, de brandende zon moet de rest doen. Typisch voor dit gedeelte van Spanje, de Marina Alta, is de bouwstijl van de boerderijen. De huizen zijn op het zuiden gericht en aan het woongedeelte vast is de “riu rau” gemaakt. Dit is een constructie met een diepte van een meter of vier en is aan de voorzijde open met fraaie bogen. Dreigt het te gaan regenen dan worden de rietmatten met de druiven opgepakt en naar binnen gebracht. De houten blokjes zorgen ervoor dat de matten gemakkelijk op te stapelen zijn. Slechts enkele boeren drogen nu nog de druiven op de manier zoals al in de Romeinse tijd gebruikelijk was maar de bouwstijl is gebleven. De riu rau´s zijn ook prachtig om te zien en erg gemakkelijk te verbouwen tot schaduwrijke terrassen, garage´s of extra kamers. Bij de meeste nieuwe huizen is de architectuur van de riu rau nog steeds terug te vinden. Kijk maar naar ons huis. Het regent nog steeds, weet je wat, we gaan uit eten in Xaló. We zijn te vinden in restaurant “Riu Rau”, op dezelfde plaats als waar vroeger de druiven lagen te wachten op zonnige weer.

Zaterdagochtend 8.45 uur, 22 september 2007.

Het regent en het is erg donker, gisteravond viel er in een half uur 43 mm regen uit een enorme onweersbui. Het is 18,2 graden en gisteren werd het 23,7 graden. Geen foto deze ochtend maar een foto van gistermiddag.
Al eeuwenlang worden in de Jalonvallei druiven gedroogd, van de gedroogde druiven worden stelen afgerist of eraan gelaten en komen dan als trosrozijnen in de bodega te liggen. Het zijn de zeer zoete, grote, witte muscateldruiven die worden gebruikt om rozijnen te maken. Ons huis is net niet te zien maar het staat achter de rozenstruik aan de rand van druivenvelden.

Johannesbroodboom.

Vrijdag 21 september 2007.

Oscar klautert rap omhoog langs de eeuwenoude stam van de Algarrobo, een Johannesbroodboom die vlak bij ons huis staat. Bomen hebben mij altijd gefascineerd. Hoe groter, dikker en ouder ze zijn des te meer bewonder ik ze. Terwijl de andere kinderen in de eerste klas van de lagere school alle auto´s herkenden, kende ik alle boomsoorten. Daar heb je later veel meer aan want wat heeft het nog voor nut dat je een NSU Prinz 1000 direct herkent? Nee, een beetje eik is toch al gauw 300 jaar hetzelfde en de boom waar onze katten zo fijn in spelen is waarschijnlijk nog een heel stuk ouder. Onder de boom ligt in deze tijd een dikke laag peulen. Ze worden gebruikt in diervoeders. Vroeger toen wij nog konijnen hadden kwam ik in het voer stukken van deze vruchten tegen. De konijnen waren er gek op. Onder het afdak van het schuurtje hebben we nog steeds 4 “cabazos” vol peulen staan, afkomstig van het terras van Engelsen waar wij de tuin voor bijhouden. Vanochtend ben ik eerst met twee auto´s van een Engels echtpaar voor de keuring naar de ITV geweest en nu leveren we hun peulen in. Kijk, 42 kilo en de prijs bedraagt 0,22 euro per kilo. De man betaalt ons 9 euro voor de algarrobas. Dat is toch weer 50 euro verdiend deze ochtend en we weten nog een boom te staan waar we de peulen van mogen rapen. Dat gaan we vanmiddag doen. Een Spanjaard vindt echter maar één ding belangrijk van de Johannesbroodboom en dat is zijn schaduw. “De beste plaats om een siësta houden is onder een Algarrobo.” Uitkijken dat we dus niet in slaap sukkelen tijdens het rapen.

Vrijdagochtend 8.30 uur, 21 september 2007

Het wordt steeds lastiger om een mooie ochtendfoto te maken. De zon komt pas laat op, en als het zwaarbewolkt is, zoals vandaag, duurt het helemáál lang voordat er genoeg licht is. En een zonnig plaatje is leuker dan een grijs fotootje! Vandaag is dat dus even niet gelukt, misschien moet ik overgaan op een tussen-de-middag foto, dan is het weer vaak iets beter.
Gisteren werd het 24,3 graden en vanochtend vroeg was het 18,9 graden. Het gras blijft lang nat en de poezen vertikken het, ze wachten wel met wandelen tot het gras droog is.

Pittig.

Donderdag 20 september 2007. (door Cokky)

“Kijk uit want er zitten nog pitten in”. Het eten van olijven is een riskante bezigheid. Sommigen hebben losse pitten, bij andere zit het vruchtvlees zo vast aan de pit dat het wel lijkt alsof ze tweecomponentenlijm hebben gebruikt. Zelf kopen we meestal gevulde olijven, dan is de pit vervangen door lekkere dingen zoals een stukje ansjovis, paprika of kaas, of een amandel. Maar in bars en restaurants is het dus uitkijken geblazen als er olijven in de salade zitten. Alleen het geluid al van iemand die op een pit bijt is genoeg om me langdurig kippenvel te bezorgen. We hebben een lieve tandarts hoor, maar ik zie hem liever niet dan wel.
Onze Engelse buurvrouw heeft een paard, Birma. Oscar denkt dat het zijn broer is, ze zijn per slot van rekening allebei groot en blond, met blauwe ogen. Het paard van de buurvrouw heeft geen tandarts nodig. Om zijn kraal heen staan amandelbomen en iedere dag eet hij de noten op die binnen zijn bereik gevallen zijn. Zonder blikken of blozen vermalen zijn sterke kiezen als molenstenen de amandelen. Zelfs mét notenkraker kost het me nog moeite om amandelen te kraken. Alleen al het kijken naar hoe hij op zijn gemak de noten vermaalt geeft me kippenvel. Het maakt me jaloers. Ik wou dat ik zo lekker kon slapen als Oscar en dat mijn gebit zo sterk was als dat van Birma.

Donderdagochtend 8.00 uur, 20 september 2007.

Het is zwaarbewolkt met boven zee af en toen een klein stukje blauw. De temperatuur is gezakt naar 18,4 graden. Gisteren de hele dag geen zon gezien, het werd nog wel 24,7 graden en het regende maar 4 mm. Het was en is windstil. Aan de kakiboom(Diospyros kaki) kleuren de eerste tomaatachtige vruchten oranje. Over een paar weken zijn ze rijp en heerlijk zoet.

 

Regendag.

Woensdag 19 september 2007.

In de bar van Pepe eten we even een broodje. Krantje erbij, even het regionale nieuws doornemen met een kopje koffie toe. Pepe´s vrouw is op bezoek bij haar zoon in Amerika, maar hij redt zich best. Hij heeft een paar konijnen geschoten en er ligt ook nog een stuk wild zwijn in de diepvries, nu neemt hij eerst een biertje en een broodje met bacon en kaas.
Op horecagebied heeft de tijd niet stil gestaan in Xaló. Bij Pepe kan je behalve tapas ook een Engels ontbijt bestellen. Naast gewone restaurants en de “Fish en Chips” is er nu zelfs een Indiaas restaurant. Maar de echte sprong voorwaarts is gemaakt door een jonge vent die dank zij de verkoop van een strategisch gelegen grondstuk geld genoeg heeft om zijn droom te verwezenlijken: de meest trendy bar annex disco uit de wijde omgeving. Overdag goed voor een gewoon kopje koffie (1 euro) met uitzicht op het aquarium, ´s middags voor een biertje met wat tapas en ´s avonds voor een cocktail en een DJ. De tafels beschikken over een eigen tap, waarop digitaal de temperatuur van het bier op staat. En dat alles in een met veel aandacht voor details ingericht modern pand, in een prettige sfeer en voor zeer redelijke prijzen. Onze loyaliteit ligt in principe bij Pepe, maar daar kwamen we nét vandaan toen het opeens begon te hozen. We hadden geen andere keuze dan maar even naar binnen te gaan bij die trendy buurman, uitsluitend voor een inspectiebezoekje, natuurlijk. We zijn zeer onder de indruk van deze horeca-aanwinst in het dorp. Alleen jammer dat Pepe net langs liep toen we weer naar buiten kwamen.

 

Woensdagochtend 7.40 uur, 19 september 2007.

Vannacht werden we wakker door het regenwater dat van het dak afstroomde en met veel geraas op de grond stortte, dat is een nadeel van Spaanse huizen zonder dakgoot. Het is 21 graden en zwaar bewolkt, er is 25 mm regen gevallen. Gisteren liep de temperatuur op tot 25,3 graden. Er is geen wind. Omdat ik gisterochtend de jacuzzi had gevoegd en bang was dat de voegen nog niet helemaal waren uitgehard heb ik van de parasol een paragua (vind ik altijd een leuk woord, Spaans voor paraplu) gemaakt.

Senija.

Dinsdag 18 september 2007.

De hemel is blauw, de bijen zoemen in de bloeiende heide, er staat een beetje wind, het is heerlijk warm. We zijn even gestopt om foto´s te maken maar we waren op weg naar één van onze favoriete restaurantjes in Senija. In het Spaans spreek je het uit als Seniga en in het Valenciaans heet het plaatsje Senitja. Veel bars en restaurants in Spanje zijn al jaren lang familiebedrijven. Zo ook dit restaurant. Juan en zijn tweeling zuster bedienen, moeder staat in de keuken en vader doet meestal iets onduidelijks maar niet al te veel. Voor een volledig menu van 8 euro kan het ook niet anders, je moet een pand niet hoeven huren, geen hypotheek hebben en geen extra personeel, anders ga je failliet. Vandaar dat het voor buitenlanders ook zo moeilijk is om iets in de horeca te beginnen. Voor ons doen zijn we er lang niet geweest maar Cokky is redelijk over de schok heen van oude vrouw waar ik EHBO bij moest verlenen. Aangezien Cokky wil afvallen probeer ik behulpzaam het beeld van twee weken geleden weer voor haar op te roepen van de gebakken lever met uitjes die het slachtoffer weer in golven terug op haar bord probeerde te krijgen, maar nee, hoor ze bestelt toch lekker lever. Juan vertelt dat de ambulance er al na 12 minuten was. Ondertussen was de vrouw alweer bijgekomen en wilde zelf naar huis maar dat vond men niet goed. Het was niets ernstigs, volgens haar dochter heeft ze een veel te lage bloeddruk en valt ze regelmatig flauw. Het doet ons goed te horen dat ze niet overleden is. Toch krijg ik een half bord gebakken lever van Cokky, heeft mijn verhaaltje toch nog geholpen om haar wat minder te laten eten. Prima restaurantje.

Dinsdagochtend 8.00 uur, 18 september 2007.

Vannacht werden we wakker door een onweersbui, vanochtend zat er maar 2 mm in de regenmeter en was het afgekoeld  naar 16,7 graden. Gisteren was er bijna de hele dag zon en de temperatuur liep flink op naar 27,5 graden en bij een luchtvochtigheid van 64% was het nog behoorlijk zweten toen ik in de jacuzzi de tegeltjes er aan het inlijmen was. Op de bergen hangen nog wat wolken maar het grootste gedeelte van de hemel is onbewolkt. Omdat de poezen liever geen natte poten krijgen volgen ze angstvallig de stenen muurtjes rond de landjes.

Xátiva.

Maandag 17 september 2007.

Van de Inquisitie, Columbus en Franco hebben de meeste Nederlanders wel eens gehoord maar verder blijft de kennis van Spanje toch beperkt tot een vaag idee over wijn, zon, sinaasappels en bruinverbrande toeristen.
In het kasteel in Xativa staan wassenbeelden van belangrijke mannen die daar jarenlang in de kerkers vastgezeten hebben. Bisschoppen, Hertogen en Graven hebben elkaar eeuwenlang bevochten hier. De Spaanse kinderen in ons gezelschap kennen de verhalen die hier verteld worden, voor ons is het allemaal nieuw. De geschiedenis van Spanje is niet erg uitgebreid behandeld tijdens onze schoolloopbaan of ik ben het weer vergeten, het is een ingewikkeld verhaal over kleine koninkrijkjes die elkaar bevochten, zich bij elkaar aansloten door bruiloften of andere overeenkomsten en dan later weer oorlog kregen. De Moren kwamen en hielden wel zevenhonderd jaar een deel van het land bezet. Ze brachten veel kennis met zich mee over landbouw en algebra. Spanjaarden weten weer niet zo veel over Nederland. Ze kennen meer Nederlandse voetballers dan ik, maar dat de Spanjaarden ooit Holland bezet hadden en over hoe Alva zijn bril verloor aan de Watergeuzen weten ze niks. Sinds wij de Middelbare school verlaten hebben is het Nederlandse onderwijs al een aantal malen verbeterd en we dachten dat de leerlingen tegenwoordig wel wat meer over “Europa” zouden weten. Maar dat valt nog tegen. Vorige week zagen we een quiz op tv van middelbare scholieren. De vraag was: “Waar vocht Don Quichote tegen?” Ik zag hem aankomen, want welke scholier haalt het nu in zijn hoofd om windmolens als antwoord te geven, nee dat is nooit goed, tegen de honger dan, nee, tegen de Duitsers natuurlijk!

Maandagochtend 8.00 uur, 17 september 2007.

Het is onbewolkt, windstil en 17,7 graden. Alles is nat van de dauw. Gisteren was het een zonnige dag met een maximum temperatuur van 25,7 graden. (67% luchtvochtigheid)
Oscar komt wat later en begroet Loesje, ook goedemorgen!

50

Zondag 16 september 2007

In shock (door Cokky)

“Wanneer ben je jarig, Cornelia?” In september, Manolo, weet je dat nu nog niet? In januari begon Manolo al te vragen wanneer ik 50 zou worden, bijna iedere week pakte hij zijn mobieltje om 16 september te noteren als de dag waarop ik 50 zou worden. Spanjaarden doen niet veel aan verjaardagen, naamdagen zijn belangrijker. Ik heb lang getwijfeld over wat ik zou doen op mijn verjaardag, maar omdat ik op zondag jarig ben dit jaar is het makkelijk: gewoon fietsen met de club en ik trakteer op de almuerzo.  ´s Middags worden we opgehaald door Linda en Howard voor een etentje. Als we het restaurant binnenkomen zie ik Gabi zitten, en ik denk nog “Goh, wat toevallig dat hij hier ook zit te eten” totdat opeens 30 mensen aan die grote tafel opstaan en beginnen te klappen. Voor mij! Mijn fietsvrienden van de club van Xaló, met hun vrouwen, en de club van Alcalali ook! Ik word rood, ik word nog roder. Eerst denk ik nog dat het een toevallige combinatie is van mijn verjaardag met een vergadering van de twee clubs, maar zo makkelijk kom ik er niet af. Na het eten komt er een taart op tafel met mijn naam erop, en er zijn cadeaus. En niet zomaar een willekeurig leuk dingetje, maar echte originele supercadeaus. Manolo houdt een toespraak, Thomas laat de champagnekurk knallen en schiet de lamp kapot. Ik geloof dat ik een superverjaardag heb gehad maar ik kan het nog steeds niet geloven. Ik ben in shock. Ik heb een borrel nodig. Het was fantastisch, wat een verrassing en ik heb geen moment ook maar gedacht dat zoiets zou gebeuren. Manolo en Armando en Linda hebben ontzettend hun best gedaan om dit allemaal voor me te organiseren en ze hebben het perfect gedaan. Wat een verrassing, geweldig. Ik kan het nog steeds niet geloven, ik heb een borrel nodig. 50 Worden, en dan zo´n feest krijgen. Ik ben in shock.

 

Zondagochtend 7.30 uur, 16 september 2007.

Vijftig jaar, is Cokky vandaag geworden. Spanjaarden doen niet zoveel aan verjaardagen is ons opgevallen maar aangezien zij hier Cornelia heet en 16 september toevallig ook haar naamdag is vergeten ze het zeker niet want op veel kalenders staan de heiligen vermeld.
Om 8.00 uur gaan we met de club van Xaló fietsen en vanmiddag gaan we uit eten. Het is 19,8 graden en er zijn vrij veel wolken maar het ziet er verder goed uit. Gisteren werd het 25,7 graden, het was klam na de onweersbui. De luchtvochtigheid was 65%. Ze heeft natuurlijk haar nieuwe sokken aan die haar zus opstuurde.

Xorret de Cati.

Zaterdag 15 september 2007.

Nooit had ik nog van Xorret de Cati gehoord, nooit meer zal ik hem vergeten. Ik ben de Mont Ventoux opgefietst, de Tourmalet, Alp d Huez. Niets aan de hand, nog nooit ben ik afgestapt. Maar op dit monster ben ik afgestapt, twee keer zelfs en één keer heb ik een stuk gelopen! Ik heb een triple cranckstel, met 30 tandjes voor en 25 achter kon ik het niet redden. De mannen van de fietsclub van Pedreguer doen hem maar één keer in de drie a vier jaar en dat was toevallig vandaag en ik wist van niets. Vier kilometer steil omhoog met stukken van 22 %. Daarvoor ben ik met mijn 83 kilo gewoon te zwaar. Terwijl Cokky aan het druivenplukken was ging ik dood op een steile wand waar geen eind aan kwam, ik heb zelfs nog even gedacht dat ik beter kon druivenplukken. Naar beneden is ook geen pretje, bijna vier kilometer lang remmen. Voor mijn fietsvrienden die volgend jaar komen heb ik nu een nieuwe route en ik zeg het ook niet als we er naartoe gaan. Hooguit zeg ik hetzelfde als mijn vrienden van vandaag, “het is vier kilometer klimmen maar er zitten ook wel minder steile stukken in.”

Druiven plukken

Zaterdag 15 september 2007 (door Cokky)

“Vroeger zongen we altijd”, zegt Pepe. Tegenwoordig hebben alle druivenplukkers onder de 60 een MP3-speler bij zich. En een mobieltje, dat om de haverklap overgaat.
Nadat we er gisteren uitgeregend waren, zijn we vanochtend verder gegaan met druiven plukken. Niet te vroeg, want dan zijn de struiken nog nat en dat werkt niet lekker. Druiven plukken is trouwens toch geen echt leuk werk, vooral niet als de wijngaard een beetje verwaarloosd is en de druiven niet echt geweldig van kwaliteit zijn. Het is een slecht druivenjaar.
De struiken hier zijn érg laag, voor lange Hollanders is dat een nadeel. Voor mensen met een spinnenfobie is druiven plukken geen optie. Vliegen schijnen op de zoetigheid af te komen en kriebelen dus voortdurend op je benen. Het risico op een wespensteek is ook vrij groot. Met snoeien of druiven dieven kunnen we het werk over meerdere dagen verspreiden maar met plukken moet alles in één keer af. Gelukkig zijn we met vijf man, dat schiet lekker op.
Onderling praten de plukkers Valenciaans maar de foute grapjes vertalen ze wel even en de foute filmpjes die ze op hun mobieltjes hebben begrijpen we zonder vertaling ook wel. De zoon van Pepe zegt ieder jaar weer dat hij een huis gaat bouwen op dit stuk grond. Zit hij ons te pesten of probeert hij de prijs op te drijven omdat hij weet dat we dit stuk wel willen kopen?
Als alles geplukt is zijn we helemaal plakkerig. Van Pepe krijg ik negen kakelverse eitjes. Ik ga douchen, en dan lekker op de bank liggen, Vuelta kijken. Met een broodje omelet en een glaasje wijn. Toch wel leuk werk, dat druiven plukken, achteraf.

Zaterdagochtend 7.30 uur, 15 september 2007

Gisteren werd het 26,8 graden en er viel 22 mm. Het is nu 20 graden en zo goed als onbewolkt.Dus dat wordt druiven plukken, vandaag! Rosa vindt het maar niks, al die vreemde mannen in de buurt. Komen ze al? Nou, ik denk niet dat ze vroeg komen, Juan Clemente moet eerst Gabri, zijn zoon van 15, uit bed zien te krijgen. En hij moet zelf zijn eten en drinken regelen want zijn vrouw en zijn dochter zijn met de pastoor mee, met de bus naar Lourdes.

Druivenoogst

Om vier uur begonnen we met druiven plukken, om kwart over vier hebben we geschuild op het terras, om half  vijf konden we weer verder plukken maar tien minuten later barstte de onweersbui echt los. Er was nog enige discussie over het "oranje alarm" dat de weerman had gegeven, dat was toch alleen voor het binnenland? In een half uur valt er 22 mm (oftewel 22 liter per vierkante meter) en Juan Clemente besluit dat we ermee ophouden voor vandaag. "Fiesta", zegt hij. Hij leent de Goretex Staatsbosbeheerjas  van Edwin zodat hij een beetje droog thuis kan komen met de trekker. Morgen is de laatste dag dat de druiven ingeleverd kunnen worden bij de Bodega. Dus "mañana"  plukken we verder.

Palm.

Vrijdag 14 september 2007.

Tuinieren in een mediterrane omgeving brengt zo zijn eigen problemen met zich mee. Gebrek aan water, bijvoorbeeld. Teveel zon. Wind. Luizen. Nachtvorst. Het lijkt zo makkelijk: je plant een bougainville en binnen de kortste keren is je gevel begroeid met een overdaad aan kleur. Maar waar wij zitten daalt de temperatuur in de winternachten regelmatig tot onder het vriespunt, dus die bougainville vriest iedere winter af en moet dan weer helemaal opnieuw beginnen. En dat is ook het geval met al die andere kleurige klimplanten die zo vrolijk over tuinmuren hangen op plekken waar het minder koud wordt dan hier. Een citroenboompje? Na 2 mislukkingen begin ik er niet meer aan. We hebben geen goede beschutte plek voor citrusbomen. Met behulp van Antonio, van het tuincentrum hier vlakbij, proberen we regelmatig nieuwe plantjes. Zijn adviezen zijn altijd bemoedigend: iedere plant is “muy fuerte”, heel sterk, en bloeit bijna het hele jaar door. Ja, ja. Engelstalige tuingidsen als “The Mediterranean gardener” helpen ons een eindje op weg. Ze bevatten nuttige lijstjes met planten die zonder water kunnen, planten die goed tegen de volle zon kunnen, planten die het goed doen in potten op de patio en klimplanten die snel een lelijke muur zullen camoufleren. Dankzij dat boek weten we inmiddels ook wat er mis is met onze palm. Ik vind het één van de mooiste Engelse woorden die ik ken: hij is “not swimmingpool-compatible”. Nou ja, we hebben geen zwembad en de jacuzzi staat nog steeds leeg, dus voor ons is het geen probleem.

Vrijdagochtend 7.30 uur, 14 september 2007.

Het is vrijwel onbewolkt, alleen in de richting van de Middellandse zee zijn wat wolken aanwezig, het is afgekoeld tot 18,9 graden. Er is geen wind en nauwelijks enige dauw. Gisteren liep de temperatuur op tot 25,7 graden maar de zon liet zich maar weinig zien. Vandaag weer een klusje voor Gareth, op naar de ITV in Denia maar nu zonder auto, alleen maar met papieren.

Kalender.

Donderdag 13 september 2007.

De foto is natuurlijk bedoeld om de eetlust op te wekken en de fotograaf is duidelijk een Spanjaard geweest. We zitten aan een tafeltje net onder de kalender van 2007 in het restaurant van Beniali. In Nederland is zo´n kalender ondenkbaar. Een mooie pot appelmoes met een paar glimmende appels dat zou nog kunnen. Misschien een boterham kersenjam met daarnaast een paar kersen, heel gewaagd met nog een groen blaadje eraan, dat zou ook nog gaan maar geen enkele Nederlandse firma zou zijn klanten een jaar lang tegen een dood konijn aan laten kijken. Zelfs de poelier niet, laat staan de containerfirma.
Vijfentwintig jaar geleden probeerde ik tijdens langdurige vergaderingen in hotel Duinoord de jagers al uit te leggen waarom de jacht in Nederland onaanvaardbaar zou worden. Nederland wordt bevolkt door stedelingen die ver van de natuur afstaan. Boeren, jagers en jachtopzichters zijn zeldzaam geworden. De kloof tussen beiden groepen is onoverbrugbaar. Steeds meer kinderen hebben nog nooit mest geroken of bonen geplukt. Melk komt uit een pak, hamburgers zijn nooit een beest geweest en eieren en kaas uit de supermarkt komen uit dezelfde fabriek als afwasmiddelen en shampoo.

Spanjaarden staan nog veel dichter bij de natuur dan de meeste Nederlanders. In de supermarkt hebben de kippen hun kop nog en je kan ook een zak kippenpoten uit de koeling halen of een compleet biggetje met een appel in zijn bek om aan het spit te rijgen. Toch denk ik dat Spanje ook zal veranderen. De meeste Spanjaarden van rond de dertig zijn nog opgevoed met voedsel zoeken in de natuur, de jacht en het zelf slachten van dieren. Maar als de jeugd de toekomst heeft weet ik zeker dat de kalender van 2017 een bocadillo toont met kersenjam.

Donderdagochtend 7.45 uur, 13 september 2007.

Alweer veel wolken maar er is ook wat blauwe hemel te zien. Door de bewolking is het niet erg afgekoeld, het is 21,7 graden er is geen dauw en af en toen waait het. Gisteren werd toch weer een zonnige dag met een maximumtemperatuur van 26,3 graden. (49% was daarbij de luchtvochtigheid.) Nog steeds geen regen en het is wel hard nodig. Hoewel de druivenplukkers daar anders over denken.
Oscar houdt de andere twee poezen in de gaten vanuit een amandelboom.

Logo.

Woensdag 12 september 2007.

 

“Is jullie log wel Photoshopvrij?” . “Wat is gebeurd met de ezel van de buurman?” . “Heeft Oscar echt van die blauwe ogen?” . “Is het wel echt zulk mooi weer of zit je ons soms expres jaloers te maken?” Eén loglezer kan meer vragen stellen dan ik kan beantwoorden…..;-)
En ja, het is echt zulk weer, alle ochtendfoto´s zijn vers. En ik geef toe dat ik extra mijn best doe om nóg mooiere foto´s te maken en dat ik het stiekem wel een beetje leuk vind om jullie een tikje jaloers te maken. En ja, er wordt hier gephotoshopt. De meeste foto´s worden een beetje bewerkt qua scherpte en contrast, stofjes worden weggehaald, scheve horizons worden recht gezet en ik heb één keer een zeer storende lantaarnpaal weggekloond. Maar verder? Rimpels worden niet gecorrigeerd, benen worden niet gespierder gemaakt en grijze haren blijven grijs. Dus wat dat betreft komen we in aanmerking voor het logo “Photoshopvrij”. Tja, ik zie er gewoon écht zo goed uit….

Woensdagopchtend 8.00 uur, 12 september 2007.

Het is zwaar bewolkt en het zou best eens kunnen gaan regenen. Vannacht is het niet erg afgekoeld, het is 20,2 graden. Er is ook geen dauw. Gisteren werd toch nog een zonnige dag en de temperatuur liep op tot 26,5 graden. (luchtvochtigheid 52%).

Werk.

Dinsdag 11 september 2007.

Ik neem de autosleutels van de oude Engelse heer in ontvangst, zelfverzekerd stap ik in zijn auto en nog voordat ik kan wegrijden gaat het al fout: ik staar naar het handschoenenkastje, waar is in godsnaam het stuur gebleven? O ja, aan de andere kant. Deze Ford Mondeo is samen met zijn eigenaar het Engelse klimaat ontvlucht en is net zo aangepast aan Spanje als zijn baas: een heel klein beetje. Na een halfjaar rijden in Australië is een stuur aan de rechterkant geen probleem meer voor mij en schakelen met mijn linkerhand zal ik ook nog wel kunnen maar dat is niet nodig, het is een automaat.
Werk komt vanzelf naar ons toe in Spanje. Zwembad en tuinonderhoud, wat kleine verfklusjes en nu auto´s laten keuren via Gareth, “de British mobile mecanic” voor alle reparaties van auto´s aan huis. Hij heeft het zo druk dat hij werkweken maakt van 80 uur. Fietsen in de weekenden lukt hem niet meer, hij is gewoon te moe. Hij heeft veel geld nodig, legt hij uit. Zijn zoon David gaat vanaf maandag naar een school in Denia en daarvoor heeft hij een scooter gekocht, dat is 3000 euro, dan de verzekering en de verzekering van zijn vier auto´s en het huis. Alles komt tegelijk en hij heeft werk zat, of ik met auto´s van zijn cliënten naar de ITV keuring in Denia wil gaan. Zelf durven ze dat meestal niet omdat ze geen woord Spaans spreken. “Je maakt de afspraak bij de ITV, haalt de auto op, gaat door de keuring, betaalt en rekent daarna af met de klant. Vijftig euro is voor jou.”, zegt Gareth. Cokky gaat ook mee, wel zo gezellig en ook erg nuttig. Ze gilt als mijn positie op de rechterweghelft te veel naar links opschuift. Zij staat een kwartier in de rij bij het loket van de geavanceerde keuringsinstallatie en ze maakt foto´s. Na afloop nemen we in een bar een uitgebreide “almuerzo”. Al met al zijn we ruim vier uur bezig. Per uur levert het niet veel op maar ach, we zijn van de straat en morgen doen we er weer één, maar nu ben ik beter voorbereid, ik kijk eerst waar het stuur zit.

Dinsdagochtend 7.45 uur, 11 september 2007.

In het zuiden hangt een wolkenveld, de rest van de hemel is onbewolkt en het is 18,4 graden. Gisteren was het een zonnige dag en de temperatuur liep flink op tot 27,3 graden.  Deze ochtend staat in het teken van  auto´s. Eerst de Volvo naar Juanjo brengen voor de reparatie van een lekkende radiateur en de carburateur, daarna naar Calpe om een met een auto van een Engelse klant van Gareth naar de ITV keuring te gaan in Denia. Rosa is helemaal gek vanochtend en klimt in alle bomen die we tegen komen.

Benirrama.

Maandag 10 september 2007.

Ja, ik weet het, eigenlijk moet ik in de jacuzzi aan het werk. Het is vergelijkbaar met een heel klein zwembadje, er gaat zo´n 2500 liter water in. Een echte zwembadpomp zorgt ervoor dat het water helder blijft. De 8 aansluitingen voor de jetstreams zijn ook aanwezig maar omdat wij nooit een compressor bij de pomp hebben geplaatst bubbelt ons badje niet maar lekt nu wel ergens rond die aansluitingen. Het is een kwestie van wat tegeltjes weghakken, de boel dichtkitten en het stukje weer van tegeltjes voorzien. Maar eerst moet de Sintra terug naar de spuiterij in Pedreguer voor nog een paar kleine dingetjes zoals het aanbrengen van de Opellogo´s. Cokky merkt op dat we ook bronwater nodig hebben. Daar maken wij meestal een uitstapje van en we besluiten om, nadat we de Sintra hebben weggebracht, met de Landrover door te rijden naar de snel stromende bron van Benirrama. Omdat ik als een echte Spanjaard tegen tien uur verga van de honger zoeken we de bar op in Benirrama, die is dus dicht. Nou, dan rijden we even door naar Benissiva, ook dicht. Dan maar naar die van Beniali. Ondertussen loopt het tegen elven en na de almuerzo is het al tegen twaalven. Na het waterhalen rijden we met de Landrover een klein weggetje de bergen in om nog wat foto´s te maken van het prachtige uitzicht en de sinaasappelbloesem. Ja, en om 7 uur moeten we weer naar Pedreguer om de Sintra te halen. Daarvoor nog even het weblog maken en een heel klein stukje van de Vuelta kijken om te zien hoe de renners Andorra binnen rijden.
Morgen, dan ga ik aan de jacuzzi beginnen. Zeker weten, mañana!

Maandagochtend 8.00 uur, 10 september 2007.

Het is vrijwel geheel bewolkt er is geen dauw of wind en 19,1 graden. Gisteren was het een zonnige dag met een maxium van 26,3 graden, de luchtvochtigheid was 56%. De katten wandelen gezellig mee door de druivenvelden, ze nemen geregeld een pauze om op adem te komen.

Azahar.

Zondag 9 september 2007.

De zon is pas een minuut of tien geleden boven de bergen verschenen, er is nog geen wind en het is stil op de weg richting Parcent. We zijn met een aardig groepje van 9 racefietsers. De club van Xaló is erg langzaam en ze zoeken altijd een zo vlak mogelijke route op maar zetten wel door. Opeens is de lucht gevuld met een van de lekkerste geuren die ik ken. Het laatst heb ik het in maart geroken en nu ruik ik het weer. Het geeft mij onmiddellijk een voorjaarsgevoel, alsof ik heel vroeg in het voorjaar, na een lange winter, in de duinen onder een oude eik, de eerste Lelietjes van Dalen ruik. Ook de stefanotis kan er wat van maar niets is zo overheersend als de geur van honderden sinaasappelbomen die in bloei staan. Azahar, zo noemen de Spanjaarden oranjebloesem. De sinaasappels zelf zijn nog groen en vallen nauwelijks op. Onze vlakke tocht gaat door uitgestrekte sinaasappelboomgaarden en het is goed te zien dat er veel variëteiten zijn. Van heel vroege soorten waar aan over een dikke maand al oranje sinaasappels hangen. Tot heel late soorten, bomen die in april pas vruchten geven. Al die tijd bloeien de bomen ook, het is nu begonnen en eind april is het pas gedaan met de bloesem. Deze geur maakt het gemakkelijk om de zachte Spaanse winter door te komen. Na 50 km stoppen we in Ador, een plaatsje omgeven door duizenden sinaasappelbomen. We houden almuerzo met stukken tortilla op ons stokbrood en een fles rosé erbij. Daarna weer een dikke 50 km terug en dat is een stuk zwaarder. Manolo heeft pijn in zijn voet, ik duw hem bij Orba omhoog. Cokky heeft nog een zetje nodig bij Parcent en dan zijn we na 106 km weer thuis. Zo, en nu ga ik eerst wat foto´s maken want alleen maar fietsfoto´s kan natuurlijk niet bij dit stukje.

Zondagochtend 7.45 uur, 9 september 2007.

Net als gisteren hangen er weer wolken boven zee en is de rest van de hemel onbewolkt. Er is erg veel dauw en de temperatuur zakte naar 17,7 graden. Gisteren werd het 26,7 graden met een luchtvochtigheid van 46%. De eerste bloemetjes zijn al weer uitgebloeid.

Wijn.

Zaterdag 8 september 2007.

Shit! Ik sta al buiten met mijn fiets als ik voel dat ik toch nog een keer naar de wc moet. Toen ik nog werkte had ik heel vaak buikpijn. Bij mij werken zenuwen stimulerend op mijn darmen. Nu heb ik dat  altijd voor een wedstrijd of toertocht waar ik vóór een bepaalde tijd binnen moet zijn. Maar de rit van vandaag is geen toertocht, het is een gewone clubrit maar wel één van dik 170 kilometer en de mannen met wie ik fiets zijn sterk.

Het is pas kwart over zeven maar de eerste druivenplukkers zijn al weer aan het werk. Ik fiets naast Toni, die net gisteren bericht heeft gekregen van de Coöperatie over wat hij krijgt uitbetaald voor de druiven van vorig jaar. Er wordt altijd één jaar later pas uitbetaald als de wijn verkocht is. De blauwe druiven hebben slechts 19 cent per kilo opgebracht. Buurman Pepe oogst meestal rond de 1000 kilo van zijn 5000 m2 grote landje, dus dat is 190 euro. Aangezien ik vandaag uren de tijd heb om na te denken reken ik het even uit. Daarvoor moet hij ongeveer 20 uur snoeien, het snoeihout verbranden, 30 uur dieven, een uur of 10 plukken, onkruid bestrijden en ploegen en zwavelen. Hij moet diesel kopen, vergif voor het onkruid en zwavel tegen de valse meeldauw. In totaal komt hij zo tegen de 100 uur arbeid. Landbouw wordt een hobby die geld kost. De bodega draait prima, er worden ook andere dranken verkocht en er komen veel toeristen die geld uitgeven. Losse wijn wordt verkocht voor ongeveer 90 cent per liter, maar de Coöperatie maakt zoveel kosten dat de leden niets extra uitbetaald krijgen. Die nieuwe huisstijl was hard nodig en het geld moet ergens vandaan komen. Een liter benzine kost nu 1,07 euro. Het is alleen jammer dat de Volvo niet op wijnzine rijdt.

Zaterdagochtend 8.00 uur, 8 september 2007

Er hangen wat wolken boven zee maar het zal weer een prachtige dag worden. Gisteren was de maximum temperatuur 26,2 graden, vanochtend vroeg was het digitale kwik gezakt tot 15,5 graden.

Het roer om.

Vrijdag 7 september 2007.

Eigenlijk moet ik de jacuzzi openhakken, maar dat is zo saai voor het weblog. Het is een prachtige, heldere dag, zonde om te werken dus laten we Coll de Rates op rijden, kijken of we nog wat mooie foto´s kunnen maken vanaf het uitzichtpunt. Als het op zee helder is, kan je daarvandaan Ibiza zien liggen, het is mij nog nooit gelukt om dat vast te leggen. Al halverwege de berg wordt het duidelijk dat het op zee niet helder is maar toch rijden we door naar boven, naar het restaurant. De meeste restaurants hier in de buurt wisselen om het jaar van eigenaar. Iedereen die weg wil uit Nederland of Engeland “gooit het roer om” en wil een restaurantje of strandtent beginnen in Spanje. Of een bar, om dan na een tijdje te constateren dat ze zelf hun grootste klant zijn geworden. We zijn wel eens bediend door een serveerster die geen woord Spaans sprak, alleen maar Engels, en dat was niet eens aan de kust. In Xaló is het verloop zo groot dat in 4 jaar tijd een pand 4 keer van bestemming is gewisseld, van tapasbar via gegrilde kippen met patat eettent naar cadeauwinkeltje om voorlopig als pizzeria te eindigen. Het restaurantje bovenop Coll de Rates hebben we jarenlang gemeden, de Duitser die erin zat schonk veel te dure, vieze Bravilor koffie en was vaker dicht dan open. Maar nu zit er weer een ander in. Er is aandacht besteed aan de aankleding, het terras is gezellig, de bediening prima, het uitzicht geweldig. De Duitse radio staat aan (wetter: 15 graden und bedeckt) maar dat nemen we op de koop toe. Ook al is het niet helemaal helder op zee en ook al is het niet echt goedkoop: voor de koffie met apfelstrudel rijden we hier graag naar toe. Ja, je moet er wel wat voor over hebben, om een stukje voor het weblog te maken.

Zara.

Irene en Miriam vroegen wat er in het tasje zat van Zara. Ik denk dat Cokky een kat in de zak gekocht heeft.

Vrijdagochtend 7.45 uur, 7 september 2007.

Ik kom buiten en besluit direct weer naar binnen te gaan. Voor het eerst in maanden is het te koud en graaf ik ergens diep onder een stapel kleren mijn fleecejack te voorschijn, mijn metertje geeft 12,6 graden aan. Het wordt weer een prachtige dag, er zijn geen wolken en er is erg veel dauw. Gisteren werd het 25,8 graden, bij 44% luchtvochtigheid.

Dagje uit.

Donderdag 6 september 2007.

Als we dan toch naar Benidorm moeten dan maken we er maar een dagje uit van. Op de heenweg zet ik Cokky af bij het winkelcentrum La Marina. Sinds de on-spaans lange, blonde Pepa haar heeft verklapt dat je bij Zara broeken kan kopen die lang genoeg zijn voor vrouwen van pakweg 1,86 meter, wil Cokky iedere keer dat we in de buurt zijn van een Zara kleren passen. Ik moet een uurtje wachten bij de Landroverdealer, dus dat komt goed uit. Als de remlichten weer uitgaan als ik niet rem, haal ik Cokky weer op ze draagt één kleine Zara-tas dus dat valt weer mee. We gaan we via de toeristische route naar huis. Eerst richting Guadalest, één van de drukst bezochte dorpjes van Spanje. Even daarna, in Benimantell, stoppen we bij een restaurantje. Casa Paco, waar je voor 12 euro pp een menu eet, inclusief wijn en koffie. Echt Spaans, lekker, verzorgd, leuker dan de toeristische restaurants bij Guadalest. Daarna rijden we naar het stuwmeer, volgens de krant in het restaurant is er nog genoeg water en dat is ook goed te zien. Dan klimmen we weer omhoog, door de bergen richting Castell de Castells. Tja, we zijn toch met de Landrover dus moeten we maar een steil onverhard weggetje nemen. Het is prachtig weer, het zonlicht zet de bergen haarscherp af tegen de blauwe lucht en de dennenbomen geuren heerlijk. Het uitzicht is prachtig, er zijn geen tegenliggers. Om Cokky haar verlangens verder te bevredigen stoppen we bij een vijgenboom vol rijpe vijgen. Het is echt een beetje voorjaar, de witte affodil (Asphodelus albus) en de tijm bloeien voor de tweede keer dit jaar, de zon schijnt en er staat een heerlijk zacht windje. Het lijkt wel vakantie.

 

Donderdagochtend 7.30 uur, 6 september 2007.

Het wordt een prachtige dag dat voel je direct. Het is 15,7 graden er is geen wind en vrijwel onbewolkt. Op de bergen hangen de restanten van de regenbuien van gisteren. Nou ja, regen, er kwam met moeite 2 mm uit maar het was wel heel de dag bewolkt. De temperatuur liep op tot 24,3 graden en de luchtvochtigheid bleef rond de 70%. Er is paniek uitgebroken bij de druivenplukkers, door het vochtige weer zijn er al veel trossen al flink aan het rotten. Dat maakt de kwaliteit van de wijn er niet beter op. Vicente en zijn zoon lopen naar hun landje dat alleen per ezel is te bereiken en die hebben ze niet meer. Dus dat wordt flink sjouwen.

Klein onderhoud.

Woensdag 5 september 2007.

Ik voel een burn-out aankomen. Maandag hebben we de motor naar Xeraco gebracht, hier 70 kilometer vandaan, voor zijn jaarlijkse beurt. Gistermiddag konden we hem weer ophalen. In oktober gaan we naar Nederland en komen Thom en Wilma oppassen. Thom wil graag op de motor rijden, dus dat is geregeld. Oppas vinden voor ons huis is niet zo moeilijk, maar niet iedereen voldoet aan de norm “poeslief genoeg” voor onze katten. Maar het is gelukt, en het tweede deel van de vakantie zorgen Leo en Joke voor Oscar, Luz en Rosa. Vanochtend heeft de dierenarts aan Oscar en Luz hun jaarlijkse injectie gegeven en ze even nagekeken: ze zijn in prima conditie. Ook weer geregeld. Omdat Marc, onze Belgische fietsvriend de Volvo gaat gebruiken, moest die ook nog even naar Juanjo. Ik hoorde een rare ´bonk´, die was zo verholpen maar Juanjo zag dat de radiateur lekte en hoorde ook dat de carburateur valse lucht aanzoog, dat laatste gaan we vanmiddag even verhelpen met wat artikelen die ik zelf van onze beregeningsinstallatie moet meenemen. Wij rijden met de Sintra naar Nederland, maar eerst moet die nog even terug naar de spuiterij voor een klein plekje. De oppassers gaan de Landrover gebruiken, maar de remlichten blijven branden. Er is al een schakelaar besteld dus binnenkort moeten we een dagje naar Benidorm, waar de dealer zit. De jacuzzi lekt, die heb ik leeg laten lopen en nu moet ik een stukje openhakken en wat leidingen vervangen. Hoewel het voor ons al te koud is om er in te zitten moet het wel gebeuren want vakantiegangers gebruiken de jacuzzi rustig tot eind oktober. Ik moet nog heel wat snoeiwerk doen in de tuin maar gisteren was het te heet en vandaag sta ik dus bij de dierenarts of bij Juanjo. De ijsblokjesmachine is kapot en ik moet mijn weblog nog schrijven.
Ik ben echt aan vakantie toe.

Woensdagochtend 7.45 uur, 5 september 2007.

Er is "debiele" neerslag voorspeld voor vanmiddag en misschien gaat het lukken. Het is zwaar bewolkt en 18,4 graden er is geen wind. Gisteren werd het 26,8 graden met 57% luchtvochtigheid.

Huizenprijzen.

Dinsdag 4 september 2007. 

Lees ook in ons weblog over de huizenmarkt in 2008!  

“Huizenprijzen Spanje gaan 50 – 70% omlaag.”, kopt de Telegraaf in haar Spaanse editie. Ik kan mij daar niet druk over maken maar het is groot nieuws. 

Peinzend kijk naar onze 20 jaar oude Volvo 740. Hij is van Cokky haar ouders geweest, wij hebben hem voor een zacht prijsje overgenomen. De rekening uit 1987 heb ik ook nog liggen, 56.000 gulden. En nu? Ach, het maakt niet uit, iedereen weet dat een auto na vijf jaar bijna niets meer waard is en toch worden er miljoenen per jaar verkocht. In 1987 kostte de Volvo dus 4,2 miljoen pesetas. Daar kon je een prachtig dorpshuisje voor kopen of een huisje op 10.000 meter grond, buiten het dorp. Iedere keer verbaas ik mij weer over de paniek die uit breekt als de huizen prijzen dreigen te dalen. Als een huis een normaal product zou zijn met een normale afschrijving, waarom is het dan niet logisch dat het na twintig jaar ook niets meer waard is? We hebben er tenslotte al die jaren in gewoond, het is tweedehands, het is afgeschreven, punt uit. Ons huis kostte 200.000 gulden. Stel, we hebben er 20 jaar in gewoond dus het kostte ons 833 gulden (378 euro) per maand aan afschrijving. Mooi, daar kan je niet voor huren. Natuurlijk komen er wat onderhoudskosten bij maar die heb ik ook bijgehouden, tel ze erbij op en dan nog is het niet duur. Maar nee, zo werkt het bij auto´s wel maar met huizen niet. Ons huis moet nu minstens 400.000 euro opbrengen en dreigen de prijzen met 50% te zakken dan is dat dus voorpaginanieuws. Soms vraag ik wel eens aan een iemand die wanhopig zijn huis al meer dan een jaar probeert te verkopen, waarom zak je dan niet met de prijs? Het antwoord is meestal, “Ik moet toch ook weer een ander huis kopen en die zijn ook duur.” Ja, hè, hè, dat begrijp ik wel. Nieuwe Volvo´s zijn ook duur geworden. Ik kijk weer naar onze oude Volvo, hij zit nog goed in de lak, de motor loopt nog prima, maar niemand wil mij er 224.000 gulden (zo´n 100.000 euro) voor geven. Maar ik ben niet gek, ik wacht gewoon om hem te verkopen misschien dat de markt nog aantrekt.

Dinsdagochtend 7.30 uur, 4 september 2007.

Prachtige zonsopkomst met veel kleine schapenwolkjes, lammetjes eigenlijk. Het is 15,8 graden en er is veel dauw. Gisteren werd net de 28 graden bereikt, de luchtvochtigheid was toen 35%.
Cokky is op de fiets vertrokken richting Castell de Castells, ze pikt Howard en Linda op en ik heb afgesproken om er ook te zijn zo rond 10.00 uur voor de almuerzo.

Ahmed.

Maandag 3 september 2007.

“Een man die pakweg twintig jaar als simpele boswachter heeft gewerkt voor Staatsbosbeheer, langzaamaan ziek wordt van de toenemende bureaucratie en regelgeving, maar ondertussen zelf zuinig heeft geleefd, en op een dag op zijn rekeningsaldo kijkt, en denkt: 'Verdomd. Met deze centjes zou ik best wel eens een leuk huisje in Spanje kunnen kopen, om daar met het plaatselijke prijsniveau, als ik een beetje zuinig aan doe, de rest van mijn leven te gaan rentenieren.”

Las ik tot mijn verrassing op het weblog Plukdenacht , waar ik als voorbeeld wordt genomen. Maar ik had rond 1985 ook een voorbeeld:

Blindelings knoop ik iedere ochtend mijn groene Staatsbosbeheer stropdas. Ik ontbijt, en loop de 20 meter naar kantoor, pak een portofoon en met Astor, mijn trouwe Mechelse herder ga ik de duinen in ter surveillance. De eerste kilometer volg ik het fietspad richting Hotel Duinoord. Zo vroeg is er maar één andere wandelaar op pad. Zijn naam is Ahmet, hij woont in Den Haag en loopt iedere dag 4 kilometer om in Duinoord de afwas te doen. Hij vult de afwasmachines en alles wat er niet in kan wast hij met de hand af. Uren lang, dagenlang zelfs jaren lang afwassen. Werk waar geen Nederlander voor te vinden is doet deze Turk voor het minimumloon. Hij huurt een flat in de binnenstad van Den Haag met nog 7 andere mannen. Dat is dus heel goedkoop. Nederland behoort tot de vijf rijkste landen ter wereld en hij verdient met de afwas in één maand hetzelfde als één jaar werken in Turkije. Ahmet is zuinig, want Nederland is vreselijk duur. Al zijn geld spaart hij. Binnen één jaar had hij zijn eerste huis aan de Zwarte Zee. De bouw van de tweede is net gestart. Nog een jaar of 8 en dan gaat hij terug naar Turkije om huizen en een winkel te verhuren en te rentenieren. Tien jaar afzien en dan genieten, dat moet toch te doen zijn? Goed, bij ons werd het 16 jaar. Zelf geen auto, niet uit eten, niet naar de kapper, de tondeuse erover is ook goed, kasboekje bijhouden, hout stoken, sparen en later zelfs wat beleggen. En we hebben een doel, leuk. Natuurlijk is het soms afzien maar wij hoeven niet de afwas te doen, wij hebben prima banen. Wat zeuren we eigenlijk. Wat Ahmet lukt kunnen wij toch zeker ook?

(lees ook: "Geld is gemunte vrijheid". )

Maandagochtend 8.00 uur, 3 september 2007.

Het is vrijwel onbewolkt en daardoor enorm afgekoeld naar 14,4 graden. Er is flink wat dauw en geen wind. Gisteren liep het kwik op tot 28,2 graden met een luchtvochtigheid van 35%. De Mirabilis jalapa (Wonder van Peru) bloeit vanaf half juli tot de eerste nachtvorst. De knolachtige wortels lopen erg laat in het voorjaar weer uit.

Zondag fietsdag.

Zondag 2 september 2007.

Als mijn ouders hier waren, gingen ze op zondag nooit weg met de auto. “Veel te gevaarlijk”, zei mijn vader altijd. Hij heeft gelijk, op zondagochtend moet je hier geen auto rijden. Op sommige wegen, zoals rond Pego, lijkt het iedere zondag wel Nationale Fietsdag, zoveel fietsers zijn er onderweg. De fietsers nemen de weg over en de automobilisten verliezen hun rechten. Heerlijk dat er geen overvolle, slecht onderhouden fietspaden zijn. Met 60 km/p.u. dalen we af, de weg is voor ons. Op de smalle bochtige wegen in de heuvels valt het niet mee om als automobilist langs een peloton wielrenners te komen. Van ezels hebben ze geen last meer, maar des te meer oude mannetjes die op volgeladen brommertjes naar hun landje gaan. De druivenoogst gaat ook op zondag gewoon door, we halen regelmatig trekkertjes in, op weg naar de wijngaard. In Alcalali zien we met paarden bespannen wagens, de belletjes klinken vrolijk en de mannen op de bok roepen ons een groet toe, hun gemiddelde snelheid ligt rond de 5 kilometer per uur. Gisteren met de club van Pedreguer hadden we een gemiddelde van 26,5 km, vandaag, met de club van Xaló komen we niet hoger dan 24,7 km. En dat terwijl de hellingen vandaag het niveau molshoop amper ontstijgen. Voor David en mij is het een “paseo”, een wandelingetje, bijna ongemerkt leg ik 90 kilometer af. Voor Cokky en haar fietsmaten (65 + en/of 20 kilo overgewicht) is het wel degelijk een zware training. Vooral na de gezellige almuerzo in het rustieke dorpje Forna daalt het tempo aanzienlijk. Gelukkig zijn de Spaanse automobilisten gewend aan allerlei obstakels op de weg, ze weten niet beter en blijven netjes achter ons rijden tot ze eindelijk kunnen passeren. Maar als buitenlandse automobilist kan je beter op zondagochtend de auto thuis laten en ook een stukje gaan fietsen.

Zondagochtend 7.30 uur, 2 september 2007.

Het is nu duidelijk te merken dat de Spaanse zomer is afgelopen. De intense hitte waar je het liefst niet in gaat zitten heeft plaats gemaakt voor een lekkere warmte. Het is vrijwel onbewolkt en 15,2 graden. Gisteren werd het 26,5 graden. Er is nu geen wind maar ´s middags komt er wind vanuit zee. Om 8 uur gaan we fietsen met de club van Xaló. Rustig en niet veel kilometers, gewoon voor de gezelligheid. Ik durf te wedden dat Juan zijn mouwtjes al aan heeft. Ze zijn verweekt  die Spanjaarden.

Etappe.

Zaterdag 1 september 2007.

“Kom gauw binnen, ga op de bank liggen, hier heb je een blikje energiedrank en zo meteen krijg je koffie met appeltaart en vanavond eten we pannenkoeken.” De verzorging is bijna professioneel, alleen het masseren laat een beetje te wensen over. Op de laatste helling kreeg ik kramp en ik ben blij dat ik weer thuis ben. Liggend op de bank doe ik verslag van de rit: 172 kilometer met een gemiddelde snelheid van 26,5 km/uur. Volgende week doen we rustiger aan, dan doen we maar 160 kilometer. We zijn ver het binnenland in geweest, tot voorbij Alcoy. De renners van de Vuelta doen vandaag maar 153 kilometer, de watjes. En die hebben allemaal een team, met knechten, sprinters en klimmers. We zijn vandaag met 9 man uit Pedreguer vertrokken, en het is ieder voor zich: iedere helling is een wedstrijd. Geen knechten die me naar boven rijden, maar twee jonge gozers die me aan de voet van iedere klim uitdagend aankijken. Dat kan ik natuurlijk niet op me laten zitten. Maar de één sport iedere dag fanatiek en de andere laat zich door een arts begeleiden bij zijn training. De eerste 120 kilometer ga ik de uitdaging aan maar daarna moet ik me toch af laten zakken naar het peloton. Net voor ik op de bank in slaap sukkel hoor ik nog net Mart Smeets vertellen dat de gemiddelde snelheid van deze etappe in de Vuelta boven de 45 km/uur ligt. Om jaloers op te worden.
Maar ik neem maandag een rustdag en daar zullen de professionals wel jaloers op zijn.

Zaterdagochtend 7.30 uur, 1 september 2007

Om 7 uur rijdt Edwin al weg, hij gaat 170 km fietsen met de club van Pedreguer. Hij heeft duidelijke instructies achtergelaten: ik moet een foto maken van dauw op de rode meidoornbessen, als de zon opkomt, met tegenlicht. Heel kleurrijk, maar hij heeft gisteren de camera op zwart/wit ingesteld. Het is onbewolkt, windstil, koud, 15 graden, gisteren werd het 26 graden. Ik ga straks huishoudelijk doen en vanmiddag natuurlijk Vuelta de España kijken, maar eerst even de gebruiksaanwijzing van het fototoestel opzoeken.