Wonen in Spanje

Geen bosbrand hier.

Vrijdag 31 augustus 2007. 

Komt het nu omdat wij hier wonen en dat het daardoor meer regent, dat er de laatste jaren zo weinig bosbranden zijn? Nog geen 8 jaar geleden was het gebruikelijk dat er dagen lang dikke rookwolken aan de blauwe hemel stonden. Mijn buurman Pepe, die van het land met de druiven dat aan ons huis grenst, spreekt mij tegen. Al die regen in mei kan juist bosbrand veroorzaken, daardoor groeit het onkruid weelderig en is er in de zomer een grote hoeveelheid brandbaar materiaal aanwezig. Doordat heel veel boeren de bancales, de landbouwterrassen, niet meer onderhouden kan het vuur gemakkelijk in omvang toenemen. Er komt onkruid er gaan dennetjes groeien en wat vroeger tot een kleine brand beperkt bleef kan tegenwoordig uitgroeien tot een enorme vuurzee. Met enige angst keek ik uit naar deze zomer maar nee hoor, geen rookwolkje aan de hemel. Wel heeft de communidad Valencia veel maatregelen genomen. Er zijn brandgangen gemaakt. Vooral langs de bestaande wegen wordt een brede strook begroeiing gekapt om een eventuele bosbrand te kunnen stoppen. Er zijn een paar honderd boswachters in dienst genomen. Zij controleren brandvergunningen en dat er niet in de natuur gebarbecued wordt als het te droog is. Natuurlijk zijn er voldoende blushelikopters en brandweerwagens, het laatste vuurtje in 2005 was zo geblust. Ook ging hier in Spanje, net als in Griekenland het gerucht dat projectontwikkelaars de boel lieten aansteken om na de brand gemakkelijk een bouwvergunning te krijgen, er was toch geen natuur meer over. Dat hebben de Spanjaarden erg simpel opgelost met een eenvoudige wet die stelt dat daar waar een natuurgebied is afgebrand de aankomende tien jaar niet gebouwd mag worden. Toch twijfel ik of dit alles nu echt de reden is van de afname van de branden in deze omgeving, want nu ik dit schrijf begint het buiten net zachtjes te regenen.

Vrijdagmiddag 15.30 uur, 31 augustus 2007.

Geen gebruikelijke ochtendfoto vandaag, sorry maar de server was onbereikbaar. Om 9 uur moesten we in Denia zijn voor een bijzondere tuinklus. Normaal is een heg knippen zo gebeurd maar als je hier even niet oplet lig je in het water. Mensen maken zwembaden op de gekste plaatsen. Rolletje gaas meegenomen, dat drijft mooi op het water om de takjes op te vangen. Nee, ik ben er niet ingevallen maar was aan het eind van de klus toch nat door een flinke regenbui. Het was vanochtend zwaar bewolkt en 21,3 graden. Gisteren liep de temperatuur nog op tot 28,9 graden. De afgelopen nacht hadden we nog 1 mm regen. In tegenstelling tot Denia had het hier in Xaló niet geregend.

EHBO.

Donderdag 30 augustus 2007.

“Niet weggooien, ik breng het wel naar de 2^e handswinkel”: Engelse vrouwen die zich vervelen verkopen gebruikte kleding en prullaria om geld op te halen, ze sparen voor een ambulance die in onze vallei gestationeerd moet worden. Nu staat hij helemaal in Teulada. Bij Staatsbosbeheer hebben ze mij goed opgeleid, op de honderden EHBO lessen heb ik geleerd wat ik moet doen als er iemand misschien iets gebroken heeft maar hier wordt er wat laconieker gereageerd als er wat gebeurt. Als de timmerman valt met zijn fiets, belt hij zijn vrouw. Die brengt hem in haar auto naar de Eerste Hulp. Hoezo blijven liggen tot er een ambulance is? Hoezo risico op open botbreuk? Ja, hij heeft zijn heup gebroken, dat wel, maar hij kon best zelf naar het ziekenhuis komen hoor.
Vandaag kwam er wel een ambulance aan te pas. Net als we willen afrekenen in ons favoriete “doordeweekse” restaurant (16 euro voor 2 personen en we kunnen niet eens alles op) blijkt dat we even moeten wachten omdat de ober en eigenaar 112 staat te bellen. Oma is niet goed geworden, de gebakken lever met uitjes zie ik er weer uit komen, ze raakt bewusteloos aan tafel en wie is de enige in het restaurant die wel eens van de stabiele zijligging gehoord heeft? Als ze eenmaal goed ligt en weer rustig ademt laat ik haar achter bij haar familie in afwachting van de ambulance om Cokky te zoeken die de straat is opgevlucht. Zij is niet van de afdeling kots, poep of bloed. Kom, zeg ik tegen haar als we in de auto zitten, laten we de zolder maar gaan opruimen, er kan vast nog wel wat naar de 2^e handswinkel.

Donderdagochtend 8.30 uur, 30 augustus 2007.

Compleet zomer, geen wolken en het is 21,1 graden als de zon boven de berg komt. Er is geen dauw door een beetje wind vanuit het binnenland, het westen is dat hier.Gisteren werd het 33 graden en de luchtvochtigheid daalde tot 37%. In een uur tijd was de was droog.

Zweet.

Woensdag 29 augustus 2007.

Het zweet bijt in mijn ogen, mijn hartslag zit al een tijd rond de 170. “Rijd maar door, hoor”, zegt Marc, “wacht boven maar op me”. Doorrijden? Boven? Ik ben blij dat ik net bij hem kan blijven. Het is een warme dag, het wordt boven de 30 graden en deze Belg laat me afzien. Zelfs op een toertocht rijd ik niet zo hard. Even over achten zijn we samen vertrokken voor een tocht van over de 110 kilometer, want zijn vakantie is morgen afgelopen dus hij wil nog even genieten van Col de Rates en de Alt de Margarida. Gelukkig stoppen we even in Castell de Castells om een broodje te eten, net als de 17 andere wielrenners uit Denia en van andere clubs die we allemaal ingehaald hebben. Niemand heeft ons ingehaald. Vlak voor we terug zijn in Benirrama nemen we een koud welverdiend biertje. Moe maar voldaan, maar met de nadruk op moe, nemen we even later plaats in de schaduw op hun romantische binnenplaatsje, waar Ann ons opwacht met een prachtige salade en een heerlijke pasta met gambas. Cokky is rechtstreeks vanuit Xaló naar Benirrama gefietst, een tochtje van een kilometer of 30. De helling het dorp in is een tikje steil, maar is niet langer dan 1 kilometer. Dus écht zwaar is dat niet, maar goed het is precies op het heetst van de dag. En Cokky is niet in topconditie momenteel. Als ze met Linda fietst heeft ze last van “hot flushes”, Anns diagnose luidt “vapeur”. Manolo noemt het “menopausa”. Allemaal woorden die je niet leert op school, maar de strekking is duidelijk: zelfs in de schaduw op het romantische binnenplaatsje bijt het zweet regelmatig in haar ogen.

Woensdagochtend 7.30 uur, 29 augustus 2007.

Het is vrijwel onbewolkt en er staat geen wind. De luchtvochtigheid is deze ochtend ook erg laag, met 61% is er geen dauw, het dak van de auto is zelfs droog. De minimum temperatuur is 20,3 graden. Gisteren was het een warme dag met een maxium van 32,2 graden. (luchtvochtigheid 33%). De spoorbloem, Centranthus bloeit weer.

Sprokkelen.

Dinsdag 28 augustus 2007.

“Stop, stop!”. Ik ben er al aan gewend. Ik zet de motor aan de kant en wacht geduldig tot ze klaar is. Cokky sprokkelt. Dat zit in haar genen. Ieder rondzwervend stuk brandhout belandt uiteindelijk in onze open haard. In het voorjaar, tijdens de wandelingen met de fietsclub, lopen ze allemaal wilde asperges te zoeken. En nu, tegen de herfst, ziet ze weer overal eetbare dingen langs de weg. Maar waar Manolo op de fiets in volle snelheid altijd wel een sinaasappel of een handvol kersen weet te plukken, moet Cokky stoppen. Ze heeft altijd wel een plastic tasje bij zich. Gelukkig biedt een racefiets weinig transportmogelijkheden voor rijp fruit, maar als we op de motor zijn is er geen ontkomen aan. Als ik stop voor een foto ontdekt zij weer val appeltjes onder een boom. Volgens de erecode van de sprokkelaar mag je wel rapen maar niet plukken als de bomen duidelijk een eigenaar hebben. Ze weet precies waar de halfwilde vijgenbomen langs de kant van de weg staan. Die zijn van niemand, dus daar kan ze volop van plukken. Het rondje van vandaag levert een maaltje appelmoes op, één citroen en een potje vijgenjam. Nog even en de walnoten zijn rijp. En ze weet nog wel een paar verwaarloosde bomen te staan, en ze heeft een héérlijk recept voor walnotentaart. Dus binnenkort maar eens even langs die bomen rijden… “stop, stop!”

Dinsdagochtend 7.15 uur, 28 augustus 2007

De zon is nog niet op maar het belooft weer een warme dag te worden. Ze voorspellen 32 graden dus ik ga nu gauw fietsen met Marc, nu is het nog 17 graden.

Maandagavond 8.45 uur, 27 augustus 2007.

De maan komt prachtig oranje op waar morgenochtend de zon hoort op te komen. Het is al weer een maand geleden dat ik de volle maan heb gefotografeerd. Toevallig hè?  Het is tenslotte maandag.
De foto is gemaakt met mijn oude 100-300 mm objectief op 130 mm, 800 ASA. Bijna volle lensopening. De lens op de terras balustrade laten rusten en met een sluitertijd van een 25ste seconde lukte het dus prima. Onze overburen, 800 meter verderop in "El Collado" zijn nu ook goed te zien.

Druivenoogst.

Maandag 27 augustus 2007.

Dat bestáát niet, zei ik gisteren toen ik de weersverwachting zag. De Spaanse versie van Erwin Krol voorspelde temperaturen boven de 30 graden voor de Costa Blanca. Voor mijn gevoel was de zomer voorbij, het was aangenaam weer, veel wolken, af en toe en buitje en niet te heet om te fietsen.
Maar in tegenstelling tot wat gebruikelijk is kregen deze keer de Spaanse weersvoorspellers gelijk. De zomer is opeens op volle sterkte terug, het is 30,4 graden. Fijn voor die toeristen, jammer voor fietsers en boeren. Boeren klagen natuurlijk altijd, het is óf te droog óf te nat, maar dit keer is het pessimisme gerechtvaardigd. Door de regenbuien van de afgelopen week en de hoge temperaturen nu, gaan de druiven snel rotten. De oogst is begonnen en vinoloog Marc, van de Bodega Virgen Pobre kijkt bezorgd naar de druiven die bij de coöperatie afgeleverd worden. Het wordt een slechte oogst, voorspelt hij. Hij proeft een druif van het de zojuist afgeleverde vracht: “11,5 procent”, schat hij. De steekproef met de suikergehaltemeter wijst uit dat hij gelijk heeft. “Maar kijk”, zegt hij, en hij wijst naar beneden, “er zitten al veel rottende druiven tussen, we moeten opschieten met plukken en het zal moeilijk zijn om er goede wijn van te maken”. Uit principe steunen we de lokale economie en aangezien de Coöperatie de grootste sponsor van de fietsclub is zijn we toch wel verplicht om aardig wat wijn af te nemen. Dus doe je best, Marc, anders moeten we een heel jaar klagen over de slechte wijn.

Maandagochtend 7.30 uur, 27 augustus 2007.

Het duurt nu al tot 7.41uur voordat de eerste zonnestralen boven de bergen in oosten komen. Vandaar dat ik dus ook steeds later ben. Het is onbewolkt en er staat een zacht windje vanuit het westen. Het is 21 graden. Gisteren werd het 28 graden, de luchtvochtigheid bleef hoog met 62%. Loesje is de hele nacht op stap geweest en is duidelijk moe. Ze gaat lekker liggen onder een Johannesbroodboom.

Fokpremie.

Zondag 26 augustus 2007.

“Gefeliciteerd, Gabi”, zeggen de mannen tegen één van onze fietsmaten. Zijn verjaardag hebben we pas gevierd, dus wat is er aan de hand? Hij wordt flink geplaagd en al snel snappen we het: zijn vrouw is zwanger. De meeste jonge Spanjaarden die we kennen hebben een klein gezin: één kind is genoeg. Man en vrouw werken bijna altijd allebei en willen geld verdienen om het leuk uit te kunnen geven. Welvaart is een relatief nieuw begrip in Spanje, vroeger waren de rijken rijk en de rest van de bevolking had grote gezinnen, in opdracht van meneer pastoor en was arm.
Gabi wordt vooral geplaagd vanwege het tijdstip van de zwangerschap: hij heeft het erg goed gepland. Hij heeft al een dochtertje van 6 jaar dus we dachten al dat het daarbij zou blijven, maar nu komt er toch een tweede kind. Sinds 3 juli 2007 krijgen Spaanse ouders voor elk nieuw kind een premie van 2500 euro. De deelregering van Valencia doet daar nog een schepje boven op door 100 euro per maand belasting voordeel te geven.

“Waar is Armando?”, vragen ze me al een maand lang iedere zondag. Tja, die heeft het te druk om te fietsen. Hij woont nog bij zijn ouders maar hij heeft een verloofde en hij is een huis aan het opknappen. Armando staat bekend als zeer zuinig en zeer gehecht aan zijn ouders, dus iedereen snapt meteen waarom hij na een jarenlange verkering nu opeens een nestje gaat bouwen: “Ja, hij zal nu wel gaan trouwen! En dan ieder jaar een kind, dat levert hem al gauw 3800 euro per jaar op en als ze groter zijn kunnen ze mooi meewerken op het land. Slim bekeken, Armando!”

Zondagochtend 7.30 uur, 26 augustus 2007

Het waait, het is bewolkt. Zou het wéér gaan regenen? Gisteren was het grijs, winderig en nat (maar 2 mm neerslag). De minimumtemperatuur is nu 21,2 graden, het maximum van gisteren was 23,6.
Oscar heeft een speelse bui. Waarschijnlijk  heeft hij heel de nacht op een muis gewacht en niets gevangen.

Lente.

Zaterdag 25 augustus 2007.

Kersen eet je hier begin mei, goudsbloemen bloeien eind januari en de meidoorn bloeit in maart. Ik weet nog precies de eerste keer dat we begin april naar Spanje waren gevlogen. De dag ervoor liep ik nog door de Coepelduynen tussen Katwijk en Noordwijk. Het was een sombere koude dag. Op de noordhellingen kon ik met enige moeite de bladrozetten ontdekken van het zeldzame hondskruid of de Piramide-orchis. Nog twee maanden wachten en dan zouden de orchideeën door ons zorgvuldig worden geteld en in kaart worden gebracht. En hier maak ik foto´s van de orchideeën in volle bloei, twee maanden eerder staan ze hier in de Vall de Pop al in bloei. Het lijkt op tijdreizen, twee uur vliegen, twee maanden vooruit in de tijd. Prachtig is het warme voorjaar hier. Het is echt genieten na de lange Nederlandse winter, bloeiende planten, zingende nachtegalen, een groep bijeneters boven mij in de lucht. Veel planten die hier in Spanje groeien ken ik goed vanuit Nederland, daar heb ik een band mee, ik weet wanneer ze horen te bloeien en wat daarna komt. Maar als het hondskruid al bloeit in april wat bloeit er dan in juli? Nou dat is niet zo moeilijk, niets. Nou ja, bijna niets. In juli en augustus staat de natuur stil. Alles is uitgebloeid de zaden zijn verspreid, de planten verdord, het gras is verdroogd. Bijna 8 weken lang is er weinig te beleven tot de eerste regenbuien gaan vallen. Op 18 augustus viel de eerste bui en daarna volgden er nog een paar. De luchtvochtigheid is hoog, de temperatuur is goed en ja hoor, over het gras komt weer een groene waas te liggen en de zaden ontkiemen massaal. Kortom, er komt geen herfst, het is weer voorjaar.

Zaterdagochtend 7.30 uur, 25 augustus 2007.

Het is zwaar bewolkt en 20, 3 graden. De straatverlichting van Lliber brandt zelfs nog en om een foto te kunnen nemen moet ik de camera op 800 ASA instellen. Vannacht heeft het 4 mm geregend. Gisteren liet de zon zich regelmatig zien en het was alweer een bijzonder koele dag met een maxium van 23,2 graden en dat voor augustus in Spanje. Op de foto: Oscar weet zeker dat daar ergens een muis loopt.

Successierecht.

Vrijdag 24 augustus 2007.

Ik zet mijn koffiemok neer in Andalucia om zo Valencia beter te kunnen bekijken. Soms leidt ons plastic tafelkleed mij een beetje af maar het is wel leerzaam. Het is overduidelijk een chauvinistisch Spaans product, Spanje met zijn comunidades, de deelstaten en hoofdplaatsen. De deelstaten hebben een aparte kleur en zijn weer onder verdeeld in provincie´s. Wij wonen in de comunidad Valencia. Als je pas in Spanje woont maak je gauw de fout om een deelstaat te vergelijken met een Nederlandse provincie en dat is dus echt fout. Nederland heeft geen deelstaten, Noord-Amerika wel en daarmee laat het zich nog het best vergelijken. De deelstaat heeft een gekozen parlement en een president, maakt zelf wetten, heeft soms zelf een eigen politiemacht of een eigen meteorologische dienst. Andere diensten zoals het Spaanse Staatsbosbeheer, ICONA, is ook gedecentraliseerd. Sommige staten besteden nu weinig geld aan het onderhoud van bijvoorbeeld wandelroutes en andere doen juist weer extra hun best. Er zijn nog meer verschillen, in onze communidad is de benzine 2 cent duurder dan in Murcia. Die twee cent gaan naar de verbetering van de gezondheidzorg. Per 1 januari van dit jaar heeft onze deelstaat net als in de communidad Madrid het successierecht afgeschaft tussen man en vrouw en de kinderen. Je moet wel langer dan vijf jaar in Valencia wonen anders gaat het niet door. Naar de reden kan ik alleen maar raden, of het parlement van Valencia vond het schenkingsrecht niet rechtvaardig, of ze willen rijke families naar hun deelstaat lokken. Moet ik dan toch vragen of mijn schoonmoeder bij ons komt wonen?

Vrijdagochtend 7.30 uur, 24 augustus 2007.

Bijna geheel bewolkt en de wind uit het binnenland voelt warm aan, het is 19 graden. Het dreigt te gaan regenen. Gisteren was een mooie dag met een maxium van 26,1 graden en een luchtvochtigheid van 46%. Met de poezen een paar honderd meter de druivenvelden in gelopen. Ze weten precies de route.

Amandelen oogsten.

Donderdag 23 augustus 2007.

Met lange bamboe stokken trekt het hele gezin erop uit. De grote netten worden uitgespreid onder de oude amandelbomen. De stenen kruiken met water en wijn staan in de schaduw even verderop. De mannen tikken met de lange stokken tegen de takken en het regent rijpe amandelen uit de hemel. Door de vrouwen en kinderen worden de takjes en blaadjes die ook in het net vallen eruit gehaald. Als de boom leeg getikt is worden de amandelen in de netten verzameld en overgegoten in grote zakken die in de aanhanger worden gezet. Zo ging het vroeger en zo gaat het hier in Vall de Pop nog steeds want niet iedereen heeft vijftig euro per uur over voor de amandeloogst machine en als je maar smalle landbouw terrassen hebt waar de bomen groeien dan kan de tractor er onmogelijk komen. De machine heeft ruimte nodig voor de lange armen van de omgekeerde paraplu. Die vouwen zich om de boom, de machine pakt de stam beet en, brrrrrr… hij laat de boom trillen en de amandelen vallen als rijpe amandelen in de paraplu. Eén minuut later vouwt de paraplu zich weer op. Klaar, op naar de volgende. De blaadjes en takjes komen er aan de zijkant automatisch uit, na een aantal bomen wordt de vangst in de aanhanger gelost. Wat de machine in één uur kan doen daar doet het hele gezin precies één dag over. De keus is dus niet moeilijk, de machine oogst de amandelen en Pablo die vroeger een paar weken aan het oogsten was werkt in de fabriek. Dat is veel economischer maar romantisch is niet.

Donderdagochtend 7.30 uur, 23 augustus 2007

Ik zou bijna zeggen dat de herfst is aangebroken. Nee, geen storm of regen maar het is koud als ik buiten kom, slechts 16 graden. Er zijn geen wolken en er is geen wind. Gisteren was de koudste dag van deze zomer met een maxium van 24,8 graden, luchtvochtigheid 48% en een klein beetje wind.
Volgens de vinoloog van de bodega wordt er vrijdag al met de druivenoogst begonnen. De regenbuien van deze week maken dit noodzakelijk, de druiven gaan nu snel rotten. Oscar is er al helemaal klaar voor.

Taalstrijd.

Woensdag 22 augustus 2007.

Een mini-enquete aan tafel wijst uit dat de Fransen geen belangstelling hebben om het Franstalige deel van België in te lijven bij hun land. Tja, dat wordt een probleem. Meer dan de helft van de Nederlands vindt dat het Nederlandstalige deel van België zich wel mag aansluiten bij Nederland maar als de Fransen de rest niet willen hebben, wat moeten we daar dan mee doen? Ook na nog een glas wijn komen we er niet uit. Het valt ook niet mee: aan tafel zitten twee Fransen, twee Belgen (waarvan 1 veeltalig) en 2 Nederlanders. De Fransen spreken niet veel Engels, de Nederlanders niet veel Frans, drie personen aan tafel spreken aardig Spaans. We hebben net een wijnproeverij achter de rug in de wijncoöperatie van Xaló. De buurjongen van Marc en Ann in Benirama blijkt 1 van de 3 vinologen in Xaló te zijn en heeft hen uitgenodigd voor deze proeverij. Hij (Spaans- en Valenciaanssprekend) heeft in Frankrijk wijnkunde gestudeerd dus spreekt ook goed Frans en geeft zijn toelichting, vanwege de twee Fransen, in het Frans. Als wij iets willen vragen doen we dat in het Spaans en als we iets niet snappen vertaalt Marc het in het Nederlands. Maar na nog een paar glaasjes bij ons aan tafel lukt het ons helemaal niet meer om iets in een andere taal duidelijk te maken en zelfs Marc vergist zich en legt iets uit aan de Fransen in het Nederlands. Over België worden we het niet eens, maar over de euro zijn we allemaal tevreden. Kan het Esperanto nu alsjeblieft ook een herkansing krijgen?

Woensdagochtend 8.15 uur, 22 augustus 2007.

Regen, dus moest ik even wachten tot de bui, die 10 mm neerslag bracht, was weggetrokken. Het is inmiddels alweer onbewolkt. Het is 18 graden en er is bijna geen wind. Gisteren was het een prachtige dag en met 27,1 graden ook weer niet overdreven warm. De luchtvochtigheid liep terug naar 40%.

Belg.

Dinsdag 21 augustus 2007.

 

We suizen met een kilometer of 50 per uur de afslag voorbij, we kiezen dus voor de langere route. Marc fietst voor mij en roept iets maar ik kan hem niet verstaan. Toch ligt het maar gedeeltelijk aan de wind die langs mijn fietshelm giert. Pas bij de derde keer begrijp ik hem. “Als het je past.”, zegt hij. Ja hoor, prima deze langere route. Natuurlijk is het goed Nederlands maar je verwacht het niet en dan begrijp ik zo snel niet wat hij bedoelt, dus wordt het de lange route.
Toen ik het weblog begon was ik vergeten dat er ook nog Belgen bestonden die op internet rond surfen en het log zouden lezen. Via Google kijken er toch zo´n 20% Belgen op ons log. Ik ben zo gewend dat het Nederlands een beperkt taalgebied heeft dat ik soms op internet een leuk Spaans landgoed te koop zie staan, er op door zoek, en dat het dan in Chili of Uruguay blijkt te liggen. Maar wij hebben gelukkig onze Nederlands sprekende Belgen. Marc doet echt goed zijn best om netjes Nederlands te spreken tegen mij, maar een paar keer vergist hij zich en zegt hij “u” tegen mij. We stoppen bij een bar in Balones om wat te drinken. Marc heeft een vervoersprobleem en ik doe hem een voorstel. Hij kan tijdens zijn vakanties de Volvo gebruiken voor 50 euro per week en ik zorg voor het vervoer van en naar het vliegveld. Direct geeft hij mij een hand, “Goede deal, alvast bedankt hè, en dat voor een Nederlander. In België zeggen wij, “als een Nederlander je niet bedondert is hij het vergeten.” Voorzichtig informeert hij of het ophalen van het vliegveld echt erbij in zit. “Ja natuurlijk Marc, voor 150 euro per keer, haal ik je op en breng ik je weer weg!”  Belgen, ik mag ze wel en nee die bedonder je niet.

Dinsdagochtend 8.30 uur, 21 augustus 2007

Het duurt lang voor de zon tevoorschijn komt vanachter de dikke wolken. Het is klam, de luchtvochtigheid is 90%. Gisteren werd het 26,1 graden, de minimum temperatuur vannacht was 18,2 maar het voelt warmer aan.

Rejas.

Maandag 20 augustus 2007.

Pablo vindt het wel leuk dat ik het af en toe tegen hem probeer op te nemen. De anderen van de fietsclub laten het wel uit hun hoofd want hij is echt sterk en ook heel erg vriendelijk. Onze ongelijke strijd schept een band, we rijden vaak bij elkaar, nou ja, ik rij meestal achter hem aan. Hij werkt bij een metaalbewerkingsbedrijf in Pedreguer. Hij maakt er “rejas”. Iedereen weet wat dat zijn, het is één van de eerste woorden die buitenlanders leren. Bij de koop van een “casa” krijg je er direct mee te maken. Heeft het huis rejas of rolluiken voor de ramen of beiden? Een Spaans woord waar geen goed Nederlands woord voor is. Het zijn “de metalen hekwerken van siersmeedijzer voor de ramen.” Dus zelfs de grootste nul op het gebied van het Spaans gebruikt het woord, rejas. (Spreek uit als regas.) In het begin moest ik er even aan wennen. Door de rejas gaan de ramen in Spanje naar binnen toe open. Vensterbanken zijn dus nutteloos en de planten staan altijd buiten op de vensterbank. Door een raam stap je niet even naar buiten maar ook niet even naar binnen en dat geeft een veilig gevoel. Als we slapen met de ramen open staat er niet ineens iemand naast ons bed. Als we naar het dorp gaan hoef ik nooit eerst de ramen dicht te doen. De poezen komen door een raam naar binnen als de buitendeur dicht is. De rejas hebben nog een voordeel, je houdt slanke katten. Afgelopen winter waren we bang dat Oscar problemen zou krijgen, zijn buik werd enorm. Slecht één keer heb ik hem vermanend toegesproken dat als hij zo zou door eten, hij binnenkort niet meer door de spijlen van de rejas zou kunnen en dat was voldoende voor hem om zeker een kilo af te vallen.

Maandagochtend 7.30 uur, 20 augustus 2007.

Vannacht heeft het weer geregend, kort maar erg hard, 6 mm. Hoewel de weersverwachting zegt dat het onbewolkt wordt, is het voorlopig zwaar bewolkt. Het is 21,2 graden, gisteren was een mooie dag met een maxium van 28 graden en een luchtvochtigheid van 63% (rond 13.00 uur).
Er zijn zelfs plassen ontstaan en na dik 3 maanden droogte vinden de poezen dat best interessant.

Barx.

Zondag 19 augustus 2007.

René rijdt weg van ons 12 man tellende groepje. Ik kijk achterom naar Pablo, waarom sluit hij niet aan, dan kan ik hem weer volgen. Pablo is 25 jaar en vreselijk sterk. “Vamos?”, gaan wij, vraag ik aan hem. Nee, hij heeft onze route van afgelopen zaterdag op donderdag nog een keer gefietst met een amigo en toen ze terug waren had hij 30 km gemiddeld per uur gereden over 120 km. Dus nu doet hij vandaag rustig aan. Goed, dan ga ik wel alleen achter René aan die inmiddels een behoorlijke voorsprong heeft. Ik moet erg hard trappen en net voordat ik bij hem ben haalt Pablo mij in. Hij kon het  toch niet aanzien. Mooi zo, ik had eigenlijk niet anders verwacht. Je bent niet voor niets 25 jaar. De klim is zo´n 8 kilometer met hele stukken van 10%. Dat is te veel voor mij. Ik kan ze niet bijhouden, ik ga kapot, ik ben te zwaar, te oud. Boven wachten ze lachend op mij met hun jonge, afgetrainde lijven. “Waar bleef je nou?” Ik had een lekke band probeer ik nog maar daar trappen ze echt niet in.

Vlak bij het plaatsje Barx heb ik nog ruim de tijd om een foto te maken van een rijtje huizen in aanbouw voordat de rest van de groep aankomt rijden. Het is een fraai voorbeeld van Spaanse improvisatie, geen probleem dat niet is op te lossen. De vorige keer dat ik hier was had ik mij afgevraagd of de Spaanse Telefonica snel genoeg de telefoonpalen en draden zou verplaatsen omdat de bouw van de huizen precies eronder was begonnen. Nee dus, en wat doe je dan? Nou, je bouwt er gewoon omheen. Aan één kant zit toch een raam en door de rest van de huizen hou je gewoon een gaatje in alle muren. Ik kan de kabel precies volgen, hij loopt door 6 huizen. Ze hebben nog geen stroom of water maar in ieder geval is er een telefoonlijn in huis.

Zondagochtend 7.15 uur, 19 augustus 2007.

De zon komt prachtig op doordat er veel wolken zijn. Het is erg vochtig en 19,9 graden. Gisteren was het alweer een koele dag met een maxium van 27,4 graden bij een luchtvochtigheid van 58%.

Terrorisme.

Zaterdag 18 augustus 2007.

Als ik, met bijna 7000 andere wielrenners aan de start sta van de Quebrantahuesos, een zware fietstocht door de Pyreneeën, denk ik wel eens: “als de ETA hier toch een bom zou laten ontploffen…”. Gelukkig zijn de Basken fanatieke wielrenners. Dat ze tijdens de Tour de France twee vuilnisbakken opblazen is symbolisch, voor de publiciteit, maar heeft nauwelijks iets met terrorisme te maken. Toch heeft het dreigend terrorisme invloed op ons dagelijks leven.
Als we logees krijgen die met het vliegtuig komen, waarschuwen we altijd nog even: denk erom: geen nagelschaartje in je handbagage, en je favoriete zakmesje moet je ook in je koffer doen. We zijn blij dat de overheid en de betrokken organisaties zo bezorgd zijn over ons welzijn, en we gaan lekker slapen, wetend dat er over ons gewaakt wordt. Maar de waakzaamheid van de autoriteiten gaat verder, ook op het gebied waar je het niet verwacht. Cokky was mijn verjaardagscadeau echt niet vergeten, daar zorg ik wel voor. Ze had ruim een maand voor mijn verjaardag het cadeautje in Nederland besteld. Maar waar was het pakje op 4 juli? De Spaanse post is traag, er zijn feestdagen, de postbode heeft vakantie gehad en zo, maar na een maand zou een pakje toch wel aangekomen mogen zijn. Ze mailt bezorgd het bedrijf en ze krijgt meteen een mailtje terug: het pakje is weer terug in Nederland. Pakjes die naar een postbus gestuurd worden, worden niet geaccepteerd door de Spaanse PTT, er moet een huisadres op staan. En dat terwijl we alleen maar een postbus hebben omdat de Post ons dat verplicht, ze komen hier niet aan de deur. Dus geeft ze ook ons huisadres door aan degene die ons pakje opnieuw gaat verzenden, en dan begint het wachten opnieuw. Dat doen we nu alweer een maand. Natuurlijk heb ik een ander cadeautje gekregen want het pakje is nu geen verjaardagscadeau meer, dat wordt waarschijnlijk een Kerstcadeau. Wat er in zit weet ik nog steeds niet, maar zeker geen bom.

Zaterdagochend 7.45 uur, 18 augustus 2007

Gisteren was het bewolkt en er is 16 mm regen gevallen. Het werd maximaal 26,4 graden. De minimum temperatuur van vannacht is 18,9 graden. Het is weer zonnig met hier en daar een klein wolkje. De bast van de amandelen is opengebarsten.

Internet.

Vrijdag 17 augustus 2007.

“Internet is een fantastisch medium”, zegt Marc en wij kunnen dat alleen maar beamen. Wij zijn nog van de generatie die uren in de rij moest staan in een postkantoor, altijd bij het verkeerde loket, om een Travellers cheque in te ruilen voor echt geld. Lokaal geld, want de euro was er nog niet en van pinautomaten had nog niemand gehoord. Mobieltjes waren een onbekend verschijnsel en sateliettelevisie was er ook nog niet. En zó oud zijn we nu eigenlijk ook nog niet… Nu profiteren we van de gemakken van het internetbankieren, hebben een digitale camera en als we vuurwerk willen fotograferen, kijken we even met Google welke Iso-waarde we het best kunnen instellen. En we hebben natuurlijk een weblog. Een weblog waar mensen op reageren. Mensen die we echt kennen, en mensen die we nooit ontmoet hebben maar die op een gegeven moment virtuele vrienden en vriendinnen worden. En mensen die de overstap wagen: die we voor het eerst ontmoeten naar aanleiding van hun reactie op ons weblog. Zo komt het dat we op deze regenachtige dag een paar uur doorbrengen in het romantische dorpshuisje van Marc en An, in Beniramma. Zo komt het dat Marc en ik komende dinsdag samen gaan fietsen. Hij is tien kilo lichter en een paar jaar jonger dan ik, maar ik ben beter getraind. Dankzij internet zullen we samen gaan fietsen. We zullen de benen en elkaar testen, en dan maar afwachten of we na afloop dat internet nog steeds zo´n fantastisch medium vinden.

Vrijdagochtend 7.00 uur, 17 augustus 2007.

Het is zwaar bewolkt en het regent, er is geen wind maar wel 23,4 graden. Een sombere regenfoto lijkt mij geen goed begin van de dag.  "Het mooiste werk is vuurwerk.", hoor ik in mijn gedachten een ex-collega zeggen. Gisteravond was er het jaarlijkse vuurwerk van Lliber. Dat is dichtbij ons huis. De katten houden er niet van maar er zijn mooie foto´s van te maken.

Brits.

Donderdag 16 augustus 2007.

Ik word oud, af en toe word ik ineens met mijn neus op dat feit gedrukt. Nee, niet met fietsen, dan heeft de 33-jarige Daniël die hier samen met zijn vrouw een paar dagen logeert niet veel in te brengen. Het zijn andere, kleine dingetjes, met soms grote gevolgen, die de lichamelijke aftakeling bevestigen.
In de schaduw van de Johannesbroodboom bespreken we met hun allerlei zaken die met wonen in Spanje te maken hebben. Natuurlijk de hoge huizenprijzen en de nieuwe supermarkt vol met producten voor de vele Engelsen die hier de laatste jaren zijn komen wonen. Op zich heb ik geen hekel aan Engelsen maar in “onze” vallei zijn het er wel erg veel geworden in verhouding met de plaatselijke bevolking. En ze zijn ook zo vreselijk Engels, intens wit of intens rood verbrand herken je ze al op grote afstand. Al dan niet onder invloed van de goedkope drank zijn ze vaak erg nadrukkelijk aanwezig in de nauwe dorpsstraatjes, het lijkt alsof het Britse imperialisme in hun genen zit. Ik geef toe dat de opening van een Fish and Chips in Xaló bij mij de druppel was. Open zoiets naast café “Den Deugniet” in Benidorm maar niet in ons authentieke wijndorpje ver van de drukke stranden. Maar goed, de meeste hebben nu familieleden over of hun huis verhuurd en na de vakantieperiode is het hier weer een stuk minder Brits.
“O, ja ik heb nu ook mijn nieuwe Spaanse rijbewijs”, en met enige trots laat ik aan Daniël het rijbewijs op creditcardformaat zien. Hij pakt het, aan bekijkt het en begint onmiddellijk pesterig te lachen. “Kijk dan wat erop staat!” Ja hoor, ik fiets wel een stuk harder maar ik kan onmogelijk zonder leesbril die kleine lettertjes op het rijbewijs lezen. “Kijk dan, Reino Unido staat er, je bent geboren in het Verenigd Koninkrijk! Je hebt volkomen gelijk, er komen hier steeds meer Britten wonen.”

 

Donderdagochtend 7.15 uur, 16 augustus 2007.

Het waait vanuit het binnenland, daardoor is de koude lucht niet naar de bodem van het dal gezakt er is ook geen dauw. De temperatuur is 23 graden. Gisteren was een warme dag met 34,4 graden als maxium. Het is onbewolkt. We zijn met de poezen een klein stukje de wijnvelden ingelopen om bij een oud schuurtje de zon op te zien komen.

De eikel.

Woensdag 15 augustus 2007.

Stop, roept Armando die voor mij rijdt. Ik knijp in mijn remmen. Misschien heeft hij wel een lekke band. Maar nee. Armando zet zijn racefiets tegen een dikke Steeneik, die op deze route, in de buurt van Muro de Alcoy volop te vinden zijn. “Bellotas”, zegt hij en wijst naar de boom. Ja, dat zijn eikels. Hij raapt er wat op. Nu weet ik dat de eikels vroeger door de straatarme Spanjaarden veel werden gegeten. Ik begin een vermoeden te krijgen dat hij ze nodig heeft voor een streekgerecht. Met de streekgerechten heb ik het een beetje gehad, in Spanje krijg je al gauw varkenspootjes met slakken voorgeschoteld en in Frankrijk pens. Volgens de andere leden van de fietsclub is Armando de zuinigste en ook rijkste man uit de wijde omtrek maar hij ontkent ten stelligste dat hij de eikels gaat opeten. Ze zijn om te planten. Ja, ja, zie je de anderen denken. Als hij even later weer naast mij fietst vertel ik hem dat je in Nederland iemand een “eikel” kan noemen. Als voorbeeld, “Mijn chef is een eikel.” Verbaast kijkt hij mij aan, eikel is voor een Spanjaard een niet uit te spreken woord en de Spaanse “Bellota” is zelfs een heel bekend merk gereedschap en absoluut geen scheldwoord. Toch onthoudt hij het want als ik een paar maanden later op een zware helling verkeerd schakel en bijna tot stilstand kom hoor ik achter mij, “Bellota!” Breed lachend haalt Armando mij in, “ ja, nu kan ik ook in het Nederlands schelden hè, “Bellota!”. De eikel.

Woensdagochtend 7.15 uur, 15 augustus 2007.

Het is onbewolkt en er staat nog geen wind, het is 18,6 graden en er is veel dauw. Gisteren liep de temperatuur op tot 30,9 graden. Onze olijven doen het goed, hoewel er in sommige gaatjes zijn geboord, tja niet bespoten. In een aantal olijfgaarden hebben we al netten onder de bomen zien liggen voor de komende oogst.

Zwembad.

 Dinsdag 14 augustus 2007.

Het was een “oferta” vertelt de 70-jarige vrouw als ik verbaasd voor de eerste keer haar zwembad aanschouw. Mooie aanbieding hoor, gelijktijdig met de bouw van haar huis heeft de aannemer een voor haar een zwembad aangelegd van 8 bij 11 meter. “Voor de prijs van 6 bij 8 meter”, voegt de weduwe er aan toe met een diepe zucht. Voor een aantal mensen onderhoud ik tuinen en zwembaden, dit bad is het grootste tot nu toe. Een kleine gemeente zou er trots op zijn. Ik reken uit dat er zo´n 155.000 liter water in gaat. Ja, als je in Nederland woont dan lijkt het zo mooi: je huis in Spanje met je eigen zwembad. Dat is het ook, pure luxe, maar na een jaar wil meer dan de helft van de trotse zwembadbezitters er liever vanaf. Als je net in Spanje woont duik je half mei direct in je zwembad maar het jaar daarop schuift dat op naar eind juni en Spanjaarden vinden alleen de maand augustus in aanmerking komen om te zwemmen. Brrrrr, zei Pepe vandaag nog tegen mij, “maar 28 graden is het water in mijn zwembad.” Voor die paar keer zwemmen moet je wel een heel jaar lang een zwembad onderhouden. Goed, zeg ik tegen haar, dan ik kom twee keer per week het bad schoonmaken. Chloortabletten koop ik voor je. Als het Saharazand geregend heeft doe ik er spul in om het water weer helder te krijgen. Ik stofzuig de bodem en de wanden en spoel het zandfilter schoon als het vuil is. Als je nu zelf iedere dag de blaadjes en insecten eruit vist, dat scheelt al een hoop. Ja, ik vul het bad ook bij want in de zomer verdampt haar zwembad zo´n 2000 liter per week. En na een enorme bui, pomp ik er weer water uit. In kleine beetjes want er is geen goede afvoer. Nee, ik ben niet duur hoor, voor een tientje per uur doe ik echt alles. En als de zwembadbezitters op vakantie zijn test ik met een fraaie duik ook nog de waterkwaliteit.

 

Dinsdagochtend 7.00 uur, 14 augustus 2007

Als ik om 7 uur buiten kom is het koud na een heldere nacht, 17,4 graden. Het is onbewolkt net als gisteren toen het 29 graden werd. Daniel en Leonne die hier een paar dagen logeren zijn snip verkouden. Gelukkig heb ik nog bruistabletten uit Zuid Afrika waarmee je een olifant nog op de been krijgt maar ik denk niet dat er vandaag een fietstocht in zit.
De vruchten van de Canarische palm kleuren nu prachtig oranje. Dit is geen dadelpalm en ze zijn dus niet eetbaar.

Fietsplannen.

Maandag 13 augustus 2007.

Goede voornemens maken de meeste mensen aan het einde van het jaar. Een nieuw jaar, een goede start. Dick, mijn in Nederland werkende vriend is erg vlot dit jaar met het maken van goede voornemens. Het fietsseizoen is nog lang niet afgelopen of hij stelt heel optimistisch zijn plan al op voor volgend jaar.

“Voor 2008 wil ik meer en betere trainingsdoelen. Trainingskampen in Spanje. Een paar mooie ritten: een Belgische klassieker, Amstel Gold Race, Luik-Bastenaken-Luik?”

In het zelfde stukje legt hij uit waardoor het dit jaar net niet helemaal gelukt is.

“door gebrek aan andere doelen en een nieuw werkrooster - veel dagdiensten, minder tijd om te fietsen - raakte het wielrennen een beetje in het slop. Door regen en lamlendigheid miste ik ook een aantal zondagochtendtrainingen bij de Noordbikers, mijn belangrijkste stok achter de deur. Tussen eind mei en half juli liet ik bij de club zelfs mijn neus helemaal niet zien.”

Ook zijn 19 jarige politiek incorrecte neef stuurt mij zijn fietsplan. Hij wacht nog op een oproep van het ziekenhuis voor een operatie aan zijn knie en als dat goed gaat komt hij half september een week trainen.

“neej nog niks gehoord van het ziekenhuis ... maar ben nu zo bal als een aap door het bierbequen :P dus eageer wel morgen op jemailtje want heb nu moeite met het lezen :p mun broer gaf nogal een groot bier feeest :P Whoi :P!

gavanaf dat ik weer mag feitse weer stoppe met drnkie”

Mijn stok achter de deur is de komst van jonge, slanke, goed afgetrainde fietsende vrienden. Om ze bij te kunnen houden train ik en probeer ik netjes op gewicht te blijven.Ik moet ze er toch een keer af kunnen rijden. Maar nu slaat bij mij de twijfel toe, hoe het komt weet ik niet maar op de een of ander manier vervaagt mijn stok achter de deur. Maar ik weet de oplossing ik ga ook een fietsplan maken. “En ja hoor, geef toch maar een rosétje bij de lunch.”

Maandagochtend 7.10 uur, 13 augustus 2007.

Door de onweersbui van gistermiddag is het extra fris vanochtend, 18,4 graden. Het is onbewolkt. De temperatuur liep gisteren op tot 31,8 graden, weinig neerslag uit de onweersbui maar 4 mm. Oscar is helemaal gek en wil met alle geweld al aan de amandeloogst beginnen. Ze zijn bijna rijp. Nog een paar weken en dan kunnen ze echt geoogst worden.

Cornelia.

Zondag 12 augustus 2007. (door Cokky)

“Cornelia, als je een leuke foto van me gemaakt hebt, krijg ik hem dan?” Ja natuurlijk, Toni. Toni is een echte “aficionado”, hij is bij alle stierenevenementen te vinden op het platform dat met touwen aan een hoge paal hangt. Thuis kijk ik even de foto´s door of hij er op staat. Ja, daar hangt hij in de touwen, met vlak onder zich een bonte koe met een bel om. Dat is vast niet de heldhaftige foto die hij in gedachten heeft. “Cornelia, ga je al weer weg? Kom nog even boven bij ons zitten, want nu kan het nog, morgen is het feest alweer afgelopen.” Ja, gelukkig wel, ik ben het nu wel zat. Ik kan geen koe meer zien.
Maandag gaan de meeste mensen uit het dorp weer gewoon aan het werk, hun vakantie zit erop. Dinsdag beginnen de feesten in Lliber, op 2 kilometer van Xaló vandaan. Het programma? Nou, eerst wat missen en processies, en een optocht met versierde karren en zo, en de fanfare loopt drie keer per dag het hele dorp door, en spelletjes voor de kinderen en dan een paar dagen “stiertjes in de straten”. En een groot deel van de inwoners van Xaló doet gewoon dapper mee met de feesten in Lliber. Feestvieren, dan krijgen de Spanjaarden nooit genoeg van. En ik ben bang dat Cornelia ook regelmatig in Lliber rond zal hangen met haar camera, want dé perfecte foto van de feesten heb ik nog steeds niet gemaakt.

Zondagochtend 7.10 uur, 12 augustus 2007.

Het is onbewolkt en 20,1 graden er is erg veel dauw. Het duurt nu steeds langer voordat de zon opkomt. Zo rond 7.20 uur komt de zon nu boven de bergen. Mooie tijd om met de poezen te wandelen. Oscar kwam wat later vol trots zijn buit van de afgelopen nacht laten zien, een dode spitsmuis.

Toro embolado.

Zaterdag 11 augustus 2007. (door Cokky)

Het hoogtepunt van de “Bous” is de “Toro embolado”. Een grote, houten kist op wielen wordt laat op de avond, met veel vertoon door paarden de arena in gesleept. In die kist zit een échte Serieuze, Grote Stier. Tegen de tijd dat die kist in de arena staat is het beest al zo Woest dat hij af en toe lekker hard tegen die kist trapt. De kist gaat open, de Stier wordt heel kort aan een paal gebonden en dan gaat het licht uit. Het beest krijgt een stellage op zijn kop vastgebonden met fakkels, die aangestoken worden. Het touw wordt doorgesneden en dan loopt er dus een hele Sterke Boze Vurige Stier door de arena. Wat er verder gebeurt weet ik niet, want op dat moment heb ik het plein al weer verlaten. Ik kan het niet aanzien. Bij de kleinere stieren is er ook wel eens sprake van een beetje paniek, maar dit is blinde paniek. “Nee hoor”, verzekert Sole me, “tegenwoordig laten ze de stieren niet meer lijden. Vroeger wel hoor, maar nu niet meer. Ja, gisteren, toen brak er een hoorn af van de Toro embolado, dat is jammer ja, maar tegenwoordig lijden de stieren echt niet meer, hoor!”
De “Toro embolado” wordt gesponserd door een bedrijf. Twee jaar geleden was dat míjn kapper. Even heb ik overwogen een andere kapper te zoeken, maar ze knipt gewoon te goed. Beetje laf, maar ja, ´s lands wijs, ´s lands eer en als je haar maar goed zit…..

Gelukkig gaan hier in Spanje ook steeds meer stemmen op om het stierenvechten en andere “feesten met beesten” te verbieden. Maar het zal nog wel even duren voordat deze traditie uitgestorven is.

 

Zaterdagmiddag 16.00 uur, 11 augustus 2007.

Een donderslag, alleen niet bij heldere hemel. We schrikken allemaal uit onze siësta. Wat is dat? Druppel, druppel, druppel, regen! Haal de was binnen, haal de kussens uit de stoelen! We zijn allemaal voorbereid op een lekker frisse onweersbui, de katten zoeken een lekker droog plekje en dan..... houdt het op met regenen. Slechts 1 mm. De zon schijnt alweer. Vandaag werd het 31,2 graden en de luchtvochtigheid liep terug naar 49%.

Zaterdagochtend 7.30 uur, 11 augustus 2007

De zon komt op, na een paar dagen "slecht" weer krijgen we vandaag weer een onbewolkte dag. Gisteren was het bewolkt en werd het 27,3 graden, vannacht was het 20 graden. De luchtvochtigheid is hoog, bijna 90%. Vanavond komen Daniël en Leonne aan. Hopelijk kunnen we morgen samen fietsen, maar er wordt voor morgen regen voorspeld.

Sokken.

Vrijdag 9 augustus 2007.

Verbaasd voel ik dat ik koude voeten heb gekregen en dat in augustus. Zo rond het begin van juli trek ik iedere ochtend maar drie dingen aan, mijn onderbroek, een korte broek en een T-shirt. Sokken zijn niet nodig, in en rond het huis is alles warm. Zelfs om 12 uur ´s nachts geven de plavuizen van het terras nog zonnewarmte af. Maar nu zit ik op het overdekte terras, er staat wat wind en heb ik koude voeten. Ook de thermometer geeft het aan: 26,2 graden, als maximum. Sinds wij in Spanje wonen hebben wij nog nooit zo´n koele zomer meegemaakt. Later, in een bar zie ik dat het voor de Spaanse kranten ook nieuws is,

“Uno de los veranos más frescos”

Een van de meest koudste zomers, kopt de krant en ze gaan verder met:

 “ De regenbuien van gisteren zorgen ervoor dat wij van een van de minst warme zomers kunnen genieten in de afgelopen 20 jaar met een gemiddelde temperatuur van 26 graden in de eerste 8 dagen van augustus. De komende dagen verwacht het Centro Meteorológico van Valencia geen grote verschillen in de temperatuur.

Helaas worden de lage temperaturen voor het gevoel teniet gedaan door de hoge luchtvochtigheid. Afgelopen zondag bedroeg de luchtvochtigheid tijdens de middag uren in Valencia 75% en gisteren 50%”

 Dat laatste klopt ook want toen ik gisteren voor een Engels echtpaar een enorme Agave uit hun tuin aan het hakken was vond ik het beslist geen koude zomer. De drie kledingstukken die ik slechts aan had, heb ik die dag wel drie keer schoon aangetrokken. Eén keer nat door het zweet en een keer nat door een regenbui. Hangt de waslijn toch nog vol maar wel zonder sokken.

Vrijdagochtend 7.30 uur, 10 augustus 2007.

Het is vrijwel geheel bewolkt met hier en daar een klein gaatje waar de zon doorheen komt. Meer landinwaarts is het zwaar bewolkt. Dikke wolken zijn bezig regenbuien op te bouwen boven de bergen. Het is klef met een luchtvochtigheid van 85% en een minimum temperatuur van 23,1 graden. Gisteren was een van de koelste dagen met 26,4 graden als maxium.

Kalfjes

Donderdag 9 augustus 2007. (door Cokky)

Het is eng als een flinke stier op je af komt stuiven, zelfs als je veilig achter die dikke ijzeren staven staat. Iedere dag zijn er twee rondes “Stiertjes uitdagen”, om 19.00 uur en om middernacht. Hoe later het tijdstip, hoe groter de stieren.
Kinderen onder de zestien jaar mogen alleen op de veilige tribunes zitten. Het gebeurt regelmatig dat een stiertje helemaal of met zijn kop tussen de ijzeren spijlen heen weet te komen, dus het is zaak dat iedereen zich dan zo snel mogelijk uit de voeten maakt. En het is wel zo veilig als er geen kinderen beneden rondlopen.
Donderdag en zaterdag is er een extra ronde om 12 uur ´s middags: speciaal voor de kinderen: “Kalfjes plagen”. Het principe is precies hetzelfde: je probeert de aandacht van zo´n beest te trekken, en als hij op je af komt breng je jezelf zo snel mogelijk in veiligheid. Achter de tralies, op het plankier of op de trap. Als je een lange sprint weet te trekken, het beest kan aanraken of hem de trap op weet te lokken, krijg je applaus. Er zijn altijd een paar jongemannen van de fokkerij in de arena die de boel aan de gang houden en in de gaten houden. Sommige stiertjes hebben er wel zin in, die lopen rond met zo´n blik van “kom maar op”, anderen willen niet meedoen en gaan voor de poort staan wachten of ze er al uit mogen lang voor hun tijd om is.

Het kijken naar de stieren heeft iets fascinerends, maar om nu íedere avond tot diep in de nacht te gaan zitten kijken? Nee, dank je.

Donderdagochtend 7.30 uur, 9 augustus 2007.

Het is zwaar bewolkt. Er is maar een heel klein plekje waar de opkomende zon even door heen schijnt. Net lang genoeg om een ochtendfoto te maken van een wilde druif. Er staat een zacht windje vanuit zee en het is 20,9 graden. Gisteren hebben we een onweersbui gehad, helaas maar 2 mm regen. De temperatuur liep op tot  29,1 graden.

Stieren.

Woensdag 8 augustus 2007. (door Cokky)

 

Vandaag staan de “Bous” op het programma, dat is Valenciaans voor “Stieren”. En morgen en overmorgen en de dag erna… 5 dagen “Stieren”, niets anders dan “Stieren”.
De stieren worden aan de andere kant van het dorp losgelaten en naar het plein gedreven, zoiets als in Pamplona maar dan een tikje rustiger. In plaats van “Rennen met stieren” zou het eigenlijk “Hollen met koeien” moeten heten. Maar er zitten genoeg fanatieke beesten tussen om het spannend te maken.
In het dorp staan “barreras” die straten afsluiten en bescherming bieden aan de toeschouwers die hun ledematen niet willen wagen aan deze traditie, maar wel even willen kijken hoe de waaghalzen het er vanaf brengen. Het plein is omgetoverd tot arena. Daar worden de stieren één voor één “bevochten” en beoordeeld. Er doen drie fokkerijen mee, en degene die de beste stieren heeft meegebracht krijgt een prijs.
Stoere jongens zoeken iets roods in de kast van hun moeder en dromen van een moment van dapperheid en bewondering. Mannen die beter zouden moeten weten sloven zich uit om indruk te maken op hun dorpsgenoten. Maar wees gerust, de stieren verlaten hier, na ongeveer een kwartier, ongedeerd de arena. Als er bloed vloeit, is het bloed van iemand die overmoedig of dom is, bij voorkeur een dronken Engelsman. Er staan altijd 2 ambulances klaar.
De eerste voorstelling is pas vanavond, dus voor een ooggetuigenverslag met foto´s verwijzen we naar het weblog van morgen.

Woensdagochtend 7.30 uur, 8 augustus 2007

De zon slaapt uit vandaag, ze is natuurlijk ook moe van al dat geschijn. Gisteren werd het 29 graden, vannacht is het afgekoeld naar 22,6. Boven de kust zitten wolken. Verwachte vijgenoogst: 3 exemplaren.

Rustdag.

Dinsdag 7 augustus 2007.  (door Cokky)

Na een week intensief feesten heerst er vandaag relatieve rust in het dorp. Er worden wat speelwerktuigen voor de kinderen opgericht in een straatje ver van het centrum maar verder gebeurt er niks spectaculairs. Het podium op het plein is afgebroken, Geen dansorkesten meer, vanavond is er “Discomovil” aan de rand van het dorp: een mobiele discotheek voor de jeugd, die op een nogal luide manier de allerlaatste hits door de straten zal laten klinken. Het plein, de “Plaza Mayor”, is vandaag het domein van de sterke mannen. Van de mannen met gereedschap en ruimtelijk inzicht. Er wordt gesjouwd, gesleuteld, gevloekt en gezweet. Vroeger werden er karren in een cirkel opgesteld op het plein, tegenwoordig is de buitenkant van het plein verdeeld in stukken van een meter of tien. Het recht om op zo´n stuk een “cadafell” op te bouwen verhuurt de gemeente aan families of een groep vrienden. Generaties lang zitten de families ieder jaar op dezelfde plek en slechts een enkele keer schuift er iemand op van de wachtlijst. De ruimte onder de tribunes is openbaar, alleen rechthebbenden en genodigden mogen de wankele laddertjes op naar de zitplaatsen.

Morgen, morgen zal het plein er héél anders uitzien, morgen gaan we aan de volgende fase van de feesten beginnen, morgen komen de stieren! (Nee, ze worden hier niet afgemaakt, hierover morgen meer). Maar vandaag moeten de sterke mannen eerst nog even doorwerken aan hun tribunes.

Dinsdagochtend 7.10 uur, 7 augustus 2007.

Op de omringende bergen hangen wolken maar de hemel is onbewolkt. De temperatuur zakte naar 20,3 graden. Gisteren ontstonden er onweersbuien. Helaas viel er niet veel regen uit, 2 mm, het werd 29 graden. De luchtvochtigheid was natuurlijk hoog, zo tegen de 60%.

Moe.

Maandag 6 augustus 2007. (door Cokky)

Feest vieren is hard werken. Vooral voor de Festeros. Als buitenlander kunnen we ons nog wel eens aan een programmaonderdeel onttrekken, al moeten we achteraf wel verantwoording afleggen over onze afwezigheid. Maar als Festero moet je het Feestleven ten volle beleven. Wéér om half acht ´s morgens met rotjes door de straten, wéér mooi staan te wezen tot de fanfare je ophaalt, en wéér de hele nacht doorfeesten en alle processies, missen en andere verplichtingen daar tussendoor. Het laat zijn sporen na, de meiden beginnen er een beetje verlept uit te zien. Sant Domenéc is weer terug gebracht in zijn rustige kapelletje, dus er worden geen extra missen meer opgedragen. De optocht met de praalwagens hebben we achter de rug. De paellawedstrijd is voorbij, de kippenrace is gelopen. Nee, de kippen lopen niet, als je wint krijg je een levende kip. Dan was er nog de tocht door het dorp met versierde karren waarbij iedereen elkaar nat gooit. Maar het eind is in zicht. Nog even volhouden, dames. Vannacht het laatste dansorkest, zo ongeveer aansluitend gevolgd door de rondgang met fanfare en rotjes en dan zit het eerste deel van de feesten erop.

 

Maandagochtend 7.15 uur, 6 augustus 2007.

Geen mooie zonsopkomst foto deze keer, maar deze meisjes uit het dorp die gisteren mee deden aan de parade van versierde wagens. Wat mij betreft kunnen ze gemakkelijk concurreren met een fraaie zonsopkomst. O ja, ik zou het bijna vergeten, het weer hier aan de Costa Blanca: Doordat het vannacht gedeeltelijk bewolkt was bleef de minimum temperatuur hoog met 24,3 graden. Gisteren liep het kwik op tot 29,7 graden. De zon gaat momenteel schuil achter wat wolken. Zou het gaan regenen?

Welkom

Welkom op ons log over wonen en racefietsen in Spanje. Kijk ook op onze website www.edwincokky.nl

El Jamon.

Zondag 5 augustus 2007.

“Weet jij nog dat onze fietsclub een prijs heeft gewonnen?”, vraagt Armando. Ja, dat vergeet ik niet gauw. Het was tijdens de toertocht in Murcia en de club uit Alcalali viel in de prijzen. Onze club uit Xaló had helemaal niets. Niet omdat wij langzamer fietsen, integendeel zelfs. Ruben en ik behoren tot de snelste uit de omgeving. Maar ja, wie ging er met de enorme ham vandoor? Caesar. De langzaamste en ook de zwaarste wielertoerist uit de wijde omgeving, misschien wel van heel Spanje. Bijna wekelijks halen wij hem in als hij zwetend een berg beklimt op zijn fiets van ouderwets staal. Nee, geen frame van aluminium of carbon dat zou het direct begeven onder het enorme gewicht van Ceasar. Dit voorjaar viel hij echter in de prijzen, de organisatie in Murcia had een ham in het vooruitzicht gesteld voor de zwaarste deelnemer aan de marcha. Hij hoefde niet eens te bewijzen dat hij de zwaarste was, iedereen geloofde hem op zijn woord. Gisteravond hebben we met de deelnemers van de tocht de jamón aangesneden.
We zitten buiten in Alcalali in een doodlopend straatje. Handig want er hoeft nooit verkeer door. De tafels bestaan uit drie oude deuren die Armando over heeft van een verbouwing, het tafelkleed bestaat uit plastiek vuilniszakken. Gemakkelijk om na afloop de pindaschillen en olijfpitten in te gooien. De rode wijn gaat rond. De winnaar van de ham komt wat later aanlopen. Maar wat is dat? Hij is duidelijk minder dik geworden. Vol trots vertelt hij over zijn dieet, de sauna en de sportschool. Natuurlijk prijst iedereen hem om zijn streven slank te worden maar iedereen denkt hetzelfde, iedere kilo die hij kwijtraakt maakt de kans om de ham volgend jaar te winnen een stukje kleiner. Natuurlijk zijn alle leden heel vriendelijk voor de winnaar. “Por favor Ceasar, neem alsjeblieft nog een extra broodje ham.”

Zondagochtend 7.15 uur, 5 augustus 2007.

Wat Oscar kan dat kan Rosa ook, ze doet altijd alles na wat de andere poezen doen. Nou ja, ze is ook de jongste, nog net geen jaar.
Het weer: het is onbewolkt en de temperatuur is gezakt naar 18,8 graden. Gisteren had ik het metertje per ongeluk in de volle zon laten staan. Ja, en daar was het 41,6 graden met een luchtvochtigheid van 25%. Ik denk dat het in de schaduw gemeten weer zo rond de 30 graden werd. Iedere middag hebben we een flinke wind vanuit zee.

Domenèc.

Zaterdag 4 augustus 2007.  (door Cokky)

 

´s Morgens om half acht trekt de fanfare door de straten van Xaló, gevolgd door de Festeros die met rotjes gooien. Dat is om iedereen op tijd wakker te maken voor het volgende programmaonderdeel. Vandaag is het de Dag van de Kinderen. Om tien uur trekt de fanfare door de straten om de kleine Festeros op te halen. Ze worden naar het plein gebracht, waar opblaasglijbanen zijn opgericht en allerlei waterspelletjes gespeeld worden. Om 8 uur ´s avonds trekt de fanfare door de straten om alweer alle Festeros en Belangrijke Mannen op te halen, zoals de burgemeester. De straten staan vol gedekte tafels, na de processie gaat iedereen uitgebreid eten en drinken tot middernacht. En dan gaan we weer naar het dorpsplein. De waterglijbanen zijn al weer weg, nu is het tijd om te dansen.

Het beeld van Sant Domenèc is opgehaald uit zijn kleine rustige kapelletje waar hij woont en vergezeld van vuurwerk en klokgelui is hij naar de kerk aan het lawaaierige dorpsplein gebracht. Hij mag een paar dagen uit logeren bij de “Virgen Pobre”, de “Arme Maagd”. Arme Domenèc, als dat maar goed gaat.

Zaterdagochtend 7.30 uur, 4 augustus 2007

Gisteren was het grotendeels bewolkt zodat de temperatuur niet hoger kwam dan 28,9 graden. Binnen is het nu 24 graden en buiten 19,2, hoogste tijd om alles open te zetten. Met alle ramen open is goed te horen dat het feest op het plein nog niet afgelopen is....

Que guapa!

Vrijdag 3 augustus 2007. (door Cokky)

“Que guapa”, wat knap! Het dorpsplein staat vol mooie meiden. Zelfs Edwin wil vanavond wel even mee naar het dorp, ook al beginnen ze pas om half twaalf. Op de gala-avond van de feesten worden de nieuwe “Festeros” voorgesteld aan het publiek. “Festeros” en “Festeras” zijn de jongens en meisjes die 18 jaar worden en deel uitmaken van de feestcommissie. Ze hebben het hele jaar hard gewerkt om de boel te organiseren en om geld op te halen voor dit Patroonsfeest ter ere van “Sant Domènec”. Vanavond is hún avond: ze zien er piekfijn uit, de jonge mannen strak in het pak, de meiden stralen als bruiden. Onopvallende grietjes, die ik ken uit de bakkerij of zo, zien er opeens uit als filmsterren. Deze avond is voor de families: neven en nichten en ooms en tantes komen van heinde en verre naar Xaló als er een familielid “Festero” is.  Trotse ouders en grootouders houden niet op met fotograferen en filmen en geven hun nazaten een hartelijk applaus: “Que guapo”, wat knap!

Avondfoto.

Geen ochtendfoto maar een avondfoto deze keer. Het is 26,2 graden en heel af en toen staat er een klein beetje wind. De temperatuur liep overdag op naar de 30,6 graden. Dit is onze eerste zomer zonder een “ola de calor” maar augustus is pas net begonnen dus misschien krijgen we nog een hittegolf. O, ja het water in het badje is 27 graden.

Feestbezoeker.

Donderdag 2 augustus 2007. (door Cokky)

Als beginnend Feestbezoeker heb ik me wel eens dom gevoeld. De 3000 inwoners van Xaló weten precies wat er wanneer gebeurt, want de feesten worden volgens een strak regime georganiseerd en ieder jaar verlopen de activiteiten eigenlijk precies hetzelfde. Maar het duurt even voor je dat als onnozele buitenstaander in de gaten hebt.
Het begint allemaal met “Volteig general de campanes”, dat is Valenciaans. Nu is “Volteig” een rondje of zoiets, ik dacht dat er een soort optocht zou zijn. En daar liep ik dan moederziel alleen door de verlaten straten van het dorp…. Uiteindelijk ben ik erachter gekomen dat het niets meer betekent dan dat de kerkklokken geluid worden….
De afgelopen dagen bestond het programma alleen maar uit missen en het luiden van de klokken, maar gisteren is het écht begonnen.
“Volteo general de campanas anunciando el inicio de las Fiestas”: en dat is Spaans: de klokken luiden om het begin van de feesten aan te kondigen. ´s Avonds stond de “Nit de Rock” op het programma: obscure bandjes uit buurdorpen die een hoop herrie produceren.
Nee, daar trap ik niet meer in. Ik weet inmiddels ook wat er gebeurt en mij zie je niet meer moederziel alleen door de verlaten straten dolen en ook niet meer wegvluchten met mijn handen voor mijn oren! Vanavond  gaan we pas naar het plein, maar daarover morgen meer.

Spin.

Sorry Maaike maar op speciaal verzoek van Miriam hier de spin. Ik heb geen idee hoe hij heet. We hebben hier alleen een insectengids. En zoals iedereen weet heeft een spin acht poten en geen zes dus is een spin een spin en staat niet in de insectengids.

Donderdagochtend 7.10 uur 2 augustus 2007.

Alweer een wolkenband boven de Middellandse Zee kust. Daardoor komt de zon later op maar wel mooi. Cokky komt de macro lens brengen maar ik vond deze foto mooier dan die van een grote spin. Hè Maaike?  Het weer: Het is vochtig met veel dauw en 19,7 graden, op die wolkenband na zijn er geen wolken. Gisteren werd het 31,6 graden maar de luchtvochtigheid rond de 55% maakte het onaangenaam en zweterig weer. Vooral als je moet werken zoals Juanjo in zijn garage zonder airco. Vandaag gaan wij ook werken. De tuin in La Nucia van Ruud en Marieke moet nodig een onderhoudsbeurt hebben.

Verliefd.

Woensdag 1 augustus 2007.

Met een schok van de herkenning blijf ik staan. Ik was verliefd, nee, wij waren verliefd. En daar hangt ze nu, na al die jaren is ze weer te koop. Ik wist dat je verliefd kon worden op vrouwen maar op huizen was mij nog nooit overkomen. Het was in 1994 en voor het eerst reden wij de groene Jalónvallei binnen met zijn zeven stille, bijna uitgestorven dorpjes. De wijncoöperatie met de onverharde parkeerplaats, een enkel tractortje onder de oude zilver populieren, wat een rust. Heel veel huizen stonden te koop. De peseta was op een dieptepunt aangeland en het Britse pond ook. Hoeveel huizen wilt u kopen? Zoek maar uit, vijf voldeden aan onze eisen. Rustig gelegen, veel grond en het moest ook binnen ons budget passen. Op één huis werden we verliefd, het was net klaar en gebouwd door de drie Monserat broers. Goede materialen, mooie grenen balken, grenen ramen en een prachtige keuken. Uitzicht op het iets lager gelegen dorpje met in het midden het donkerblauwe koepeltje van de kerk. Half maart was het. Rond het huis op de 5500 m2 land, herkende ik direct de bloeiende orchideeën, Hondskruid, diezelfde soort als bij ons in de duinen bloeit maar dan twee maanden eerder. Wat een mooi plekje. En wat moet het gaan kosten? Versta ik het goed? Ja, 13 miljoen peseta’s. Dat is 165.000 gulden. Net binnen ons budget. We besluiten het te kopen en drinken een glas wijn met de makelaar en de broers. Dan begint het wachten op de eigendomspapieren. Maanden verstrijken en na een jaar geven we het op. We gaan terug naar de rustige vallei en kopen het huis waar we nu wonen. Keus genoeg maar niet meer verliefd. En nu hangt ze in de etalage van één van de 13 makelaars in het dorp. Met moeite kan ik op de netjes bestrate parkeerplaats een parkeerplekje vinden. De terrasjes zitten vol met toeristen die de wijncoöperatie hebben bezocht. Meer mensen blijven staan en bekijken het huizenaanbod. De vraagprijs voor onze eerste liefde is opgelopen naar 504.000 euro. Ik wist dat alles zou veranderen maar dat het zo snel zou gaan kan ik maar niet bevatten.

 

Woensdagochtend 7.15 uur 1 augustus 2007.

Oscar houdt het weggetje naar ons huis scherp in de gaten. Hij is voor niemand bang. Er drijft een wolkenband boven de zee die de opkomende zon tegen houdt. Het is afgekoeld tot 20,2 graden. Gisteren liep de temperatuur op tot 31graden er was weer een harde wind vanuit zee, die ontstaat zo tegen een uur of 11 en verdwijnt ´s avonds. "De zon brengt de wind mee." zou Cor Schaap zeggen en een Katwijker kan het weten.