Wonen in Spanje

Augustus.

Dinsdag 31 juli 2007.

Met verbazing heb ik vorig jaar, tijdens onze fietstocht, gezien hoe mijn Spaanse vrienden slapen in de hete zomermaanden. Armando houdt alleen zijn onderbroek aan en gaat liggen. Al na vijf minuten slaapt hij. Een pyjama heb ik ook al jaren geleden afgeschaft. Maar ik moet iets over mij heen hebben. In de zomer is een laken voldoende om lekker te slapen. De volgende ochtend vertel ik mijn Spaanse fietsvrienden dat mijn Nederlandse vriend Ruud alleen maar kan slapen onder een donzen dekbed. Hij zet de airco op 18 graden en kruipt onder het dons. Om het schokeffect wat te versterken vertel ik erbij dat hij ook nog een pyjama aan heeft, hoewel ik dat niet zeker weet. Verbijstering alom. Nee, als het heel erg warm is zoals op sommige goedkope hotelkamers slaap je gewoon naakt op het matras.
Thuis hebben we nog steeds geen airco, aan de voet van ons bed staat een ventilator die ons de hele nacht een heel zacht briesje toewaait. We slapen alleen onder een lakentje, maar wel op andere matrassen dan ´s winters. Minder comfortabel, maar veel luchtiger. Bijkomend voordeel van de ventilator is dat muggen er niet van houden. Een andere grote ergernis in de Spaanse nachten zijn de blaffende honden. Vooral buiten de dorpen zit bij ieder huis wel een waakhond te blaffen en omdat ze nu overdag slapen moeten ze hun werk ´s nachts verrichten. Gelukkig hebben we geen hardwerkende waakhonden vlakbij en de ventilator dempt, met zijn zachte gezoem, de geluiden van verder weg. Voor ons gevoel was de warmte in juli slechts de aanloop tot de hitte van augustus, maar dat wordt tegengesproken door sommige dorpsfilosofen. De zon komt nu al weer wat later op en gaat eerder onder, dus de dagen worden korter en de zon heeft minder tijd per dag tot haar beschikking om het land te doorstoven. Laten we hopen dat ze gelijk krijgen.

 

 

Dinsdagochtend 7.00 uur, 31 juli 2007

Het wordt weer een warme, droge dag zoals gisteren. Minimum 19,2 en een maxium van 31,2 graden. De luchtvochtigheid was met 21% erg laag. Het is nu goed te zien dat het al zo lang niet geregend heeft. De bermen staan vol dood onkruid, alles is vaalgeel of bruin, dor en verdroogd. In de rivierbeddingen staan de  oleanders nog in bloei, verder is er weinig kleur meer te bekennen in de natuur. Zelfs de weinige insecten die nog actief zijn hebben een toepasselijke schutkleur. De natuur houdt een lange siësta.

Nivea for men.

Maandag 30 juli 2007.

“Je crèmetje werk niet meer.”, zegt Cokky terwijl ze mijn gezicht bestudeert. We zitten om 10 uur gezellig aan een klein tafeltje in een bar in Castell de Castells en ik was net van plan om mijn eerste hap te nemen van de bocadillo met gebakken ei en gesmolten kaas. Ik begrijp direct wat ze bedoelt. Ik word oud en dat kan je zien. Toen ik 30 jaar werd kreeg ik van een lieve vriendin een potje crème tegen de kraaienpootjes. Die ik toen nog niet had. Het was natuurlijk als geintje bedoeld maar de crème beviel mij wel en sindsdien gebruik ik netjes een dagcrème, nu dus al 21 jaar lang. Tevergeefs vindt Cokky, die het fototoestel pakt en wat mompelt over mooi strijklicht en blijf eens zo zitten. Ja, hoor wrijf het maar in, leg mijn aftakeling maar vast. Gisteren tijdens de fietstocht begon de 16-jarige David ook al tegen zijn vader en mij, “Wat zijn jullie zwak geworden, ik ben steeds als eerste boven.” Gelukkig had Gareth, zijn vader, al een tegenvraag klaar, “Zou het niet kunnen dat jij veel sterker bent geworden dan verleden jaar?” Ja, daar had hij zo gauw niet aan gedacht maar dat zou ook wel eens de oorzaak kunnen zijn. Het kost mij steeds meer moeite om als eerste boven op een col aan te komen. Het lukt mij nog wel om te winnen maar ik zou drie kilo moeten afvallen en iets meer moeten trainen. En dan, na zo´n 120 kilometer, als David de dag ervoor een wielerwedstrijd heeft gereden en daarna flink is wezen stappen en maar vier uur slaap heeft gehad… ja, dán rijd ik hem er gegarandeerd uit. Ach, ik moet het maar toegeven, ik word ouder en daar helpt geen crèmetje tegen.

Maandagochtend 7.00 uur 30 juli 2007.

Als ik om 7 uur buiten kom is het 20,2 graden. Voor het eerst sinds dagen zijn er ook wat wolken. Gistermiddag stond er weer een behoorlijke wind vanuit zee. Het werd daardoor niet warmer dan 30,6 graden. De luchtvochtigheid was erg laag met 28%. Loesje en Rosa huppelen vrolijk mee naar het bankje om te kijken hoe de zon boven de bergen opkomt.

Zondagavond 21.45 uur 29 juli 2007.

De volle maan komt oranje als een sinaasappel op boven de bergen. Het is 24 graden en er staat een heel klein beetje wind.

Tour de France.

Zondag 29 juli 2007.

“Heb je het eindklassement gezien van de Tour de France?”, vraagt Paco vol trots. "Zes Spanjaarden bij de eerste tien! Ja, wij Spanjaarden kunnen fietsen. En de Nederlanders?" Nou, gisteren met de tijdrit eindigde Thomas Dekker op de 11^e plaats, zeg ik en hij is pas 22 jaar oud. Onze Spaanse fietsmaten hebben nog nooit van hem gehoord. Jammer dat hij nou net 11^de werd. Als hij net wat harder gefietst had, hadden ze hem misschien wel gekend. “Maar hoe komt het dat de Nederlanders zo slecht fietsen?”, wil Paco weten. ”Nou kijk, in Nederland wonen 17 miljoen mensen en in Spanje 40 miljoen, dan is het toch logisch dat er meer Spanjaarden bij de beste 10 staan?” Maar mijn argument snijdt geen hout bij Paco die op zijn Spaanse Orbea Orca stug door trapt. “O ja? Er zijn wel 80 miljoen Alemanes, waar zijn de Duitsers dan in de Tour en er zijn wel 70 miljoen Ingleses waar zijn die Engelsen dan? Nee, wij Spanjaarden kunnen pas fietsen”. Dan schiet mij een ander argument te binnen. Wat goed dat ik een fanatieke wielrennende vriend in Nederland heb wonen. Gisteravond stuurde hij mij het volgende mailtje: “ Straks lekker onderuit op de bank een oude James Bond kijken. Morgen wordt hier weer schijtweer voorspeld, met veel regen, dus ik stel me maar niet in op een Noordbiker-tochtje”.
Ik ga weer naast Paco rijden. Het zweet druipt langs zijn gespierde benen, logisch want het loopt al tegen twaalf uur en de temperatuur is opgelopen naar de 33 graden. “Luister Paco, mijn ouders in Nederland hebben nu de centrale verwarming aan omdat het maar 17 graden is, de regen komt met bakken uit de hemel en het stormt ook nog. Dan kan je toch niet fietsen? O ja, en dat weer hebben ze nu al ruim twee maanden”. Dat maakt indruk op Paco, nu snapt hij dat Nederland nooit goede fietsers kan afleveren. Dat is geen doen met zulk weer. “En die Thomas Dekker dan?”, vraag hij. Ja, dat is wel een Nederlander, maar die is slim: hij woont in Italië.

 

Zondagochtend 7.00 uur 29 juli 2007.

Het duurt nu al tot 7.12 uur voordat de zon over de heuvels heen komt. Het was ook een onbewolkte nacht met een prachtige volle maan. Daardoor is het flink afgekoeld naar 18,4 graden. Het Spaanse weerbericht waarschuwt nu voor het eerst dat het heet gaat worden. Dan bedoelen ze meer dan 40 graden en dan raden ze af om tijdens de heetste uren buiten activiteiten te doen. Dat geldt voor het binnenland. Wij staan altijd onder invloed van de Middellandse zee. Gisteren werd het 32,6 graden. De verkeersinformatie waarschuwt dat er files gaan ontstaan. Vier miljoen Spaanse automobilisten rijden dit weekend naar hun vakantie bestemming. De twee meter hoge Venkel (Foeniculum vulgare) bloeit nog steeds.

De feesten.

Zaterdag 28 juli 2007. (Door Cokky)

Grote gebeurtenissen werpen hun schaduw vooruit. De weg naar Castell de Castells is af, de Volvo is klaar en ons weggetje kunnen we weer gebruiken, maar er gebeurt meer. De hoofdstraat in het dorp heeft maandenlang opengelegen vanwege werkzaamheden aan de waterleiding. Maar vorige week is opeens alles weer dichtgemaakt. Direct daarna kwam er een vrachtauto vol ornamenten met kleurige lampjes: de feestverlichting hangt al. Op alle winkels hangt de mededeling: zaterdag 4 augustus gesloten. Want dat is de feestdag waarop de beschermheilige van het dorp, Santo Domingo, in processie rondgedragen wordt, het hoogtepunt van twee weken feestvieren. Veel dorpelingen laten hun vakantie samenvallen met de feesten, ze blijven lekker hier. Toch zijn er ook mensen die het dorp ontvluchten. Het valt niet mee als je bij het plein woont en de muziek houdt om een uur of 5 ´s ochtends op en drie uur later trekt er al weer een orkest door de straten met rotjes gooiende jongeren er achter aan. “Ik ga weg, naar mijn familie in het Noorden, want ik doe hier anders geen oog dicht”. “Maar Paco, tijdens de Feesten hóef je niet te slapen!”. De Spanjaarden kunnen opmerkelijk goed met weinig slaap toe, maar wij niet en dat is voor ons de schaduwzijde van de Feesten.

Zaterdagochtend 7.00 uur, 28 juli 2007

De zon is nog niet eens boven de bergen als Edwin al vertrekt om met de mannen van Pedreguer te gaan fietsen. Het is lekker fris, maar 19 graden, en ze doen vandaag maar 120 kilometer. Zodat ze weer thuis zijn voordat het 31 graden wordt zoals gisteren.

Dorpsfeest.

Vrijdag 27 juli 2007. (door Cokky)

Als beginnend Feestbezoeker hier in het dorp heb ik me wel eens eenzaam gevoeld. Edwin is niet zo`n feestbeest en zeker niet als hij pas om vijf uur naar zijn bed mag. De 3000 inwoners van het dorp kennen elkaar bijna allemaal en familieleden komen van heinde en verre terug naar Xaló om hun vakantie hier door te brengen tijdens de feesten. Dus het is een gezellige boel, iedereen roept en groet en kletst en praat en heeft plezier. Maar pas diep in de nacht, natuurlijk. Op het tijdstip dat het orkest of het optreden of welk programmapunt ook zou beginnen, liep ik altijd moederziel alleen door de verlaten straten van het dorp. Meestal lopen ze minstens anderhalf uur achter op schema. Of nee, eigenlijk slaat het schema nergens op, het tijdstip van aanvang is gewoon hetzelfde als altijd en dat weet iedereen toch? En de bars zijn wel open natuurlijk, maar ja, zie je mij een poos alleen in een bar zitten? Nee dus, en dan ging ik maar weer een uurtje naar huis. Want het voordeel van buiten het dorp wonen is dat we weinig last hebben van de feesten, maar het nadeel is dat we geen enkel zicht hebben op wat er wanneer gevierd wordt. Nu we een beetje ingeburgerd zijn gaat het beter. Ik weet waar onze Spaanse vrienden uithangen, ik weet hoe laat ik van huis moet gaan en als er iets bijzonders is dan worden we wel opgebeld. Nog vijf dagen, dan mogen we weer feesten!

 

Vrijdagochtend 7.00 uur 27 juli 2007.

De eerste zonnestralen beschijnen de vruchten van de kweepeer (Cydonia oblonga), er hangen 15 kogelharde vruchten aan het boompje. Zacht worden ze nooit, zelfs niet in november.
Het weer: het is lekker afgekoeld vannacht naar 18,7 graden, er zijn geen wolken. Gistermiddag stond er een stormachtige wind vanuit zee bij een maximum temperatuur van 30,2 graden.

Gezondheidszorg.

Donderdag 26 juli 2007.

Met enige verbazing bekijk ik de herinneringsoproep voor een bevolkingsonderzoek. Op de een of andere manier ben ik jaren geleden opgenomen in het systeem van de seguridad social, de verplichte ziektekostenverzekering van Spanje. Omdat wij hier niet werken mogen wij geen gebruik maken van deze verzekering. Voordat wij in aanmerking kwamen voor een verblijfsvergunning, de “recidencia” moesten we een polis laten zien van een particuliere verzekering. We hadden altijd minder positieve berichten gehoord over de seguridad social dus vonden we het niet erg. Met onze verzekering kunnen we geheel naar eigen keuze alle ziekenhuizen in heel Europa bezoeken en trouwens ook buiten Europa. In de loop der jaren is mijn mening over de Spaanse gezondheidszorg toch positief bijgesteld. Een paar keer bezochten wij een kennis in het ziekenhuis en Thomas is hier in Xaló de dokter en lid van onze fietsclub. Bevolkingsonderzoeken die voor Nederland te duur zijn worden hier wel uitgevoerd. Deze keer ontvang ik de oproep om mij te laten testen op darmkanker. Vorig jaar had ik al een oproep om mij te laten testen op prostaatkanker. Ik val volgens de bijgaande brieven in een risico groep omdat ik 61 jaar ben. Ze zitten er dus maar 10 jaar naast. Ergens wel leuk, ik stel mij de complimenten van de dokters voor. “Prima conditie en wat ziet u er nog goed uit voor uw leeftijd.” Iedere keer als ik mijn ten onrechte verkregen pasje tegen kom vraag ik mij af of ze hem zouden accepteren. Dat zou mooi zijn want dat scheelt 1500 euro per jaar aan ziektekostenverzekering. Als ik nu mijn geboortedatum laat veranderen dan weet ik direct wat ze van dat pasje zeggen. In het wijkgebouwtje van Xaló begrijpt de vrouw achter de balie de vergissing, ze wijzigt netjes mijn geboorte datum, alles lijkt goed te gaan maar aan het eind geeft de computer toch aan dat mijn pasje niet geldig is. Dan hoop je een keer op een foutje van het Spaanse computersysteem maar nee hoor, het werkt perfect ik. Nou ja, het heeft één voordeel ik krijg in ieder geval geen oproepen meer die voor oude mannen zijn bedoeld.

Donderdagochtend 6.45 uur 26 juli 2007.

De Stephanotis of bruidsbloem bloeit nu al een paar weken. Eerst stond hij jaren in de tuin van Ruud en Marieke in La Nucia en dit voorjaar hebben wij hem over genomen.
Het is 19,5 graden, dus het is lekker afgekoeld vannacht dat komt ook doordat het onbewolkt is, de uitstraling is ´s nachts dan veel groter. Gisteren was ineens een wat koelere dag door wind vanuit zee. De temperatuur liep op naar een maximum 28,3 graden. Agenda: bij Engelsen twee grote Valse peperbomen, (Schinus molle) omzagen, ik hoop niet dat ze zo vals zijn als Rasmussen.

Cultuurverschil.

Woensdag 25 juli 2007.

Ik begin er een beetje aan te wennen hoe Spaanse ouders de opvoeding van hun kinderen ter hand nemen. Eerst kon ik niet begrijpen dat de Spaanse peuters om 11 uur ´s nachts, bij de eerste tonen van een rockband nog vrolijk rond dansten op het dorpsplein. Maar als je ze gewoon niet afleert om ´s middags te slapen kunnen ze rustig om 1 uur ´s nachts naar bed. Het is zelfs zo´n gewoonte dat Manolo die 40 jaar oud is rond drie uur ´s middags onmogelijk zijn ogen open kan houden. Bij het schilderen van zijn appartement werkte ik door maar hij niet. Hij moet slapen al is het maar 20 minuten, maar een uur is natuurlijk beter.
Ook de kinderen verschillen. Ik zie hoe opa voor een twee jarige peuter een beetje rode wijn in een glas water schenkt, het is net limonade. Het glaasje wordt aan haar mond gezet, gespannen houd ik de reactie van de kleine in de gaten maar er gebeurt helemaal niets, tevreden neemt ze nog een slokje. Maar alsof opa mij nog meer wil choqueren pakt hij een olijf van het schoteltje en stopt die in het mondje van de peuter, ze kan nog niet eens lopen en er zit ook nog een pit in! Ik zit op het puntje van mijn stoel en heb in gedachten nog even de Heimlich greep voor zuigelingen doorgenomen. Niets van dit alles, na een minuutje houdt opa zijn hand onder het mondje en netjes spuugt ze de pit uit. Haar oudere zusje heeft inmiddels een bordje inktvis weggewerkt. Nee, geen gefrituurde calamares maar echte inktvis in zijn eigen inkt gekookt. Nu kan ik mij niet meer inhouden en pak mijn fototoestel, “Steek je tong eens uit.”, vraag ik. Nu heb ik de belangstelling van de rest van de familie. Ik zie ze denken, “Rare buitenlander, waarom moet je daar nu een foto van maken?”

Woensdag 7.05 uur 25 juli 2007

Door al de zon kleuren de druiven nu heel snel van groen naar blauw, nu net de eerste gegeten. De oogst is pas over een week of 6, dan zijn ze mierzoet. Hoe hoger het suikergehalte is des te meer krijgt de wijnboer betaald, dus wordt er lang gewacht met oogsten.
Het weer: Het is een vochtige ochtend, het is half bewolkt en 21,6 graden. Gisteren werd het  31,2 graden en was het juist droog met een luchtvochtigheid van 31%.

Gefeliciteerd!

Proost Dick! Van harte gefeliciteerd met je 47ste verjaardag. Dick, mijn in Nederland werkende vriend, we missen je vanavond. Kijk voor zijn verjaardag op Dick van der Plas - log

De wedstrijd.

Dinsdag 24 juli 2007.

Juanjo, onze eigenwijze automonteur heeft gewonnen. Eerlijk is eerlijk, precies vijf dagen voordat het gat in ons onverharde weggetje is dicht gemaakt heeft hij onze 20 jaar oude Volvo 740 terug gebracht. De werkzaamheden aan deze twee probleemobjecten startten vrijwel gelijk, zo rond de jaarwisseling. Beide klussen zouden een dag of vijf gaan duren volgens de optimistische mannen. Die vijf dagen werden vijf weken en daarna verstreken nog eens vijf maanden. Even leek het erop dat de mannen van de waterleiding het gat eerder dicht zouden hebben maar het zat ze tegen. Alles wat ze al gemaakt hadden inclusief hele stukken leidingen en de afsluiters werd weer weggesloopt. Dat gaf Juanjo net voldoende voorsprong om de benzinemeter gerepareerd te krijgen. Eerst verving hij de vlotter in de benzinetank, toen één meter van het dashboard, toen alle klokken in het dashboard. En kijk, de meter doet het zowaar ook nog. Vanmiddag wilden wij linksaf slaan om via de provisorisch aangelegde noodweg naar het dorp te gaan toen ik met een soort voorgevoel naar rechts keek en ja hoor, geen hekken meer, we kunnen weer via de normale route ons huis verlaten. Toch vraag ik mij af waarom juist nu de werkzaamheden zijn afgerond terwijl er soms een maand lang niets gebeurde. Ik heb daar heb theorie over. Volgende week beginnen de vakanties en een betere deadline is er voor een Spanjaard niet te verzinnen.

Dinsdagochtend 7.00 uur 24 juli 2007.

Nu is de zomer echt los gebarsten. Als ik buiten kom is het 23,1 graden en de luchtvochtigheid is maar 45%. Een heel klein beetje wind vanuit het binnenland voert de kurkdroge lucht aan. Gisteren werd het het 32,4 graden bij een luchtvochtigheid van 31%. Net voordat de zon ons huis bereikt worden de bergen in het zuid-westen verlicht door de opkomende zon.

De zeven valleien route.

Maandag 23 juli 2007.

Manolo komt van achter zijn bureau vandaan met een briefje in zijn hand en hij roept ook gelijk Jaume erbij die ergens in de magazijnen van de Ferreteria rond dwaalt. Manolo is voorzitter van de fietsclub in Xaló en Jaume fietst wedstrijden en zit in de Gemeenteraad in Parcent. Ze willen een fietsevenement organiseren. “Jij hebt zo´n mooie fietscomputer en wij hebben een hoogteprofiel nodig. Het is een mooie route want je komt door 7 valleien”. Of ik even de route wil fietsen. De namen op het papiertje zeggen mij wel wat maar pas thuis met de kaart erbij zie ik wat die twee verzonnen hebben. De afgelopen jaren heb ik in deze omgeving 40.000 km gefietst en nog nooit deze route. Er had een waarschuwingslampje moeten gaan branden toen ze vroegen of ik ook de staat van het asfalt wilde bekijken. Voordat de ijzerwarenwinkel opent ben ik al vertrokken. Cokky gaat om 9 uur nog even vragen of ik wel echt bij Beniali omhoog moet. Dit heb ik nog nooit iemand zien fietsen, ik wist niet eens dat het kon. Ook de route voorbij Benimaurell lijkt mij onwaarschijnlijk. Alle hellingen in de omgeving die de 20% bereiken staan op het papiertje. Onderweg hoop ik nog op een bevrijdend telefoontje dat er een fout in de route zit maar nee, helemaal niets. Maanden gebruik ik het kleinste kettingblaadje van 30 tandjes niet maar nu is het bijna te weinig. Eén keer moet ik lopen maar dat is omdat de weg een droge rivierbedding kruist. Ik fiets heel de route uit maar van de planning om voor de ergste warmte thuis te zijn komt helemaal niets terecht. Op de steilste stukken loopt de temperatuur volgens mijn fietscomputer op tot 36 graden en aan het einde van de rit over de veertig. Ik ben kapot, uitgewoond, en met maar net een gemiddelde van 20 km per uur ben ik pas om half vier thuis. Cokky denkt zelfs dat ik ergens een menu del dia heb genomen. Nee, alleen maar drie müeslirepen. Morgen zal ik de mannen het profiel brengen. Raar, maar toch had ik heel de weg het gevoel dat ze dan hikkend van de lach onder de toonbank verdwijnen. Misschien is 24 juli hier wel een soort 1 april?

Maandagochtend 7.00 uur 23 juli 2007.

Het is heel erg helder en fris met 17,9 graden. Gisteren liep de temperatuur op naar de 32,1 graden. De Mirabilis jalapa wordt ook wel "Nacht schone" genoemd. Wij hebben ze in een een paar kleuren, s´nachts ruiken ze heerlijk. Zo, en nu ga fietsen in opdracht van Manolo, want de fietsclub heeft dringend een hoogteprofiel nodig voor een mogelijke toertocht in 2008.

Huiswerk.

Zondag 22 juli 2007.

Visite, hoe leuk ook, werkt ontregelend op ons huishouden. Eerst is er de pre-visite-stress (alles moet schoner dan anders, alle spinnen in een straal van 1 kilometer rond het huis moeten geëlimineerd worden en de koelkast moet gevuld met gepast eten en drinken) en de wordt-het-wel-leuk stress (wat gaan we doen, zou ze dat wel leuk vinden, wordt het niet te heet). Als de visite eenmaal gearriveerd is valt alles meestal vrij snel op zijn plek en vinden we een gezamenlijk ritme. Dan wordt het vanzelf gezellig, maar tegenwoordig hebben we één huisgenoot die niet geniet van visite: poes Rosa is niet gediend van anderen in haar omgeving. Iedere keer als ze de Grote Griezelige Maaike tegenkomt in de gang, weet ze niet hoe gauw ze zich uit de pootjes moet maken. Vanochtend heb ik Maaike weer naar het vliegveld gebracht: zij is weer terug in haar eigen omgeving, met haar eigen spulletjes. Ook hier is alles weer gewoon: het eerste wat ik zie als ik weer thuis kom is een extravagant grote zwarte spin, Rosa ligt languit héél ontspannen te slapen op Maaike´s bed en morgen ga ik 130 kilometer fietsen. Visite, altijd leuk, maar had ze me nu echt zoveel huiswerk moeten geven? Ik moet nog 499 bladzijden……

Zondagochtend 6.00 uur, 22 juli 2007

Vanwege het tijdstip (ik moet Maaike naar het vliegveld brengen) een foto van gisteren: het eerste insect dat door mijn nieuwe macrolens is vastgelegd! Het is een beestje. Miriam?? Nee hoor, ik zal vanmiddag mijn insectengids eens doorspitten. Het weer: hetzelfde als gisteren!

16.55 uur, bladzijde 394

Ik weet niet of er iemand tijd heeft om een weblog te schrijven vandaag.... ze hebben niet eens tijd voor een ijsje of een blikje fris. Zelfs Rasmussen moet het vandaag zonder hun steun doen. Buiten schijnt de zon.....

Hebbes!

Zaterdagochtend 6.30 uur 21 juli 2007.

Gauw, gauw, rennen, rennen!! Zeer belangrijke datum, de nieuwe Harry Potter komt vandaag uit. Nu snel Maaike wakker maken en op naar de Carrefour in Benidorm. We wilden niet in onze slaapzak voor de deur gaan liggen, het had wel gekund want het is niet koud ´s nachts, zo´n 20 graden. Ze gaan om 9 uur open en dan staan we voor de deur. We gaan op de motor want het is prachtig weer: vrijwel onbewolkt, er is geen wind. Gisteren werd een maxium van 30,1 graden bereikt. Alles wordt nu wel erg droog. Zou het helpen als ik een flinke onweersbui bestel voor vanmiddag? Dan kunnen we lekker binnen blijven om te lezen.

Almuerzo

Vrijdag 20 juli 2007.

“Ik kom helemaal tot rust”, hoor ik achter mij vandaan komen. De zon schijnt, er staat een zacht windje er is geen verkeer op de kronkelige bergweg, het asfalt zoeft onder de motor door. Perfecte omstandigheden voor onze tocht. Raar, ik had mij niet gerealiseerd dat een vijftienjarige tot rust zou willen komen. Maar ik hoef maar heel even terug te denken aan mijn overgang van school naar werken om het mij weer te herinneren. Werken is gemakkelijker, de eerste maanden voelde ik mij s´ avonds soms schuldig omdat ik niet urenlang meer hoefde te leren. Aan het eind van de maand kreeg ik nog een flink salaris ook. Ze heeft gelijk, ook scholieren hebben behoefte om tot rust komen. Even weg van huis, school, ouders en broertje en genieten van het Spaanse leven. Na twee dagen “Almuerzo” is ze al verslaafd aan de gewoonte om een flink ontbijt te nuttigen rond een uur of 10. Heel Spaans ontbijten we ´s ochtends niet, nou ja alleen een banaan en een kopje thee. Daarna pakken we de motor en zo rond een uur of half elf stoppen we bij een bar. Nee, we nemen geen bier of wijn maar een liter Cola en bestellen een half stokbrood met gebakken ei en gesmolten kaas. Verbijsterd kijk ik naar de snelheid waarmee ze de “bocadillo” weg werkt, ik moet nog mijn best doen om haar bij te houden. De liter fles Cola is nog niet helemaal leeg en als ik heb afgerekend pakt ze als een volleerde Spanjaard de fles van tafel voor als we onderweg weer dorst krijgen. “Was het lekker”, vraag ik. Ze knikt voldaan, “Dit zouden we nou bij ons op school ook moeten hebben, ik weet zeker dat het een groot succes worden.” Dat denk ik ook maar als ik omkijk naar ons tafeltje zie ik het schaaltje met de olijven nog staan. Raar, dat ze die vergeten is om mee te nemen, waarschijnlijk kunnen die niet bijdragen aan het succes van de Almuerzo, in Nederland.

Vrijdagochtend 7.00 uur 20 juli 2007.

Het is een onbewolkte ochtend zonder wind maar wel erg vochtig, het is 19,5 graad. Gisteren werd het 28,9 graden bij een vrij hoge luchtvochtigheid van 59%. Dat merk je direct als je moet werken dus dat kan je dan beter niet doen. De bloemen van de "Dama de Noche" geuren ´s nachts heerlijk. Net als een Spaanse discotheek aan het strand van Benidorm zijn ze alleen ´s nachts open. De Nederlandse naam is mij ontschoten maar Miriam weet hem vast wel. Dus kijk over een kwartiertje maar bij de reactie´s.  Bedankt, het is de Mirabilis jalapa (Wonder van Peru)

Donderdag 19 juli 2007.

Edwin en Maaike. (door Cokky) 

“Kinderen zijn hinderen” sprak Vader Cats. Ja, ik ken mijn Klassieken. We hebben zelf geen kinderen maar Edwin zag Maaike vlak na haar geboorte en zag dat het goed was. Toen hebben we haar geleased. Wel de lusten, niet de lasten. Het nadeel van het niet hebben van kinderen is dat je gaat achterlopen op trends. Je wordt steeds ouder en je mist de aansluiting met de jeugd. Onze leasedochter heeft ons op de hoogte gehouden van dingen als flippo´s en scoobie-doo. Maar dat stadium hebben we achter de rug, ze staat nu op de drempel van de volwassenheid en haar relatie met Edwin komt op een ander niveau. Edwin en Maaike, die kan je om een boodschap sturen. Ze komen met iets anders thuis, maar ze hebben wel lol gehad. Laat ze een kat uitzoeken in het asiel en ze komen thuis met Oscar, maar ze hebben niet in de gaten dat hij scheel is.
Het nadeel van een leasedochter is dat ze ons op de hoogte houdt van de nieuwste trends. Als ik thuiskom en er dendert harde muziek uit de luidsprekers die absoluut níet mijn smaak is, weet ik dat Maaike een lijstje gemaild heeft met haar favoriete nummers. Het vergt ook veel werk, zo´n leasedochter. In de agenda voor komende zaterdag staat met grote letters naar Carrefour Benidorm voor “HP” genoteerd. Voor de mensen die niet op de hoogte zijn: dan komt het laatste deel van Harry Potter uit, in het Engels natuurlijk. Dus zaterdagavond is het stil hier in huis: dan is iedereen verdiept in Het Boek. Ja, het is even werk, maar 800 bladzijden later zijn we weer helemaal op de hoogte!

Donderdagochtend 7.00 uur 19 juli 2007.

Een enkele zonnestraal gluurt door het dikke wolkendek. Het is 23 graden en gisteren liep de temperatuur op naar 30,1 graden. Er is geen wind. Agenda: Cokky gaat om 8.00 uur fietsen met Linda en Howard en om 10.00 uur zoeken Maaike en ik ze op in een bar voor een "Almuerzo", nee niet met de fiets maar met de motor. Daarna gaan we naar het strand om te duiken en de vissen in Middellandse zee  te bekijken. De kogeldistel heb ik met mijn nieuwe macrolens genomen.

Woensdag 18 juli 2007.

Wie is Edwin nou eigenlijk? (door Maaike van der Plas)

“Wie is die Edwin nou eigenlijk?”, wordt mij vaak gevraagd als ik over Spanje vertel.
Er zijn dan een aantal antwoordmogelijkheden voor mij. “Een vriend van mijn ouders,”, is optie 1.
Over het algemeen zeggen de vragende mensen vervolgens: “Maar wat moet jij bij een vriend van je ouders?”
Meestal ga ik dan over op optie 2: “ Nou, hij is ook mijn vriend.”
“O ja, en hoe oud is hij?”, is dan de volgende vraag, die altijd nogal wantrouwend wordt gesteld.
“51,”, zeg ik dan luchtig en als ik de geschokte blikken zie, die schreeuwen: “Een vriend die 36 jaar ouder is?!”, ga ik snel over op optie 3: “Hij is ook mijn peetvader.”
Nu zijn ze al helemaal verward: “Waarom heb je een peetvader? Je hebt toch gewoon ouders?”
Jammer genoeg heb ik nog geen optie 4 verzonnen, dus eindigt het hier vaak met een ‘laat maar’ van mijn kant. Ik heb een dergelijk gesprek nog nooit succesvol afgesloten, want ik kan gewoon niet uitleggen wat Edwin nou precies van mij is. Het maakt ook eigenlijk helemaal niet uit. Oké, ik geef het toe, die vraag zou een stuk makkelijker te beantwoorden zijn als ik een goede uitleg had, maar verder is het niet nodig. Ik weet dat ik met Edwin overal over kan praten, dat we altijd eerlijk zijn tegen elkaar en dat we ontzettend veel lol hebben. We gaan samen naar het strand, samen motorrijden, samen wandelen en nog veel meer. Wat maakt het dan uit dat de persoon die ik voor honderd procent vertrouw, een 51-jarige vriend/vriend van ouders/peetvader is? Mij kan het namelijk niets schelen. De mensen die het maar blijven vragen blijkbaar wel.

Weet je, volgende keer zing ik gewoon het liedje dat Edwin mij jaren geleden heeft geleerd. De precieze tekst weet ik niet, want volgens mij maken we er elk jaar variaties op. Het gaat ongeveer zo: “Wij zijn twee vrienden, jij en ik (krijg de hik!). En we blijven heel lang bij elkaar, al worden we meer dan honderd jaar! Wij zijn twee vrienden. Jij en ik.”

Samen meer dan honderd jaar. Mooie gedachte. En ja, ik geloof het echt.

 

Woensdagochtend 7.00 uur 18 juli 2007.

Op de bergen hangen wat wolken verder is de hemel blauw, het is 21,5 graden. Gisteren werd het overdag 30,1 graden en ´s avonds heb ik met Maaike naar de sterren gekeken, "O, is dat nu de grote beer." Agenda: bronwater halen bij de Bernia en uit eten in een restaurant in Alcalali waar ze enorme tongen serveren.

Vakantie.

Dinsdag 17 juli 2007.

Het rare is dat stoppen met werken niet hetzelfde is als altijd vakantie hebben. De eerste maanden gaat het nog wel, dan is er iedere dag dat vakantiegevoel, maar later ebt het langzaam weg. En dan komt het “moeten” weer terug in de dagelijkse routine. Dagje weg? Geen tijd, we moeten eerst… Lekker bruin bakken in de zon? Dat doen alleen toeristen, wij zitten alleen ´s winters in de zon, de rest van het jaar geven we de voorkeur aan de schaduw. Leuk een dagje naar het strand? Nee dank je, een uurtje is wel leuk maar dan hebben we het wel weer gezien. Iedere avond barbecuen met een glaasje rosé op het terras? Vandaag maar niet, er komt iets op tv wat we willen zien, we moeten nog wat doen op de computer, er zitten muggen en we hebben een alcoholvrije dag ingelast.

Maar als we logees hebben, wordt alles anders. We ontbijten uitgebreid, maken uitstapjes, gaan langer naar het strand en zitten lekker veel buiten. De patatpan wordt in werking gesteld en er zijn ijsblokjes en houtskool volop in voorraad. Dus dankzij de dochter van onze werkende vrienden hebben we nu vakantie. Blijft nog één taak over: het weblog schrijven. Eens kijken of ze morgen, in de beste VanderPlas-traditie, deze taak wil overnemen zodat ik écht vakantie heb…..

Dinsdagochtend 7.00 uur 17 juli 2007.

De bergen rond het dal lijken wel vulkanisch, de wolken blijven op de 1100 meter hoge bergen hangen en kringelen dan langzaam naar beneden. Het is vanochtend vochtig en 19,8 graden. Gisteren was het ook redelijk vochtig met 47%  de temperatuur liep op tot 30,1 graden. Agenda: Cokky gaat fietsen naar Castell de Castells en ik ga Maaike van het vliegveld halen in Valencia.

Maaike

Maandag 16 juli 2007.

 “Hartelijke gefeliciteerd met de geboorte van jullie dochter, als ze maar nooit tussen ons in komt te staan.”, stond in de zwarte kaart die wij stuurden om onze beste vrienden te feliciteren met de geboorte van hun dochter. Uit ervaring weten wij dat veel van onze vrienden onherkenbaar veranderden bij de komst van een baby, we schrijven ze bij voorbaat al af, tot over een jaar of 20, denken we dan. Dan volgt de verplichte kraamvisite en moeten we bewonderende woorden zien te vinden voor iets dat nog niet helemaal af is. Kleine hondjes, jonge poesjes, baby zeehondjes, die breken ons hart, met mensenbaby´s hebben wij helemaal niets. Pas na een jaar of 5 begin ik sommige leuk te vinden.

Deze keer ben ik echt nieuwsgierig, ik loop de ouderlijke slaapkamer binnen, naast het verhoogde bed waar de moeder ligt staat het wiegje, ik wil wel eens weten wat onze beste vrienden op de wereld gezet hebben. Het moet goed geworden zijn, dat kan niet anders met zulke ouders. Ik buig mij over het wiegje, hum, tja, moeilijk te beoordelen. Het is een meisje maar dat wist ik al. Zonder erbij na te denken trek ik één van haar witte sokjes uit, vanuit een ooghoek zie de verbaasde enigszins bezorgde blik van de moeder. Het kan mij niet schelen, jonge hondjes beoordeel ik ook door de pootjes te bekijken. Eigenlijk is het geen verrassing voor mij, er komt een lang smal voetje uit het sokje. Kijk, nu kan ik er wat van zeggen, “Ik schat dat ze ongeveer 1.90 lang wordt.” De baby is het met mij eens, ze opent haar oogjes, ze zijn mooi blauw net als van haar moeder. Ze kijkt mij intelligent aan en met een opa en een vader die journalist is weet ik zeker dat ze later goed zal kunnen schrijven. Vooruit dan, dit is de eerste baby die ik wel zie zitten. Dat is nu alweer vijftien jaar geleden. En ja, ze moet nog 4 centimeter groeien dan is ze 1.90 m. Het laagste cijfer dat ze op het Rijnlands Lyceum heeft is een 8 en ze schrijft een maandelijkse column voor de jeugdpagina van het Leids Dagblad. Haar ouders komen dit jaar niet op vakantie naar Spanje maar morgen komt zij voor het eerst alleen naar Spanje gevlogen. Ik heb er een vriendin bij gekregen en ik ben trots op haar.

Maandagochtend 7.00 uur 16 juli 2007.

Geen wolk te bekennen, het is 20,6 graden. Gisteren liep de temperatuur op tot 28,5 graden. Er staat een klein beetje wind. Hé poes, daar zat ik!

Castell de Castells.

Zondag 15 juli 2007.

"Dán zullen we hard kunnen afdalen!" De ogen van alle wielrenners beginnen te glimmen bij het idee dat de weg naar Castell de Castells verbeterd zou worden. Ik heb al een zadel gebroken en twee Mavic velgen gescheurd op het slechte wegdek van die afdaling. Deze weg is een belangrijk knooppunt in de fietsrouteplanning het binnenland in dus we rijden er vaak.

Het is al een jaar geleden dat de weg naar Castell de Castells werd afgesloten vanwege de werkzaamheden. Het was vanaf het begin af aan bekend dat de werkzaamheden een jaar zouden duren en daar werden we niet vrolijk van. Niet alleen omdat we daardoor een hoop routes niet kunnen rijden maar ook omdat we vaak gezien hebben hoe met behulp van Europese subsidie een romantisch kronkelig weggetje veranderd wordt in een brede rechte snelweg, waardoor het hele karakter van een vallei verloren gaat. Sinds gisteren gaat het gerucht door het dorp: de weg is weer open. Dus moeten we vandaag meteen gaan kijken: de borden en hekken staan er nog, de weg is nog niet echt klaar voor de auto´s, maar er ligt een mooie nieuwe laag asfalt en op de fiets kunnen we erdoor. Er zijn wat bochten verdwenen, er zijn wat heuveltjes afgevlakt maar de weg is niet ontzettend lelijk en het is zeker veiliger geworden voor de fietsers. In de bar in Fachega gaat nu een ander gerucht: er moet nog 4 kilometer weg worden verbeterd en dan gaat de weg weer dicht. Waarschijnlijk was het geld op om het project in één keer af te ronden en dat kan kloppen want op enorme borden die het werk aankondigen ontbraken deze keer de bekende blauwe vlaggen van de Europese unie.

Zondagochtend 7.00 uur 15 juli 2007.

Er zijn veel wolken en het is 20 graden. De wind komt vanuit het binnenland en er is geen dauw vanochtend. Gisteren werd het 28,9 graden bij een luchtvochtigheid van 30%. Nu gaan we ons omkleden in de fietsclub kleding van Xaló. Na de rit van gisteren ga ik vandaag mee met groep B, Almuerzo houden met een stokbroodje, wat wijn en koffie en dan weer rustig naar huis fietsen om de Tour de France te kijken.

San Fermin

Zaterdag 14 juli 2007.

Als we op de afgesproken tijd op de afgesproken plek aankomen, is er niemand te bekennen. Hoe kan dat nou, vraagt Gareth hardop, ik heb gebeld gisteren en Toni heeft me verzekerd dat we om 8 uur vertrekken. We rijden wat rond op het pleintje en ontdekken een paar racefietsen voor een bar. Binnen zitten de leden van de fietsclub van Pedreguer aan de tv gekluisterd. Ja, we komen zo, eerst even San Fermin kijken. Deze week is het feestweek in Pamplona en iedere ochtend om 8 uur worden de stieren losgelaten in de straten. Ik hoef het niet te zien ik vind het vreselijk om een stier te zien uitglijden over de gladde steentjes. Zo behandel je dieren niet. Tien minuten later zijn de stieren in de arena, onderweg een spoor van gewonden achterlatend. Duizenden mensen komen erop af en dappere mannen uit meer dan 40 landen proberen hun minuutje glorie te beleven tijdens deze traditie die een toeristische trekker van nationaal belang is geworden. De camera zoomt in op de gewonden en na afloop vertelt iemand van het Rode Kruis hoeveel aders er doorboord zijn. Het rennen van de stieren wordt wel een uur lang in slow motion herhaald en geanalyseerd. Maar daar hoeven we gelukkig niet op te wachten, om tien over acht rijden we weg. Als we om half twee, na 120 kilometer, het pleintje weer oprijden, vragen we waar de rit volgende week heen gaat. Volgende week? Nee, dan beginnen de feesten in Pedreguer. Dan gaan we niet fietsen, dan gaan we met stieren door de straten rennen. Doen jullie ook mee?

Zaterdagochtend 7.00 uur 14 juli 2007.

Als ik net even voor 7 uur buiten kom is de keus voor de ochtend foto snel gemaakt. De zon komt nu om 7.02 uur boven de berg. Het grootste deel van de hemel is onbewolkt alleen in het oosten hangen wat wolken. Er is een heel klein beetje wind en geen dauw. Gisteren werd het 28,2 graden. Dus ik weet niet waar Nederland die 30 graden vandaan moet halen maar nog niet van de Costa Blanca. Vanochtend  was het weer lekker koel met 17,8 graden. Zo, en nu ga ik fietsen.

Spaanse namen.

Vrijdag 13 juli 2007.

“Juanvi, Juanvi!” ik doezel net weg op het strandje van La Fustera als een moeder paniekerig haar zoontje roept, die zich te ver in het blauwe Middellandse zee water waagt. Juanvi? Het duurt even voordat het mij te binnen schiet hoe het jongetje werkelijk heet.

Sinds kort mogen Spaanse ouders hun pasgeboren kind de naam geven die ze willen, zolang die niet beledigend is. Vroeger waren “rare” namen niet toegestaan en ging iedere baby met een traditionele naam door het leven. Het aantal Juan´s en Josephs is hoog, en om Senior en Junior te onderscheiden worden er vaak verkleinwoordjes gebruikt. De zoon van Juan heet Juanito, José wordt verbasterd tot Pep, dus zijn zoontje heet Pepito. Francisco wordt Paco genoemd, dus een dochtertje wordt Pacquita. Namen in dialect waren onder Franco natuurlijk helemaal niet aan de orde, maar worden nu gewoon gebruikt. Onze vriend Manolo heet officieel dus Manuel. De meeste krijgen twee namen die dan ook nog allebei gebruikt worden. Zo spreekt Marina haar man consequent aan met “José Antonio”, zo heet hij namelijk maar dat is wel een mond vol, iedere keer. Juan José wordt afgekort tot Juanjo, en Juan Vicente tot Juanvi. Het is niet ongebruikelijk als een man Jesús heet, of Domingo (zondag).
De vrouwen hebben de mooiste namen: we kennen een Aurora (ochtendgloren),een Rocío (dauw) en een Inma, wat een afkorting is van Inmaculada, wat zoveel betekent als ´onbevlekt ontvangen´. Voor sommigen is Edwin ook onuitspreekbaar, dus vinden ze Eduardo beter maar dat is weer wat lang en moet ik dus ook reageren als er Edo geroepen wordt. Maar nu even niet en langzaam doezel ik weer weg.

Vrijdagochtend 7.00 uur 13 juli 2007.

Het is onbewolkt en de nacht is ook onbewolkt geweest daardoor is het lekker fris als de zon opkomt, 17,5 graden er is geen wind, wel veel dauw. Bij een flinke wind uit zee liep gisteren de temperatuur op tot 27,6 graden. De granaatappeltjes, Punicum granatum worden al groter.

Tien graden

Donderdag 12 juli 2007.

Het is vrij gebruikelijk dat het hier tien graden warmer is dan in Nederland. Het komt zelden voor, zo´n twee weken per jaar, dat de temperatuur hier hetzelfde of lager is. Dus als de Nederlandse zomer niet op gang wil komen, vinden we dat niet erg. Als het dáár een graad of 16 is, zitten wij hier meestal te genieten van een comfortabele 26 graden. Maar nu er voorspeld wordt dat de temperaturen in Nederland komend weekend op gaan lopen naar 25 tot 30 graden, moeten wij ons gaan voorbereiden op tropische temperaturen. Zodra het hier boven de 30 graden wordt, gaan we ons leefpatroon drastisch aanpassen. In iedere kamer staat een ventilator. We staan héél vroeg op, fietsen tot een uur of tien en gaan van twaalf uur tot een uur of vijf binnen zitten, net als de poezen, die vinden het buiten ook véél te warm. Overdag houden we deuren, ramen en luiken gesloten om zoveel mogelijk warmte buiten te houden. Maar zoals gebruikelijk is de planning van die hoge temperaturen perfect: precies op het moment dat de wielrenners in de Tour de Alpen gaan bedwingen. Ons entertainment tijdens de siësta is dus geregeld, met de rest zit het ook wel goed. Languit op de bank, allebei een poes op schoot, genieten we lui languit van de inspanningen van de mannen op de fiets. De koelkast zit vol frisdrank, ijs, wat flesjes rosé natuurlijk en grote stukken watermeloen. En na het weekend? Ach, volgens mijn favoriete website van de gemeente  Xabiá, waar de neerslag voor heel Europa wordt getoond voor de aankomende 16 dagen is de Hollandse zomer daarna al weer op zijn retour.

Donderdagochtend 7.10 uur 12 juli 2007.

Het is onbewolkt maar op de bergen hangen nog wat mist flarden. Het is 17,9 graden, gisteren werd het 28,5 graden met een luchtvochtigheid an 37%. Om 7 uur lopen we met de koffie naar de poezenbank om de zon boven de berg te zien komen en om met de poezen spelen.

Duizelig.

Woensdag 11 juli 2007. 

Duizelig zou je er van worden, vijftig keer komen de jonge wielrenners langs suizen. Vijftig keer heb ik de kans om een mooie foto van de 16 jarige David te maken. Zijn vader, Gareth met wie ik elke zaterdag zo´n 130 kilometer fiets, staat aan de kant met de reserve wielen. Je ziet de spanning op zijn gezicht. Zijn moeder en zijn broertje zijn er ook en wij moesten ook komen. Twee keer heeft hij mij opgebeld en tijdens een fietstraining had David er ook al op aangedrongen dat ik moest komen. Hij is sterk voor zijn leeftijd. Kon ik hem verleden jaar nog verslaan, dit jaar maakt hij op elke bergtop korte metten met mij. Hij weet het bijna zeker, hij gaat deze keer als eerste in Denia over de meta. Normaal heb ik weinig vertrouwen in de wedstrijdtactiek van een 16 jarige en ik ken er ook van 21 jaar die wel heel hard kunnen trappen maar verder niet nadenken dus nooit als eerste eindigen. Bij ronde 45 weten wij zeker dat hij geen kans maakt. Er is één koploper die zeker 100 meter voor de rest uit fietst. Bij ronde 48 ligt hij keurig op positie met een renner of vijf voor hem. De voormalige koploper zit ergens achteraan. Als het peloton de bocht omkomt en op de finish aanstormt, zijn er al twee jongens gefinisht. Wij dachten dat ze achterop geraakt waren maar hun blijdschap is zo groot dat het wel de nummers één en twee moeten zijn. Ergens bij ronde 10 moeten ze een rondje voor zijn gaan lopen zonder dat iemand, behalve de jury, het in de gaten had. David ligt keurig op tijd op kop en komt perfect getimed als eerste over de streep. Dat denkt hij tenminste. Hij wordt nummer drie. Je ziet de teleurstelling op zijn gezicht als hem wordt verteld dat hij derde is geworden. Maar voor mij is hij de nummer één, zo keurig gereden, zelfs bij de profs zie je soms meer geklungel. En die zijn niet eens duizelig van vijftig rondjes door de straten van Denia.

Woensdagochtend 7.10 uur 11 juli 2007.

Prachtige ochtend met veel dauw. Het is 18,4 graden en onbewolkt, er is geen wind. Gisteren werd het  28,5 graden bij een flinke wind uit zee. De Afrikaanse lelie (Agapanthus) bloeit. Nadat wij deze plant op onze tochten in Zuid Afrika en Australië veel hadden gezien hebben wij hem ook in onze tuin aangeplant. Hij doet het prima en hoeft nooit extra water te hebben.

Gemeentehuis.

Dinsdag 10 juli 2007.

Ik heb mijn portemonnee al in mijn hand om het vriendelijke meisje van ons gemeente huis in Xaló te betalen maar nee hoor het is alweer gratis. Deze keer hebben we een attestatie de vita nodig, een in leven zijnde verklaring dus. Regelmatig zeurt Reaal Levensverzekeringen aan ons hoofd, of we willen verklaren dat we nog leven. Anders stoppen ze onmiddellijk onze lijfrente uitkeringen waarvan wij leven. Belachelijk want als ik kom te overlijden moeten ze aan Cokky uitbetalen en andersom. Of we moeten allebei tegelijk dood gaan, dat kan natuurlijk ook. We zijn vaste klant bij deze balie. Een paar weken geleden had ik een uittreksel van het bevolkingsregister nodig en twee maanden geleden een vergunning om tuinafval te mogen verbranden. Steeds wil ik betalen en steeds is het papiertje kosteloos. Deze keer vraag ik of alles altijd gratis is op de Spaanse gemeentehuizen, dat is niet zo, het is per gemeente verschillend en er zijn ook gemeenten die geld vragen. Dat wordt door de burgemeester van een gemeente bepaald. Toch valt het mij steeds op dat de totale belastingdruk in Spanje veel lichter is dan in Nederland. De BTW is 16%, de wegenbelasting misschien maar 10% van die in Nederland, de benzine vinden ze hier nu duur met 1,11 per liter. Op de nieuwe auto´s zit geen BPM. Elektriciteit is niet geprivatiseerd en is ongeveer het goedkoopste van Europa. Als je weinig water gebruikt is het ook bijna gratis. Uitdeuken en spuiten van een auto kost 28 euro per uur. Alles bij elkaar opgeteld denk ik dat je om in Nederland te mogen wonen zeker 5 maanden extra aan het werk ben. Maar dat is natuurlijk niet erg, daar krijg je dan ook wel kwaliteit voor. Zo, en nu gaan we naar het strand waar je gratis kan parkeren.

Dinsdagochtend 7.00 uur 10 juli 2007.

Langs de kust zit een groot dreigend wolkenveld. Landinwaarts is het vrijwel onbewolkt. Het is 20,2 graden en er is nauwelijks wind. Goed weer om te fietsen. Help, ik word oud! Ik ben de naam van dit paars bloeiende struikje vergeten. We hebben hem nog uit Nederland meegenomen en er komen enorm veel bijen op af. Met dank aan Miriam: het is de Perovskia atriplicifolia, "Blue Spire". Toch niet raar dat je zo´n naam vergeet?

Grasmaaien.

Maandag 9 juli 2007.

Paniek, ik weet zo gauw niet wat ik vandaag moet schrijven. Eerst het gras maar maaien want het is nog steeds bewolkt en de temperatuur is niet verder opgelopen dan 26,4 graden. De weersverwachting klopt alweer niet, de 30 graden halen we vandaag echt niet. Ik maai er ruim twee uur over met een snelheid van 3 km per uur. Gras staat er niet meer dat is allang verdroogd maar de venkel en de cichorei groeien gewoon door, die maai ik nu af en als het klaar is staat het toch een stuk netter. Het is dom werk dus heb ik de tijd om een logje voor vandaag te verzinnen.

Als je 25 jaar bij Staatsbosbeheer hebt gewerkt weet je altijd wel een verslag vol te krijgen:
“Deze verslag periode werden er geen overtredingen gesignaleerd, dit in tegenstelling tot voorgaande jaren toen er gemiddeld 12 maal verbaliserend moest worden opgetreden op overtreding van artikel 461 van het W.v.S. Door het slechte weer konden een aantal vogeltellingen geen doorgang vinden, ook het inventariseren van de kruisbladgentiaan in het object Berkeide is uitgesteld tot volgende maand.”
Het is mij wel eens gelukt om een heel A4tje vol te krijgen met dingen die niet gebeurd waren zonder dat iemand er maar ooit een opmerking over maakte. Nou, dan moet zo´n logje toch ook niet moeilijk zijn, kom op Edwin! Maar er wil mij vandaag echt niets te binnen schieten.

Halverwege mijn maaiwerk verschijnen er steeds meer zwaluwen die rakelings langs de grond scheren. Ik snap direct wat ze komen doen, net voordat de messen van de maaimachine tientallen kleinere en grotere insecten vermalen besluiten ze voor het motorgeweld te vluchten. En ja, hoor ze vliegen nog maar net een klein stukje of, hap ze worden verzwolgen door een hongerige zwaluw met jongen. Ben je net ontsnapt en dan wordt je opgegeten. Ja, het leven is niet eerlijk zou mijn in Nederland werkende vriend zeggen.

Maandagochtend 7.00 uur 9 juli 2007.

Als ik buiten kom is het 20,5 graden. Er drijven veel wolken over en op de hoogste bergen, die van 1100 meter, blijven ze om de toppen hangen. Er is geen dauw. Gisteren werd het 30,7 graden maar het was prima uit te houden met een luchtvochtigheid van 37%. De stoofpeertjes zijn rijp, duidelijk onbespoten en eigen teelt.

Fietskleding.

Zondag 8 juli 2007.

We fietsen met z´n twaalven en er is weinig onderscheid meer te zien tussen een buitenlander en een Spanjaard. Voor het eerst fiets ik mee in de kleren van mijn nieuwe fietsclub, Club Ciclista Pedreguer. Eigenlijk kon het mij niet zoveel schelen dat ik in andere kleren meereed maar zo is integreren wel snel geregeld. Mijn nieuwe kleding moest ik halen bij een “Chapa y pinctura” een bedrijf waar men dus auto´s uitdeukt en spuit. De eigenaar fietst al een tijdje niet mee want hij had het vreselijk druk door de verhuizing naar een nieuwe locatie op het industrieterrein. Alles is gloednieuw en heel ruim. Tactisch regel ik eerst de kleding met hem en maak een praatje over onze gezamenlijke sport, daarna vraag ik hem even naar de Landrover te kijken. Goed, ik zal het nu maar bekennen, ik heb er een deukachtige kras in gereden. Ik reed, bij de John Deere dealer, achteruit tegen de auto van een oud boertje die ook achteruit reed. Zijn deuk was wel een stuk groter dan die in de Discovery maar er hoefde niets met verzekeringen te worden geregeld, we hebben elkaar onze verontschuldigingen aangeboden. Toch blijft zo´n beschadiging mij irriteren. Nu had ik natuurlijk langs de garage van Juanjo kunnen gaan maar omdat daar nog steeds de Volvo staat te wachten zag ik dat niet zo zitten. Hij heeft het toch te druk. Met dit bedrijf kan je wel een afspraak maken, “Breng de auto woensdag maar dan kan je hem vrijdag weer ophalen en het kost 58 euro”, zegt de eigenaar. Ik heb niet eens gevraagd of hij hem ook “zwart” kon spuiten, je weet maar nooit met mijn Spaans. Als ik de auto ophaal ontvang ik keurig een rekening. Zo zie je maar dat nieuwe fietskleding best belangrijk is.

Zondagochtend 7.30 uur 8 juli 2007.

Kleurloos komt om 7 uur de zon boven de berg het is 20,2 graden en kurkdroog. Er is ook geen dauw op het dak van de auto. Het is onbewolkt en er staat een klein beetje wind vanuit het binnenland. Gisteren werd het 29 graden. Ik heb moeite om een mooie ochtendfoto te maken het wil maar niet lukken totdat Cokky een late Gekko in het raamkozijn ontdekt. Vrouwen hebben vaak meer oog voor beestjes. Nadat ik de foto heb genomen vlucht hij snel weg, tot vanavond, dan zijn ze er weer om de insecten te vangen op de muren van ons huis.

Koffie

Zaterdag 7 juli 2007.

De lastigste gang in een diner voor de ober is de koffie, vertelt Carmen. Als afsluiting van de cursus Spaans hebben we een etentje met haar buitenlandse cursisten die Spaans leren en haar Spaanse cursisten die Engels leren. We weten inmiddels wel dat je ´café con leche´, of koffie met melk, alleen als ontbijt nuttigt, en dat je daar vrijwel standaard een magdalena, een soort cakeje bij krijgt. De rest van de dag drink je ´Café solo¨, zwarte koffie, of een ´cortado´, met een klein beetje melk. Toeristen willen nog wel eens een ´Americano¨ bestellen, zwarte koffie met extra water. Spanjaarden bestellen ook nog wel eens een ´bonbon´, koffie met een dikke laag gecondenseerde melk onderin het glas. Maar dat is geen koffie drinken, dat is snoepen. Dan is er natuurlijk nog de carajillo, de koffie met een scheutje drank erin, waar je goed op kan fietsen. Standaard bestaat dat scheutje drank uit brandy, de Spaanse cognac. Maar de fietsclub geeft de voorkeur aan een scheutje bruine rum erin, behalve Juan, die drinkt zijn carajillo met Marie Brizard, een soort pastis. De club uit het buurtdorp drinkt de carajillo´s met ´jinebra¨, oftewel gin, tenminste in de zomer, want van gin koel je af, volgens de lokale theorie die in ons dorp afgedaan wordt als onzin. In een echt goede bar kan je je carajillo ´quemado´ krijgen, dan wordt de drank, met suiker, koffieboontjes, een beetje kaneel en een stukje citroenschil geflambeerd voordat het in de koffie gegoten wordt. Voor alle varianten geldt dat je ook kan kiezen voor de cafeine-vrije variant, en die is er dan ook weer in twee versies: ´de maquina´ of ´de sobre´, oftewel uit het apparaat of van een zakje Nescafé. Nu de temperaturen op beginnen te lopen drinken steeds meer Spanjaarden hun koffie ´del tiempo´, wat inhoudt dat je er een groot glas ijsblokjes bij krijgt, daar giet je je koffie in, even roeren en je hebt heerlijk ijskoffie, al dan niet met cafeine, suiker, melk, drank, enzovoorts.
We zitten met meer dan 20 man aan tafel en we besluiten het de ober niet moeilijker te maken dan hij het al heeft. ´Doe ons maar hetzelfde als Carmen¨. Dat wordt dan een ´carajillo descafeinato de maquina con Baileys del tiempo¨. Oftwel koffie zonder cafeine, met een flinke scheut Baileys, in een groot glas ijs. Dat is geen koffie drinken, dat is snoepen!

Zaterdagochtend 6.30 uur 7 juli 2007.

Ook vanochtend is het onbewolkt en fris met een minimum temperatuur van 16,2 graden er staat een beetje wind vanuit het binnenland. Gisteren was een perfecte dag met een maximum van 26,9 graden en wat wind. Deze foto heb ik gistermiddag om 12.30 uur genomen bij La Fustera, uitzicht op de Peñon van Calpe.

Weerbericht

Vrijdag 7 juli 2007.

“En dan nu Xtra FM met het weerbericht". Een warme Nederlandse mannenstem klinkt door de auto. De enige reden dat ik naar de Nederlandse radiozender Xtra FM luister is dat de zender overal goed te ontvangen is aan de Costa Blanca, van Valencia tot aan Alicante. En de zender was al voorgeprogrammeerd toen ik de Landrover van Ruud kocht. Ze zenden hits uit van de afgelopen 40 jaar dus dat is best te doen voor een paar uurtjes. Heel informatief krijg je om het uur het Nederlandse nieuws maar de kracht van het station zit in het weerbericht, en dan niet alleen dat van de Costa Blanca maar ook dat van Nederland.
“Het is een bewolkte dag in Nederland met veel regen en een enkele hagelbui, langs de kust zijn zware windstoten mogelijk en met een krachtige westenwind stijgt het kwik niet verder dan 18 graden. Aan de Costa Blanca is het vandaag een prachtige dag met een klein beetje wind vanuit zee. De temperatuur loopt in Benidorm op tot 29 graden en het blijft nog lang zwoel vannacht met een minimum temperatuur van 23 graden. Geen wolkje aan de lucht!”

Volgens mij is heel het succes van het station hieraan te danken. Toen ik gisteren ter hoogte van Benidorm door een flinke regenbui reed, bleef de weerman van Xtra FM het volhouden; geen wolkje aan de lucht. Het regende, oen! Er was geen stukje blauw te zien! Kijk dan naar buiten, weerman, steek je hoofd buiten je airco kantoor, dan zie je toch wat voor weer het is!
´s Avonds vertelt iemand me dat Xtra FM in Nederland zit en daar lezen ze klakkeloos het weerbericht voor van de Costa Blanca. Maar ik vertrouw ze niet meer en ik verdenk ze er sterk van dat ze niet alleen maar de grootste hits van de afgelopen 40 jaar draaien maar ook alleen de slechtste Nederlandse weerberichten van diezelfde periode uitzenden. Goed voor de luistercijfers zullen ze bij Xtra FM wel denken.

Vrijdagochtend 7.00 uur 6 juli 2007.

Koud vanochtend, 15 graden en na de 1mm regen van gisteren ook heel vochtig. Gisteren was het bijna de hele dag bewolkt en het werd 24,8 graden. Nu is het onbewolkt het wordt een mooie dag. Heel veel bloeit er niet meer maar wel het vetkruid (Sedum). Dit is een plant die goed zonder water kan en groeit bij ons op de stenen muurtjes.

Spaans rijbewijs, deel 2.

Donderdag 5 juli 2007.

Wat gaan we vandaag doen, wil Cokky weten. Het is nog vroeg en ik zet net de ochtendfoto op ons weblog. Het regent een beetje dus stel ik voor dat we samen naar het dorp gaan om de post te halen en daarna een kop koffie te gaan drinken, dan kan ik gelijk de post lezen.

Op 8 mei zijn we naar Alicante geweest om mijn Nederlandse rijbewijs om te zetten naar een Spaans versie. Gisteren verliep mijn oude rijbewijs en vandaag zit er een envelop van “Trafico” bij de post. Dat komt mooi uit, daar zal mijn nieuwe kleine plastic kaartje zijn. Maar nee hoor, ik moet snel naar Alicante komen om nog wat zaken af te handelen. We besluiten om maar direct te gaan, het is toch bewolkt en het druppelt een klein beetje. Het wordt dus een dagje Alicante. Om 13.15 uur zijn we aan de beurt om een nummertje toegedeeld te krijgen aan het informatie loket van Trafico in Alicante. Sorry, maar u bent net te laat, we hebben nu zomertijd en sluiten om 13.30 uur, we gaan vandaag ook niet meer open en geven maar nummers af tot 13.15 uur. Ja, maar we moeten bijna 200 km rijden en om dan morgen weer terug te komen, zeg ik. U kunt het ook proberen zonder nummertje, zegt de man en dat lukt. Het gebouw is al verlaten als wij om 14.00 uur aan de beurt zijn. Nog even en ik heb het nieuwe rijbewijs in mijn bezit. Nee, fout gedacht. De bevestiging uit Nederland is binnen dat ik inderdaad een rijbewijs heb en nu moet ik mijn oude inleveren. Ik krijg een kaartje dat 3 maanden geldig is en het nieuwe rijbewijs wordt per post toegezonden. Mooi, daar zijn we voorlopig vanaf, hoewel…. Cokky tot wanneer is jouw rijbewijs eigenlijk geldig? Even kijken zegt ze als we thuis zijn. Nee, niet volgende week hè? Ze rekt de spanning en zegt dan, 6 april 2009! Kijk, dat is nu weer echt geluk hebben.

(kijk voor deel 1 op het weblog van 8 mei 2007)

Donderdagochtend 7.00 uur 5 juli 2007.

Het regent een klein beetje! Er staat een beetje wind vanuit zee en het is zwaar bewolkt. De temperatuur is 23,4 graden. Gisteren werd het 31,3 graden. Rosa kijkt verbijsterd naar de regen, nee er wordt niet gewandeld en de ochtendfoto is snel genomen.

Jarig

Met deze foto heb ik een  prijs gewonnen.

Woensdag 4 juli 2007.

Bedankt allemaal, voor de felicitaties en goede wensen. Veertig tot vijftig mensen per dag lezen mijn weblog. Een deel ken ik, een ander deel blijft anoniem. Zoals zij een beetje nieuwsgierig zijn naar wat wij beleven, zo ben ik nieuwsgierig naar mijn lezers. Het is heel leuk als mensen die ik niet ken reageren. Vandaag heb ik mijn verjaardag gevierd, op on-Nederlandse wijze want op visite komen voor koffie en appelgebak is iets wat ze hier niet kennen. Verjaardagen van volwassenen worden hier niet echt gevierd (naamdagen wel, ze zijn tenslotte katholiek), en onze Spaanse vrienden zijn doordeweeks allemaal hard aan het werk, dus ik zal mijn verjaardag komende zondag vieren zoals de andere leden van de fietsclub dat doen: na afloop van de rit trakteer ik op een biertje in een bar hier in het dorp. Vanochtend heb ik 100 kilometer gefietst met David, die 17 is en ik heb hem getrakteerd op het terras in Benissiva, onze fiets-stamkroeg 50 kilometer hier vandaan. Daarna zijn Cokky en ik uit eten geweest en de rest van de dag doen we niet veel, pas tegen het eind van de middag, als de temperatuur wat gaat zakken, worden we weer actief.

Ik wil even reageren op 2 opmerkingen van trouwe weblog-lezers:

“Gezien de Spaanse omgeving zie ik dan altijd die leuke tafel voor me, met dat ideale terras en dan vrienden die iets komen drinken, wat lekkere hapjes erbij.”

Nee dat niet, alleen toeristen zitten nu op een terras, Spanjaarden zitten binnen. In het restaurant waar we zaten, zaten we heerlijk binnen, met de airco op 24 graden. Dat is perfect, Cokky neemt altijd een jasje mee want soms staat de airco zo hard te werken dat en dan is het contrast met buiten erg groot. De tafels en stoelen op het terras stonden opgestapeld, die worden nu echt niet gebruikt, ondanks de schaduw…

“Ik vraag me wel eens af of het niet een kostbaar leven is als jullie zo vaak buiten de deur lunchen.”

Franco heeft ooit ingesteld dat de restaurants tussen de middag een menu moeten aanbieden dat voor een ieder betaalbaar is. Deze traditie is zo diep geworteld in het Spaanse leven dat hij niet meer weg te denken is en alle restaurants leveren een “Menu del dia”. Soms een eenvoudige doch voedzame maaltijd, soms een luxe versie. Het is hier gebruikelijk om grote groepen arbeiders tussen de middag aan tafel te zien, sommigen nemen gewoon hun eigen belegde brood mee dat mag ook, no problema. Voor 8 euro eten we dan een drie gangen menu, met brood, water en een fles wijn, soms zit zelfs de koffie erbij inbegrepen. De kwaliteit is vaak onbegrijpelijk goed voor die prijs, en meestal hoeven we dan ´s avonds niets meer te eten. Vandaag hebben we een stuk luxer gegeten, maar ook goedkoper. Gratis, zelfs. In een lokale fotowedstrijd had ik een prijs gewonnen: een maaltijd in het chiqueste restaurant in het dorp, Caramull. De keuken wordt gerund door twee vrouwen die koken volgens het “slow food”-principe. Héél goed, héél lekker, maar ik denk dat de rekening zeker 60 euro zou zijn geweest en de porties zijn een beetje klein voor een wielrenner. En tja, dat zouden we normaal dus niet doen. We zitten meestal op ons gemak tussen de bouwvakkers, achter een bord gebakken lever of kip, nu zitten we een beetje opgeprikt met uitzicht op de nieuwe burgemeester, de ex-burgemeester, een deel van de nieuwe raadsleden en wat hoge lui uit Alicante, allemaal van het Valenciaans Bloc of de Independientes. Dus we hebben weer wat gezien, we hebben weer eens wat anders beleefd en we hebben heerlijk gegeten, maar de volgende keer dat we uit lunchen gaan is het weer in een gewoon restaurant tussen gewone mensen.

 

Woensdagochtend 7.00 uur 4 juli 2007.

Ik heb altijd mooi weer op mijn verjaardag. Deze keer klopt het ook weer want het is onbewolkt 21 graden en het is nog windstil. Gisteren werd het 30,5 graden. De luchtvochtigheid was wel wat hoger met 47%. Maar dat is nog best te doen. Nu eerst fietsen met David en vanmiddag uit eten in Caramull. Op de foto: Nee, het is geen Kattenkruid maar Mottenkruid een tweejarige plant die ook wel in Nederland voorkomt. Hij is een beetje laag want ik heb hem regelmatig afgemaaid.

Vuilnis

Dinsdag 3 juli 2007.

“Je drinkt koffie, je leest de krant, je zet het vuilnis buiten, je laat de hond uit, en weer is er een dag voorbij.”

Zo verloopt, volgens een trouwe lezer van ons weblog, een dag van een gemiddelde pensionado in Nederland. Dat klinkt allemaal simpel maar in Spanje sta je soms nog raar te kijken bij zulke simpele dingen. De krant of de post wordt hier niet bezorgd, daarvoor moeten wij naar het postkantoor en vanmorgen stond ik met een stinkende, lekkende vuilniszak bij de plek waar ik normaal ons afval in de container gooi, ongeveer 1 kilometer van onze woning. Wat schets mijn verbazing? Container weg.

Per jaar betalen we 84 euro aan de gemeente voor het recht om ons afval ergens in een container te gooien. Als je in het dorp woont, kan je de vuilniszak ´s avonds aan de straat zetten maar wij moesten naar het dorp, naar één van de verschillende plekken waar containers staan. Sinds een jaar geleden zijn er ook containers in de buitengebieden geplaatst, langs de weg naar het dorp zodat ik wat minder ver hoef te fietsen met die vuilniszak achterop (en in mijn fietstassen zit dan aan de ene kant het plastic en aan de andere kant papier of flessen want ook hier wordt afval gescheiden ingezameld). Omdat de capaciteit van de containers te klein is voor de groeiende hoeveelheid afval komt er nog al eens wat náást de containers terecht en het thema ´zwerfafval´ kwam regelmatig terug tijdens de verkiezingen. De containers moeten vaker worden geleegd en de omgeving zou beter schoongehouden moeten worden. Het nieuwe gemeentebestuur heeft blijkbaar meteen spijkers met koppen geslagen: het contract met de vuilophaler is opgezegd en er komt een betere firma. Ze bedoelen het echt goed, dat wel. Met enig schuldgevoel zet ik onze vuilniszak bij de rest van het vuilnis op de plek waar gisteren de container nog stond. Nog nooit heb ik zoveel zwerfvuil op deze plaats gezien. Wanneer de nieuwe containers geplaatst worden? Misschien mañana?

Dinsdagochtend 6.30 uur 3 juli 2007

Het is een vochtige ochtend. Zo rond 7 uur, net als de zon opkomt is de temperatuur het laagst, 18,7 graden. Gisteren werd het 29,3 graden. Er zijn een paar wolkjes en het is windstil. De plant op de foto is de kogeldistel. Een naam die gemakkelijk te onthouden is.

Strandweer.

Maandag 2 juli 2007.

Nog goed kan ik mij de vakanties herinneren met mijn ouders, het tikken van de eeuwig durende regen op het tentdak, het rukken van de westenwind aan onze tenten, het uit wanhoop lid worden van de bibliotheek op Vlieland. Of toen mijn ouders, mijn broertje en ik met de scooter en zijspan na 150 km door de stromende regen te hebben gereden maar naar huis zijn terug gekeerd om daar beter weer af te wachten. Ik zie de zwart-wit foto zo voor mij van onze kapot gewaaide tent op Ameland.
Om een uur of elf zijn we vandaag met de motor naar het strand bij Oliva gereden. Voor het eerst dit jaar. Even zwemmen en dan een menu del dia. Hoeft Cokky ook niet te koken. Ach ja, Spanje heeft zo zijn voordelen. Jammer dat ik die oude zwart wit vakantie foto´s van mijn ouders hier niet heb anders had ik weer een leuk logje voor vandaag.

Maandagochtend 6.30 uur 2 juli 2007.

Het is 21 graden en er staat wind vanuit het binnenland, op de bergen hangen wat witte wolken. Gisteren werd het 31,2 graden bij een luchtvochtigheid van 31%. Ik ben een klein stukje onze tuin uitgelopen om deze foto te maken, precies om 7 uur komt de zon over de berg achter Lliber op.

Mannenwerk.

Zondag 1 juli 2007.

Waar kijken mannen naar als ze op een terras zitten? Juist, naar borsten en billen. Behalve in Benissiva, daar bestuderen ze buiken en kuiten. Fietsen is mannenwerk. Wielrenners kijken altijd naar elkaar, naar de lichamen en naar de fietsen. Iedereen wordt ingeschat op uithoudingsvermogen en kracht. Ik, Cokky, ben de enige vrouw tussen tientallen wielrenners maar na één blik op mijn benen weten ze al dat ik niet interessant ben.
Clubs uit Denia tot en met Alcoy verzamelen zich vandaag op het terras van de bar van David om een broodje te eten en een glaasje te drinken. Deze week heerst er een andere sfeer dan gedurende de rest van het jaar. Tot vorige week was iedereen in training, nu wordt er voor de lol gefietst want het wordt te heet om echt te trainen. Vandaag onderscheiden de echte mannen zich van de watjes door hun wielerkleding. Want iedereen die vorige week de Quebrantahuesos van meer 200 km in de Pyreneeën heeft gefietst draagt nu zijn nieuwe zwaarverdiende blauw-met-rode shirt. De club van Denia laat een fles Anis (een soort pastis) aanrukken, en daarna nog één, en ze drinken hun bier zonder het met gaseosa te verdunnen en ze eten twéé broodjes. Lijkt een gezellige club, maar niemand aan de tafel van die club draagt het zwart-met-rode ereshirt. Toeval? Met afgunst kijken we naar de club van Gata. Twáálf deelnemers hebben ze dit jaar afgevaardigd naar de Quebrantahuesos. “Hoe lang heb je er over gedaan?” is de vraag die aan iedereen wordt gesteld, het antwoord wordt vaak gevolgd door “Maar volgend jaar…” En de mannen uit Xaló? Volgend jaar? Het ziet er naar uit dat de mannen dan allemaal minstens vijf kilo zwaarder zijn. Dan gaan ze gewoon op een ander terras zitten, billen en borsten kijken.

Zondagochtend 7.00 uur 1 juli 2007.

Het is 17 graden en onbewolkt, gisteren werd het 28,4 graden. Dat is netjes in de schaduw gemeten, daar fietsen we natuurlijk niet. In de volle zon bereik je met gemak de 38 graden. Even nog een kop koffie en dan gaan we met de club van Xaló fietsen. Lekker rustig en niet zoveel kilometers. De wilde peen bloeit nog steeds prachtig. Hij doet mij terug denken aan Hollands Duin, daar kan je ze ook vinden. In het midden van de bloem zie je één zwart bloempje daarmee lokt de plant insecten. Op afstand denken insecten dat er al collega´s zijn dus zal er wel wat te halen zijn.