Wonen in Spanje

Portugal

Vrijdag 1 juni 2007.

In Galicia is de welvaart nog niet zo doorgedrongen als in de rest van Spanje. De prijzen liggen iets lager dus de mensen zullen ook wel minder verdienen. In de stadjes staan verlaten en vervallen oude panden die zo sfeervol zijn dat de handen van een doe-het-zelver ervan gaan jeuken. In Portugal is het nog iets meer achtergebleven: in ons eerste halfuur in Portugal hebben we al drie boertjes met een ezelkar gezien, een beeld dat je in Spanje nauwelijks meer aantreft. Veel vrouwen werken op het land, ze rooien aardappels of snijden gras met sikkels. De dorpjes hebben nog met steentjes geplaveide straten. Maar wat op de kaart een klein weggetje lijkt is vaak bijna een volwaardige snelweg qua breedte en asfalt, al rijdt er bijna niemand. Met dank aan de Europese subsidies.

Na meer dan een week slecht weer hebben we onze pogingen om de Costa verde te bezoeken opgegeven. We gaan richting het zuiden, via Salamanca. De mooiste weg voert een stukje door Portugal. Waarom gaan we eigenlijk niet door Portugal naar het zuiden? Het is toch een mooi land? Ja, dat is zo. Maar we beginnen een buitenlandfobie te krijgen. We kunnen ze hier niet verstaan en de benzine is 30 eurocent per liter duurder. Rond Salamanca praten ze het mooiste Spaans dat er bestaat, hebben we op les geleerd, dus via kronkelige bergweggetjes steken we op de laatste druppels benzine in de tank de grensrivier de Douro over, die aan de andere kant opeens weer gewoon de Duero heet. En de benzine kost weer gewoon net iets over de euro. En we verstaan de mensen, kortom: we zijn weer thuis.

Erfelijk

Donderdag 31 mei 2007

Mijn vader had vroeger maar twee weken vakantie toen hij in de fabriek werkte. En in die twee weken was het steevast slecht weer. Wij gingen kamperen en het was vaste prik: zodra de tent stond ging het regenen. We werden dan lid van de plaatselijke bibliotheek en verslonden een hele stapel leesvoer. Twee weken later, op de maandag dat mijn vader weer in de fabriek stond, ging de zon schijnen. Dus ik weet niet beter. Er gaat een krat boeken mee in de auto en het is nu de achtste of negende dag achter elkaar dat het regent. Niet de hele dag, we kunnen best af en toe een uurtje in de zon zitten. Maar de fietsen zijn nog maar één keer de auto uit geweest: het leek goed weer te worden maar dat ging niet door: we hebben het nog even een half uurtje aangekeken maar toen konden ze de auto weer in. De boeken gaan mee de tent in. We hebben een boek van Rita geleend: “De ketter”  van Delibes. Het speelt zich hier in de streek af, wat het extra interessant maakt om te lezen. Meest treffende zin uit het boek: “Het had een heel jaar niet geregend”…….

Mariscada

Woensdag 30 mei 2007

“En wat vond je van de mariscada?” werd me steeds gevraagd toen ik vorig jaar terug kwam van de fietstocht met 3 Spaanse vrienden naar Cabo Finisterre, het oostelijke puntje van Galicia. “Mariscada, hoezo mariscada?” Spanjaarden kennen hun land niet aan de hand van de bezienswaardigheden of bijzondere landschappen, maar aan de streekgerechten. En in Galicia hoor je dus schelpdieren te eten, mariscada dus. Hoon was ons deel toen we moesten bekennen dat we pizza gegeten hadden. Er was ons wel een visrestaurant aanbevolen, maar één blik naar binnen was genoeg voor Armando: te duur. Nu zijn we weer aan de kust van Galicia, we zullen er toch aan moeten geloven. We bestuderen de menuus van verschillende restaurants, voor een euro of 35 krijg je een grote schaal verschillende schelpen voor twee personen. Twijfelend lopen we heen en weer. Eigenlijk zijn we er helemaal niet zo gek op en we vinden het ook onhandig eten, al dat gepeuter. Met een zucht van verlichting vinden we een leuk, rustiek restaurant waar we ook ´gewone´ dingen kunnen eten. Bij wijze van compromis eet Cokky vissoep en een soort mixed grill van vis en ik weet een bord inktvisjes naar binnen te krijgen als voorgerecht. Ik ben blij dat ik als hoofdgerecht een sappige entrecote besteld heb. Als we weer thuis zijn en er wordt naar gevraagd, kunnen we naar waarheid zeggen dat we héérlijk gegeten hebben, hier in Galicia.

Vissersbootjes

Dinsdag 29 mei 2007

Vissersbootjes doen het altijd goed op de foto, zegt onze werkende vriend altijd. Als rechtgeaard Kattukker kan hij geen vissershaventje overslaan. “Ik haat vissershaventjes” zeggen zijn kinderen dan, bij wijze van uitzondering eensgezind, als er op hoogtijdagen op een Schotse vakantie vijf haventjes op één dag bezocht worden. Over een paar maanden gaat hun caravan weer richting Schotland, maar wij gaan deze keer niet mee, wij wanen ons hier al in Schotland. Het is zwaarbewolkt, af en toe valt er een bui. Soms schijnt de zon en dan kunnen we even buiten zitten, maar altijd met een fleecejack aan. We liggen lekker veel in de tent en hebben alle tijd om boeken te lezen. De heide bloeit en kleurt de glooiende heuvels paars tussen het geel van de brem. De bevolking praat een bijna onverstaanbaar dialect en de ruige kustlijn kent mooie strandjes, rustige baaien en vissershaventjes. Het stadje Noia ligt aan de monding van een rivier en heeft een mooie boulevard, bootjes liggen bij eb op het droge en in het centrum zijn leuke straatjes en pleintjes. Een kop koffie kost hier in Galicia 80 eurocent en voor een euro of 10 eet je goed tussen de middag, met een fles wijn erbij uit de streek. Toch beginnen we na een week met Schotse temperaturen al weer te verlangen naar de andere kant van dit grote land, waar de zon lekker schijnt en waar we om 7 uur ´s ochtends al in zomerkleding op de fiets kunnen stappen. Maar onze werkende vriend heeft gelijk: vissersbootjes doen het altijd goed op de foto.

Uitslag

Maandag 28 mei 2007.

Piep, piep, piep eerst dringt het niet tot mij door maar dan realiseer ik mij dat het de mobiele telefoon is die ergens in een hoek van de tent een sms’je ontvangt. Cokky is sneller wakker en na een tijdje zegt ze, “Manolo is consejal geworden, zal ik hem een sms´je terug sturen om te feliciteren?” Lijkt mij een goed idee van haar, het is ergens midden in de nacht en ik draai mij weer om. Ik hoor de golven van de Atlantische oceaan tegen de granieten kust van Noia klotsen en val direct weer in slaap. De volgende ochtend ben ik het nachtelijk gedoe al bijna vergeten maar Cokky heeft nog uren wakker gelegen en heeft de verkiezingsuitslag van Xaló:

Independiente (Onafhankelijke partij) 377 stemmen, 3 wethouders.
Partido Popular 360 stemmen, 3 wethouders.
Valenciaans Bloc 310 stemmen, 3 wethouders.
PSOE 256 stemmen, 2 wethouders.

Nog nooit heb ik stemmen zo leuk gevonden. De Spanjaarden waarmee ik fiets hadden gelijk toen ze mijn idee van een gemeentelijke herindeling op zich wel zagen zitten maar zeiden dat het stemmen dan niet leuk meer is. Je kent dan de mensen niet waarop je stemt en ik moet toegeven dat ik vaak zoiets had van, wat maakt mijn stem nu voor verschil, of het er nu 12015 of 12016 zijn? Maar nu kan ik ze bijna zien, zonder ons zouden de Independienten er maar 375 gehad hebben en zonder Anneke, Ed en hun zoon Benno en buurvrouw Pamela nog maar 371. De kreet, “Iedere stem telt”, gaat nu echt op. Een dikke honderd stemmen en je bent consejal. Eigenlijk is het raar, wonen we in het buitenland, kennen we drie wethouders persoonlijk en zijn we meer begaan met de plaatselijke politiek dan we Nederland ooit waren.

Hoe we aan de drank geraakt zijn.

Woensdag 23 mei 2007.

Echtscheidingen, ontslag en andere persoonlijke tegenslagen vormen vaak een aanleiding om naar de fles te grijpen. Bij ons komt het door de vakanties. Als wij op de scooter door Italie trekken moeten we om het half uur schuilen in een bar. Na twee koppen koffie lusten we wel eens wat anders om de tijd te doden tot het weer droog is. Het jaar daarop besluiten we naar de droogste streek van Spanje op vakantie te gaan: Extremadura. In de auto op de camping wachten we tot het droog genoeg wordt om de tent op te zetten. We hebben net boodschappen gedaan en het is etenstijd. Het wordt pas droog als het literpak wijn leeg is. Een paar dagen later staan op een prachtig vrij kampeerplekje met uitzicht op een ooievaarsnest. De ooievaars staan in elkaar gedoken te kleumen, ze zijn zeiknat. We liggen de hele dag in de tent en schenken nog maar een glaasje Anis in, een soort pastis, om warm te blijven. Als we gieren gaan kijken in de Sierra de Gredos krijgen we medelijden met de arme beesten: als het nog langer blijft regenen verhongeren ze nog. Er is geen thermiek om op te vliegen, ze zitten met hun koppen ingetrokken tussen hun vleugels te wachten tot Edwins persoonlijke regenbui verder trekt. Wij kopen vers brood, lekkere worst en een fles wijn en gaan weer in de tent liggen. Nu zitten we in Hiendelaencina, in hetzelfde huisje als waar Edwin en zijn vrienden in augustus overnacht hebben toen ze met de fiets onderweg waren van Cabo de la Nao naar Cabo Finisterre. Toen was het overdag 40 graden. Nu is het 15 graden, het hoost en het onweert. Op de tv zien we uitgebreide reportages over een ondergelopen metrostation in Madrid en mensen die overnacht hebben op de treinstations van Albacete en Toledo. Gelukkig is er in dit dorp een goed en rustiek restaurant. Achter een bord dampende linzen komen we weer een beetje bij. Ober, trek maar een lekker fles wijn open….

Romantisch

Dinsdag 22 mei 2007.

Op fietsvakantie gaan klinkt leuk. Altijd mooi weer, stukje fietsen, stoppen in een schilderachtig dorpje, kopje koffie drinken op een terrasje en dan weer een stukje verder fietsen. In het volgende leuke dorpje neem je dan voor weinig geld in een karakteristiek restaurantje een heerlijke lunch en na nog een klein uurtje fietsen kom je een rustieke camping tegen waar je de tent opzet op een rustig plekje met een mooi uitzicht. Al doende heb ik geleerd dat de werkelijkheid meestal anders is.
Edwin heeft vorig jaar met zijn 3 Spaanse vrienden gefietst van Cabo de la Nao naar Cabo Finisterre, 1400 kilometer in 10 dagen. Regelmatig heeft hij enthousiast verteld hoe prachtig het binnenland was, de mooie dorpjes die hij gezien heeft en hoe graag hij mij dat wil laten zien. Dus ons reisdoel voor deze vakantie was snel gevonden: we gaan die route naar Galicia narijden. De fietsen kunnen mooi achterin de Sintra en dan kunnen we onderweg leuke rondjes fietsen. ´s Ochtends fietsen, tussen de middag leuk lunchen en dan ´s middags lummelen en lezen op de camping. Dom van mij dat ik daar in geloof. We zijn nog geen half uur van huis of het begint te regenen. Tegen de tijd dat we bij Cuenca zijn is het een poosje droog en vinden we een leuk kampeerplekje tussen dennen met harspotjes eraan. Midden in de nacht worden we wakker van een onweersbui maar gelukkig komt hij niet erg dichtbij. ´s Ochtends vroeg breken we in recordtempo op zodat we net alles in de auto hebben als het weer gaat regenen. In de bar waar we stoppen voor een kop koffie zien we huilende vrouwen op tv: het heeft zo hard geregend in de buurt van Ciudad Real dat het water twee meter hoog door de straten stroomde. De huizen staan vol modderwater, de wijnoogst is verloren gegaan. De getroffen streek wordt uitgeroepen tot rampgebied. Wij zitten net buiten de gevarenzone, hier heeft het wel geregend maar niet zoveel, we kunnen de route gewoon vervolgen, ook over de onverharde weggetjes. Dachten we. Op het eerste gezicht lijkt er niet veel blubber te liggen maar even later komen we tot stilstand… we zitten vast. Edwin begint te grijzen, die vindt het avontuurlijk. Ik baal, ik vind het afschuwelijk. Edwin graaft met zijn handen een voorwiel vrij en we offeren een strandmatje op om het wiel meer grip te geven. Het lukt, met veel moeite krijgen we de auto eruit! Maar de volgende keer gaan we toch maar met de Landrover, dat is nog véél romantischer.

Pauze

 

Manolo belt. Of we de foto's van het diner van de PP al af hebben? Ja natuurlijk, we komen de cdrom meteen even brengen. Even later belt hij weer. Kunnen we ze even op internet zetten zodat de hele partijtop ze kan bekijken? En die van de opening van het partijlokaal ook? En de groepsfoto?

Nuria belt. Of we even onze gegevens door willen mailen in verband met de prijzen die we gewonnen hebben in de fotowedstrijd. Clemente belt. We moeten nog even langskomen op het postkantoor om onze stembiljetten in te leveren. We stemmen per post omdat we met vakantie gaan maar dat valt nog niet mee. Er komen een heleboel codes, stempels en handtekeningen aan te pas. Cokky kreeg mijn stembiljet niet eens mee, ik moest zelf naar het postkantoor komen, met mijn identiteitsbewijs. Op het stembiljet is tot mijn verbazing geen hokje te zien, waar moet ik mijn kruisje zetten? Manolo legt het uit: hier stem je niet op een kandidaat, maar op de partij. In Xaló doen 4 partijen mee, er zitten 4 lijsten in de envelop, je kiest er één uit en dat lijstje lever je in. Wel jammer dat we hier niet zijn met de verkiezingen, we hadden dat wel eens van dichtbij mee willen maken. Maar dan hadden we natuurlijk ook weer foto´s moeten maken en overwinningsfeestjes mee vieren. Ik ben nog niet eens bijgekomen van de drukte van de afgelopen week. De kleine poes is krols maar ze kan nog even niet geholpen worden want ze moet eerst haar pillenkuur afmaken. Het gras moet alweer gemaaid worden. Het schuurtje moet geverfd. Ik heb het veel te druk. De telefoon gaat weer. Of we….

Nee, dat doen we niet, wij gaan lekker met vakantie. We laten huis en poezen achter in goede handen, Frans en Rita passen op. We nemen de fietsen mee en gaan kamperen in het noorden van Spanje. Dus ook het weblog ligt even stil: misschien dat we een keer het log bijwerken in een internetcafé. 7 Juni komen we weer thuis. Tot die tijd: pauze!

Maandagochtend 7.45 uur 21 mei 2007

Het is zwaar bewolkt er is geen dauw en het is vannacht  19 graden  gebleven. De Granaatappel (Punica granatum) bloeit. Vandaag de Opel Sintra inpakken, stoelen eruit en de fietsen er in. Morgen vertrekken we.

Verkiezingen

Zondag 20 mei 2007

Edwin sluipt weg op het moment dat de toespraken beginnen het is even na middernacht, hij gaat naar bed. We zijn min of meer gedwongen om aanwezig te zijn bij het galadiner ter gelegenheid van de presentatie van de kandidaten van de Partido Popular voor de gemeenteraad. Mét het fototoestel uiteraard. Javi, de nummer 5 op de lijst, heeft ons verzekerd dat het van 21.00 tot 23.00 uur zou duren. In restaurant Riu Rau zijn de tafels gedekt en is het terras opgefleurd met pamfletten. Om half tien komen de kandidaten binnendruppelen en om elf uur zitten we eindelijk aan het voorgerecht. Als de herkenningsmelodie van de PP gedraaid wordt en alle hoofden richting ingang draaien, komt er weer een Belangrijk Iemand aan. De lokale lijsttrekker (allemaal staan, applaus, handjes schudden, zoenen), de vrouwelijke bijna-burgemeester van Gata (allemaal staan, applaus, handjes schudden, zoenen) of de populaire partijbons uit Alicante (allemaal staan, applaus, handjes schudden, zoenen) De hoge partijpief van de provincie komt een praatje houden (applaus) en de toekomstige burgemeester van Xaló, als de PP de meerderheid haalt, geeft een toelichting op het partijprogramma (applaus). Het is bijna twee uur ´s nachts als het eindelijk afgelopen is.
”Ik zie je morgenochtend om 8.00 uur”, zegt Javi, “we fietsen naar Al Patró”. Ik weet nu al dat híj niet bij de bar staat als we vertrekken morgenochtend. Of de beloftes van de partij wel vervuld gaan worden zullen we de komende 4 jaar nauwlettend in de gaten houden. Maar na deze avond weten we het zeker onze twee stemmen gaan naar een andere partij, een die de natuur beter beschermt en niet in eerste instantie de economie van de gemeente voorop stelt.

Zondagochtend 9.40 uur 20 mei 2007

Het is bewolkt en 20 graden er staat wind vanuit het binnenland. Volgens het weerbericht regent het bijna in heel Spanje alleen langs de kust blijft het droog. Na gisteravond zagen we het fietsen niet zo zitten, goed weer om druiven te dieven en het gras te maaien. Vanavond komen Frans en Riet, onze oppas voor de vakantie.

Sociale contacten

Zaterdag 19 mei 2007

Sociale contacten zijn slecht voor mijn conditie. Ze gaan gepaard met teveel eten, teveel drank en het wordt altijd laat. En ze leiden meestal tot nóg meer sociale contacten.

Tijdens ons wekelijkse bezoek aan de Volvo (nee, déze week ga ik hem écht repareren, beweert Juanjo dan) komen we Pepa tegen. Nee, dat is geen geintje, ze heet voluit Josepha, en “Joseph” wordt hier afgekort tot Pepe, dus Jozefien wordt Pepa genoemd. En van Peppi en Kokki hebben ze hier gelukkig nog nooit gehoord.
“Morgen wordt mijn bankfiliaal officieel geopend, komen jullie ook?” vraagt Pepa lief en geeft ons een mooi gedrukte uitnodiging van de March Bank. “Het is om 19.00 uur en meneer pastoor komt de boel inzegenen”. Ik kan geen nee zeggen tegen leuke vrouwen. Natuurlijk Pepa, we komen graag even kijken... Het loopt natuurlijk weer uit: er zijn te veel lekkere hapjes, het wordt steeds gezelliger, na het bier en de wijn wordt er cava en moscatel geschonken, het wordt steeds later en ik moet morgen fietsen. Lina klampt me aan: “Morgen gaan we naar het diner van de PP en zondag is er feest in Marnes, dan gaan we paella eten, gaan jullie mee? Dan ga je maar een keer níet fietsen”. Ze neemt me bij de hand en geeft me dansles midden op straat. De kerkklok slaat middernacht. Om zes uur loopt de wekker af. Ik kan geen nee zeggen tegen leuke vrouwen. Goed, morgen komen we ook dineren. Sociale contacten en leuke vrouwen: slecht voor mijn conditie.

Zaterdagochtend 19 mei 2007

Het is 07.00 uur, Edwin zit al weer op de fiets, hij gaat met Gareth en de club van Pedreguer een kilometer of 130 fietsen. Ik ben toch wakker en het is heerlijk buiten, dus ik ga maar meteen druiven dieven. Eerst een glaasje vers sap!

Bronwater

Vrijdag 18 mei 2007.

De Landrover kruipt langzaam omhoog over een hobbelig weggetje, het uitzicht vanaf het berggebied de Bernia is spectaculair. Achterin rammelen de 20 jerrycans van vijf liter. We zijn op weg naar een bron die volgens Paco het beste water heeft. Boven de bron, waar het water vandaan komt is geen landbouw of industrie, er woont zelfs niemand, het zuiverste water uit de wijde omtrek stroomt hier uit de meer dan 1100 meter hoge bergrug.
Bij ons is het water uit de kraan drinkbaar maar niet lekker, soms zit er chloor in en in tijden van schaarste proeft het soms zoutig. Het leidingwater is ook nog eens erg kalkrijk dus hebben we ontkalkinginstallatie die zorgt voor zacht water en ik heb ik een filter gemonteerd die zand en modder eruit filtert want na een regenbui is het water soms roodachtig. Om er nu thee of koffie mee te zetten, nou nee dat is niet lekker. Altijd gaan we naar Font de Gel nabij Fleix. Je kan de auto vlak bij het stromende water parkeren. Lekker water maar zeer kalkrijk. De Landrover opent nieuwe mogelijkheden, aan het einde van het weggetje is de bron we tappen onze jerrycans vol en genieten van de omgeving, de bloeiende bloemen en het uitzicht op de Middellandse zee en de Peñon bij Calpe. Natuurlijk kan je in de supermarkt voor 1,50 per jerrycan bronwater kopen maar het is een heel gesjouw en je winkelwagentje is zo vol. Het is veel leuker om bij een bron in de bergen zelf je water te tappen. Alleen al door deze omgeving stijgt de smaak van het bronwater boven alle anderen uit daar kan geen water uit Spa tegenop. Nu nog even eigen etiketten maken en wij hebben het exclusiefste bronwater van Spanje, “Font de Bernia”, je zal zien dat het water niet aan te slepen is. Alleen Cokky nog zo gek zien te krijgen dat ze alle jerrycans vult die besteld worden.

Vrijdagochtend 7.10 uur, 18 mei 2007

Het is niet echt helder deze ochtend er zit vrij veel sluierbewolking. De minimum temperatuur was 16 graden er is geen wind. Voor volgende week wordt er regen voorspeld. Dat zal je altijd zien het gaat regenen  als ik net de buiten boel helemaal schoon gemaakt heb en volgende week gaan we op vakantie, in Spanje.

Pijlstaartrups

Deze rups kwam Cokky tegen tijdens het dieven van de druivenstruiken. Het is een pijlstaart maar daar zijn best veel soorten van.

Roken

Donderdag 16 mei 2007.

Voor ons staat een Spaans gezin te wachten op een plekje in het restaurant, opa, oma, hun kinderen en kleinkinderen. Het is druk en de ober vraagt wilt u roken of niet roken? Roken, zegt de vader maar dan valt het oog van de ober op de kinderen die nog geen 16 zijn, “in het rokers gedeelte mogen geen kinderen onder de 16 komen”, zegt hij, vandaag dus geen sigaretje bij het eten.
Het gebeurt niet vaak maar soms loopt Spanje voor op Nederland. Nederland staat bekend om het vinden van compromissen maar met verbazing zie ik Nederland worstelen met het rookverbod en de geleidelijke invoering ervan, het moet allemaal weer zo moeilijk, hier was het vlotter geregeld. Nee, geen vrijwillige regeling maar al anderhalf jaar is er een wet die het roken in horeca gelegenheden regelt. De wet zegt dat de eigenaar van een kleine horeca gelegenheid zelf bepalen mag of het roken of niet roken wordt. Wel moet hij het duidelijk kenbaar maken bij de ingang van zijn bedrijf of je wel of niet mag roken. Heb je geen zin in een rokerige bar of restaurant dan zoek je gewoon een andere zaak op waar de eigenaar meestal niet rookt en hij het roken dus verboden heeft. Grotere horecagelegenheden, van meer dan 100 vierkante meter moeten een ruimte maken voor de rokers die niet meer dan 30% van de zaak mag zijn. Verder worden er nog wat eisen aan die ruimte gesteld, zoals de ventilatie en de afscheiding tussen rokers en niet rokers. Het is ongelofelijk hoe snel je gewend raakt aan rookvrije restaurants en bars. Toen ik laatst in Nederland was kon ik het bijna niet geloven dat er nog geen meter achter mij iemand een sigaret opstak. Ik heb even verbaasd achterom gekeken, dit is toch het moderne, milieuvriendelijke Nederland, maar er is niets aan te doen Spanje loopt gewoon een paar jaar voor.

Donderdagochtend 7.05 uur 17 mei 2007

Het klopt bijna, van dat avondrood, alleen zit er geen water in de sloot maar het is wel bewolkt, 13 graden en er is geen wind.

Woensdagavond 21.30 uur 16 mei 2007

Avondrood water in de sloot?

Beloning.

Woensdag 16 mei 2007.

De “Tourist Info” van Xaló wordt bemand door een heel leuke vrouw: Nuria. Ze is enthousiast, ze weet veel, ze is attent, ze denkt mee, kortom: ze is zoals iemand achter een informatiebalie hoort te zijn. Ik ga regelmatig folders halen en informatie vragen, dus ze weet dat we wandelen en fietsen. Of we ook fotograferen, wil ze de keer daarop weten en ze geeft me een folder over een fotowedstrijd. De “1e concurso de fotografia “ Gentes, paisajes, patrimonio y gastronomio de la Mancomunidad de la Vall de Pop”. Oftewel landschappen, mensen en allerlei andere dingen van deze vallei. Nou, daar hebben we wel wat foto´s van. We maken een grondige selectie en zetten ze op cd. Cokky stuurt 7 foto´s in en ik 30. Ja, ik heb nu eenmaal veel landschappen, zonopkomsten en natuurfoto´s, voor bijna alle categorieën heb ik mooie foto´s. Op de laatste dag van de wedstrijd fietst Cokky naar het VVV en levert de cd´s in. Nuria belt al twee dagen later: we zijn allebei in de prijzen gevallen! Dezelfde dag komen we Pascual tegen in het dorp: hij heeft ook gewonnen en zijn vrouw ook! Heeft iedere inzender soms gewonnen? Nee hoor, stelt Nuria ons gerust, er waren 22 inzenders en er zijn 12 prijzen.

In Alcalali werden gisteren de prijzen uitgereikt door de burgemeester. Wat lijkt hij op zijn broer Cesar, de dikste fietser van de provincie. Juan Mateo, de lokale politieagent, die we ook kennen van de fietsclub, bedient licht en geluid. Alle 380 inzendingen worden snel geprojecteerd en de prijswinnaars krijgen een diploma. Cokky heeft gewonnen in de categorie ´Origineel¨ met de foto van de gekko op de lantaarn, ik heb gewonnen in “ Onze mensen” met het ploegende boertje in Lliber. Na afloop wordt er een groepsfoto gemaakt en daarna wordt er een hapje en een drankje geserveerd in Bar Marcel. Een klein vrouwtje spreekt ons aan: Cokky heeft een weekend gewonnen in haar huisje, in Parcent, zeven kilometer van ons eigen huis af… Ik heb een etentje gewonnen in een restaurant in Xaló, ook leuk. Een extra beloning is dat ik door Nuria voorgesteld wordt aan haar zus. Lang, blond, enthousiast, intelligent en manager van een nieuw bankfiliaal hier in het dorp. Ineens weet ik hoe we volgend jaar de meest originele foto gaan winnen, alleen de twee zussen moet ik nog overhalen om mee te doen.

Woensdagochtend 7.15 uur 16 mei 2007

Onbewolkt maar het is fris, 12 graden. De warmte die normaal voor augustus zou zijn is verdwenen gisteren werd het met 23 graden een normale dag voor mei. Er staat geen wind en er is veel dauw. Verleden jaar stokrozen zaad van mijn broer uit Nederland gezaaid langs ons toegangsweggetje en nu bloeien ze.

Verplichtingen

Wegens verplichtingen elders hebben we vanavond even geen tijd om wat op het log te zetten. Vandaag hard gewerkt: buitenkeuken gerepareerd, druiven gediefd, en vanavond... dat lezen jullie morgen. Ik verklap vast dat het iets te maken heeft met deze foto:

Dinsdagochtend 7.00 uur 15 mei 2007

De zon komt nu precies om 7.00 uur over de berg heen. Het is 13 graden, onbewolkt en er is weinig dauw. Gisteren werd het met een koele wind uit het land niet meer zo warm als de afgelopen dagen, 27 graden. De Parasol dennen hebben  een groeistuip.

Druiven dieven

Maandag 14 mei 2007.   (zie voor een uitgebreide instructie op dieven.) 

Pepe, die de eigenaar van het land naast ons is lijkt heel oud, ouder dan de 74 jaar die hij eigenlijk pas is. Hij heeft door een spierziekte weinig kracht in zijn handen en al jaren lang helpen wij hem met het onderhoud van zijn 800 druivenstruiken. Rond 15 mei beginnen de eerste druiventelers in onze vallei met het dieven van de struiken. Het werk wordt hier “desmondar” genoemd en het bestaat uit het weghalen van de onderste bladeren tot aan de eerste, toekomstige druiventros. Aan iedere tak komen twee druiventrossen en hoger worden twee dieven uit de bladoksels verwijderd, net als bij de tomaten, ter afronding wordt de top uit de tak gebroken. Door dit alles krijgt de druiventros meer licht en voedsel en wordt de opbrengst dus hoger en de kwaliteit beter. O ja, als er te veel jonge takken op een struik staan worden er ook een aantal weggehaald. Het is erg veel werk en normaal hebben wij 40 uur nodig om deze klus af te ronden. De wijn van deze druiven kan je voor 95 eurocent de liter tanken in de bodega, Virgen Pobre in Xaló, een dubbeltje goedkoper dan de benzine bij de pomp. Voor het zelfde effect rijden de wijnboeren in Frankrijk met de tractor en een messenbalk langs de druivenranken die de toppen van de druiven eraf knipt. In een mum van tijd is de zaak dan klaar, maar daar wil Pepe niets van weten. Hier wordt het al honderden jaren op deze manier gedaan en je proeft het verschil duidelijk met de Franse wijn. Ja, dat is zo, daar heeft hij gelijk in, beaam ik. Ik vertel er alleen niet bij dat wij altijd in het Rhonedal bij een bodega stoppen om een paar jerrycans heerlijke Merlot of Cabernet Sauvignon vol te tanken. Machinaal gediefd, machinaal geoogst, twee keer zo duur maar ja, zeker twee keer zo lekker.

Maandagochtend 7.10 uur 14 mei 2007

Er staat een klein beetje wind vanuit het binnenland er is geen dauw en de hemel is strak blauw. De poezen zijn bijna de hele nacht buiten geweest, logisch met een minimum temperatuur van 17 graden.

Kussen

Zondag 13 mei 2007.

Bij de bar van David in Benissiva is het zo druk deze zondagochtend dat de klanten zelf een handje moeten helpen. Het is een van de beste en prettigste plekken om uitgebreid Almuerzo te houden en dat bedenken deze zondagochtend zeker nog 30 wielrenners. Eerst gaat Paco naar binnen en komt terug met een koude fles rosé en gaseosa om de rosé om te toveren tot een soort roze champagne. Na een kwartiertje wordt ik naar binnen gestuurd om hetzelfde nog eens te halen, het is tenslotte tegen de 30 graden en dorstig weer. Binnen krijg ik van zijn knappe vrouw een opschrijfboekje en een pen in mijn handen gedrukt om alvast de bestellingen op te nemen. “Voor twee kussen zorg ik dat ze allemaal hetzelfde bestellen.”, bied ik haar aan, ze lacht, afgesproken. En het lukt mij, we zijn solidair vanwege de drukte, 9 bocadillos met gebakken ei en kaas. Als ik terug kom in de keuken en ze ziet het ene zinnetje op mijn blaadje staan kijkt ze mij blij aan, dat scheelt haar werk, en ik verdien mijn twee kussen. Goedkoop is het er ook, gisteren nog moesten we in bar Stop in Algoleja 11,50 per persoon afreken, bij David is het altijd 5 euro dus dan kan je hem in drukke tijden wel even bijstaan. Manolo en Javi helpen David met de koffie, we houden het weer gemakkelijk, 9 carajillos de cognac. Zij zorgen voor de bediening zodat David niet achter de bar vandaan hoeft te komen. Hij is natuurlijk ook blij met zo´n gemakkelijke bestelling, maar ik vermoed toch dat ik een betere deal had afgesloten dan Manolo en Javi. O, ja Cokky weet van niets en dat moet zo blijven want anders weet ik al wie de volgende keer David gaat helpen bij het maken van de carajillos.

Moederdag, zondag 13 mei 2007.

Natuurlijk een roos voor moederdag. Het weer, onbewolkt er is geen wind en om 7.15 uur was het 17 graden.

Monsterrit

Zaterdag 12 mei 2007.

“Nu kunnen we wel lid worden van deze club”, zegt Gareth. Hij heeft gelijk, er wacht ons een prettige verrassing als we om half acht ´s ochtends bij het verzamelpunt, het postkantoor van Pedreguer, aan komen fietsen. De leden van de Club Ciclista Pedreguer hebben nieuwe wielerkleding aan. Hun oude kleding was zo afschuwelijk qua kleurstelling dat het ons weerhield om lid te worden, dan zouden wij ook in het roze en blauw moeten fietsen. Het blauw is gebleven en het roze is vervangen door rood. Wij weten nog wel wat mooiere kleurencombinaties maar dit kan er mee door. Het is trouwens wel zo netjes om lid te worden want nu voel ik mij toch wel wat bezwaard als we een blikje Cola uit de koelbox nemen van de volgauto, die natuurlijk ook een keer moet tanken. Bij deze monstertocht bewijst de volgauto weer zijn nut. Net voor het hoogste punt, de Tudons haakt de eerste af en later volgen er nog twee die hun fiets op het dak van de auto zetten. Een beetje slap vind ik het wel om af te stappen maar na deze laatste actie zit de auto en het dak vol dus zal de rest de tocht moeten uit fietsen. Thuis zie ik dat er 175 km op de teller staat en de computer geeft automatisch 6 sterren voor deze rit en dat is het hoogste aantal dat mogelijk is. Ja, en morgenochtend weer met onze eigen club weg. Ik denk wel dat ik kies voor groep B, 40 km heel rustig fietsen, een uurtje eten en dan 40 km heel erg rustig terug fietsen.

Zaterdagochtend 8.15 uur 12 mei 2007

Edwin is om 7 uur al vertrokken voor een fietstocht met de club van Pedreguer. Ze doen vandaag een kilometer of 160, met twee keer Col de Rates en nog wat klimmetjes. Het is zonnig en er staat nu nog weinig wind. De afgelopen dagen leek het opeens wel augustus, zo warm was het, maar ze voorspellen dat de temperaturen iets gaan zakken tot een normaler peil. De strelitia voelt zich heerlijk bij deze temperaturen.

Boer zoekt vrouw

Vrijdag 11 mei 2007.

De landbouw in La Vall de Pop is ten dode opgeschreven, de laatste hoogbejaarde boertjes modderen nog wat door maar jonge boeren zijn er niet meer. Hoewel, in heel de vallei is er nog één die met landbouw zijn brood weet te verdienen en geen bijbaantjes heeft, hij heet Vicente en is 30 jaar.

Op weg naar de presentatie van de kandidaten van de Partido Populair (PP) ontmoeten we eerst de nummer 1 van de lijst. Wij fietsen nog vlak bij huis en hij is met de auto, stopt, groet ons vriendelijk en vraagt dan of Cokky het fototoestel heeft meegenomen. Ja, dat hebben we niet vergeten. Manolo, de nummer 3 op de lijst heeft ons een mooi gedrukte uitnodiging bezorgd. Heel attent belde hij een kwartiertje van te voren op met de mededeling dat Cokky toch vooral niet het fototoestel moest vergeten. Zo langzamerhand begint het erop te lijken dat de camera belangrijker is dan onze twee stemmen. In het centrum van het dorp is een straatje afgezet en aan de buitenkant van een huis hangt heel groot het portret van de lijsttrekker, misschien dus de toekomstige burgemeester van Xaló. Er zijn hapjes er is gratis drank en opwinding over 200 personen die in Argentinië wonen en via de post stemmen, natuurlijk op de verkeerde partij. Vicente komt wat later op zijn motor. Hij zit op Engelse les bij dezelfde juf als waar ik Spaans van krijg en dat schept een band. We raken aan de praat in een mengelmoesje van Engels, Valenciaans en Spaans. Of Cokky ook nog een zus heeft, want hij zoekt nog steeds een vrouw en kan maar niets vinden. Helaas valt de zus van Cokky af want die is al getrouwd en heeft twee kinderen en is geen 23. Maar zoiets zoekt hij dus, om gezellig Engels mee te kunnen oefenen en om hem te helpen in zijn nieuw op te zetten tuincentrum. Hier alvast een foto van hem, help hem, hij is wanhopig want de Spaanse vrouwen willen geen boer van 1 meter 90 als echtgenoot. Serieuze kandidaten kunnen contact met mij opnemen en natuurlijk doe ik de voorselectie.

Vrijdagochtend 7.10 uur, 11 mei 2007

Compleet zomer, ook al om 7 uur ´s ochtends, er is geen dauw de luchtvochtigheid is maar 44% en het is al 20 graden. Er staat een heel klein beetje wind vanuit het binnenland en het is onbewolkt. De olijfbomen bloeien nu volop, niet dat het erg opvalt want je moet goed kijken om het te zien.

Vreemde vrouw.

Donderdag 10 mei 2007.

Gareth aan de telefoon, “Zo ben je aan het trainen voor aankomende zaterdag, ik zag je op je mountainbike met een vreemde vrouw.” Hij ziet ook alles, train ik in de regen ziet hij het en ga ik met een vreemde vrouw fietsen dan ziet hij het ook. Dit fraaie dal waarin wij wonen heeft ogen en oren. Zaterdag gaan hij en ik met de club van Pedreguer een monsterrit maken. Twee maal over Col de Rates en over de Tudons, zo´n 165 km met erg veel hoogteverschil. Ik geef het toe, de laatste weken heb ik wat overdreven op fietsgebied en mijn knieën doen soms pijn. Vandaar dat ik de hele week al rustig aan doe en dan komt een fietstochtje met een vreemde vrouw goed uit. Ze heet Marjolein en logeert een week bij haar zus hier in de buurt. Het wordt steeds algemener bekend dat je voor fietstochten, groot of klein bij Edwin moet zijn, ik krijg steeds meer klanten. Eerst heb ik haar van kennissen geleende, zeer goedkope mountainbike een beurtje gegeven zodat in ieder geval alle versnellingen het doen en daarna de fiets van SPD pedalen voorzien. Een helm hebben we ook nog wel over, maar het blijft toch altijd beter om je eigen spullen mee te nemen. Vanochtend heb ik Marjolein tot halverwege Col de Rates weten te krijgen. Ze kreeg wel een rood hoofd en ging behoorlijk zweten maar zette door. Halverwege, bij de snelstromende bron waar het prettig uitrusten is hebben we water gedronken en wat gegeten. Volgende keer, op de dag dat ze naar huis vliegt gaan we tot boven op de pas, als dat haar lukt trakteer ik boven in het restaurant op koffie met apfelstrudel heb ik haar beloofd. Wedden dat Gareth ons betrapt als we net onze eerste hap van het gebak willen nemen.

Donderdagochtend 7.05 uur 10 mei 2007

Gisteren is de zomer begonnen het werd 26 graden in de schaduw de warmte blijft ´s avonds lang hangen. Het is onbewolkt en 15 graden er is nog geen wind. Er is zoveel dauw dat ik de zonsopgang maar vanaf het terras bekijk en Loesje vindt dat een goed idee.

Armando

Woensdag 9 mei 2007.

Armando spreekt het liefst Valenciaans en hij heeft geen spraaklessen gevolgd zoals Frans Bauer, hij stottert. Geen school zou hem als leraar aannemen om buitenlanders Spaanse les te geven. Maar voor mij is hij de perfecte leraar hij doet erg zijn best om mij Spaans te leren en vertelt veel over de mensen en de natuur en de landbouw. Zelfs moppen kan ik begrijpen als hij ze maar vertelt. Manolo vond het maar raar dat ik aan Armando de voorkeur geef om mij Spaans of Valenciaans te leren. Ik leg hem uit dat als een Spanjaard mij aanspreekt met de snelheid van een mitrailleur en met in één zin vier uit vijf lettergrepen bestaande woorden dat ik er dan de helft niet van begrijp. Armando gebruikt zulke woorden nooit tegen mij en als hij het woord niet kan omzeilen doet hij lekker lang over de zin, zodat ik de gelegenheid heb om hem te vertalen. Maar in de lessen van juf Carmen is stotteren niet toegestaan. Tot vanavond, ik was aan de beurt om een stukje van de les cd te beluisteren en daarna in het kort te vertellen waar het over ging. “Edwin luisteren, zegt ze”  Resoluut drukt ze de afspeel toets van de kleine CD speler in, ik voel een zweetdruppeltje onder mijn oksel vandaan lopen. “Fo..fo..fo..fo..fo..fo.., klinkt er door het klaslokaal. Ik haal opgelucht adem, daar heb ik geen moeite mee, dit begrijp ik, “fotografia”, zeg ik triomfantelijk als ze de haperende cd-speler heel snel weer heeft uitgezet. Nog goed ook. Met dank aan Armando, ik ben de enige van de klas die het begrepen heeft. 

Woensdagochtend 7.15 uur 9 mei 2007

Onbewolkt, 12 graden en er is geen wind. De luchtvochtigheid is 80% dus er is veel dauw. We gaan samen een rondje van 45 km fietsen en onderweg in een bar houden we Almuerzo.  Vanmiddag  ga ik met Cokky bij Marjolein en Marjan eten.

Permiso de Conducción.

Dinsdag 8 mei 2007

We zien het maar als een dagje uit naar Alicante, 200 kilometer rijden om je rijbewijs te verlengen. Mijn Nederlandse rijbewijs verloopt in juli en dan krijg ik een Spaans rijbewijs, met 12 punten. Eén keer dronken achter het stuur en je bent 6 punten kwijt. Autogordel niet vast kost je 3 punten. Tot ze op zijn en dan ben je dus je rijbewijs kwijt. Ingeborg, onze gestor ziet het niet meer zitten om Nederlandse rijbewijzen om te zetten in Spaanse. Het kost haar bijna een dag werk en dat vinden de mensen veel te duur worden, we gaan het dus zelf doen. Ik krijg van haar een papier mee wat ik allemaal nodig heb. Als we na meer dan een uur en drie balies verder aan de beurt zijn klopt er een heleboel niet.

Dit moet ik meenemen volgens Ingeborg:

1. Mijn Nederlandse rijbewijs. (maar er moet ook een kopie bij, die heb ik niet)
2. 2 kleurenpasfoto´s. ( maar ik had er uiteindelijk vier nodig)
3. Paspoort.      
4. Mijn N.I.E. certificaat, sofi-nummer dus.
5. Een recente inschrijving van het gemeente huis.
6. Mijn residencia kaart. (klopt, maar er moet ook een kopie bij)
7. Mijn huidige rijbewijs. (heb ik, maar er moeten twee kopieën bij)

En waar is uw keuringsbewijs van de arts, vraagt het aardige meisje achter het dikke glas. Maar ik ben pas 50 jaar, moet ik dan gekeurd worden? Ze vindt dat ik er goed uitziet zegt ze lief maar zonder de papieren gaat het allemaal niet door. Ze lijmt alvast mijn pasfoto op een formulier en geeft er een paar stempels op maar dan moet ik het gebouw uit om de boel te regelen. Ze wijst naar buiten, aan de overkant van de straat. Buiten kijken we verbijsterd maar blij naar de overkant waar wel vier winkeltjes zijn gevestigd die een arts in dienst hebben om mij te keuren, pasfoto´s te maken en de boel te kopiëren. We nemen die recht tegenover het gebouw van de Jefatura de Trafico. Een dokter plaatst mij achter een computer en ik moet twee balletjes binnen twee lijntjes zien te houden. Na een paar minuten blijk ik een prima score te hebben, beter dan gemiddeld en ik zie ook uitstekend. Gelukkig weet ik inmiddels hoe het Spaanse alfabet moet worden uitgesproken. Alleen de X gaf even wat verwarring. Drinkt u, rookt u, nooit iets gebroken, geen enge ziektes? Mooi, klaar, 45 euro en ik ben goedgekeurd. Net voordat het meisje achter de balie van trafico wil gaan eten zijn wij weer terug. Er staat geen rij meer, eigenlijk is ze al dicht. Ik kijk haar op mijn liefst aan, lach naar haar en het werkt. Ze gaat weer zitten en lacht lief naar mij terug. “Alles klopt nu”, zeg ik. “Dat zullen we nog wel eens zien en anders verzin ik wel wat”, zegt ze plagerig terug. Maar het is in orde. Ze stuurt de boel naar Nederland, daar wordt gecontroleerd of mijn rijbewijs klopt en daarna krijg ik bericht thuis gestuurd, of zoiets. Het is dat Cokky naast mij staat maar anders had ik vast en zeker een afspraakje voor de lunch gehad. Eigenlijk best jammer dat ze het Spaanse rijbewijs opsturen. Nou ja, misschien sturen ze alleen maar een briefje dat ik het in Alicante moet komen ophalen en zo´n eenvoudig klusje kan ik dan ook wel alleen.

Dinsdagochtend 7.00 uur 8 mei 2007

Onbewolkt, 11 graden, geen wind en zo veel dauw dat de poezen weigeren om mij te volgen als ik naar de Japanse Mispelboom loop om een foto te nemen. Door de hagelbui van afgelopen week is onze hele oogst mislukt. Iedere hagelsteen heeft een rot plekje op de nog net niet rijpe vrucht veroorzaakt. Nu zijn ze zo rot als een Japanse Mispel.

Jimmy Eat World

Maandag 7 mei 2007.

 

Can we take a ride?
Get outta this place
While we still have time?

oh oh, oh oh, oh oh oh
oh oh, oh oh, oh oh oh

 

Wij rijden op de Moto Guzzi naar Altea, links de blauwe Middellandse zee en boven ons de blauwe hemel. Het liedje komt vanzelf in mij op het is van Jimmy Eat World, nooit van gehoord? Hele horden tieners in de VS zijn er gek van. Zonder de dochter van mijn in Nederland werkende vriend zou ik er ook nooit van hebben gehoord.

Vanaf de eerste keer dat wij met haar en haar ouders in Spanje waren was ze geïnteresseerd in de Spaanse taal. Ik leerde haar tellen in het Spaans toen ze vier jaar oud was en ze kan het elf jaar later nog steeds. Ze is enorm taalgevoelig, eigenlijk had ik het wel verwacht, wat wil je ook met zulke ouders. Ze zit op een school waar alle lessen in het Engels worden gegeven en verder heeft ze les in Latijn, Grieks, Duits en Frans. Eigenlijk wil ze het liefst ook lessen Spaans volgen maar dat is niet mogelijk. Daarom sleep ik af en toen een erg mooi Spaans liedje via Live Messenger in een met haar gedeelde map. Sommige nummers vertaal ik voor haar maar soms vertaalt zij een nummer voor mij. Knap hoor, zonder Spaanse les. Andersom zet zij ook haar favoriete nummers in de gedeelde map, natuurlijk zijn die in het Engels. Tot mijn verbazing vind ik ze nog leuk ook, Cokky wordt er soms een beetje gek van maar die hield vroeger ook al niet van Satus Quo. Ze vindt dat ik eigenlijk over dit soort muziek heen gegroeid zou moeten zijn maar ja het komt toch vanzelf in mijn hoofd en het gaat mooi de hele ride niet over. Toch vraag ik mij af of er een diepere psychologische reden is aan te wijzen waarom ik juist dit nummer het beste vind…. het nummer heet “Work”.

Maandagochtend 7 mei 2007

Sorry dat ik wat laat ben vandaag, ik was netjes om 7 uur wakker en heb deze foto genomen. Maar ja, het blijft Spanje er was geen stroom, dus geen internet. Maar om 11.00 uur was het er weer.
Het is onbewolkt en na een koude nacht van 9 graden is het inmiddels 22 graden er staat een zacht windje. Prima weer om met de motor naar Altea te rijden om bij Ingeborg de papieren van de Landrover te halen die nu op mijn naam staat.

Licht

Zondag 6 mei 2007.

Paco rijdt voorop met mij en vier anderen achter hem aan. Als wegwerker van de Comunitat Valencia let hij altijd goed op, dat is zijn beroep. Met een armzwaai geeft hij aan dat een auto ons langzame groepje zonder gevaar kan passeren. De Spaanse automobilisten hebben tijdens hun autorijlessen geleerd om achter een tractor, een paard en wagen en ook een groepje fietsers te blijven rijden tot ze de vaak bochtige wegen geheel kunnen overzien, daarna geven ze richting aan naar links en als ze het langzame obstakel zijn gepasseerd geven ze weer keurig richting aan naar rechts. Paco begeleidt dit proces zodat het verkeer wat vlotter kan doorstromen. Als we gesneden worden zijn het vaak Engelse automobilisten die waarschijnlijk andere dingen leren tijdens hun autorijlessen. De hemel is gelukkig weer ouderwets stralend blauw er is geen wolkje te bekennen het zicht is dus goed. In de verte zie ik een auto met zijn lichten aan komen, als enige tussen tientallen anderen dat valt op, wedden dat het een Hollander met zijn licht aan is, denk ik. En ja hoor ik heb gelijk als de auto dichterbij komt zie ik de bekende gele kentekenplaten. De onaangepastheid van Nederlanders in het buitenland ergert mij, hij ziet toch ook dat niemand zijn licht aan heeft, waarom wil je dan nog eens extra opvallen. Natuurlijk zal het wel veiliger zijn maar het staat zo eigenwijs, gezakt voor zijn inburgeringexamen denk ik dan. Gauw terug sturen, gedwongen desnoods. De behulpzame Paco ziet het ook en steekt zijn arm uit en maakt met zijn hand een draaiende beweging, een waarschuwing die betekent, “draai je licht knopje uit, anders vergeet je het straks en dan start je auto niet meer.” Lief en oplettend van hem. De bestuurder doet niets en kijkt strak voor zich uit. “Rare jongens hoor die Spanjaarden”, zal hij wel denken. Ik probeer Paco uit te leggen dat het in Nederland normaal is om met je licht aan te rijden omdat het er altijd regent, heel donker is, ook overdag, dat het een gewoonte is geworden; instappen, autogordel om, starten, licht aan, ruitenwissers aan en rijden. Paco begrijpt het, deze Nederlander is vast al een tijdje hier in Spanje want als hij net uit Nederland kwam had hij vast zijn lichten uit gehad, je hebt toch net verteld dat ze daar de langste droogteperiode met zonnig weer hebben gehad die ooit is gemeten? Zo is het vast beaam ik, Paco is tevreden maar ik blijf voor gedwongen uitzetting.

Zondagochtend 7.00 uur 6 mei 2007

Onbewolkt 11 graden er is geen wind maar wel erg veel dauw. De afgelopen twee dagen proberen in de middag de wolken onweersbuien te vormen boven de bergen. De ochtenden zijn prachtig, om 9.00 uur is het 17 graden en dan loopt de temperatuur snel op tot een graad of 27 om 14.00 uur. Nu gauw naar Xaló om te fietsen. René en Jeannet vertrekken vandaag richting Ebro delta.

Barx

Zaterdag 5 mei 2007

De vader van Antonio volgt trouw met de auto de groep van 12 wielrenners van Pedreguer. Mouwtjes en windstoppers kunnen na het eerste halfuurtje verder in de auto en na honderd kilometer houdt één renner het ook voor gezien en stapt in. Lekke banden worden niet geplakt maar er worden snel hele wielen gewisseld en 10 minuten voor wij in een bar wat gaan eten rijdt hij alvast vooruit om een tafel te reserveren. Normaal is de route langs de N332 niet echt leuk door het vele verkeer maar met een volgauto is het toch veiliger. Voor de tweede keer rij ik met de Club Ciclismo de Pedreguer mee, alles gaat erg georganiseerd. Bij een flinke tegenwind wordt de snelheid afgesproken (30) en dat iedereen 1 minuut op kop rijdt. Dat lijkt mij een beetje kort maar het duurt toch een minuut of 11 voordat je weer aan de beurt bent. Goed systeem en niemand rijdt zich helemaal leeg. Nadeel van het vreemdgaan met een andere club is dat Armando verwacht dat ik mij morgenochtend om 8 uur bij bar Rincon in Xaló meldt voor de rit met de groep A. Ik hoop alleen dat ze geen route van nog eens 165 km gaan maken. Ik heb een briljant idee, als Juanjo volgende week eindelijk de Volvo gerepareerd heeft kan Cokky de Volvo als volgauto gaan gebruiken voor groep A. Een paar mooie stickers erop, fietsenrek op het dak….., zie je wel dat we drie auto´s nodig hebben.

Vreemd eten

Vrijdag 4 mei 2007

Ja, dan ga je naar Spanje en dan zijn er een aantal dingen niet hetzelfde als in Katwijk… René ken ik nu al zo´n dertig jaar en in al die tijd is hij niet veel veranderd. Hij houdt van lekker bruine jus en andijvie stampot, olijven eet hij niet en hij bekijkt het Spaanse voedsel met de ogen van een rasechte vogelaar, Argusogen. Wij zoeken restaurants voor hem uit die door de grote toeloop van Engelse gasten behoorlijk internationaal aangepast zijn en waar ze hem dus geen gebakken stierenballen voor zullen zetten. Maar verder is hij echt niet moeilijk en altijd bereid om iets exotisch uit te proberen. Vanmiddag hebben we in “Las Brisas” gegeten in Javea, een prima restaurant met alles erop en er aan, inclusief een door de eigenaar georganiseerde quiz, waar de Engelse gasten schijnbaar zo gek op zijn. Echt vol gegeten was ik nu niet, waarschijnlijk omdat in dit restaurant de hoeveelheden voedsel afgestemd zijn op bejaarden en niet op wielrenners. Dus zo rond acht uur vanavond hebben we nog stokbrood gegeten met lekkere ham en tortilla. Het voordeel van Nederlands bezoek is dat we ook spullen laten meenemen die hier moeilijk te krijgen zijn, zoals pindakaas van Albert Heijn met stukjes noot. René heeft de pindakaas voor ons gekocht maar deze variant nooit gegeten. Hij eet altijd Calve Pindakaas en nooit met stukjes noot. Hij pakt een stukje stokbrood en smeert er voorzichtig wat van deze voor hem geheel nieuwe pindakaas op met stukjes noot van Albert Heijn, kauwt, proeft en,,,,, ja hoor, “dat is lekker hoor, die moeten we ook kopen als we weer thuis zijn.” Zo zie je maar dat je nooit te oud bent om iets te ontdekken en dat je door verre landen te bezoeken allerlei vreemde dingen leert eten waarvan je echt niet wist dat het zo lekker kon zijn.

Vrijdagochtend 7.45 uur, 4 mei 2007

Vrijwel onbewolkt, geen wind en het is 10 graden alles is erg nat maar wat wil je ook met die onweersbui van gisteren. Het is nu prachtig weer maar dat zegt natuurlijk niets voor de rest van de dag, dat heb ik inmiddels wel geleerd.

Schotland

Donderdag 3 mei 2007.

“Veel te warm de laatste weken in Nederland, dit is nu pas lekker weer.” Opgetogen spot hij de vogelsoorten zoals de Blonde Tapuit, Blauwe Rotslijster en de prachtige wolkenluchten. Vanochtend heeft hij voor het eerst van zijn leven sinaasappels geplukt in de boomgaard van Armando. Met de Landrover rijden we door de bergen en alles vindt hij prachtig. De schaapsherder wordt op de foto gezet en boven op Col de Rates drinken we koffie met geweldig Duits appelgebak.Tijdens een uitgebreide lunch eet hij zijn grootste tong ooit en tevens de goedkoopste. Hij kan niet stil blijven zitten als er prachtige witte wolken over de bergen kruipen, even naar buiten om een paar foto´s te maken. Later begint het te onweren en de regen stort naar beneden. In de wijncoöperatie proeft hij de beroemde moscatelwijn van Xaló. Thuis gekomen ligt er, tegen het huis aangewaaid 10 centimeter hagel en zit er 30 mm neerslag in de meter. “Heerlijk hier, van mij hoeft al dat mooie weer niet”, zucht hij. Nog even die Steenuiltjes en de Kleine Zwartkop vanaf jullie terras fotograferen, en zo blijft hij bezig.

Hij is gek op Schotland, maar Spanje vindt hij nu ook een heerlijk land. Wonen we nu in Spanje of in Schotland? Soms weet ik het niet meer, alleen de sinaasappelbomen die zorgen er nog voor dat ik zeker weet dat het Spanje moet zijn, of groeien die ook in Schotland?

Donderdagochtend 7.45 uur 3 mei 2007

Gisteren zijn René en Jeannet aangekomen. René heeft Canon EOS 1 met een telelens om vogels te fotograferen, klak, klak, klak..... 8 beeldjes per seconde van 10 MB. Vannacht heeft het 4 mm geregend. Het is 11 graden, een mooie zonsopgang zonder wind en hier en daar een wolkje. Agenda: geen idee wat  we vandaag  gaan doen.  Vogels fotograferen?

Agenda

Woensdag 2 mei 2007.

Mijn eerste agenda was een schoolagenda, daarvoor had ik schijnbaar geen behoefte aan een agenda. Mijn ouders vertelden wat er ging gebeuren, lekker overzichtelijk. Daarna heb ik dus 40 jaar een agenda en een horloge nodig gehad. Dat voelde aan als normaal maar nu wij al 8 jaar zonder werk zitten verandert je blik op de tijd en agenda´s. Als de zon opkomt, word ik wakker en in principe zitten we nergens aan vast, goed het gras moet gemaaid worden maar doordat ik nu dit stukje schrijf maai ik het wel een uurtje later of misschien wel twee dagen later. Zo is het bijna met alles. De auto moet APK gekeurd worden, ach steekt ook niet op week. In het begin was het vreemd, Cokky had een kleine agenda voor mij gekocht waar ik gewoonte trouw dingen in begon op te schrijven. Maar na een tijdje bleef bladzijde na bladzijde leeg. Soms hebben we maar één afspraak per maand. Die onthoud ik wel, dacht ik, totdat Ingeborg belde waarom ik niet op haar kantoor was geweest met de gegevens voor de belastingaangifte.” Ik wist precies wanneer en op welke datum de afspraak was maar dan moet je natuurlijk niet vergeten welke dag het vandaag is. Zo, dacht ik, dit is het bewijs nu ben ik eindelijk ontspannen, dat kan niet anders, nooit gedacht dat het 8 jaar zou duren. Toch heb ik nog steeds een agenda, maar als ik hem uit gewoonte of misschien nostalgie af en toen open doe, slaat gelijk ook stress weer toe, al die geperforeerde hoekjes moeten er dan worden uitgescheurd tot eindelijk de huidige week is bereikt. Weg met de stropdas, weg met het horloge en dit was mijn laatste agenda. Volgend jaar heb ik aan de keukenkalender genoeg. Alleen nog de datum zien te onthouden.

Woensdagochtend 7.30 uur 2 mei 2007

Het is nog steeds onstabiel weer met een afwisseling van zon, bewolking en de mogelijkheid van een regenbui. Als het gras droog is kan ik het vandaag maaien, wat rommel opruimen want vanmiddag krijgen we vrienden uit Nederland die aan paar dagen blijven.

Sinaasappels

Dag van de arbeid, 1 mei 2007.

“Heb je nog sinaasappels?”, vraag ik aan Armando. “Ja, voornamelijk op de grond. Voor het eerst in mijn leven heb ik mijn sinaasappels niet kunnen verkopen”, antwoord hij mij cynisch. Voor een boer is het rot om je oogst te zien wegrotten, al het werk, snoeien, spuiten, het bevloeien dat je heb gedaan is voor niets geweest. Verbeten trapt hij door naar de 1100 meter hoge pas over de Tudons, de zware pas die wij altijd op 1 mei fietsen. Armando woont met zijn Colombiaanse verloofde, haar kind en zijn ouders in één dorpshuis. Zij werkt voor 4 euro per uur als serveerster in een restaurant en hij werkt halve dagen bij de fietsenmaker en de rest van de tijd op het land. Hij en zijn vader hebben erg veel land. Hoeveel weet ik niet maar Remoli zegt, “als je op de kerktoren staat en je kijkt om je heen is al het land dat je ziet van Armando.” Het zal wel een beetje overdreven zijn maar toch is hij eigenlijk miljonair. Eén hectare land wordt hier momenteel verkocht voor zo´n 220 duizend euro. Armando verteld hoe hij gisteren de remschoenen van zijn trekker zelf heeft verwisseld, 150 euro kosten ze bij de John Deere dealer in Orba en hij heeft er erg lang over gedaan. Hij en zijn vader hebben ook nog 100 bijenvolken, dat geeft ook veel zorg want er zijn veel ziekten die de bijen bedreigen. De wijn kost nog geen euro per liter, vijf kilo sinaasappelen koop je hier op de markt voor 2 euro. De landbouw langs de Middellandse zee is ten dode opgeschreven, jammer vindt Armando want heel veel kennis die in honderden jaren vergaard is zal binnen nu en twintig jaar verloren gaan. “Als je sinaasappelen wilt kan je ze rustig komen plukken hoor, ze zijn zoet en je kunt ze zo eten of uitpersen”, zegt hij. Dat is goed, binnenkort kom ik twee manden plukken. Zo zie je maar dat er op sinaasappelgebied van inflatie geen sprake is, toch had ik liever gehad dat er een vrolijke Armando naast mij gefietst had omdat hij voor 2 euro per kilo zijn sinaasappels had verkocht.

Dinsdagochtend 7.00 uur 1 mei 2007

Dag van de arbeid dus een nationale feestdag. Traditioneel beklimmen we met de fietsclub vandaag de Tudons. Dit is een 1100 meter hoge pas, eerst rijden we naar Benidorm vanaf Vilajoyosa gaan we vanaf zeeniveau aan de beklimming beginnen via Sella en terug via Confrides en Guadalest.
Het is zwaar bewolkt, bijna geen wind, 15 graden de weg is droog we vertrekken al om half acht dus  deze keer geen ochtend  foto.
Agenda: Om 14.00 uur na Ruud en Marieke nog wat laatste spullen halen en uit eten in Albir.