Wonen in Spanje

Ja?

Maandag 30 april 2007

“Ik heb ja gezegd maar ik weet niet precies waarop”, zegt Cokky. Ze heeft gefietst met de club en twee van de mannen hebben politieke ambities, ze staan op de lijst voor de komende gemeenteraadsverkiezingen die eind mei worden gehouden. Voor de PP (Partido Popular), denkt ze maar dat is niet helemaal zeker. Ze hebben haar om steun gevraagd als ze in de gemeenteraad van Xaló worden gekozen. Of zoiets. Een dag later wordt ze al gebeld, om foto´s te komen maken van de groep kandidaten, want de fotograaf heeft geen tijd. “Ja”, zegt ze. De week erop bestaat de fietsgroep B alleen uit  voorzitter Manolo en Cokky ze krijgt een privé-les lokale politiek. Over illegale huizen, vriendjespolitiek, de wet en de komende gemeenteraadsverkiezingen. De Engelsen die in de gemeente wonen hebben een sterke man afgevaardigd voor de concurrent, “de onafhankelijken”, 350 Engelsen mogen stemmen. Wie weet wat dat voor een gevolgen heeft voor de bestaande partijen. De PP heeft ook de stemmen nodig van de vele buitenlanders.

“Ik weet nu waarop ik ´Ja´ gezegd heb. Ze hebben gevraagd of ik ook kandidaat had willen zijn omdat het zo moeilijk is om voldoende kandidaten te vinden. Dat hebben ze dus vorig jaar ook al gevraagd maar toen dacht ik dat het een geintje was. Omdat ik toen ´nee´ gezegd heb, hadden ze het haar nu niet meer gevraagd. Nu is het al te laat omdat alles al geregeld is, maar over 4 jaar kan ik op de kieslijst.” Cokky als buitenlandse excuus-Truus op een lijst voor de gemeenteraadsverkiezingen? Prima hoor, dan kan ze gelijk een bouwvergunning voor onze carport regelen.

Maandagochtend 7.45 uur 30 april 2007

Alles is drijfnat door de dauw er staat geen wind en het is 12 graden. Geen saaie strak blauwe hemel maar een afwisseling van wolken en stukken blauwe hemel. De afgelopen drie dagen hebben we iedere dag een regenbuitje gehad, een van 4 mm, en twee van 6 mm. De bergen, de vallei alles is intens groen.

Romero

 

“Ga je alleen?” vroeg Juanjo. Nee, natuurlijk niet, ik ga met Cornelia, wij doen altijd alles samen, legde ik hem uit. “Ja maar, ga je alleen, gaan je ouders dan niet mee?” vroeg hij weer. Mijn ouders zijn in Nederland en volgens mij weet hij dat. Eén ei is geen ei, twee ei is een half ei. Als je niet met minstens tien man aan tafel zit, ben je alleen, hier in Spanje. En alleen zijn, dat kan niet, dat is ondenkbaar. Alle feestdagen en tradities horen in grote groepen gevierd te worden. Zoals de Romero, die de laatste zaterdag van april gehouden wordt. Vanaf het plein vertrekt een groep muzikanten met trommels en herdersfluiten. Iedereen uit het dorp loopt er achteraan de berg op om rozemarijn te plukken. Dat wordt tot een mooi boeketje gebonden en de volgende dag wordt het in de kerk gezegend. Daarna beschermt het je huis een jaar lang tegen blikseminslag. Aan de voet van de berg zoekt iedereen een plekje om te picknicken. Traditiegetrouw worden er ´bollos´ gegeten, een soort pasteitjes die je normaal bij de bakker koopt maar die op die dag door iedereen zelf gemaakt worden. Met een vulling van tomaten of doperwten. Dat gaat al minstens 100 jaar zo.

Toen we hier pas woonden kregen wij, onnozele buitenlanders, bollos van Pepe, op de dag vóór de Romero. Die hebben we ´s avond nietsvermoedend opgegeten. De dag erna gingen we toch even kijken bij de Romero en we vielen genadeloos door de mand toen we daar met lege handen rondliepen….

Inmiddels hebben we heel wat bijgeleerd en Cokky doet zelfs een poging tot het bakken van iets wat lijkt op een bollo. En Juanjo vraagt niet meer of we alleen gaan. Het is inmiddels traditie geworden dat we, net als hij en Lina, Manolo en Tonica, Eugene en Anna, Juanvi en Nelida en de bakker en zijn vrouw onder de eerste grote boom aan de linkerkant gaan zitten om de meegebrachte etenswaren te nuttigen. De traditie wil dat de bakker en zijn vrouw lekkere dingen meebrengen als toetjes, en dat het gewoon gezellig is. Laten we hopen dat het over 100 jaar nog zo is.

Vreemdgaan

Zaterdag 28 april 2007.

“Bedankt voor de fietstocht”, zegt Antonio van de fietsclub Pedreguer. Hoezo, waarom bedankt hij mij, wij rijden toch met jullie mee? ”Nou, als jullie er niet waren geweest was ik ook niet blijven wachten en dan had ik Paco nooit gezien die 10 minuten te laat was. Dan hadden we ook Pedro nooit gebeld of hij ook nog kwam en dan hadden we onderweg José nooit tegengekomen die alvast alleen vertrokken was.” Ja, zo kan je het ook bekijken. Wij, Gareth en ik waren er netjes om 7.30 uur maar verder was er niemand voor onze eerste rit met Club Ciclista Pedreguer. De besten van de club zijn er niet omdat die vandaag een ciclomarathon van 400 km fietsen boven Valencia. Die tocht start al om 5 uur s´ochtends en eindigt ergens midden in de nacht, dat lijkt mij wel een uitdaging om volgend jaar met mijn werkende vriend Dick te doen. Ik had nu de indruk dat hij nog niet moe genoeg naar Nederland is terug gekeerd. Pedreguer heeft een keurig routeboekje en voor vandaag staat dat de route 134 kilometer is maar als ik thuis kom staat de teller op 152 km, logisch want zij rekenen vanaf Pedreguer en ik moet naar Xaló.

Langs de N332 staat een leuk jong meisje in hoge laarzen en een minirokje naar passerende auto´s te lonken. 50 Euros kost het, weet Antonio. Niet voor wielrenners, reageer ik. Ze vraagt eerst hoe oud je bent (50), dan wil ze weten hoeveel kilometers je gefietst hebt (150) en dan rekent ze dubbel tarief. “Daar heeft ze groot gelijk in”, beaamt Antonio. Onze fietsclub, Club Ciclista Xaló is een beetje ingeslapen, de voorzitter, Manolo is kandidaat voor het burgemeesterschap en heeft met de naderende verkiezingstijd wel wat anders aan zijn hoofd dan fietsen. De club ligt uit elkaar en de gefietste afstanden worden steeds kleiner. Vandaar dat wij vandaag maar eens vreemd gaan. Ja, als je thuis niet krijgt wat je wilt zoek je het toch ergens anders.

Vroeg

Het is half zeven, het is nog donker. Het heeft vannacht geregend en voor vanmiddag voorspellen ze opnieuw regen maar nu is het droog. Gareth en ik gaan vandaag voor het eerst mee met de fietsclub van Pedreguer, een grotere en fanatiekere club dan die van Xalo. Maar ze vertrekken om 8 uur en om op tijd in Pedreguer te zijn moet ik om kwart voor zeven op de fiets zitten.

Fooi

Vrijdag 27 april 2007

Het is een prima restaurant waar wij met vier personen hebben gegeten, de bediening perfect en alles is keurig verzorgd, hier is duidelijk een fooi op zijn plaats. De rekening bedraagt 110 euro en 50 cent. Ik betaal met een briefje van 100 en een briefje van 20. De ober die ons heeft bediend geeft mij een tientje terug. Ik staar hem niet begrijpend aan, zo kan ik hem geen fooi geven, hij zegt dat het zo goed is. Hij geeft mij dus een fooi terwijl ik van plan was om hem een fooi te geven. Spanjaarden geven bijna geen fooi en het wordt ook niet verwacht. In de streken met veel toeristen zijn de obers er wel aan gewend geraakt en met een uurloon van 4 euro per uur is het in de bediening nu eenmaal geen vetpot dus is wat extra erg welkom. Later legt Manolo van de fietsclub mij uit dat de ober waarschijnlijk de eigenaar van het restaurant is en dat je die zeker geen fooi geeft. Dat zou een belediging zijn en ook dom want hij zou zo maar eens kunnen gaan denken dat zijn prijzen veel te laag zijn. Weer wat geleerd, volgende keer eerst vragen of de ober de eigenaar van het restaurant is en dan pas een fooi geven.

Vrijdagochtend 7.45 uur, 27 april 2007

Raar weer, het is een mix van wolken, flarden mist, stukjes blauwe hemel en een enkele zonnestraal er is geen wind. Gisteren heeft het 4 mm geregend, precies genoeg voor het gras. Alles is vochtig en nat.
Het gaat goed met Oscar ik moet de wond twee keer per dag schoonmaken, iedere dag wordt de wond kleiner.

Rentenieren

Donderdag 26 april 2007

“De inflatie, de grootste vijand van de rentenier”, mailt een lezer van mijn weblog. Raar maar daar heb ik mij nog nooit zorgen over gemaakt. Voordat wij konden rentenieren moesten we eerst sparen. Sparen is erg moeilijk en de meeste mensen verzinnen allerlei redenen om maar niet te hoeven sparen omdat geld uitgeven zo veel leuker is. Inflatie is er één van. “Ik spaar nu niet omdat mijn geld over 20 jaar toch niets meer waard is. Het zelfde geldt trouwens voor mensen met genoeg geld, “Ik ga niet rentenieren want je weet maar nooit met de inflatie of ik wel 20 jaar met mijn geld kan doen. Inflatie wordt beschouwd als een natuurramp, het overkomt je en het is onafwendbaar. Ik heb mij daar nooit aan gestoord, je moet gewoon doen wat je in je hoofd hebt. Het inflatiecijfer zegt mij niets. Het is opgebouwd uit producten die wij helemaal niet verplicht zijn te gebruiken. Een huisje huren in deze buurt kost op jaarbasis toch al gauw 1000 euro per maand. Wij hebben geen huur of hypotheek omdat wij in 1995 het huis goedkoop hebben gekocht. Tot 2002 gebruikten wij 150 diafilms per jaar, die moesten worden ontwikkeld en worden ingeraamd. Goed, een digitale Canon EOS is niet goedkoop maar binnen een half jaar hou je al geld over. De laatste keer dat ik een cd gekocht heb? Vliegen naar Nederland? Honderd kleurenfoto´s laten afdrukken voor 10 cent per stuk, kwam daar in 1977 maar eens om.

Maakt u dus geen zorgen over ons, wij doen het ook niet en komen we in de toekomst krap te zitten dan kan ik, in uiterste nood, altijd nog gaan werken.

zie ook de spreadsheet

Donderdagochtend 8.00 uur 26 april 2007

Langer in bed blijven liggen dan normaal er was dus geen zon om mij wakker te maken. Het is zwaar bewolkt en het dreigt te gaan regenen. Er is geen wind en het is 14 graden. Het gras is netjes gemaaid dus en als het groen moet blijven is regen welkom. De Japanse mispels zijn ook bijna rijp.
Agenda: Water halen bij Font de Gel, naar de Mercadona in Benissa, uit eten bij Manolo in Senija en de de nieuwe wcbril monteren.

Edwin!

Woensdag 25 april 2007

“Edwin?” “EDWIN!” Ik schrik op, de juf wil antwoord, maar op welke vraag? Ik was er even niet bij met mijn gedachten. Ze kijkt me bezorgd aan. Ze houdt een hele verhandeling tegen me, waarvan ik maar een paar woorden begrijp. Het gaat over mijn gezicht, dat snap ik wel. “Agotado” zegt ze tegen me, als ik haar verteld heb dat er 2 vrienden uit Nederland kwamen om hier te fietsen en dat we bijna 800 kilometer gedaan hebben. “ Agotado” ben ik, en zo zie ik er ook uit. Uitgeput. En vanochtend moest ik al weer vroeg op om ze naar het vliegveld te brengen. Daarna moesten we met 2 katten naar de dieranarts, en ik heb gras gemaaid en huiswerk gemaakt en…..

 “Edwin?”  Ik ben al weer aan de beurt. Welke zin moet ik nu voorlezen? Ik ben moe. Ik ben aan vakantie toe, of aan een poosje gewoon rentenieren. Over een week krijgen we weer logees, maar die fietsen gelukkig niet.

“EDWIN!!”

Diaserie trainingskamp

Bekijk de foto´s van de afgelopen week in de :diaserie van het trainingskamp

Woensdagochtend 7.30 uur 25 april 2007

Het is 10 graden, onbewolkt en er is geen wind en erg veel dauw. Om 8.15 uur ga ik Dick en Rinus naar Valencia brengen. Daarna de wc bril halen, het grasmaaien, naar de dierenarts met Oscar en naar Spaanse les.

Laatste rit

Goed, de 1000 hebben we niet gered maar toch wel 745 kilometer gereden in de afgelopen 6 dagen. En niet te vergeten 9.900 hoogte meters overwonnen.

Lekker gefietst, geen regen gehad dus iedere dag geweldig kunnen trainen. Als Dick en Rinus het fietsen een beetje bijhouden halen ze straks op 2 juni een geweldige tijd bij Limburgs mooiste. Aan de voorbereiding kan het niet liggen.

Rust is ook training.

Dinsdagochtend 8.00 uur 24 april 2007

Geen wolk te zien en de temperatuur is met 15 graden ook al behoorlijk hoog. Geen dauw en er staat een beetje wind vanuit het binnenland. Vandaag fietst David. de zoon van Gareth met ons mee. O ja, het gaat goed met de wond van Oscar.

Tudons

maandag 23 april 2007.

Nu ben ik echt moe. Vandaag 160 kilometer gefietst en 3000 meter geklommen. We hebben nu dus 644 kilometer gefietst, morgen onze laatste rit van deze week met Dick en Rinus. Kijk voor het verslag van Dick op onze website, hier onder het profiel van deze monsterrit.

Maandagochtend 7.45 uur 23 april 2007

Vrijwel onbewolkt en het is 14 graden. Er staat wind vanuit het binnenland en er is weinig dauw. Ik begin een beetje moe te worden maar nog even doorzetten, vandaag gaan we veel klimmen, Col de Rates, Puerto de Confrides, en de Tudons en dat allemaal twee keer.

Xabia

Zondag 22 april 2007.

We zitten aan de 484 kilometer. Rinus wordt steeds sterker. Hieronder de route van vandaag. Redelijk vlak en niet al te zwaar. Er was regen voorspeld maar er kwam, zoals gebruikelijk, niets. Morgen gaan we de Koninginnenrit rijden, de Tudons op via Guadalest. Kijk voor het verslag van Dick op onze website.

Bernia

Zaterdag  21 april 2007.

Dick heeft een absoluut record verbroken hij is ons gepasseerd, in een afdaling met 74,7 km per uur! Zo snel zijn Rinus en ik de afgelopen dagen nog niet afgedaald. Verder rustig aan gedaan met 54 gereden kilometers maar wel 738 meter geklommen. We zitten nu op 363 km. Morgenochtend gaan we met de club van Xaló fietsen. Lees het verslag van Dick op onze website.

Zaterdagochtend 8.00 uur 21 april 2007

Het is een heldere, koude nacht geweest er is heel veel dauw en geen wind. Af en toen breekt de zon door de bewolking die niet erg dik is. Vandaag gaan we zwager Rinus laten kennis maken met de beklimming van de Bernia.

Avondkrant

Vrijdag 20 april 2007.

Als Dick hier is heb ik vakantie, goed ik moet wel erg veel fietsen maar dat is mijn hobby. Nee, ik heb vakantie omdat ik niet iedere dag een stukje hoef te schrijven voor mijn weblog. Ik zou het ook niet kunnen als er mensen om mij heen zijn. Als Cokky te veel lawaai maakt door een stuk of tien keer achter mij langs door het vliegengordijn naar buiten te lopen kan ik al geen stukje meer schrijven. Het brengen van een kopje koffie, het roepen van de katten, alles leidt mij af. Ik heb grote bewondering voor Dick: hij gaat zitten, vraagt of de televisie aan mag met Pauw en Witteman, legt zijn zwager uit wat hij aan het doen is, Cokky en ik zitten vlak naast hem en hij tikt zijn weblog of column, niet met twee vingers zoals ik maar met alle tien. Ach ja, het is zijn beroep denk ik dan. Geef hem een motorzaag in zijn handen en het zou waarschijnlijk een grote ramp worden. Ik zet op ons weblog elke ochtend een foto, dan slapen ze toch nog en leiden mij niet af. Zet ´s avonds het hoogte profiel erop met één zinnetje en verwijs door naar het weblog van Dick. Hij kan het toch beter en waarom twee maal het werk doen denk ik dan. Rest er nog één probleem, hij werkt met een foute datum, wat hij beleeft dateert hij één dag later. Net als bij de krant waar hij werkt, als die bij u ´s ochtends om 7 uur in de bus valt, staat er niet de datum op van gisteren terwijl het natuurlijk wel nieuws van gisteren is. Ik doe daar niet aan mee, u kunt mij beschouwen als een avondkrant. Wat vandaag gebeurt is heeft ook de datum van deze dag. Dus morgen kunt u lezen op Dick van der Plas - log (nu op onze website) wat wij vandaag hebben gedaan. Ook op vakantie blijft hij een ochtendkrant.

Profiel van deze dag.  (Zo, dat is dus 309 kilometer in drie dagen.)

Vrijdagochtend 7.30 uur, 20 april 2007

De zon gaat schuil achter een heel dunne sluierbewolking er is geen wind en het gras is nat van de dauw. Het is een koude nacht geweest zonder bewolking. Mijn vrienden slapen nog, vandaag gaat onze fietsroute over Pego, Forna en langs de Middellandsezee weer terug naar huis.

Tarbena Concentaina Planes

Zo, dat was 138 km plus 56 km van gisteren, is 194 km. Het gaat goed, op naar de 1000 deze week.
Kijk voor een volledig verslag van Dick op onze website.

Donderdagochtend 7.45 uur 19 april 2007

Er is veel bewolking maar niet erg dik. De wind komt een beetje uit het zuiden het is 15 graden en er is geen dauw. Als het vandaag zo blijft is het goed weer om een flink stuk fietsen. Over Col de Rates de binnenlanden in.

Fleix

Woensdag 18 april 2007.

Oscar is terug van de dierenarts en hij is zijn halve wang kwijt. Het is echt een enorme wond. Hij moet voorlopig  iedere dag terug.

Met Dick en Rinus heb ik de eerste 56 km gefietst. Kijk voor het complete verslag van Dick op onze website.

woensdagochtend 8.00 uur 18 april 2007

Onbewolkt en het is 11 graden. Er waait een westen wind en er is erg veel dauw. Agenda: Cokky gaat om 10.00 uur naar de dierenarts om Oscar op te halen en ik naar het vliegveld van Valencia om Dick en Rinus te halen. De fietsen zijn gepoetst, vanmiddag gaan we het eerste rondje fietsen.

Dierenarts

17 april 2007

Cokky vindt dat wij een leuke dierenarts hebben, mooie ogen en zo vriendelijk, ze gaat er graag naar toe. Oscar vindt de dierenarts niet leuk, hij miauwt klagelijk in zijn kooitje, alsof weet wat er komen gaat. Afgelopen vrijdag begon het op te vallen dat zijn ene wang dikker werd. Door een plukje losse haren op zijn kop ontdekten we een heel klein wondje, dus had hij weer gevochten, waarschijnlijk met zijn niet gecastreerde aartsvijand die wij Katerkop noemen. Nog nooit ben ik zo vaak met een dier naar de dierenarts geweest. Dan heeft Oscar een longinfectie, dan een vechtpartijtje, dan een keelontsteking, dan weer een vechtpartijtje, dan zijn jaarlijkse injectie´s, en nu dus weer een vechtpartijtje. Het ligt niet aan Oscar, dat hij zo vaak ontstekingen heeft, zegt de dierenarts. Het is vrij normaal en vooral een beet van een andere kat ontsteekt bijzonder snel door de miljoenen bacteriën die in een bek van een beest aanwezig zijn. Ja, Oscar heeft vanochtend gegeten dus wordt hij pas vanmiddag behandeld. De bult moet worden opengesneden en dan kan Cokky hem morgenochtend om 10.00 uur weer ophalen want ik ga naar Valencia om Dick en zijn zwager Rinus te halen. “Ik neem morgen de Sintra wel dan kan jij met de Landrover naar Valencia en dan ga ik niet naar yoga maar naar de dierenarts”, zegt Cokky. Zo gaan we het dus doen. Als we Oscar morgen weer thuis hebben weet ik zeker dat er vele nog controles zullen volgen. Soms, heel soms denk ik dat Cokky en Oscar onder één hoedje spelen, “als jij mij lekker eten geeft dan zorg ik dat jij heel vaak die leuke dierenarts te zien krijgt.”

Dinsdagochtend 8.00 uur 17 april 2007

Onbewolkt, geen wind. Het is een koude nacht geweest en er is heel veel dauw. Agenda, om 10 uur met Oscar naar de dierenarts en vanmiddag naar Ruud en Marieke om het aanhangertje te halen dat bij de Discovery hoort. En natuurlijk de fietsen controleren want morgen komen Dick en Rinus.

San Vicente

Maandag 16 april 2007

Oscar heeft een dikke wang. Vrijdag zag ik al iets aan hem, zaterdagavond zag hij eruit alsof hij de bof had en gisteravond werd het wel erg duidelijk: er zit een lelijke ontsteking ergens in zijn wang. Hij ziet er niet uit, hij heeft weer gevochten met een andere kater en ieder wondje bij hem leidt tot een abces en een zware penicillinekuur. Zoiets gebeurt natuurlijk altijd in het weekend. Maandagochtend staan we meteen bij de dierenarts op de stoep, beloof ik Oscar. Maar we hebben pech, het is San Vicente. Dat is een vaag soort feestdag, het is geen officiële feestdag maar wel een traditionele en dan niet in Valencia maar wel in Alicante, of andersom. Sommige winkels zijn open, sommige mensen werken een halve dag, anderen hebben de hele dag vrij, waaronder de dierenarts. Oscar moet het nog maar een dagje uithouden. Hij is redelijk actief en eet goed dus het moet maar.

Op San Vicente wordt paella gegeten. In deze streek eten de mensen op iedere zon- en feestdag paella (recept). De vulling varieert, van slakken, kip, konijn en groenten tot vis en schelpdieren. Een goede paella maken is een kunst die niet iedere huisvrouw beheerst. Oma´s zijn er wel goed in, maar het is ons opgevallen dat de jonge vrouwen die wij kennen liever gewoon een baan buitenshuis hebben en de paella bestellen bij een restaurant. Een goede paella wordt op een houtvuur gemaakt: de rook kringelt over de paella en geeft extra lekkere smaak aan de paella. Voor echt grote feesten wordt de ´Paella gigante´ ingezet: een bedrijf dat met een kraanwagen en drie koks een paella kan maken voor wel 1500 man. Ook afgelopen zaterdag, na de toertocht, werd paella geserveerd. Het maken ervan trok al veel publiek, de koks maken er een hele voorstelling van. Drie kilo zout ging erin, en de rijst werd in sierlijke bogen in de bouillon gegooid. Toen de paella gaar was stond er een enorme rij, maar de leden van de fietsclubs van Xaló en Alcalali hadden geen zin om voor paella in de rij te staan, die eten al vaak genoeg paella. Nee, wij gingen naar een restaurant om een goed bord ´callos´ te eten. Dat is een stoofpot met kikkererwten, worst en pens. Gelukkig konden wij ook wat anders kiezen, ze weten wel dat buitenlanders niet graag pens eten. Wij lusten wél graag paella, maar vandaag maar niet. Wij willen geen feestdag, geen pens, geen paella, wij willen naar de dierenarts! Morgen, zodra hij opengaat, staan we op de stoep.

Maandagochtend 7.45 uur 16 april 2007

Ongelofelijk , maar vanochtend kwam de zon op. Na 11 dagen zonder zonsopgang is het nu onbewolkt het waait wel en alles is nat. Agenda: met Oscar naar de dierenarts, omdat hij een heel dikke wang heeft. De was doen en buiten buiten ophangen, grasmaaien, nou ja, gewoon alles wat er buiten te doen is.

Zondagochtend 9.00 uur 15 april 2007

Er zit 28 mm in de regenmeter, ook vanochtend wat motregen dus niet fietsen met de club. Het is 13 graden en af toen komt er windvlaag uit het westen die nieuwe miezerregen aanvoert. We zitten gezellig binnen met de kachel aan, een echte ouderwetse zondag om heerlijk een boek te lezen en natuurlijk Parijs - Roubaix te kijken.

Monforte del Cid

Zaterdag 14 april 2007

 

Vorig jaar kwam hij twee minuten eerder over de meta als ik. “I whop you, this year again”, zei Gareth. Dat schijn je te zeggen wanneer je iemand ongenadig verslaat. Dit jaar heb ik veel meer trainingskilometers dus heb ik hem smalend aangekeken en gezegd, “I whop you this year so hard that your shit will slide out like flattened pancakes.”

Gareth lacht maar is toch een beetje stiller dan anders. Ik sta al 11 minuten bij de finish te wachten als hij eindelijk over de streep komt. Hij had wel verwacht dat ik sneller zou zijn maar niet zoveel.

Nog nooit heb ik ergens zo snel gefietst als vandaag in Monforte del Cid. Het weer was perfect voor mij, weinig wind, af en toen wat zon en een graad of 16. De route ook, geen super steile hellingen en maar 830 meter hoogte verschil en met 112 km niet te lang. Verleden jaar is Gareth begonnen om mij uit te dagen door te zeggen “I whop you.” Toen was hij 2 minuten sneller, dit jaar ben ik in januari al begonnen met trainen en met een dikke 3000 km trainen moest hij mij na 4 kilometer al laten gaan en ook de kleine Ruben heeft op deze route niet veel te vertellen. Dit is mijn route, met glooiende hellingen die je meestal op het grote voorblad op kan racen. En het gaat hard, vreselijk hard. Voor dit parcours heb ik eindelijk achter de 12 nodig. In combinatie met de 52 voor kan ik nog net 64 km/u trappen als het peloton naar beneden raast. Eigenlijk heb ik het gevoel dat het nog wel wat sneller zou kunnen maar ik heb mijn lessen geleerd, doe nooit kopwerk, blijf lekker in de groep fietsen en spaar je krachten. Het werkt, de groep waarmee ik fiets is snel al lijkt het af en toen langzaam. Er zijn 1240 deelnemers en honderden rijden we voorbij. Wat gaat dit lekker. Na 3 uur en 3 minuten ben ik weer terug bij Cokky aan de finish, met een nieuw persoonlijk snelheidsrecord: 36,7 km/u gemiddeld.

Ik heb Gareth zijn verlies niet in gewreven, dat doen zijn vrouw en twee zoons wel voor mij. Drie keer gaat zijn telefoon. “Nee, ik heb onderweg geen 10 minuten koffie gedronken”, hoor ik hem zeggen tegen zijn vrouw. “Nee, Edwin heeft me gewhopt” hoor ik hem bekennen tegen zijn oudste zoon. Zijn jongste zoon heeft problemen op school omdat hij héél brutaal is en héél goedgebekt. Wat hij precies zegt tegen zijn vader weet ik niet, maar het woord ´pancakes´ komt er regelmatig in voor.

We zijn nog geen kwartier thuis als er een mailtje van Gareth binnenkomt:

“He he he he you**************************

Ill whop you on the next one!!!!!!!!!”

Pos.	Nombre	Tiempo Oficial	Tiempo Real	Promedio	Categ.	Pos. Categ.
111	HUGE, EDWIN	3:02:58	3:02:58	36,72	GENERAL MASCULI	111
244	TURGOOSE, GARETH	3:13:53	3:13:53	34,63	GENERAL MASCULI	240

Weer

Vrijdag 13 april 2007.

“Het wordt al lichter....” zeiden we minstens drie keer per dag, toen we een paar jaar geleden in Schotland op vakantie waren. “ Het wordt al lichter”, zei ik vanochtend tegen Cokky. Dus eindelijk kon ze de was weer eens buiten hangen.

Morgenochtend om 6 uur gaan we met de fietsclub naar een”marcha” dat is een toertocht deze keer in Monforte del Cid   (http://www.rutadelmarmol.com/), in een droge, woestijnachtige omgeving waar het bijna nooit regent. Bijna nooit, maar de voorspellingen voor morgen beloven on-Spaanse toestanden. Meer dan 1000 fietsers gaan meedoen, de meeste van hen gaan normaal gesproken niet eens fietsen als de weg een beetje nat is. Woensdag komen mijn werkende vriend en zijn werkende zwager voor een week op trainingskamp. We willen 1000 kilometer fietsen in een week maar ik zie het somber in. Minstens drie maal per dag raadpleeg ik de langetermijnvoorspelling maar dat helpt niet, ze blijven regen, regen en regen voorspellen, nog zeker twee weken lang.

Het spijt me nu dat ik misschien iets te enthousiast verslag heb gedaan van het normaal gesproken zo schitterende weer hier. Dat was de Goden verzoeken en hoogmoed komt voor de val. Twee hogedrukgebieden hebben een lagedrukgebied precies boven ons hoofd in de houdgreep, al bijna twee weken lang. Het is voorpagina nieuws, het is het natste voorjaar sinds 1954.

Cokky komt weer binnen met de was maar de handdoeken zijn nog niet droog. “het ziet er zo donker en dreigend uit….”

Zou het helpen als ik officieel mijn excuses aanbied?

Vrijdagochtend 8.15 uur, 13 april 2007

De zon probeert door de wolken heen te breken, het heeft 9 mm geregend. Er is geen wind het is 11 graden en de luchtvochtigheid is 99%.

Buitje

Donderdag 12 april 2007.

Ik ben alweer helemaal gewend aan het regenachtige, donkere, sombere weer. Normaal leef je hier buiten maar nu zitten we gezellig binnen, open haard aan, een kaarsje erbij. Heerlijk die donkere dagen. Ik hoef mijn zonnebril niet te zoeken als ik in de auto stap. Heerlijk lang achter de computer zitten, muziekje downloaden, fantastisch. Normaal zit ik niet echt lekker rustig binnen als het buiten zulk mooi weer is. Ik hoef mij ook geen zorgen te maken dat de UV straling de 6 al bereikt heeft. Met welke beschermingsfactor moet ik mij vandaag insmeren, hoef ik mij niet af te vragen. En wat scheelt het een werk, al de potplanten die normaal twee keer per dag water moeten hebben, heerlijk en alles is zo lekker fris en groen. Vervelend? Nee hoor, het is echt genieten. Ik zie het mountainbiken nu ook helemaal zitten, je hebt ook meer lucht als het regent.  Lekker door de blubber en als ik thuis kom even de fiets afspuiten is ook al een gewoonte geworden. Wel zijn er wat aanpassingen nodig. In de Landrover Discovery heb ik rubbervloermatten nodig tegen de modderlaarzen, en zelf ga ik een groene waxjas met bijbehorend hoofddeksel kopen. Alleen de poezen nog even omruilen voor Ierse setters en het is gelukt, ik woon in Schotland. “Angel, dos carajillos con Whisky por favor!”

Donderdagochtend 8.30 uur 12 april 2007

Nog steeds Nederlands weer. Bijna geen neerslag de afgelopen dagen maar een grijze, grauwe motregen en een westen wind. De katten beginnen te wennen en vinden natte poten niet erg meer. Nu ik nog.

Lekker

Woensdag 11 april 2007

 

“Voor je (schoon)moeder vinden wij het natuurlijk heel vervelend maar aan haar lijdensweg komt binnenkort een einde als ze weer mag afreizen naar het warme Nederland, waar de komende dagen (tot maandag aan toe) heerlijk weer met een graadje of 23 verwacht wordt. Er ging een luid gejuich op tijdens het weerbericht, vooral toen er nog eens duidelijk bij werd gezegd dat de situatie in Spanje en Portugal gewoon ‘slecht’ te noemen is.”

Zulke mails krijgen we nu alle Hollandse weermannen zich staan te verlekkeren aan deze ongewone weerssituatie, we krijgen het van alle kanten ingewreven. Vandaag is het inderdaad weer slecht weer, het miezert en het is 13 graden. Dus wat moeten we dan. Ik rijd een rondje op de mountainbike, we drinken een kopje thee met een Paasbonbon, en dan gaan we maar uit eten, in een restaurant waar je leuk zit, met mooi uitzicht, mooie borden en lekkere gerechten waar je op je gemak van kan genieten. Voor een doordeweekse slechtweerbestemming tussen de middag kunnen we dit restaurant aanbevelen: zie de website: http://www.casacanto.com/

We zitten er lekker en laten ons heerlijk verwennen, de drie voorgerechtjes worden op prachtige borden opgediend, met verschillende soorten brood erbij. Gelukkig is er daarna nog een gaatje over het hoofdgerecht, zelfs het toetje kunnen we nog kwijt. Alles is hier superlekker.

En jullie hoeven geen medelijden met mijn schoonmoeder te hebben: ze komt dit jaar nóg een keer, als het héél slecht weer is in Nederland en dan hoop ik dat het hier perfect is, anders komt ze waarschijnlijk lekker nóg een keer.

Woensdagochtend 8.00 uur 11 april 2007

Nog steeds geen zon, zwaarbewolkt met een beetje wind uit het land. Koud is het niet 12 graden, vochtig is wel. Dat wordt weer trainen op de mountainbike want de wegen zijn nat.

Vies

 
Dinsdag 10 april 2007.

 
Juichende mails krijgen we uit Nederland: het is zúlk mooi weer daar! Die paar dagen per jaar dat het dáár mooi weer is, is het hier meestal slecht maar dat duurt nooit lang. Nooit, behalve deze keer, nu mijn schoonmoeder een weekje zonvakantie bij ons geboekt heeft. Het is al een week slecht weer dus dat valt vies tegen. Onze onverharde oprijlaan is inmiddels veranderd in een moeras dus voor vandaag hebben we een jeepsafari geregeld. Met de Landrover rijden we het binnenland in, over een romantisch weggetje vol gaten, door de wolken, over een bergrug, naar de bron om water te halen. We kunnen de jerrycans ook gewoon buiten laten staan, dan regenen ze wel vol maar we moeten toch een bestemming hebben. De bergflora staat prachtig in bloei en het is groen, tja, dat krijg je met dit weer. Maar uitzicht hebben we niet, alles is grijs en nat. Om onszelf te troosten gaan we lekker lunchen: na een bord soep om warm te worden, eten we ´cocido con pelotas´, een boerenstreekgerecht met kikkererwten, groenten, vlees en een gehaktbal in koolblad. Lekker en voedzaam. Koffiepuddinkje toe, fles rosé leeggemaakt, carajillo, 26,50 afgerekend… ach, dan valt het eigenlijk wel mee met het weer…het wordt al lichter…

De Landrover brengt ons moeiteloos richting huis. Cokky stapt uit om een paar actiefoto´s te maken,  ze krijgt zulke vieze schoenen dat ze van mij niet meer in de auto mag. Ga maar verder lopen, zeg ik, of uit die schoenen. Als Ruud wist wat we ´zijn´ auto vandaag hebben laten doen kwam hij hem meteen terughalen, alleen zijn schoenen zal hij nu wel niet meer willen hebben.

 

Dinsdagochtend 8.30 uur 10 april 2007

“Hoe laat sta jij altijd op?” Voor veel mensen is dat schijnbaar interessant, waarschijnlijk denken ze dat mijn leven zonder wekker weinig regelmaat kent. Spanjaarden willen dit net zo graag weten als Nederlanders, de laatste willen ook altijd weten waar ik nu van leef, een Spanjaard interesseert dat nauwelijks. “Me levanto cuando el sol se levanta”, een foutloze Spaanse zin rolt als vanzelf uit mijn mond. “Ik sta op wanneer de zon opkomt.” Net voordat de eerste zonnestralen onze slaapkamer verlichten word ik wakker. De helder blauwe lucht, de opkomende zon, de vogels, nooit is er de mist die op een “mooie” Nederlandse dag ervoor zorgt dat je rustig tot een uur of 11 kan blijven liggen. Ik moet ´s ochtends de zon zien opkomen, zelfs nadat er de vorige avond een paar liter rosé doorheen gegaan is en het een uur of twee was voordat we naar bed gingen, dan nog ben ik op tijd wakker. Zomers zet ik de ramen en deuren dan open en de koele ochtendlucht verjaagt de warmte van de vorige dag. Met de poezen loop ik door de tuin en ´s winters drink ik op de beschutte veranda eerst een kop koffie. De zon is altijd krachtig, zelfs op de kortste dag. Ik geniet van de ochtenden ik voel dat ik vrij ben. Voor mij is het onbegrijpelijk dat er mensen zijn die hier logeren en dan uitslapen, tot dat de zon zo heet is dat ze na tien minuten met hun net gedouchte lijf, zwetend de schaduw opzoeken. Zonde, zo zonde denk ik dan, uitslapen kan je beter in Nederland doen. Al twee dagen wordt ik niet gewekt door de opkomende zon, ik schrik plotseling wakker, het is nog schemerig, ik kijk op de wekker, kwart over acht! Geen zon, zwaar bewolkt, gelukkig zorgt mijn schoonmoeder ervoor dat ik niet ben blijven liggen anders stond er vandaag niets op het weblog.

Geen commentaar.

Genieten

Maandag 9 april 2007

Gelukkig komt mijn schoonmoeder niet alleen naar Spanje voor het mooie weer, want dan zou ze nu al 5 dagen balen. Gelukkig komt ze ook van ons gezelschap genieten.

Wij Huges zijn erfelijk belast met een persoonlijke regenwolk, iedere keer als er weer een dik rapport verschijnt over de verwoestijning van Spanje wéét ik gewoon dat die geleerden het bij het verkeerde eind hebben. Daar waar een Huge is, is geen droogte. Schreef ik twee weken geleden nog dat het gras aan het verdrogen was, nu is alles weer frisgroen. Het onkruid spuit de grond uit, alles groeit en bloeit en de stuwmeren zitten al lekker vol. Voor de komende zomer is er weer water genoeg in voorraad. Over een dag of 10 komt mijn in Nederland werkende vriend en zijn zwager Rinus op fietstrainingskamp. Gelukkig, alle regen die nu valt, valt dan niet meer, anders halen we die, door mij voorgenomen 1000 trainingskilometers, nooit.

Maar ja, het is Tweede Paasdag en bij gebrek aan een Meubelboulevard of een Ikea moeten we maar doen wat de Spanjaarden doen op een feestdag: tussen de middag lekker uitgebreid tafelen in een restaurant. Met Ruud en Marieke erbij kan mijn schoonmoeder genieten van twee keer zoveel leuk gezelschap, en van tapas vooraf, een lekker glaasje wijn bij de paella en heerlijke koffiepudding toe. Als we na de lunch vanuit Altea terugrijden naar huis moeten de ruitenwissers op dubbele snelheid werken om de regen van de voorruit te vegen. Thuis wachten de katten en de open haard: ach, dat is ook dubbel genieten…

Zondagavond

De avond valt, voor morgen wordt er regen voorspeld. Vandaag is er geen druppel gevallen. De wolken leveren wel mooie foto´s op.

Feestdagen

Zondag 8 april 2007.

"Wat doen we met moeder met de feestdagen?" is een bekend dilemma. Cokky heeft er vannacht van wakker gelegen. In Xaló is op Eerste Paasdag niks te beleven, in Calpe is een mooi processie maar parkeren is een probleem. Dan moeten we een behoorlijk stuk omhoog lopen naar de kerk. In Denia is de wandeling van parkeerplaats naar processie vlak, maar ook ver en het is bewolkt dus dan is het in Denia toch ook minder gezellig. Er wordt regen voorspeld, véél regen. Ik ben onder de pannen, gisteravond belde Gareth voor een fietsafspraak dus, moeder en dochter mogen samen op pad.

Vanochtend direct na het Paasontbijt ben ik op gaan fietsen, 94 km later kom ik weer thuis en is het nog steeds een klein beetje zonnig. Gareth stortte in na 70 km, ik ben sterker. Even later komen de vrouwen thuis, met rode koontjes. Ze zijn de weg naar de Bernia opgereden en hebben de Maserof bezocht. (http://www.maserof.com/museum.html). De Maserof is een museumboerderij en wijnclub. Pete, de oude Engelse eigenaar is een kleurrijke boef die al vele decennia in Spanje woont en een avontuurlijk leven geleid heeft. Nadat hij zijn bar in de haven van Denia en zijn antiekwinkels verkocht had, is hij hier op de berg gaan wonen, in een oude boerderij zonder stroom. Hij en zijn dochter hebben er een bijzonder en bezienswaardig museum van gemaakt waar de druiven nog getreden worden: meisjes kneuzen de druiven door eroverheen te lopen voordat ze echt geperst worden. Als Pete eenmaal aan het vertellen is houdt hij niet op: in de sfeervolle huiskamer schenkt hij nog een glaasje wijn in en vertelt over Frederic Forsyth en Derek Lambert, schrijvers die hun boeken aan zijn tafel geschreven hebben. Daarna gaat de rondleiding weer verder, via de romantische keuken en de bodega weer terug naar de tafel. Nog een klein slokje? En hoe oud was Mevrouw eigenlijk? Pete knikt goedkeurend: als zij geen bezwaar heeft tegen koud douchen, een woonkamer met een houtvuur en kaarslicht dan weet hij wel een plekje waar we moeder met de feestdagen kunnen laten!

Schoonmoeder

Goed dan, mijn schoonmoeder en ik de afgelopen middag. De zon was er een paar uurtjes, we hebben lekker gegeten in Parcent bij La Tasca, twee flessen rosé erbij, carajillo toe. Het leven is zo gek nog niet!

Tossal dels diners

Zaterdag 7 april 2007

Coll de Rates, gezien vanaf ons huis, rechts de Tossal dels diners. Foto gemaakt met sterke telelens. (analoge 100-300 mm)

Het is net Schotland, de weg is nat, alles is intens groen en er hangen prachtige wolken op de bergen. Ook de temperatuur van zo´n 12 graden doet mij aan een zomer in Schotland denken, heerlijk weer om met de mountainbike nieuwe paden te ontdekken. Hoger gaan dan Coll de Rates heb ik mij voorgenomen, naar Tossal dels diners. Al 10 jaar lang kijk ik vanaf ons huis naar de bergtop waarop de brandwacht zit en de blushelikopters bij een bosbrand soms landen. Cokky is met haar moeder naar de rommelmarkt om een leuk Spaans jurkje voor haar kleindochter te kopen. Als ik over de brug in Xaló rijdt zie de befaamde kleurige flamencojurken hangen. Bij Parcent begint de klim, halverwege op zo´n 500 meter hoogte sla ik een onverharde weg in die naar een bron leidt. Ik was vergeten om thuis mijn bidon te vullen, de bron stroomt gigantisch “pronto” Nog maar 130 meter klimwerk en ik ben boven. Met de racefiets is “boven” waar het bord, “Coll de Rates 626 meter”, staat. Op de mountainbike gaat het echte werk nu pas beginnen. Het grootste gedeelte verder omhoog is verhard met beton van 2 meter breed. Af en toen een helling van tegen de 20% is geen uitzondering. Het Spaanse woord voor helling vergeet je niet gauw, “rampa”. Het is heftig en met een hartslag van 174 bereik ik het brandwachthuisje op 935 meter hoogte. Aan één kant is het uitzicht richting Benidorm prachtig, beslist mooier dan Schotland. Aan de andere kant, waar wij wonen moet het uitzicht spectaculair zijn. Een zeer dikke mist is alles wat ik zie, het zijn de wolken die proberen om over de puntige bergtoppen te komen. Twee uur geleden had ik nog een rothumeur en nu zit ik met mijn hoofd in de wolken.

Zaterdagochtend 8.15 uur 7 april 2007

Zwaar bewolkt, vannacht 3 mm regen, dat schiet ook niet op, er is geen wind. Een slecht ochtendhumeur dat krijg ik van zulk snert weer.

“I whop you”

Goede Vrijdag 6 april 2007

Er zijn twee dwingende redenen om vandaag toch te gaan fietsen. Gareth is de eerste reden, op veertien april is er een marcha van 105 kilometer in Monforte del Cid. Vorig jaar kwam hij twee minuten eerder over de meta als ik. “I whop you, this year again”, zegt Gareth. Dat schijn je te zeggen wanneer je iemand ongenadig verslaat. Dit jaar heb ik veel meer trainingskilometers dus heb ik hem smalend aangekeken en gezegd, “I whop you this year so hard that your shit will slide out like flattened pancakes.” Met dank aan mijn in Nederland werkende vriend die mij deze uitspraak had gemaild.

De weg is nat, het is maar 12 graden en achter in het dal van Val de Pop hangen dreigende wolken, richting zee tekent zich een mooie Hollandse wolkenlucht af. Slecht weer om met de racefiets eropuit te trekken, goed weer voor een mountainbike tocht. Gisteren wel gefietst en vandaag ook maar daarvoor 10 dagen niet. Wil ik sterker zijn dan Gareth moet ik iedere dag trainen en de laatste drie dagen rusten. Op de mountainbike is best leuk, je ziet meer en je komt op andere plaatsen.

Eerst rij ik over de onverharde weg langs de rio Jalon, die door de regen van vorige week snel stroomt. Dan rij ik even langs de boomgaard om te kijken of ons brandhout niet is gestolen. De hoop hout ligt er nog steeds en zo gauw mijn schoonmoeder weer naar Nederland is gaan we verder met zagen, nog een uur of vier werk schat ik. Ik probeer de in aanleg zijnde weg naar Castell de Castells uit maar het is zo´n modderpoel dat ik het opgeef en besluit richting Val de Ebo te rijden en aan het eind weer om te keren. Een erg mooie route, de Witte Affodil bloeit prachtig. Het is Goede Vrijdag, voor het eerst dit jaar trekken de Spanjaarden er massaal op uit. De borden boven de tolweg waarschuwen al een week, “110 muertos, el año pasado”, 110 doden, afgelopen jaar. Regelmatig zie ik tentjes staan onder druipende steeneiken. Normaal is het schitterend weer met Pasen maar ja, soms zit het weer tegen. Ik red het bijna droog, maar slechts één klein buitje maakt dat alles nog natter wordt. Thuis spuit ik eerst de modder van de fiets en prijs mij gelukkig met mijn spatborden. O ja, de tweede dwingende reden om lekker te gaan fietsen, die raadt u vast zelf wel.

Vrijdagochtend 8.15 uur, 6 april 2007

Vannacht heeft het 9 mm geregend, het is nu droog maar zwaar bewolkt. Het is 11 graden en ik denk dat het vandaag niet veel warmer zal worden dan een graad of 14. De katten balen en mijn schoonmoeder ook, nou ja valt wel mee want Cokky gaat met haar moede naar de bodega om flink wat wijn in te slaan. Voldoende drank is zeer belangrijk. Als het droog blijft ga ik op de mountainbike een stukje fietsen.

Angel

Donderdag 5 april 2007.

 

Toen hij geboren werd en zijn moeder keek voor het eerst in de blauwe ogen van haar Spaanse zoon moet ze hebben gedacht, dit is een engeltje. Angel doet zijn naam eer aan, hij maakt erg goede carajillos. Als ze aan mij vragen wat vind jij het beste van Spanje, dan zeg ik zonder aarzelen, een carajillo, (spreek uit als karagiljo). Spanjaarden beginnen dan te lachen en knikken begrijpend, daar kunnen ze het mee eens zijn. Eigenlijk betekent het letterlijk “lulletje” maar het is ook een kopje koffie. Nederlanders kennen deze vorm van een kopje koffie niet. Een enkeling, denkt aan "Spanish Coffee" die in veel restaurants op het menu staat maar het gaat hier niet om koffie met Tia Maria en slagroom. Meestal is het hier een koffie solo geserveerd in een glaasje met een scheut brandy erin, cognac zeggen de Spanjaarden. Maar er kan van alles in, rum, gin en zelfs anis of baileys. De echte carajillo drink je in het binnenland van Spanje en natuurlijk bij Angel in Altea. Vandaag ben ik via Col de Rates naar Altea gereden om wat papieren aan Ingeborg, onze gestor te geven. Leuke stop, eerst even Ingeborg plagen en dan op naar Engel. Hij weet al dat ik hem “cremado” wil. Normaal koelt je koffie af door de scheut alcohol maar bij een “verbrande” carajillo dus niet. Eerst gaat de cognac erin, dan de suiker en een paar koffieboontjes met één hand roert Angel door de cognac en met de andere steekt hij het mengsel in de fik en blijft een tijdje roeren. Terwijl het glaasje nog brandt tapt hij er een cafe solo in, een paar stukjes citroen erin, klaar en kokend heet.

Komt u een keer in Spanje maakt u dan niet belachelijk om later dan het ontbijt cafe con leche, koffie met melk te bestellen. Een beetje vent vraagt om een carajillo of in het meervoud, dos carajillos, por favor!

Donderdagochtend 5 april 2007

Edwin is al weer aan het fietsen, wij genieten van ontbijt op het terras. De voorspellingen zijn niet best, ze beweren dat we een hele week regen krijgen....

Schoonmoeder

Woensdag 4 april 2007.

Het gras heb ik netjes gemaaid en de auto´s gewassen. Cokky heeft het huis netjes schoongemaakt. In de badkamer voor de gasten heb ik de wc toch maar voorzien van een niet passende bril, wij zitten nu op een brilloze pot. Nog steeds wachten we op de bestelde wc bril, over wachten gesproken, de Volvo staat nog steeds bij de garage van Juanjo en aan het begin van ons toegangsweggetje gaapt nog steeds een enorm gat. Cokky heeft een elektrische deken op het logeerbed gelegd, je weet het maar nooit met mensen uit Nederland. De meeste Nederlanders zijn door het aardgas en een centraal verwarmd huis zo verweekt dat wij ons steeds weer verbazen over hoe kouwelijk de noordelingen zijn geworden. Eigenlijk is wonen in Nederland milieu-onvriendelijk, je kan wel proberen om minder te vliegen of minder auto te rijden, maar dat valt natuurlijk in het niet met negen maanden je huis warm stoken. Wij stoken CO 2 neutraal, hout dus en slepen met gasflessen. Maar aan een fles of 20 per jaar hebben we genoeg. In Nederland zouden er 460 gasflessen voor nodig zijn, dan denk je wel even na voordat je de thermostaat een graadje hoger zet.

Aan de strak blauwe hemel verschijnen lieve kleine, donzige wolkjes die in de loop van middag uitgroeien tot dikke, donkere dreigende wolken. Als het vliegveld van Alicante in zicht komt vallen de eerste spetters. U begrijpt het al: mijn schoonmoeder is gearriveerd.

 

Woensdagochtend 4 april 2007

Onbewolkt, het waait vanuit  het westen.  Door de wind is er geen dauw en om 8.00 uur is het  11 graden. Prima weer om het gras te maaien want alles moet netjes zijn, vanmiddag krijgen we een logé voor een week, mijn schoonmoeder......

Nieuwe schoenen

Dinsdag 3 april 2007.

"Wat voor maat schoenen heb jij, vraagt Ruud aan Cokky. Een gevoelig onderwerp, eigenlijk praat zij daar liever niet over, vooral in Spanje is maat 43 voor vrouwen niet erg gebruikelijk. Nou ja, een lengte van 1, 86 komt ook niet veel voor onder de Spaanse vrouwen. Ruud heeft ook nog wandelschoenen in de aanbieding, slechts twee keer gebruikt en ze bevallen hem niet, Cokky passen ze perfect. Ze staat nu letterlijk in de schoenen van Ruud. Op 1 mei hebben ze hun huis verhuurd aan Engelsen. De in Nederland gekochte Kip Hyline caravan wordt binnenkort op transport naar Spanje gezet en de nieuwe Landrover Discovery 3 heeft hij al. Nog even en hun tocht door Europa kan beginnen. Met de Opel Sintra zonder stoelen en de Landrover met aanhanger helpen wij Ruud en Marieke van hun overbodige spullen af. Prachtige planten in enorme potten die ze op hun reis toch niet mee kunnen nemen vinden een plaatsje op ons terras. Eigenlijk hadden wij geen goed bed nu hebben wij een echte Pullman met Jan de Bouvrie nachtkastjes. Mijn Nakamichi versterker is al 20 jaar oud en is wat krakerig geworden hij maakt plaats voor een 2 jaar oude Sony stereo set. Een barbecue op gas had ik ook nog niet, nu wel dus. De sinaasappelpers van Ruud is ook handig voor in onze buitenkeuken. Wat Cokky nog meer in de auto heeft geladen zal ik thuis wel zien. Sommige Nederlandse vrienden maken zich wat zorgen over de stijl die al die gratis spullen bij ons te weeg brengt. Maar, ach als ik moet kiezen tussen werken in Nederland om nieuwe spullen te kopen of rentenieren in Spanje met 2^dehands spullen dan is voor mij de keus niet moeilijk. Geluk is niet te koop, dat zit in jezelf.

Cokky heeft de auto uitgeladen en drinkt tevreden een kopje thee ze heeft haar “nieuwe” schoenen nog steeds aan. “Ze passen goed en de maat is perfect, ze zijn echt geweldig.” Ik hoop alleen dat ze vannacht haar nieuwe schoenen niet aanhoudt in ons nieuwe bed, dat zou Ruud vast niet goed vinden.

Dinsdagochtend 3 april 2007

Spaans weer, er zijn geen wolken en er is geen wind. Bij een strak blauwe hemel is het 10 graden (om 8.00 uur) en er is veel dauw. Alles is erg hard gegroeid, morgen gras maaien. Vandaag naar La Nucia om spullen van Ruud en Marieke te halen die 1 mei hun huis gaan verlaten om door Europa te gaan zwerven.

Maansopkomst 21.00 uur

Op de plaats waar normaal de zon opkomt, komt nu de volle maan op. 

Nederland

Maandag 2 april 2007.

Soms vind ik het raar dat alles er gewoon nog is. Als ik op zondagmiddag over de boulevard van Katwijk loop en naar de Noordzee kijk. Als ik door Flevoland naar het huis van mijn ouders rijd. De mist, de windmolens, de files, alles is er nog. Mijn vader leidt ons rond over camping de Voorst in Kraggenburg, precies veertig jaar geleden liep ik hier voor het eerst. De bomen zijn hoog geworden en de wegen verhard. De houten keten zijn vervangen door luxe stenen gebouwen. De tenten door chalets met aangeharkte tuintjes. Ja, Nederland is rijk, het kost een paar centen maar dan is alles wel netjes, strak, en schoon. Vlak bij mijn ouderlijk huis in de Noordoostpolder kondigt een groot bord aan dat Natuurmonumenten nieuwe natuur aan het maken is op de vroegere bodem van de Zuiderzee. Met Manolo en Paco praat ik soms over het vreemde Nederland, wonen onder de zeespiegel met te lage “Diques”, doodeng, ze moeten er niet aan denken. Maar natuur maken op een stuk vruchtbaar land dat met veel moeite aan de zee is onttrokken, nee ik besluit er maar niets over te vertellen. Ik herinner mij een keer dat ik een Spaanse boswachter foto´s van een schaapskudde en een stuk stuifzand liet zien. De ultieme natuur in Nederland. Direct herkende hij het probleem van overbegrazing en het gevolg. “Daar treden wij in Spanje ook tegen op, zo komt er geen boompje groot.” Nee, ik vertel er maar niets over. Bloeiende tulpenbollen doen het veel beter, dat is pas prachtige natuur waar Nederland trots op kan zijn, dat begrijpen ze. Als ik onze Spaanse vallei binnen rijd, omgeven door de ruige bergen en de sinaasappels aan de bomen zie hangen dan weet ik het zeker: het was erg gezellig in Nederland maar ik blijf hier.

Kweepeer

Maandag 2 april 2007
De kweepeer bloeit. Een strakblauwe lucht erachter zou natuurlijk wel mooier staan, maar ja.... het is een grijze, bewolkte dag. Vannacht is er een enkel spettertje regen gevallen maar dat mag geen naam hebben. Nu is er geen zonsopkomst, geen stukje blauw te zien.
Vanmiddag komt Edwin weer thuis, vanuit het zonnige Nederland.

Erwin Krol

Zondag 1 april 2007

Dat vindt hij leuk hoor, mooi weer voorspellen voor Nederland en dan zeggen dat het hier héél slecht weer is. Maar je moet niet altijd geloven wat Erwin Krol zegt. Voorlopig schijnt de zon...